หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 96 ปัญหามาไม่หยุด

“อย่างไรก็ตามคุณชายหลี่ เรื่องนี้จะบอกว่าท่านไม่มีส่วนผิดก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ”

“พะย่ะค่ะ?”

“เป็นความผิดที่ท่านไม่สามารถทำผงชาโม่ลี่ฮวาพิเศษได้จำนวนมาก ทั้งๆที่ท่านก็รู้ว่าทุกคนจะได้รับประโยชน์จากการดื่มชาวิเศษนี้มากขนาดไหน เหตุใด...ท่านต้องหวงแหนวิธีการทำผงชาโม่ลี่ฮวา แม้แต่ในตระกูลหลี่ก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้เล่า ข้าเกรงว่า...ท่านมีอะไรปิดบังทุกคน และไม่สามารถพูดมันออกมาได้หรือไม่?”

“เครื่องดื่มที่จะให้ทุกคนดื่มได้อย่างปลอดภัย จำเป็นต้องตรวจสอบได้ ท่านไม่เปิดเผยให้กับภายนอก ก็ต้องเปิดเผยต่อคนสกุลหลี่เพื่อให้พวกเขาสามารถยืนยันวิธีการทำหากมีปัญหาได้ไม่ใช่หรือ?”

“ยาอัมพาตที่ท่านปรุงขึ้นมา ต่อให้ข้าไม่มีความรู้ ก็ใช่ว่าผู้อื่นจะไม่มีความรู้ แท้จริงแล้ว...มันปรุงมาจากสมุนไพรหางกระรอกที่มีความเป็นพิษ และก่อนหน้านี้ก็ห้ามเพาะปลูกในอาณาจักรเซิน ทั้งยังไม่อนุญาตให้ทำการปรุงยาพิษขึ้นมาในอาณาจักรด้วย”

“จริงอยู่ที่ตอนนี้คุณชายเปลี่ยนสมุนไพรพิษให้กลายเป็นสมุนไพรเพื่อการรักษาได้ แต่ตัวตนของท่านแท้จริงคืออะไรกันแน่? ผู้ประเมิน ผู้ทำผงชาสมุนไพร หรือว่า...เป็นผู้ศึกษาด้านยาพิษ?”

“ข้ากำลังกังวลเกี่ยวกับชาโม่ลี่ฮวาพิเศษของท่าน บางที...อาจจะมีสมุนไพรพิษที่ท่านชำนาญซ่อนอยู่ มันอาจจะไม่ได้ส่งผลร้ายให้กับผู้ที่ดื่มในทันที แต่เมื่อความต้องการของผู้คนมากขึ้น มันก็อาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ และนั่น...ใกล้เคียงกับสมุนไพรที่ทำให้เกิดการเสพติดใช่หรือไม่?”

สตรีผู้สูงศักดิ์จะรู้ได้อย่างไรว่าหลี่ชิงหมินมีความสามารถพิเศษซึ่งเป็นผลจากทักษะประเมินของตน ยิ่งประเมินมากเท่าไร เขาก็ยิ่งได้รับความสามารถมากขึ้นเท่านั้น ทุกครั้งที่ชิงหมินทำสิ่งใหม่ๆ เขาจะใช้ทักษะการประเมินของตนเองเพื่อตรวจสอบทุกขั้นตอนอย่างละเอียด

สุดท้ายแล้วการประเมินซ้ำๆก็เหมือนกับแบบฝึกหัดที่ให้นักเรียนพยายามทำซ้ำไปซ้ำมาจนเกิดความชำนาญ เหมือนกับผู้ที่ปลุกพลังไม่ได้ เหตุใดพวกเขาจึงเพาะปลูกพืชพันธุ์ได้ ทั้งหมดนั่นก็คือประสบการณ์ และการลองผิดลองถูกของพวกเขา สิ่งนี้ไม่ได้ต่างกันเลย

หากผู้คนรู้ไว้เสมอว่าทักษะที่ปลุกขึ้นมาได้ไม่ใช่ทุกอย่าง สุดท้ายแล้วพวกเขาจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแล้วพยายามที่จะฝึกฝนตนเองต่อไป โชคดีที่หลี่ชิงหมินซึ่งเป็น “พระรอง” ของเรื่อง เจ้าของวิญญาณเดิมนั้นปลุกพลังประเมินได้ แต่จู่ๆก็มีหลี่ชิงหมินที่เป็น “ผู้อ่าน” เข้ามาอยู่ในร่างของเขา วิญญาณถูกยกระดับหรือทำให้สับสนจนอยู่เหนือกฎเกณฑ์ เขาจึงยกระดับพลังประเมินของตนขึ้นไปอีกขั้น

เมื่อค่าประสบการณ์ครบหนึ่งร้อยส่วน แทนที่จะเกิดความชำนาญเท่านั้น ประสิทธิภาพจากการที่ไม่ผิดพลาดเลยนี้ ได้ถูกเรียกว่า “โบนัสพิเศษ” อันเป็นผลจากวิญญาณที่แข็งแกร่งสองดวง

พระชายาผู้ตรวจสอบข้อมูลของหลี่ชิงหมินมาทั้งหมด ผู้แนะนำพระชายาเองก็ยังแนะนำเช่นนี้ ผู้ประเมินไม่มีความสามารถที่จะทำผลงานที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ วิธีการทำผงชาที่ตระกูลหลี่มีก็ถูกรีดออกมาหมดในช่วงก่อนหน้า แต่พวกเขาไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ขนาดให้นักปรุงยามาลงมือทำชาโม่ลี่ฮวาด้วยแล้ว ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเหมือนที่ชิงหมินทำ

เช่นนั้นโอกาสมีเพียงอย่างเดียวก็คือ...หลี่ชิงหมิน ใช้วัตถุดิบมากกว่าที่ได้บอกกับทางตระกูล 

การที่เขาต้องปิดบังแม้แต่สมาชิกในตระกูล นี่ต้องเป็นเพราะเขาทำบางอย่างที่ไม่ถูกต้องอยู่อย่างแน่นอน หากค้นหาสมุนไพรพิษที่เชื่อมโยงกับผลลัพธ์ที่ทำให้เกิดการเสพติดและต้องการอย่างต่อเนื่องนี้ มีอยู่ 2-3 อย่างที่เคยลักลอบนำเข้ามาในอาณาจักรเซินด้วย

ถึงผู้ประเมินทั้งหมดที่พระชายาเรียกมาจะไม่สามารถตรวจสอบพบ แต่ใจของพวกเขากลับเชื่อเช่นนั้นไปแล้วกว่าครึ่ง และพระชายาเองก็ต้องการยืนยันสิ่งเหล่านั้นด้วยตนเอง

คนตำแหน่งน้อยกว่าส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเอือมระอา เขาอยากจะบอกเหมือนกันว่าถ้าทำให้สมาชิกในตระกูลหลี่ทำผงชาโม่ลี่ฮวาพิเศษและหาเงินให้เขาได้ เขาคงจะป่าวประกาศไปทั่วอยู่แล้ว 

คิดว่าเขาอยากจะทำงานหนักตามลำพังหรือ? คิดว่าเขาไม่อยากนอนเล่นแล้วแบมือรับเงินหรืออย่างไร? ช่างน่าขันจริงๆ .... เห็นคุณชายหลี่ผู้นี้มีนิสัยอย่างไรกันแน่!

“เรื่องนี้เป็นเรื่องน่าประหลาดพะย่ะค่ะ กระหม่อมให้สมาชิกตระกูลหลี่เข้าดูการทำงานของกระหม่อมตั้งแต่ต้นจนจบกระบวนการ นอกจากตระกูลหลี่...มีหลายตระกูลที่สนใจประเมินผงชาของกระหม่อมด้วยพะย่ะค่ะ คงจะประเมินทุกเสี้ยวของผงชาแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เจออะไร”

“กระหม่อมเองก็พยายามจะถ่ายทอดการทำผงชานี้ให้พวกเขาเหมือนกัน หากทำได้...พวกเราตระกูลหลี่ก็อยากจะกลายเป็นพ่อค้าชาที่ร่ำรวยที่สุดเหมือนกันพะย่ะค่ะ ตอนนี้มีเพียงกระหม่อมเท่านั้นที่ทำได้ เมื่อต้องแยกจากตระกูลหลี่แล้ว โอกาสที่จะร่วมทำกิจการกับตระกูลก็คงจะไม่มีอีก”

หลี่ชิงหมินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แสร้งทำท่าทางเสียดายเหลือเกิน กระนั้น...คำพูดของเขาก็เหมือนกับเป็นการเปรยถามว่า “พระชายาก็ให้คนตรวจสอบแล้วไม่ใช่หรือ? ยังจะสงสัยอะไรอีก” อย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าของพระชายาเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว ถ้าการตรวจสอบมันพบเจอได้ง่ายขนาดนั้น นางจะมาเสียเวลาอยู่ทำไม โทษประหารชีวิตคงจะหล่นสู่หัวของเขาไปแล้ว

“ช่างน่าแปลกจริงๆ”

“ใช่แล้วพะย่ะค่ะ น่าแปลกจริงๆ” หลี่ชิงหมินพยักหน้าตาม เห็นท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของเขาแล้ว...คนงามทำได้เพียงกัดฟันกรอด

สรุปว่าวันนี้นางทำอันใดเขาไม่ได้เลยหรือ? แม้แต่จะสั่งให้เขาคุกเข่าก็ทำไม่ได้ ตอนนี้เขายังไม่ได้เป็นฮูหยินขั้น 1 ด้วยซ้ำ เย่อหยิ่งเสียจริงๆ!!

“เอาเถอะ ข้าชวนเจ้าพูดคุยเรื่องน่ากังวลมาหลายเรื่องแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะไม่มีชาดีๆให้เจ้าดื่ม แต่ชาสมุนไพรเหล่านี้ก็ดีเหมือนกัน ข้าเองก็ต้องบำรุงร่างกายให้มาก ยังต้องพยายามฟื้นตัวเพื่อเตรียมพร้อมกับการมีบุตรคนต่อไป ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ต้องการได้รับประโยชน์ในส่วนนี้ แต่ยังสามารถดื่มเพื่อผ่อนคลายได้อยู่”

พระชายาพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ชิงหมินรู้ว่าตนเองกำลังถูกเย้ยหยันเรื่องเพศสภาพอยู่ ถึงแม้ว่าผู้คนในยุคนี้จะอนุญาตให้การแต่งงานเพศเดียวกันเป็นเรื่องปกติทั่วไป ทว่า...ปัญหาที่พวกเขาต้องรับให้ได้ก็คือการที่บุรุษเพศไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้

โชคดีที่ยุคสมัยนี้ พวกเขาแต่งภรรยาเข้าจวนได้หลายคน บุรุษที่แต่งเป็นภรรยาเอกก็มีให้เห็น แต่พวกเขาจะได้รับเลี้ยงดูบุตรของพวกภรรยารองหรืออนุภรรยาแทน หลี่ชิงหมินก็เป็นหนึ่งในคนที่ต้องยอมรับเรื่องเช่นนั้น

ถึงจะมีคนพยายามศึกษาการลดพลังหยางในร่างของบุรุษให้มีพลังหยินมากกว่า แล้วยังพยายามสร้าง “จุดกำเนิด” ในร่างกายให้กับบุรุษ แต่...การทดลองนี้ก็พรากชีวิตผู้คนไปได้มากมายแล้ว มันถือเป็นการศึกษาต้องห้ามในเวลาต่อมา 

และหลี่ชิงหมินก็ไม่เคยมีความคิดว่าชีวิตของเขาจะอยู่อย่างดีได้ โดยต้องมีบุตรเท่านั้น

อาจจะเพราะเขามาจากอีกโลกที่ต่อให้เป็นคู่รักชายหญิง พวกเขาก็เลือกที่จะไม่มีบุตร การมีลูกหนึ่งคนใช้ทั้งเวลา ความเสียสละ และบางคนก็อาจจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเสียใจกับบุตรที่ตนเองควบคุมไม่ได้ ความเสี่ยงมากมายเช่นนั้นทำให้มนุษย์ในยุคที่เขามา เลือกที่จะเกิดและตายไปอย่างเงียบๆ

แน่นอนว่ามีหลายคนที่ต้องการให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบในแบบของพวกเขา กลุ่มคนเหล่านั้นก็มีสิทธิตัดสินใจที่จะมีบุตรเช่นกัน สิทธิและเสรีภาพในการตัดสินใจ ไม่ถูกกดดันจากคนอื่นๆ เปลี่ยนทัศนคติครอบครัวของหลี่ชิงหมินด้วยเช่นกัน

หากแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นต้องการมีบุตร ก็ไปหาเอากับสตรีอื่นเถอะ อย่าคิดว่าเขาจะพยายามกลายเป็นหนูทดลองเพื่อให้กำเนิดทายาทแก่เขาเลย ชิงหมินเพียงอยากมีชีวิตสุขสบายไปจนแก่ตายเท่านั้น

หลี่ชิงหมินไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนี้ เขาเพียงตรวจสอบชาที่ทางนั้นหยิบยื่นมาให้ ก่อนจะดื่มมันรวดเดียวด้วยความพึงพอใจ เขายังหยิบขนมหวานที่วางข้างๆกันเพื่อไม่ให้ขมคอจากการดื่มชาสมุนไพรนี้มาใส่ปากด้วยซ้ำ รู้สึกว่าชาขมกับขนมหวานนี้ให้ความรู้สึกเหมือนตอนดื่มกาแฟเลย

เห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอีกฝ่าย พระชายาไม่ได้โกรธมากนัก พระนางรู้ว่าหลี่ชิงหมินเป็นคนฉลาด จะต้องเข้าใจเจตนาของพระองค์แน่นอน ดังนั้นท่าทางของบุรุษผู้นี้ย่อมเป็นการแสดงงิ้วต่อหน้าของนาง ทั้งที่ในใจของเขาคงจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด...

ความคิดเหมือนกับผู้ชนะนี้ทำให้พระชายาผ่อนคลายลงบ้าง ตั้งแต่ที่เชิญบุรุษผู้นี้มา กลับเป็นพระนางที่ต้องจนแต้มตลอด ไหนเลยจะมีความสุขได้ หากครั้งนี้เป็นนางที่ได้รับชัย พระนางย่อมต้องมีความสุข

หลี่ชิงหมินสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายมาโดยตลอด เขารู้ว่าสตรีผู้นี้ไม่คิดปล่อยเขาไปง่ายๆ นางจะพอใจกับแค่คำพูดไม่กี่คำได้อย่างไร แต่สุดท้าย....ฐานะของเขาที่กำลังจะกลายเป็นฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลแม่ทัพ พระชายาย่อมไม่ต้องการสร้างปัญหาโดยตรง การจะทำร้ายเขามีอีกหลายหนทาง ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ทำให้แผนการทั้งหมดเร่งรัดขึ้นมามากกว่าเดิม

เขาถูกส่งกลับไปหลังจากที่ดื่มชาไม่กี่ถ้วยเสร็จสิ้น ซึ่งมันก็ถือว่าเป็นเวลาเย็นค่ำแล้ว ตอนที่เขามาที่นี่เป็นรถม้าของพระราชวังที่นำมาส่ง ทว่าเมื่อให้กลับไป...หลี่ชิงหมินต้องหาทางกลับไปที่จวนเอง ดีที่เขาบอกฝูเซ่าให้เตรียมรถม้าเอาไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นทั้งสองจึงไม่ต้องเสียเวลารออีก

การกลั่นแกล้งเล็กๆน้อยๆนี้ไม่ได้สร้างปัญหาอะไร แต่...ผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น จู่ๆก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาหาชิงหมิน และแขกผู้นั้นก็คือ “คุณหนูหยวน” ผู้ที่เขาเกือบจะลืมไปแล้ว

การต้อนรับคุณหนูหยวนนั้นเป็นไปอย่างรีบร้อน แม้แต่ผู้นำตระกูลหลี่ก็ยังไม่เข้าใจ เขาไม่อาจปล่อยให้ชายหญิงได้อยู่ตามลำพัง เนื่องจากชื่อเสียงของหลี่ชิงหมินสำคัญมากในช่วงนี้ เขาเกรงว่าถ้าแม่ทัพใหญ่รู้ว่าบุตรชายของเขามีสตรีมาหาถึงที่ จะทำให้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่สั่นคลอนเอาได้

ถึงจะมีสมรสพระราชทานและไม่อาจจะปฏิเสธงานแต่งได้อีก กระนั้น....ความเป็นอยู่ของลูกชายในตระกูลหวงจะเป็นเช่นไร เขาย่อมต้องเป็นกังวลเอาไว้ก่อนอยู่แล้ว

หลี่ชิงหมินไม่ได้คิดมากเช่นที่บิดาของเขาคิด ถ้าเป็นไปได้...เขาก็ไม่อยากแต่งเข้าตระกูลหวงด้วยซ้ำ ชื่อเสียงดีงามอะไรนั่นคิดว่าเขาสนใจหรืออย่างไร ทว่า...สิ่งที่ชิงหมินรู้มาตลอดว่าเป็นปัญหา ก็คือการที่แม่ทัพใหญ่นั้นไม่ได้มีภรรยาคนเดียว

หากสตรีพวกนั้นต่อสู้กับนางเอกเพื่อแย่งชิงความรักก็เป็นอีกเรื่อง มันก็แค่นิยายที่เขาเคยอ่านมา แต่ตอนนี้...คุณหนูเหยาที่ตามเนื้อเรื่องเดิมแล้วได้แต่งเข้าสกุลหวงจนถึงขั้นมีอำนาจต่อสู้กับภรรยาเอกอย่างซือซือได้ นางกำลังพุ่งเป้ามายังเขาแทนอย่างนั้นหรือ?

“คุณชายหลี่ ดูแล้วท่านคล้ายว่าไม่ต้องการจะต้อนรับข้าเท่าไรนัก” เหยาหยวนหยางจิบชาในถ้วยอย่างมีมารยาท 

ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือน สตรีผู้นี้นับว่ามีความนิ่งสงบมากขึ้นแล้ว ในช่วงภาวะสงคราม เชื่อว่านางคงจะผ่านการฝึกฝนตนเองมาอย่างหนักเป็นแน่ หลี่ชิงหมินไม่สนใจเรื่องราวในตระกูลเหยา การชิงตำแหน่งคุณหนูใหญ่ในตระกูลเหยาเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเขา กลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ นอกจากเด็กสาวตระกูลอันแล้ว เขาก็ไม่ได้ติดต่อคนอื่นอีกเลย

“คุณหนูเหยากล่าวเช่นนั้นไม่ถูกต้องนัก ข้าจะไม่ต้องการต้อนรับท่านด้วยเหตุผลใดเล่า” ชิงหมินส่ายหน้า

“เป็นเช่นนั้นหรือ” เหยาหยวนหยางคลี่ยิ้มบางเบา โชคดีที่ผู้นำตระกูลหลี่เข้ามาในศาลาชมสวนเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหลี่ชิงหมินคงจะต้องรับมือกับสตรีตรงหน้าที่ไม่รู้ว่ามาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรกันแน่

“คุณหนูเหยางั้นหรือ? ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะ” 

ชายอายุมากกว่าพูดด้วยความสุภาพและเคารพ พวกเขาจำเป็นต้องให้เกียรติคุณหนูน้อยผู้นี้ เนื่องจากอีกฝ่ายมาจากตระกูลที่สูงกว่า ถึงชิงหมินจะได้รับแต่งตั้งเป็นฮูหยินขั้น 1 แต่ก็ไม่ได้ส่งผลใดๆกับตระกูลหลี่ที่ตอนนี้กลายเป็นตระกูลขุนนางระดับต่ำไปแล้ว

“ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะที่ข้ามาที่นี่โดยไม่แจ้งล่วงหน้า เพียงแต่....ข้ามีเรื่องที่อยากจะแจ้งผู้มีพระคุณสองสามเรื่อง เช่นนั้นจึงได้มารบกวนเช่นนี้”

“เรื่องจะแจ้ง....” ไม่ว่าจะหลี่คนพ่อหรือคนลูก เมื่อได้ยินว่าคุณหนูเหยาผู้นี้เข้าประเด็นสำคัญทันที พวกเขาก็ต้องประหลาดใจ ทั้งสองมองหน้ากันเอง ก่อนที่จะมองไปยังเด็กสาวตรงหน้า

“มีเรื่องอันใดหรือคุณหนูเหยา”

“ที่จริง....มันเป็นเรื่องที่ข้าเองก็ลำบากใจที่จะตัดสินใจเหมือนกัน แต่ว่า....ก่อนหน้านี้ ข้าได้รับจดหมายจากผู้ไม่ประสงค์ออกนามอยู่ฉบับหนึ่ง และเนื้อความในนั้นก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกท่านเสียด้วย” เด็กสาวตระกูลเหยายังคงไม่ยอมพูดมันออกมาในคราวเดียว นางมองไปรอบๆ ซึ่งทำให้ผู้นำตระกูลหลี่ต้องออกคำสั่งไล่ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไป รวมถึงฝูเซ่าเองก็ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ด้วย

………………………….