ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “เขามาแล้ว”

        เสิ่นเสวียนหรี่ตามองพลางกล่าวกับหม่าเมี่ยน

        “รีบกลับไปหากข้าไม่ได้เรียก ทางที่ดีคืออย่าปรากฏตัวออกมา”

        “ขอรับท่านเซียนอย่างนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน”

        หม่าเมี่ยนโค้งกายคารวะจากนั้นก็คว้ากระบี่ที่ปักอยู่บนพื้นไป

        “เอาให้ข้าเถอะข้าจะทำให้เขาออกมาให้ได้โดยเร็วที่สุด”

        “ขอบคุณผู้อาวุโส”

        ซูเหยียนและราชามารทิศเหนือคารวะหม่าเมี่ยนพร้อมกัน

        เสิ่นเสวียนก้มหัวให้เจี้ยนเล็กน้อยเช่นกันครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะความเสียสละของเจี้ยน พวกเขาคงไม่มีอนาคตกันแล้ว

        “ท่านเซียนข้าไปก่อนล่ะ”

        หม่าเมี่ยนถือกระบี่ไว้จากนั้นกลายเป็นควันสีดำแล้วจางหายไป

        หลังจากหม่าเมี่ยนสลายหายไปแล้วที่นี่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

        บนท้องฟ้ายังคงมีร่างของผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวงลอยอยู่แต่ไม่มีลมหายใจแล้ว

        และบนท้องฟ้าก็ยังคงมีแม่ทัพเทพสิบกว่าคนยืนอยู่พวกเขาต่างมีสีหน้าเหม่อลอย ไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดี

        “เจ้าฟื้นฟูพลังไปก่อนข้าจะไปเก็บกวาดสักหน่อย”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับราชามารทิศเหนือและซูเหยียนจากนั้นก็เหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่ในระดับเดียวกับผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวง

        ที่ด้านล่างสำนักจตุรเทพ สำนักต่อสู้เป่ยโต้ว สำนักนาคา และสำนักอื่นๆต่างมองเสิ่นเสวียนเหาะขึ้นไปเก็บกวาดด้านบน โดยที่พวกเขาไม่กล้าเคลื่อนไหวเลย

        ในใจของพวกเขายอมรับในตัวเสิ่นเสวียนไปแล้ว

        เจ้าหนุ่มนี่แข็งแกร่งมากสามารถเรียกบุคคลที่สามารถสังหารผู้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้ตามใจ

        แบบนี้ไม่ได้มีอำนาจอยู่เบื้องหลังเหมือนคนทั่วไปไม่ว่าเขายืนอยู่ตรงไหน เขาจะมีอำนาจอยู่กับตัว

        “คิดไม่ถึงเลยใช่ไหมว่าจะเป็นแบบนี้ไปได้”

        เสิ่นเสวียนมองร่างผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวงที่แววตาเหม่อลอยชุดคลุมสีม่วงของเขาซีดจางไปแล้ว ไม่ได้สดใสเหมือนแต่ก่อน

        “ข้าสงสัยยิ่งนักว่าหลังจากนี้เจ้าจะทำอย่างไรยังกล้าออกมาแก้แค้นข้าอีกหรือเปล่า”

        เสิ่นเสวียนมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

        เขารู้ว่าหลังจากนี้จะทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวและไม่กล้ามาหาเรื่องเขาอีก

        แต่ในขณะเดียวกันตอนนี้เขาก็ไม่กล้าเรียกหม่าเมี่ยนออกมาเช่นกันพลังของหม่าเมี่ยนเหนือกว่าโลกนี้มาก เมื่อครู่ที่เรียกออกมาทำให้โดนเพ่งเล็งหากเรียกออกมาอีกหลายครั้งอาจดึงดูดอีกฝ่ายเข้ามาได้จริงๆและอาจจะเกิดความเดือดร้อนได้

        อย่าคิดว่าผังเมืองซานเหอซ่อนอยู่ในส่วนลึกสุดของทะเลจิตสำนึกของเขาแล้วจะรอดพ้นได้ด้วยความสามารถของอีกฝ่าย หากต้องการเอาออกมาคงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือและถ้าอีกฝ่ายได้รับผังเมืองซานเหอไป เขาคงจะกลายเป็นจุณในอีกไม่นาน

        “เจ้าไปเถอะ”

        เสิ่นเสวียนสะบัดมือเล็กน้อยร่างของผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวงถูกส่งเข้าไปในมิติทันที อีกไม่นานจากนี้เขาต้องหลอมรวมร่างนี้ให้กลายเป็นหุ่นเชิดที่แท้จริงให้ได้

        หากว่าสร้างหุ่นเชิดนี้ได้สำเร็จเขาจะมีหุ่นเชิดที่พลังถึงขั้นแยกเทวะระดับปลายแม้ไม่กล้าบอกว่าจะไปได้ทุกที่ในโลกนี้ แต่ก็หลบหลีกอันตรายส่วนใหญ่ได้

        แน่นอนว่าหากต้องการสร้างหุ่นเชิดขึ้นมาด้วยพลังของเขาในตอนนี้ยังคงเป็นเรื่องยาก

        “แล้วพวกเจ้าล่ะ”

        หลังจากเก็บร่างนั้นเข้าไปแล้วเสิ่นเสวียนจึงหันไปมองแม่ทัพเทพที่เหลืออยู่

        ก่อนหน้านี้มีแม่ทัพเทพทั้งหมดสามสิบคนขั้นจักรพรรดิสามคนตายไปแล้ว มีแม่ทัพเทพขั้นราชันระดับสูงสุดอยู่อีกหลังจากนั้นก็โดนอำนาจต่างๆ ในหุบเขาสุขาวดีสังหารไปอีกมากกว่าสิบคนโดนเจี้ยนทำลายไปอีกหลายคน ตอนนี้เหลือเพียงสิบสองคนเท่านั้น

        แต่อย่าได้ดูถูกแม่ทัพเทพสิบสองคนนี้เด็ดขาดระดับพลังของพวกเขาคือขั้นราชันระดับสูงสุดไม่ว่าอยู่ที่ใดก็เป็นพลังที่มิอาจดูถูกได้เลย

        ความคิดของเขาคือต้องการเก็บคนพวกนี้ไว้ใช้งานเอง

        แต่หลังจากที่เสิ่นเสวียนแสดงปรากฏการณ์น่าประหลาดออกไปแล้ว

        เขากล่าวกับแม่ทัพเทพสิบสองคนนี้แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจเขาเลย

        สายตาเหม่อลอยยืนอยู่กลางอากาศเหมือนจิตวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

        หลังจากเห็นดังนั้นเสิ่นเสวียนจึงเดินเข้าไปหาแม่ทัพเทพเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง

        ไม่ใช่เขาระมัดระวังแต่ตอนนี้เขากำลังบาดเจ็บหนัก พลังยังไม่สมบูรณ์ หากอีกฝ่ายลงมือจริงๆเขาคงรับมือได้ยากมาก

        หลังจากเห็นแม่ทัพเทพเหล่านั้นไม่ตอบสนองเสิ่นเสวียนจึงเข้าไปใกล้อีก

        กระทั่งเดินไปถึงด้านหน้าแม่ทัพเทพคนหนึ่งเสิ่นเสวียนโบกมือตรงหน้าของอีกฝ่าย แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย

        เขาค่อยๆยื่นมือไปหยิบหอกเงินของอีกฝ่ายแล้วแย่งชิงมา ทว่าอีกฝ่ายร่างโอนเอนอยู่ด้านหน้าและยังไม่มีการตอบสนองเช่นเดิม

        หลังจากนั้นเสิ่นเสวียนก็ชี้นิ้วไปตรงหน้าผากของอีกฝ่ายส่งจิตสำนึกเข้าไป

        ในหัวของแต่ละคนมีโครงสร้างละเอียดและซับซ้อนเป็นอย่างมากเส้นเลือดทุกเส้นเชื่อมต่อเข้ากับส่วนประสาทจนกลายเป็นโครงสร้างหัวขึ้นมา

        แต่หลังจากจิตสำนึกของเขาเข้าไปในนั้นแล้วกลับพบว่าภายในหัวทุกส่วนหยุดการทำงานไปแล้ว

        ไม่ใช่ว่าไม่มีแต่เป็นเพราะพลังภายนอกเข้าแทรกแซงทำให้หยุดการทำงานไป

        ร่างจิตวิญญาณของเสิ่นเสวียนก่อตัวขึ้นภายในหัวอย่างเชื่องช้าเขามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นพลางถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

        “เจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนักข้าจับคนตายแล้วมาสร้างเป็นหุ่นเชิดแต่เจ้ากลับเอาคนที่ยังมีชีวิตอยู่มาสร้างหุ่นเชิด รอให้พลังของข้าแข็งแกร่งมากพอข้าจะทำให้เจ้าต้องเป็นเหมือนที่เจ้าทำ”

        เสิ่นเสวียนโกรธแค้นมากคนที่ตนเองสังหารไปก่อนหน้านี้ รวมถึงขั้นจักรพรรดิผู้นั้นต่างเป็นเพียงหุ่นเชิดของผู้ศักดิ์สิทธิ์จื่อกวงเท่านั้น

        เขาเหาะไปถึงทะเลจิตสำนึกทะเลจิตสำนึกของคนทั่วไปจะยิ่งใหญ่เหมือนมหาสมุทรแต่ที่นี่กลับแห้งเหือดราวกับเป็นทะเลทราย ไม่มีพลังชีวิตใดๆ เลย

        ที่ด้านนอกเสิ่นเสวียนยังคงลอยอยู่กลางอากาศนิ้วมือชี้อยู่ตรงหน้าผากของอีกฝ่ายด้วยท่าทางสงบนิ่ง

        อำนาจต่างๆเบื้องล่างยังคงยืนอยู่ที่เดิม กลัวว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

        เริ่นเสี้ยวเทียนและราชามารตะวันตกรออยู่ด้านล่างป้องกันไว้เผื่อจะเกิดอะไรไม่คาดคิดขึ้นอีก

        ทว่าในทะเลจิตสำนึกเสิ่นเสวียนมองหาไปหนึ่งรอบแต่สุดท้ายก็ไม่เจอร่างจิตวิญญาณที่ถูกซ่อนไว้

        ในส่วนลึกสุดของทะเลจิตสำนึกด้านล่างมีกรงผนึกพลัง กักขังร่างจิตวิญญาณเอาไว้

        ร่างจิตวิญญาณนี้คือเจ้าของแท้จริงของร่างนี้นั่นเอง

        ร่างจิตวิญญาณของเสิ่นเสวียนเหาะไปตรงหน้ากรงนั้นพลางมองดูร่างจิตวิญญาณแล้วเขาก็พ่นพลังบางอย่างออกไปเพื่อปลุกอีกฝ่าย

        “ตื่นได้แล้วถึงเวลาแล้ว”

        เสียงของเสิ่นเสวียนดังเข้าไปถึงร่างจิตวิญญาณทำให้ร่างจิตวิญญาณกลุ่มนั้นเคลื่อนไหวและแปรเปลี่ยนเป็นคนตัวเล็กๆ อย่างเชื่องช้า

        รูปร่างหน้าตาของคนผู้นี้เหมือนกับแม่ทัพเทพไม่ผิดเพี้ยน

        “เจ้าเป็นใครแล้วจอมมารนั่นล่ะ”

        หลังจากตื่นขึ้นอีกฝ่ายพลันกล่าวถามเสิ่นเสวียนอย่างระแวดระวัง

        “จอมมารนั่นโดนข้าสังหารไปแล้วเจ้าเป็นอิสระแล้ว”

        “สังหารแล้ว? จอมมารนั่นเป็นถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์เลยนะ!”

        เมื่อได้ยินคำของเสิ่นเสวียนทำให้เขาตื่นตกใจมาก

        “ข้าจะอธิบายอีกครั้งหลังจากช่วยเจ้าออกไปแล้วถอยห่างไปหน่อย”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับอีกฝ่ายแล้วบอกให้เขาถอยหลังไป

        จากนั้นเสิ่นเสวียนสลายพลังของกรงไปทำให้กรงทำลายตัวเอง

        ร่างจิตวิญญาณนั้นจึงหลุดออกมาได้

        “ฮ่าๆๆ! ฮ่าๆๆข้าออกมาแล้ว!”

        คนผู้นั้นหัวเราะเสียงดังเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าจะได้ออกจากกรงนี้ จากนั้นร่างจิตวิญญาณก็กระจายตัวเข้าไปอยู่ในตำแหน่งต่างๆ ของทะเลจิตสำนึก ควบคุมร่างกายตนเองไว้อย่างรวดเร็ว

        เสิ่นเสวียนเห็นดังนั้นจึงดึงร่างจิตวิญญาณของตนเองกลับมา

        หลังจากออกมาแล้วคนที่อยู่ด้านล่างก็เห็นว่าแม่ทัพเทพที่เหม่อลอยไปก่อนหน้านี้ค่อยๆขยับร่างกายกลับมาเป็นปกติ

        “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต”

        หลังจากแม่ทัพเทพตื่นขึ้นก็รีบคุกเข่าลงคารวะเสิ่นเสวียนทันทีหากไม่ใช่เพราะเสิ่นเสวียน เขาคงถูกขังอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิต

        “เจ้าไปพักก่อน! ข้าจะไปปลดปล่อยพวกเขา”

        เสิ่นเสวียนเหาะไปอยู่ตรงหน้าแม่ทัพเทพอีกคนหนึ่งและใช้วิธีเดียวกันเพื่อปลดปล่อยอีกฝ่าย

        ผ่านไปไม่นานแม่ทัพเทพทั้งสิบสองคนถูกคลายผนึกออก กลับมาเป็นปกติแล้ว

        “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต”

        ทุกคนยืนเรียงหน้ากระดานแล้วคุกเข่าลงคารวะเสิ่นเสวียนพร้อมกัน

        “พวกเขาเป็นอะไรไป”

        ขณะนั้นเองเริ่นเสี้ยวเทียนเหาะมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นเสวียนแล้วกล่าวถามด้วยความสงสัย

        “พวกเขาโดนตาแก่จื่อกวงควบคุมทำให้กลายเป็นหุ่นเชิด ตอนนี้ตาแก่นั่นไม่อยู่แล้วจึงไม่มีใครควบคุมพวกเขาข้าช่วยพวกเขาคลายผนึกออกมา หลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่เห็น”

        “เอาล่ะในเมื่อพวกเจ้าเป็นปกติแล้ว แยกย้ายกันไปได้!”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับคนเหล่านั้นพลางโบกมือให้พวกเขาออกไป