กลุ่มโจรเงามายายืนมองดูผลงานของตนเองด้วยความภาคภูมิใจ
เสียงหัวเราะอันสะใจ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเบิกบาน ดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ
พวกมันมองซากหมู่บ้านที่กำลังถูกเผาไหม้ด้วยรอยยิ้ม
มองดูร่างไร้ิญญาของชาวบ้านที่นอนแน่นิ่งกับพื้นดินที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ราวกับว่านี่เป็เพียงแค่เื่ขบขัน
และในเวลานั้นเอง เทียนจุนเดินทางมาถึง
ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบย่ำลงบนเส้นทางเข้าสู่หมู่บ้าน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็น กลุ่มควันไฟดำสนิทพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ลางสังหรณ์อันเลวร้ายพลันแล่นเข้ามาในจิตใจ เขารีบเร่งฝีเท้าของตนให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ
“แย่แล้ว!”
แต่เมื่อสายตาได้ััเข้ากับภาพตรงหน้า กลิ่นควัน กลิ่นเื กลิ่นศพ ทุกสิ่งทุกอย่างหลั่งไหลเข้ามาปะทะประสาทััของเขา
“ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว”
“หมู่บ้านถูกทำลายจนไม่เหลือซาก”
เทียนจุนยืนหอบหายใจหนัก เขาใช้พละกำลังทั้งหมดวิ่งมาจนสุดฝีเท้า ด้วยความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะหยุดโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นนี้
แต่ผลลัพธ์ที่เขาได้พบกลับเป็—ภาพแห่งนรกบนดิน
“ข้ามาช้าเกินไป!”
ดวงตาของเขาไหววูบเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเย็นเยียบ และสงบนิ่งอย่างหวาดน่ากลัว
ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เหล่าโจรเงามายานับสิบที่อยู่ตรงหน้าก็สังเกตเห็นเขา และพากันแสดงสีหน้าประหลาดใจ
“เห้ย! หัวหน้า!”
“เ้านี่มันไอ้หนุ่มที่สวนทางกับพวกเราก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรอะ?”
หนึ่งในลูกน้องเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปทางเทียนจุน
“หือ?”
หัวหน้าเหรินหันมามอง ก่อนจะขมวดคิ้ว
“มันมาถึงที่นี่ได้เร็วถึงเพียงนี้เชียว?”
“หรือว่ามันจะเป็ผู้ฝึกตนที่เพิ่งเริ่มต้น?”
เหล่าโจรคนอื่นๆก็เริ่มพากันตั้งข้อสงสัยเช่นกัน เพราะอย่าลืมว่าพวกเขาควบม้าที่มีความเร็วสูงสุดมาตลอดทาง แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับสามารถใช้เพียงสองเท้าวิ่งตามมาได้ทัน
“นี่มันเป็ไปได้ยังไง?!”
แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะหาคำตอบได้ เสียงของเทียนจุนก็ดังขึ้น
“ฝีมือของพวกเ้าทั้งหมด… ใช่หรือไม่?”
คำพูดนั้นเรียบง่ายและเยือกเย็น ทว่ามันกลับทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบลงชั่วขณะ
เหล่าโจรบางคนยังคงยืนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
ก่อนที่ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งจะก้าวออกมา มันยกยิ้มเย้ยหยัน
ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเทียนจุน ยื่นแขนข้างหนึ่งคล้องคอเทียนจุนอย่างสนิทสนม เสมือนว่าพวกเขาเป็สหายกัน
ส่วนอีกข้างก็ยกดาบเหล็กขึ้นสูง ก่อนจะฟาดไปที่ใบหน้าของเขา
“เคี๊ยกๆ! ใช่แล้วไอ้หนุ่ม แกคือคนจากหมู่บ้านนี่ใช่มั—”
ตูม!
ก่อนที่มันจะทันได้พูดจบ เทียนจุนก็กระแทกศอกเข้าไปกลางอกของมันอย่างรุนแรง!
เปรี๊ยะ!
เสียงกระดูกแหลกดังสะท้อนก้อง ปราณพุทธะแห่งอรหันต์แผ่ซ่านออกจากเรือนกาย ปลดปล่อยพลังทำลายที่ร้ายกาจอย่างถึงที่สุด
“กะ..กะ..แก?!”
ดวงตาของโจรคนนั้นถลนออกมาจากเบ้า โลหิตไหลทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของมัน ก่อนที่ร่างของมันจะปลิวกระเด็นออกไปไกลเกือบหนึ่งจั้ง (1 จั้งยาวประมาณ 3.33 เมตร) กระแทกลงกับพื้นดังสนั่น และนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น—ไร้ลมหายใจในทันที
ทันทีที่สิ้นเสียงปะทะ ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงัน
ไม่มีใครกล้าขยับตัว ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่เสียงลมหายใจของพวกมันก็เงียบลงโดยอัตโนมัติ
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังชายหนุ่มในชุดธรรมดาที่ไร้ซึ่งอาวุธ
เขายืนอยู่อย่างสงบนิ่ง ปราณสีทองแห่งพระพุทธะค่อยๆแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา แสงสีทองเปล่งประกายวูบวาบบนพื้นดิน ทุกย่างก้าวของเขาให้ความรู้สึก หนักแน่นและทรงพลัง ทำให้บรรยากาศรอบข้างพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
หัวหน้าเหรินที่ยืนอยู่ด้านหน้าขมวดคิ้วแน่น เพราะเขาััได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ปกติ
“เ้านี่.. เป็ใครกันแน่?”
ในตอนนั้น—เสียงของระบบพลันดังขึ้นในหัวของเขา
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้ส่งพวกชั่วไปหาพระพุทธองค์ ได้รับ 10 แต้มอรหันต์】
แต่เทียนจุนกลับไม่ได้สนใจคำแจ้งเตือนเ่าั้
เขายังคงก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่ภายในแววตานั้นกลับเปล่งประกายแสงสีทองแห่งโทสะ
“วันนี้ ข้าจะทำลายล้างพวกเ้าให้สิ้น!”
หัวหน้าเหรินที่ยืนมองภาพตรงหน้า คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นทุกขณะ ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะะโสั่งการเสียงดัง
“ฆ่ามันซะ! บังอาจมาสังหารคนของกลุ่มโจรเงามายา!”
คำสั่งนั้นเปรียบดั่งระฆังเปิดฉากการต่อสู้!
ฟึ่บ!
เหล่าโจรเงามายานับสิบพุ่งเข้าใส่เทียนจุนพร้อมกัน ร่างของพวกมันทะยานขึ้น ดาบและหอกในมือแหวกผ่านอากาศตรงเข้าหาชายหนุ่ม หนึ่งในพวกมันก้าวออกมาจากฝูงชน มันยกดาบขึ้นเหนือศีรษะ ตวัดลงมาอย่างรวดเร็ว
แรงลมจากดาบฉีกกระชากผืนดินด้านล่างจนเกิดรอยร้าว!
แต่ต่อให้มันจะรวดเร็วเพียงใด ต่อให้มันจะแข็งแกร่งเพียงใด มันก็เป็เพียงแค่ปุถุชนคนธรรมดา
แตกต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเทียนจุนที่มีระดับพลังหลอมกายาขั้นสี่โดยสิ้นเชิง!
“โง่เขลา!”
เทียนจุนไม่ได้แม้แต่จะคิดหลบหนี เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นและซัดหมัดออกไปตรงๆ!
ตูม!
หนึ่งหมัดทำลายทุกสิ่ง หมัดที่อัดแน่นไปด้วยปราณเซียนพุทธะพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของโจรคนนั้นอย่างรุนแรง!
กระดูกใบหน้าของมันแหลกละเอียดในพริบตา โลหิตสาดกระเซ็นออกมาเป็สาย ก่อนที่ร่างของมันจะปลิวกระเด็นออกไปไกลเกือบสองจั้ง
“บัดซบ!”
เหล่าโจรคนอื่นๆเห็นพวกพ้องของตนถูกจัดการในพริบตา พวกมันต่างก็ตื่นตระหนก แต่ยังคงกัดฟันกรูเข้ามาไม่หยุด ขณะที่เทียนจุนได้เคลื่อนตัวพลิกหลบอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่พวกมันด้วยความรวดเร็ว
หมัดหนึ่งอัดใส่ซี่โครง—แหลกเป็ผุยผง!
เท้าหนึ่งเหวี่ยงเข้าใส่ลำตัว—ร่างของมันปลิวกระเด็นไปกระแทกพื้น!
การเคลื่อนไหวของเขาเร็วเกินกว่าที่เหล่าโจรจะตามทัน พริบตาเดียวพวกมันล้มลงไปเกือบหมดแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง เทียนจุนััได้ถึงกลิ่นอายของความตายที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาจากด้านหลัง
ฟึ่บ!
ชายหนุ่มรีบเอี้ยวตัวหลบไปทางด้านข้างด้วยความรวดเร็ว
ฉัวะ!
เพียงเสี้ยววินาที ดาบเล่มใหญ่ก็พุ่งผ่านจุดที่ลำคอของเขาเคยอยู่เมื่อครู่!
ดาบเล่มนี้—เป็ฝีมือของหัวหน้าเหริน!
หัวหน้าเหรินที่ซุ่มโจมตีอยู่ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถหลบการโจมตีของเขาได้อย่างฉิวเฉียดถึงเพียงนี้!
“เ้านี่..”
ชายวัยกลางคนได้แต่กัดฟันแน่น ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเริ่มโจมตีใหม่
แต่เทียนจุนไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป
“นี่คือพุทธะปราบมาร!”
เขาพูดเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรเหรินด้วยความเร็วสูงสุด
“บัดซบ! อย่ามาทำเป็อวดดีต่อหน้าข้าไอ้เด็กเวร!”
หัวหน้าเหรินสบถเสียงดัง เขากวัดแกว่งดาบใหญ่ในมือและฟาดออกไปสุดกำลัง
แต่เทียนจุนกลับไม่สนใจ หมัดอหังการแห่งอรหันต์ถูกซัดออกไปเต็มแรง ประหนึ่งความโกรธทั้งหมดได้ถูกปลดปล่อย
ตูม!
หมัดของเขาปะทะเข้ากับดาบใหญ่และทะลวงผ่านทุกสิ่ง พร้อมกระแทกกลางอกของหัวหน้าโจรเหรินโดยตรง
เสียงกระดูกแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ
แรงหมัดส่งผลให้ร่างของหัวหน้าเหรินยุบลงไปเป็ร่องลึก โลหิตทะลักออกมาจากปากของมันเป็สาย ก่อนที่ร่างทั้งร่างของมันจะปลิวกระเด็นไป กระแทกเข้ากับกองเพลิงขนาดใหญ่ที่กำลังลุกโชน ถูกเผาผลาญทั้งเป็ในทันที
เสียงกรีดร้องของมันดังก้องไปทั่วทั้งพื้นที่—นี่คือจุดจบของคนชั่ว!
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้ส่งผู้ฝึกตนชั่วไปหาพระพุทธองค์ ได้รับ 20 แต้มอรหันต์】
1K
