คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 6 ความรู้สึกไม่สบายใจ

มู่จือเหยียนเปิดประตูรถด้วยมือข้างเดียว และโยนเธอเข้าไปในรถอย่างแรง ก่อนจะปิดประตูรถพร้อมกับพูดอย่างเ๾็๲๰าว่า “คาดเข็มขัดด้วย!”

ลู่จิ่นเนี่ยนร้องอุทานเบา ๆ เป็๲ครั้งแรกที่หล่อนไม่ได้โต้กลับ แต่คาดเข็มขัดนิรภัยอย่างเชื่องช้า

รถสตาร์ตขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศผิดแปลกและน่าขนลุกปกคลุมไปทั้งคัน

ลู่จิ่นเนี่ยนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกสับสนและซับซ้อนยากจะอธิบาย

นี่เป็๲ครั้งแรกที่เธอและมู่จือเหยียนอยู่ด้วยกัน โดยไม่ทะเลาะเบาะแว้ง หรือแลกเปลี่ยนสายตากันอย่างเ๾็๲๰า

บรรยากาศเงียบเชียบจนหญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจ

หลังนั่งกระวนกระวายตลอดทาง ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าและเป็๲ฝ่ายทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้

“เราจะไปไหน?”

มู่จือเหยียนมองไปที่ถนนด้านหน้า ขับอย่างตั้งใจ และไม่ได้ตอบคำถามทันที

ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หล่อนเม้มริมฝีปากและกำลังจะพูดว่า ‘ไปส่งฉันที่บ้าน’ แต่มู่จือเหยียนก็หยุดรถ

จากนั้น เขาก็เอ่ยคำพูดที่เ๾็๲๰าไร้เยื่อใยเพียงสองคำ

“ลงไป”

ลู่จิ่นเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร เปิดประตูและลงจากรถทันที

ข้อเท้าของเธอยังเจ็บอยู่ เธอเดินขากะเผลก ท่าทางลำบาก

เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงรถจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า รถของมู่จือเหยียนกลับจอดอยู่ที่เดิมอย่างผิดปกติ

ทำไมเขาไม่ขับต่อ?

เขาตั้งใจเยาะเย้ยท่าเดินกะเผลกของเธออย่างนั้นเหรอ? ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกโกรธ เธอเร่งฝีเท้า เดินไปอีกสองสามก้าว ก็สังเกตเห็นว่าข้างทางนั้นเป็๲โรงพยาบาล

มู่จือเหยียนจอดรถไว้หน้าโรงพยาบาล บอกให้เธอลงจากรถ แต่เขาเองก็ไม่ได้ไปไหน

หมายความว่าเขาให้เธอไปตรวจข้อเท้าด้วยตัวเอง และเขาจะรออยู่หน้าประตูใช่ไหม?

เธอเข้าใจผิดหรือเปล่า?

ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกประหลาดใจ และสงสัย

เธอไม่ได้เข้าใจผิดไปเองใช่ไหม?

ผู้ชายที่เลวทรามอย่างเขา จะใจดีขนาดได้ด้วยเหรอ?

หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง?

ลู่จิ่นเนี่ยนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าไปในโรงพยาบาล

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้าเธอไปตรวจข้อเท้าแล้วกลับมา และผู้ชายคนนี้ยังอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล เธอก็จะขึ้นรถไปกับเขาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล

ลู่จิ่นเนี่ยนลงทะเบียนรับบัตรคิวและใบตรวจ จากนั้นก็เดินไปที่ลิฟต์

โรงพยาบาลมีคนเยอะอยู่ตลอด หน้าลิฟต์มีผู้ป่วยรอคิวอยู่พอสมควร ลู่จิ่นเนี่ยนเหลือบมองไปรอบ ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับเจอศัตรูโดยบังเอิญ

ลู่อวี่ชิว!

พอดีกับที่ลู่อวี่ชิวหันกลับมา สายตาของทั้งคู่ปะทะกัน

ลู่จิ่นเนี่ยนทำหน้าเ๾็๲๰า เหลือบมองไปทางอื่น

“โอ๊ะ พี่สาว!” ลู่อวี่ชิวอุทานเสียงดัง แล้วเดินมาหาลู่จิ่นเนี่ยน “พี่สาวมาโรงพยาบาลทำไม? ป่วยเหรอ?”

ลู่จิ่นเนี่ยนไม่อยากคุยกับเธอ และไม่อยากทะเลาะกับหล่อนในสถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่านแบบโรงพยาบาล

ลู่อวี่ชิวไม่สนใจ ลูบท้องแล้วพูดต่อว่า “ฉันมาตรวจครรภ์”

ประโยคเดียว หน้ากากที่เรียบเฉยของลู่จิ่นเนี่ยนก็แตกร้าว

“เป็๲ลูกของจือเหยียน!” หล่อนเชิดคางราวกับผู้ชนะ และโอ้อวดว่า “พี่สาวรู้ไหม ๻ั้๹แ๻่ฉันท้องจือเหยียนเชื่อฟังฉันทุกอย่าง ไม่เคยพูดจาหยาบคายกับฉันเลย ต่างจากตอนที่อยู่กับพี่สาว แม้แต่รอยยิ้มก็ไม่เคยเห็น”

ลู่จิ่นเนี่ยนกำสายกระเป๋าแน่น หรี่ตามองเธออย่างแข็งกร้าว “งั้นเหรอ? ถ้าเขารักลูกในท้องเธอขนาดนั้น ทำไมไม่พาเธอมาตรวจครรภ์ด้วยตัวเองล่ะ?”

ลู่อวี่ชิวแข็งค้าง ส่งเสียงฮึดฮัดว่า “พี่ก็รู้ว่าเขาไม่ชอบโรงพยาบาล! ฉันโทรหาเขาแล้ว บอกให้เขารออยู่ข้างนอก!”

เดิมที ลู่อวี่ชิวตั้งใจพูดเพื่อโอ้อวด จึงพูดออกไปโดยไม่คิดอะไร แต่กลับเจอมู่จือเหยียนยืนอยู่หน้าประตูพอดี

เวลาเดียวกัน คำพูดนี้ก็โจมตีจุดบอบช้ำของลู่จิ่นเนี่ยนเข้าพอดี

เขามาส่งเธอที่โรงพยาบาลและยังไม่ไป ไม่ได้เป็๲เพราะเธอ!

แต่เป็๲เพราะลู่อวี่ชิว!

ดูเหมือนว่าเธอจะเพ้อฝันมากไปอีกแล้ว!

ผู้ชายคนนั้น เขาจะอ่อนโยนกับเธอได้อย่างไร?

เขาแค่อยากหย่ากับเธอ!

ใบหน้าลู่จิ่นเนี่ยนซีดเผือด ริมฝีปากเกร็งจนแข็งทื่อ