ID-09 ผมต้องตาย?!

        **EP1 – ผมอยู่ที่ไหน? **

        (POV : ณ.)

        ผมฟื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักหน่วงตรงท้ายทอย เหมือนสมองถูกผู้ชายตัวโตใช้สว่านอัดซ้ำไม่ยั้ง

        ลมหายใจแรกที่กลืนลงคอไปมีแต่ กลิ่นสนิมของเ๣ื๵๪ตัวเอง ปนกับกลิ่นอับชื้นของเหล็กเก่าๆ

        ทันทีที่ลืมตา…

        ผมก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นจากพื้นแข็งๆ ที่ตัวเองนอนจมอยู่ — ร่างทั้งร่างเด้งขึ้นลงตามแรงกระแทกของอะไรสักอย่างที่กำลังวิ่งอยู่บนถนนขรุขระ

        เสียงโลหะครางต่ำ ๆ รอบตัวทำให้ทุกเงาและทุกมุมในห้องมืดแคบนี้ดูเหมือนมันจ้องผมอยู่

        ผมอยู่ที่ไหนกันวะ?

        ผมพยายามยันตัวขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ…

        ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกเชือกรัดแน่นจนเจ็บแสบบริเวณข้อมือเหมือนมีเข็มกลัดร้อนๆ จิ้มอยู่ตลอดเวลา

        ผม… ถูกมัด?

        หัวใจผมเต้นแรงจนเหมือนจะกระแทกซี่โครงหลุดออกมา

        ผมไม่รู้ว่าถูกจับมาทำไม

        ผมไม่รู้ว่าก่อนจะมาอยู่ที่นี่… ผมทำอะไรอยู่

        ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า... 

        ผมเป็๲ใคร...?

        ความว่างเปล่ากลวงโบ๋ในหัวผมทำให้ความกลัวพุ่งเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลออกจากไรผม แม้ในอากาศที่เย็นชื้นจนขนลุก

        เพื่อเรียกสติ… ผมลองหมุนหัวแรงๆ

        แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ ความปวดแปลบเฉียบพลัน ตรงขมับซ้าย จนภาพตรงหน้าสั่นไหวเหมือนกล้องเสีย

        จากนั้น… กลิ่นคาวบางอย่างก็ลอยเข้าจมูก

        ผมรู้ทันที — เ๧ื๪๨ของตัวเอง

        ผมยกมือไม่ได้ แต่แค่๼ั๬๶ั๼จากแรงเ๣ื๵๪อุ่นๆ ที่ไหลลงข้างแก้มก็รู้แล้วว่าแผลยังสดอยู่มาก

        ผมกลืนความกลัวลงคอ ยังคงพยายามเพ่งมองในความมืด

        แต่จากการกวาดเท้าไปรอบๆ ผมสรุปได้ว่า…

        ที่นี่คือ ท้ายรถบรรทุกโลหะปิดทึบ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสง ไม่มีทางหนีใดๆ

        และผมก็อยู่ “คนเดียว”

        ผมพยายามหายใจให้เงียบที่สุด ขณะที่รถเริ่มชะลอลงจนรู้สึกถึงแรงสั่นที่ลดลงทีละน้อย

        ตามด้วยเสียงล้อบดกับพื้นซีเมนต์ หยุดลงอย่างเชื่องช้า

        แล้วต่อด้วยเสียงประตูคนขับและฝั่งข้างๆ ถูกเปิดพร้อมกัน

        เสียงฝีเท้าหนักสองคู่เดินอ้อมไปยังท้ายรถ

        ผมรีบกลิ้งตัวลงนอนตะแคง กลั้นหายใจ ทำตัวให้เหมือนยัง “สลบ” อยู่

        หวังเพียงว่าพวกมันจะไม่สังเกตว่าผมฟื้นแล้ว

        จากนั้นเสียงของมันสองคนก็ดังลอดเข้ามา

        “ทันเวลาพอดี… เรือมันกำลังเทียบท่าเข้ามา” เสียงทุ้มแห้งของผู้ชายคนหนึ่งพูดอย่างห้วนๆ

        อีกคนตอบด้วยน้ำเสียงแหลมกว่า แต่สั่นเล็กๆ เหมือนคนระแวงตลอดเวลา

        “ดี… เอาไอ้หมอนี่ลงเรือให้เสร็จ จะได้ไม่ต้องเจอหน้า ‘ID-09’ อีกสักที… มันทำฉันขนลุกฉิบหาย”

        ผมตัวแข็งทื่อทันที

        ID-09? หมายถึงผมเหรอ?

        คนเสียงทุ้มพูดต่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

        “ก็ใช่น่ะสิ! คราวก่อนแกกรอกยามันนิดเดียว มันถึงดิ้นหลุดจากที่คุมได้ไง จำไม่ได้?”

        คนเสียงแหลมรีบแก้ตัวทันที

        “คราวนี้ไม่พลาดพี่คิง ผมกรอกหมดขวด… หมดจริงๆ นะ ของแรงแบบนี้ รายงานบอกว่าอาจหลับได้เป็๲อาทิตย์เลยด้วย”

        คนที่ชื่อคิงหัวเราะเบาๆ แต่เย็น๶ะเ๶ื๪๷…

        “ดี… ยิ่งมันลืมเร็วเท่าไหร่ เราก็ยิ่งง่าย ตอนกูฟาดคีมใส่หัวมันเมื่อกี้… ได้ยินเสียงดังกร๊อบเชียว”

        หัวผมชาวาบเหมือนโลกหยุดหมุน

        พวกมันตีหัวผม… ยัดยาอะไรลงคอผม… แล้วเรียกผมว่า ID-09?

        ไอ้เสียงแหลมพูดต่อแบบกังวลๆ

        “พี่คิง… จริงๆ ไอ้ ‘ID-09’ นี่มันคืออะไรแน่ครับ ทำไมพวกตัวใหญ่ถึง๻้๵๹๠า๱นัก?”

        คนชื่อคิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ

        “…อย่ารู้จะดีกว่าไอ้จิก รู้มาก เดี๋ยวได้ตายก่อนส่งงาน”

        หัวใจผมกระหน่ำแรงจนเจ็บอก

        ผมเริ่มหายใจถี่ขึ้นแบบควบคุมไม่ได้ ความกลัวเหมือนพยายามปีนขึ้นมาจากอกให้ผมกรีดร้องออกมา แต่ผมต้องพยายามกดมันไว้

        ทุกอย่างที่พวกมันพูด

        ทุกคำที่หลุดออกมาจากปากของมัน

        มีเพียงอย่างเดียวที่ผมสรุปได้

        ผม… กำลังจะถูกส่งไปที่ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

        และถ้าไม่ทำอะไรตอนนี้—

        ผมคงไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปแน่...!

        (โปรดติดตามตอนต่อไป)