จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

คนของภัตตาคารเฟิ่งไหลต่างมายืนรวมกลุ่มกันอยู่ด้านหน้า มองภัตตาคารฝั่งตรงข้ามที่เต็มไปด้วยผู้คน ภาพบรรยากาศแบบนี้มันคล้ายตอนที่ภัตตาคารของพวกตนเปิดแรก ๆ

“หลงจู๊ขอรับ พวกเราจะทำเช่นไรกันดี ลูกค้าพวกเราถูกดึงไปที่ภัตตาคารหย่งเล่อหมดแล้ว”

“อาหารเทพเซียนหรือ ข้าอยากรู้นักว่ามันจะอร่อยเพียงใด” หลงจู๊ภัตตาคารเฟิ่งไหลรีบเข้าไปในห้องครัว แล้วสั่งให้พ่อครัวรีบเปลี่ยนชุดใหม่ เพื่อเข้าไปลิ้มลองอาหารของภัตตาคารตรงข้าม

“พวกเจ้าต้องจดจำรสชาติอาหารให้ได้แล้วนำกลับมาทำให้ข้าลิ้มลอง”

“ขอรับ” พ่อครัวทั้งสี่รับคำสั่ง ลอบออกไปต่อแถวปะปนกับกลุ่มฝูงชน

พนักงานในภัตตาคารหย่งเล่อกำลังวุ่น ไม่มีผู้ใดว่างงานเลยสักคน ขนาดจ้าวลู่ชิงกับจ้าวลู่เสียน และบ่าวรับใช้ยังนั่งคัดลอกสูตรอาหารเพื่อส่งไปให้ภัตตาคารหย่งเล่อที่อยู่สาขาอื่น ๆ จำนวนยี่สิบสาขา

ฮ่าวหลงจู๊เก็บเงินจนมือแทบเป็นตะคริว เป็นครั้งแรกที่ภัตตาคารหย่งเล่อมีลูกค้ามากมายเช่นนี้ เขาไม่แปลกใจว่าเพราะเหตุใดลูกค้าถึงเยอะ ดูอาหารแต่ละอย่างสิ ทั่วต้าถังลามไปจนแคว้นอื่น ไม่มีผู้ใดสามารถปรุงอาหารเลิศรสพวกนี้ได้

จ้าวลู่ชิงขอตัวลากลับบ้านก่อนจะมืดค่ำ ปล่อยให้ฮ่าวหลงจู๊ดูแลกิจการ นางมองผู้คนที่ยังมีความอดทนยืนรออยู่หน้าร้าน

“ท่านลุงฮ่าว หากพรุ่งนี้คนยังเยอะเช่นวันนี้ ท่านให้คนไปซื้อเก้าอี้มาเพิ่มหน่อยเถิด”

“คุณชายจะเพิ่มโต๊ะหรือขอรับ”

“โต๊ะไม่มีที่ว่างจะวางแล้ว ข้าให้ไปซื้อเก้าอี้มาเพื่อให้ลูกค้าที่ยืนรออยู่หน้าภัตตาคารนั่ง”

“ขอรับ หากพรุ่งนี้ลูกค้ายังเยอะเช่นวันนี้ ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อไปซื้อเก้าอี้”

“พรุ่งนี้ข้าไม่เข้ามานะ ท่านดูแลภัตตาคารให้ดี เกิดเรื่องอันใดให้ส่งข่าวไปหาข้าที่หมู่บ้านซานเป่ย”

“ขอรับ”

จ้าวลู่ชิงกับจ้าวลู่เสียนเดินทางกลับบ้าน พรุ่งนี้นางกับพี่ชายจะขึ้นเขาไปจับกระต่ายมาเลี้ยง

ภายในโถงอาหารจ้าวลู่ชิงกับจ้าวลู่เสียนผลัดกันเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ จนเรียกเสียงหัวเราะจากคนในครอบครัว

“พ่อไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นเด็กเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเช่นนี้”

“หากพวกเราไม่ทำเช่นนี้ จะมีคนเข้ามาลิ้มลองอาหารได้อย่างไร”

“หากมีคนบอกว่าอาหารไม่อร่อยอย่างที่โอ้อวดไว้จะทำเช่นไร ดึงเทพเซียนลงแปดเปื้อนในโลกมนุษย์มิเกรงกลัวบาปกรรม”

“ท่านแม่เจ้าคะ ผู้ใดเคยลิ้มลองอาหารของเทพเซียนบ้าง พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าอาหารเทพเซียนรสชาติและหน้าตาเป็นแบบใด”

“เจ้านี่นะ” หน้าตาทะเล้นของบุตรสาวทำให้จ้าวฮูหยินเอ็นดู คีบปลาสามรสใส่ถ้วยให้บุตรสาวและบุตรชาย

เสียงหัวเราะของคนสกุลจ้าวดังลั่นโถงอาหาร มีจ้าวลู่ชิงเป็นตัวสร้างสีสันครอบครัวที่เคยเงียบขรึมกลับมีชีวิตชีวา

ลูกสิงโตสีขาวราวกับหิมะ วิ่งเล่นอยู่ภายในห้องของจ้าวลู่ชิง สามดรุณีน้อยต่างคลานไล่ตามหยอกล้อสัตว์หน้าขน

“ต้าอวี้วิ่งเร็วมากเจ้าค่ะ” ซูเซียงดึงหางเจ้าสิงโตจอมซุกซน

“พวกมันน่ารักเหมือนแมว” ซูเจินดึงต้าจินมากอด

“พวกเจ้าจะทรมานต้าอวี้กับต้าจินไปถึงเมื่อไหร่” จ้าวลู่ชิงชักจะสงสารสัตว์เลี้ยงสองตัวนี้แล้วสิ พวกมันถูกซูเซียงกับซูเจินกอด หอม จนบอบซ้ำหมดแล้ว

ลูกสิงโตทั้งสองดิ้นรนจนหลุดจากอุ้งมือมารทั้งสองวิ่งเข้ามาหาตักของจ้าวลู่ชิงเพื่อใช้เป็นที่หลบภัย

“ดูสิ ต้าอวี้กับต้าจินกลัวพวกเจ้า” จ้าวลู่ชิงหัวเราะคิกคัก ยกมือขึ้นลูบหัวของสัตว์ทั้งสองเพื่อปลอบประโลม

“คุณหนูพักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ” อี้หมัวมัวเดินเข้ามาเตือน พรุ่งนี้เช้าคุณหนูต้องขึ้นเขาไปล่ากระต่าย หากนอนดึกจะไม่มีเรี่ยวแรง

จ้าวลู่ชิงกับสาวใช้ทั้งสองนำต้าอวี้กับต้าจินไปนอนในกรงที่ท่านปู่เพิ่งสร้างขึ้นให้วันนี้อย่างว่าง่าย

“พวกเจ้านอนอยู่ในนี้นะ อย่าซนล่ะ” ภายในกรงมีผ้าผืนหนาปูให้สัตว์ทั้งสองนอน

เมื่อเห็นว่ามนุษย์กำลังจากไปสัตว์ทั้งสองก็ข่วนกรง มองตามตาระห้อย ทำให้มนุษย์ทั้งสามอยากเอาพวกมันไปนอนด้วย

“คุณหนูเจ้าคะ พักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ” อี้หมัวมัวย้ำเตือน

จ้าวลู่ชิงยอมกลับไปนอน ปิดห้องจนสนิทนางจึงไขช่องลับเตียงนอน นำกล่องที่มีดอกบัวขึ้นมาสำรวจ ดอกบัวทั้งสองกล่องยังสดใหม่เหมือนวันแรกที่เจอไม่มีเปลี่ยน ช่างมหัศจรรย์โดยแท้ รีบเก็บไว้ในช่องลับใต้เตียงเช่นเดิมแล้วทิ้งตัวลงนอน

เช้าวันต่อมาจ้าวเฉิงนำกลุ่มคนขึ้นมาบนภูเขาเพื่อตามล่าหากระต่ายกลับไปเลี้ยงในสวนผลไม้

จ้าวลู่ชิงและสาวใช้ทั้งสอง เดินตามหลังท่านปู่กับจ้าวลู่เสียน ส่วนพลเงาทั้งห้าคอยเดินตามหลังพวกนาง

ทุกคนต่างพยายามมองหาโพรงกระต่าย ระหว่างมองหาโพรงกระต่ายจ้าวลู่ชิงก็เก็บสมุนไพรใส่กระบุงไปด้วย เวลานี้เรือนที่ใช้เก็บสมุนไพรเต็มไปด้วยสมุนไพรหลากหลายชนิดราวกับร้านขายสมุนไพร

“นายท่านผู้เฒ่า นี่คือโพรงกระต่ายหรือไม่เจ้าคะ” ซูเซียงเห็นรูขนาดใหญ่ตามที่นายท่านผู้เฒ่าบอกในตอนแรกจึงรีบทักขึ้น

“ใช่ นี่แหละคือรูกระต่าย กระต่ายจะมีหลายโพรง พวกเจ้าเดินหารอบ ๆ พอเจอแล้วให้เอาหญ้าหรือดินอุดรูมันไว้”

จ้าวลู่ชิงทำตามที่ท่านปู่บอก นางเดินหาจนเจอรูขนาดใหญ่แล้วใช้หญ้าอุดรู นางมองท่านปู่นำหญ้าแห้งมาสุมควันเข้าไปในโพรงกระต่าย

หญ้าแห้งถูกสุมจนเหลือแค่เถ้าถ่าน กระสอบป่านที่เจาะรูขนาดเล็กเปิดปากรออยู่หน้าโพรงสักพักก็มีกระต่ายสีขาวราวกับหิมะกระโดดออกมาจากโพรง

หนึ่ง

สอง

สาม…….

จ้าวลู่ชิงนับได้ทั้งหมดแปดตัว กระต่ายหนึ่งโพรงแปดตัว ช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้

“คุณหนูกระต่ายสีขาวราวกับหิมะเลยเจ้าค่ะ” ซูเซียงส่อง

กระต่ายที่กองกันอยู่ก้นกระสอบ

เขาลูกนี้ช่างอุดมสมบูรณ์ เดินหาไม่นานก็พอเจอโพรงกระต่ายอีกโพรง วิธีการจับกระต่ายของจ้าวเฉิงช่างยอดเยี่ยมสมกับเป็นอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกร

ขณะกำลังเดินผ่านป่าไผ่ สายตาจ้าวลู่ชิงสังเกตเห็นสีขาว ๆ ผุดขึ้นละลานตา นางเดินเข้าไปสำรวจด้วยความใคร่รู้

เห็ดที่มีหมวกดอกเป็นร่างแหสีขาวคลุมลงมาเหมือนกับกระโปรง มันคือเห็ดเยื่อไผ่มิใช่หรือ จ้าวลู่ชิงอ้าปากค้างกับความโชคดี

“ท่านปู่ ข้าเจอของล้ำค่า” มิน่าล่ะนางถึงได้กลิ่นฉุน ที่แท้เป็นบริเวณสปอร์ของเห็ดเยื่อไผ่นี่เองที่ผลิตกลิ่นฉุนเพื่อล่อแมลง

จ้าวเฉิงขมวดคิ้วกับสิ่งที่หลานสาวชี้ “เห็ดพวกนี้ทานมิได้”

“ทานได้เจ้าค่ะ” จ้าวลู่ชิงยืนยันด้วยใบหน้าจริงจัง

“จะทานได้เยี่ยงไร ตอนที่ปู่ยังเด็กมีชาวบ้านขึ้นมาเก็บไปทาน หลังจากทานเห็ดชนิดนี้ก็อาเจียนหนักจนสิ้นลม หากว่ามันทานได้คิดว่ามันจะเหลือรอดมาถึงมือเจ้ารึ ป่านนี้ชาวบ้านคงเก็บไปหมดไม่เหลือไว้ให้เป็นป่าขนาดนี้หรอกนะ”

“ชาวบ้านผู้นั้นเก็บเห็ดเยื่อไผ่สีใดไปเจ้าคะ”

จ้าวเฉิงเงียบเพราะไม่รู้ว่าชาวบ้านผู้นั้นเก็บเห็นเยื่อไผ่สีใดไป ยามนั้นเขายังเด็กมารดาสอนสั่งว่าห้ามเก็บเห็ดชนิดนี้มาทาน มิฉะนั้นจะเสียชีวิต

“ท่านปู่ เห็ดเยื่อไผ่สีขาวสามารถทานได้” เห็ดเยื่อไผ่เท่าที่พบมีเก้าชนิด นำมารับประทานได้เพียงสี่ชนิด นางจำได้ว่าเห็ดเยื่อไผ่สีขาวสามารถนำมารับประทานได้ ในชาติที่แล้วจีนส่งออกเห็ดเยื่อไผ่เป็นพืชเศรษฐกิจและเป็นประเทศเดียวที่เพาะเห็ดชนิดนี้ส่งขายทั่วโลก

“ทานได้จริง ๆ นะเจ้าคะ ข้ามิได้โกหก” เห็ดเยื่อไผ่ยังเป็นหนึ่งในเจ็ดของยาอายุวัฒนะที่จัดเป็นของเสวยให้กับฮ่องเต้ในราชวงศ์ชิง คุณค่าทางโภชนาการของมันค่อนข้างสูง

จ้าวเฉิงเห็นใบหน้าจริงจังของหลานสาว จึงยอมเชื่อ หลานสาวมิใช่คนจะเอาชีวิตมาล้อเล่น

“ท่านปู่ ไปหากระต่ายต่อเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับซูเซียง ซูเจิน จะเก็บเห็ดเยื่อไผ่รออยู่ที่นี่”

จ้าวเฉิงให้พลเงาสามนายอยู่ช่วยจ้าวลู่ชิงเก็บเห็ดส่วนพวกตนเดินตามหาโพรงกระต่ายต่อ

เห็ดเยื่อไผ่เกิดละลานตา ป่าไผ่แห่งนี้ใหญ่มาก ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยเห็ดเยื่อไผ่ ทำอย่างไรนางถึงจะเก็บหมด กระบุงกับกระสอบที่นำมาด้วยก็ไม่เพียงพอ

“คุณหนูมีชาวบ้านกำลังเดินมาทางนี้” โม่เอินได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของชาวบ้านประมาณสามคน

“มาก็ดีสิ” จ้าวลู่ชิงเผยรอยยิ้ม เกือบหนึ่งเค่อชาวบ้านที่โม่เอินได้ยินเสียงก็โผล่มาหนึ่งคน

“เสี่ยวเหมย” จ้าวลู่ชิงเรียกเจียงเหมยที่แบกกระบุงใบใหญ่ไว้บนหลัง นางกำลังก้มหน้าก้มตาหาอะไรสักอย่าง

“เสี่ยวชิง เจ้ามาทำอันใด” สะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเรียก นางกำลังหาสมุนไพรไปขายให้จ้าวลู่ชิง

“ข้ามาล่าสัตว์กับท่านปู่”

เจียงเหมยมีสีหน้าสงสัย ปกติท่านปู่จ้าวเฉิงจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ในป่าลึกมิใช่หรือ เหตุใดวันนี้ถึงอยู่แค่ตีนเขา

“ข้ามิได้ไปกับท่านปู่แล้ว ข้าอยู่เก็บเห็ด” ชูเห็ดที่อยู่ในมือ

“เจ้าจะเก็บเห็ดมีพิษไปทำไม”

“อาเหมยเจ้าพูดคุยกับผู้ใด” เจียงหรานร้องทัก

“ท่านพี่ ข้าคุยกับเสี่ยวชิง”

เจียงหรานกับภรรยาเดินตรงมาทางป่าไผ่ เห็นน้องสาวยืนอยู่กับคนบ้านจ้าว

“เสี่ยวชิง เห็ดพวกนี้ทานไม่ได้” เจียงหรานเอ่ยเตือนเมื่อเห็นเห็ดพิษในกระบุง

“หากข้าจ้างพวกท่านคนละสิบเหวินเก็บเห็ดพวกนี้ พวกท่านยินดีรับงานนี้หรือไม่” ทั้งสามขึ้นเขามาหาสมุนไพร บางทีเก็บสมุนไพรไปขายอาจได้เงินเยอะกว่าช่วยนางเก็บเห็ดเสียอีก

“เก็บเห็ดพวกนี้น่ะหรือ” เจียงเหมยไม่เข้าใจว่าจ้าวลู่ชิงจะเก็บเห็ดพิษไปเพื่ออันใด

“ใช่”

เจียงเหมยพยักหน้ายินยอม นางปลดกระบุงที่มีสมุนไพรอยู่เพียงน้อยนิดออกจากหลัง

ป่าไผ่ขนาดใหญ่มีเห็ดขึ้นอยู่จนเต็ม จ้าวลู่ชิงเลือกเก็บเห็ดดอกที่บานเต็มที่ ส่วนที่ยังเล็กอยู่นางค่อยมาเก็บในวันพรุ่งนี้

ใช้เวลาเกือบสองชั่วยามในการเก็บเห็ด กระบุงทุกใบกับกระสอบเต็มไปด้วยเห็ดเยื่อไผ่

ท่านปู่ของนางและคนอื่น ๆ กลับมา ในกระสอบเต็มไปด้วยกระต่ายจำนวนสามสิบตัว

ทุกคนเดินลงเขาก่อนจะแยกย้ายกันบริเวณตีนเขา จ้าวลู่ชิงและคนอื่น ๆ แบกกระบุงเห็ดกลับบ้าน ส่วนจ้าวเฉิงกับจ้าวลู่เสียนและพลเงาอีกสองนายแบกกระสอบกระต่ายไปยังสวนผลไม้

ซูเซียงจ่ายเงินค่าแรงบวกกับค่าสมุนไพรให้กับคนบ้านเจียงเป็นจำนวนสี่สิบห้าเหวิน ทั้งสามรีบกล่าวขอบคุณก่อนจะขอตัวลากลับบ้าน

เห็ดมากมายวางกองอยู่บริเวณหน้าห้องครัว จ้าวลู่ชิงยิ้มกริ่ม รีบเรียกบ่าวมาช่วยกันจัดการกับเห็ดพวกนี้

จ้าวลู่ชิงสอนให้บ่าวทุกคนแยกหมวกเห็ดที่มีลักษณะเป็นเมือกสีน้ำตาลออกจากส่วนของกระโปรงและก้าน เพราะเมือกจะมีกลิ่นลักษณะคล้ายฟีโรโมนดึงดูดให้เมล็ดมาตอม แล้วแมลงพวกนั้นจะช่วยนำพาสปอร์ที่อยู่บริเวณหมวกกระจายไปยังสถานที่ต่าง ๆ

ส่วนที่จ้าวลู่ชิงจะนำมารับประทานคือบริเวณกระโปรงและก้านของมัน ส่วนหมวกที่มีกลิ่นฉุนนางจะนำไปผลิตเป็นยาบำรุงเพศของม้า มันจะช่วยทำให้ม้าผสมพันธุ์ได้ดีขึ้น

ม้าคือพาหนะที่สำคัญของแคว้นหากสามารถผลิตม้าได้ทีละหลายตัวต้องเกิดประโยชน์อย่างแน่นอน หากนางผลิตยาแล้วนำไปขายให้กับกองทัพ เงินคงหล่นใส่ศีรษะนางจนหัวปูดบวมอย่างแน่นอน

ระหว่างที่นางกำลังมีความสุขเสียงเรียกด้วยความร้อนใจของใครบางคนก็ดังขึ้น

“คุณหนู แย่แล้วขอรับ”