ตอนที่ 3
เหตุวุ่นวายในป่า
กร๊อป!กิ่งไม้แห้งส่งเสียงดังพร้อมหักจากกิ่งทันทีเมื่อร่างในเงามืดร่างหนึ่งทะยานผ่านไปดวงตาที่สะท้อนแสงยามค่ำคืนของวันวิ่งผ่านพุ่มไม้จนพวกมันเอนไหวไปมาตามแรง
ตุบ.. เท้าของสิ่งมีชีวิตตัวนั้นหยุดลงกับที่ขณะที่ดวงตาของมันจ้องมองไปยังหมู่บ้านท่ามกลางความเงียบงันของยามราตรีมันอ้าปากออกเผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวขุ่นเรียงรายกันอยู่เต็มปากน้ำลายเหนียวค่อยๆหยดลงมาจากริมฝีปากยาวๆของมันก่อนจะย้อยถึงพื้นหยดลงบนผืนหญ้าหน้าหมู่บ้านมันหยัดกายส่วนหลังขึ้นพร้อมก้มส่วนหน้าลงต่ำดวงตาของมันยังคงจ้องมองไปยังหมู่บ้านตรงหน้าแต่ชั่ววินาทีต่อมาดวงตาของมันก็ถูกประกายแสงเส้นหนึ่งส่องเข้าอย่างจังไม่ทันจะได้สงสัยว่ามันคือแสงอะไรความรู้สึกเ็ปก็แล่นวูบมาจากดวงตาด้านขวาของมัน
ฉึก! หอกที่ถูกตีจากเหล็กแทงใส่ดวงตาด้านขวาของหมาป่าสีขาวจนตายคาที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องสักครึ่งคำหลุดออกมาจากปากของมัน
“หมาป่า?”ปู่แกรนพูดพลางดึงหอกของตนออกจากศพของหมาป่ามันเป็หมาป่าธรรมดาไม่ใช่สัตว์อสูรเพราะหากเป็สัตว์อสูรที่เกิดจากพลังเวทของแผ่นดินแล้วมันจะสลายหายไปทันทีที่โดนสังหาร
“ทำไมหมาป่าถึงออกจากป่ามาไกลแบบนี้...”ปู่แกรนพึมพำอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจมัดขาทั้งสี่ข้างของหมาป่าเอาไว้ด้วยเชือกก่อนจะใช้หอกของตนแทนไม้หาบยกร่างของจิ้งจอกตรงไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าอยู่หรือเปล่าครับ”ปู่แกรนะโพลางใช้มือเคาะประตูหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านตอนนี้เป็เวลา 2 ทุ่ม หัวหน้าหมู่บ้านน่าจะยังไม่หลับ
“คุณแกรน?มีอะไรครับ”หัวหน้าหมู่บ้านที่แง้มประตูออกดูถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“มีหมาป่าเข้ามาในหมู่บ้านครับ”ปู่แกรนพูดอย่างสุภาพแม้หัวหน้าหมู่บ้านจะอายุน้อยกว่าตนก็ตาม
“หมาป่า?มันมาถึงนี่ได้ไง”หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วพลางมองไปด้านหลังของปู่แกรนปกติแล้วหมาป่าขาวมักจะอยู่ลึกไปในป่าหลายกิโลนานๆคนล่าสัตว์ถึงจะเจอพวกมันสักตัวเพราะปกติแล้วหมาป่าจะไม่โจมตีหากมนุษย์มีพวกมากกว่าตนขอแค่ไม่ล้ำเข้าไปในอาณาเขตของมันมากเกินไปคนล่าสัตว์ก็จะปรอดภัยจากดพวกมันแต่นี่กลับมีหมาป่าหลุดออกมาจากอาณาเขต แถมยังเข้ามาในหมู่บ้านตัวเดียวอีกหากไม่เห็นศพหมาป่าบนหลังของปู่แกรนหัวหน้าหมู่บ้านคงคิดว่าเป็แค่เื่ล้อเล่นแน่ๆ
“บางทีมันแจจะเป็พวกที่ถูกไล่ออกจากฝูงก็ได้ อย่าพึ่งบอกลูกบ้านคนอื่นแล้วตรวจตราให้ละเอียด”หัวหน้าหมู่บ้านสั่งจบปู่แกรนก็พยักหน้าเป็การรับคำสั่งบางทีหมาป่าตัวนี้อาจจะถูกไล่ออกจากฝูงด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้มันโซเซมาถึงหมู่บ้านด้วยความกหิวจัดมันจึงเตรียมจะเข้าโจมตีแม้จะรู้ว่ามันเสียเปรียบก็ตามหัวหน้าหมู่บ้านคิดแบบนั้น ไม่สิ เขาหวังว่ามันคงจะเป็แบบนั้นต่างหากถ้าคืนนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ มันก็คงจะเป็อย่างที่หัวหน้าหมู่บ้านคิด แต่ถ้ามีละก็มันไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ
บรู๊ววววว!!!ปู่แกรนยังไม่ทันจะนำร่างของหมาป่าที่ตนฆ่าไปเก็บเสียงหรลากยาวก็ดังมาจากภายในเขตป่าทันทีที่ร่างของปู่แกรนวิ่งมาถึงหน้าหมู่บ้านหลังของเขาก็รู้สึกเย็นยะเยียบขึ้นทันทีดวงตาที่สะท้อนแสงจันทร์ส่งแสงสีขาวสาดออกมาจากภายในป่านับร้อยคู่เมื่อมันพ้นขอบชายป่ามาก็ปรากฏร่างของหมาป่านับร้อยตัวกำลังจ้องมองหมู่บ้านด้วยดวงตาสีทองของพวกมัน
วูบ ปู่แกรนเหวี่ยงศพของหมาป่าตัวแรกออกไปตรงหน้าฝูงหมาป่าก่อนจะยกหอกของตนขึ้นเตรียมตัว
“ถ้าเข้ามาพวกแกจะเป็แบบนั้น”แม้ไม่รู้ว่าหมาป่าจะฟังเขารู้เื่หรือไม่แต่ปู่แกรนก็ยังพูดขู่ พลางชี้หอกมาทางฝูงหมาป่า
เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้ามีท่าทีคิดต่อสู้หมาป่าตัวหน้าสุดก็หันซ้ายหันขวาราวกับกำลังสั่งลูกน้องของตนทันทีที่ได้รับคำสั่งหมาป่าแถวหลังก็ค่อนเดินไปทางซ้ายและขวาค่อยๆโอบล้อมร่างของปู่แกรนเอาไว้ การล่าของหมาป่าเป็การล่าแบบเป็ฝูงบ่อยครั้งพวกมันจะล้อมเหยื่อเอาไว้แล้วจัดการอย่างระมัดระวัง
กรรรร!!! หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาแกรนทันทีเมื่อทั้งฝูงล้อมชายชราเอาไว้ได้แต่ปู่แกรนก็เหวี่ยงหอกของตนจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวคอยป้องกันหมาป่าเอาไว้
รุ่งเช้าคนในหมู่บ้านต่างวิ่งมาที่ทางเข้าหมู่บ้านเพราะกลิ่นของเืที่ลอยไปปลุกพวกเขาจากนิทรา
“คุณแกรนเป็อะไรหรือเปล่าครับ”ชายในหมู่บ้านถามหลังจากวิ่งมาทางกลิ่นเืสิ่งแรกที่เขาเห็นคือร่างของชายชราที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่เต็มไปด้วยเืศพของหมาป่านับร้อยนอนเรียงเป็วงอยู่รอบกายของชายชรา
“ไม่เป็ไร โชคยังดีที่มีแค่หมาป่าธรรมดา”ปู่แกรนตอบด้วยน้ำเสียงหนักๆทำให้คนรอบๆรู้ทันทีว่าเขาเองก็เจอเื่ใหญ่มาไม่ใช่น้อยถึงจะจัดการหมาป่าได้แต่บนร่างของปู่แกรนก็ยังมีรอยเขี้ยวและรอยเล็บอยู่ประปราย แม้จะไม่ใช่แผลใหญ่ถึงชีวิตแต่ก็มีเืไหลออกมาไม่ใช่น้อย
“ในป่ามันเกิดอะไรขึ้นกันพวกหมาป่าถึงออกมาไกลขนาดนี้”ชายคนหนึ่งพูดพลางก้มลงมองศพของหมาป่าเขาคือนายพรานประจำหมู่บ้านนั่นเอง
“พวกมันยังอ้วนอยู่เลยคงไม่ใช่ปัญหาเื่อาหาร”นายพรานพูดพลางกดไปที่ท้องของหมาป่าที่มีแผลไม่มากนักเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นได้ด้วยเหตุผลไม่กี่ข้อซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นง่ายที่สุดคือเื่ของ อาหารหากถิ่นที่พวกหมาป่าอยู่ขาดแคลนอาหารละก็ พวกมันก็คงย้ายถิ่นเป็เื่ธรรมดาแต่ในศพของพวกมันไม่มีตัวไหนผอมแห้งเลยสักตัว ปัญหาเื่อาหารคงไม่ใช่
“พวกมันน่าจะโดนไล่ที่มา”นายพรานสรุปพลางมองเหล่าหมาป่าอย่างวิตกหมาป่าทั้งฝูงออกจากเขตของตน หากไม่ใช่เื่อาหารก็ต้องเป็เื่ของศัตรูทางธรรมชาติหากมีสัตว์หรือสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าเข้ามาในพื้นที่ พวกมันก็ต้องย้ายหนีแต่นายพรานกลับไม่อยากนึกเลยว่าตัวอะไรกันแน่ที่ทำให้พวกหมาป่ากว่าร้อยตัวต้องย้ายหนีมาแบบนี้
กึกๆๆๆขณะกำลังถกเถียงกันอยู่นั้นภายในป่าก็ปรากฏเสียงกิ่งไม้ไหวพร้อมการสั่นะเืราวกับแผ่นดินไหวเมื่อปู่แกรนหันไปมองภายในป่าดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความใ
“หลบๆ”ปู่แกรนะโบอกคนในหมู่บ้านก่อนจะวิ่งนำทุกคนไปที่บ้านหลังที่ใกล้ที่สุด ตอนนี้ไม่มีใครขัดคำสั่งของปู่แกรนแม้แต่คำเดียวพวกเขารีบไปหลบในบ้านของตนเองหรือไม่ก็บ้านที่ใกล้ที่สุกเท่าที่จะเป็ไปได้เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นคือฝูงของสัตว์ป่าจำนวนมากกำลังวิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน
ขณะกำลังคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นร่างของสัตว์เล็กสัตว์น้อยไม่ว่าจะกระต่ายกระรอก เก้ง กวาง ก็สิ่งผ่านหน้าต่างไปราวกำลังหนีบางอย่าง
“์ตัวอะไรกันแน่ที่ทำให้พวกมันหนีกันขนาดนี้”นายพรานอุทานพลางมองออกนอกหน้าต่างด้วยด้วงตาที่แฝงเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว
ผ่านไปราวๆ 15 นาทีฝูงสัตว์ป่าก็วิ่งผ่านไปเหลือไว้แต่ฝุ่นละอองที่ลอยละล่องทั่วหมู่บ้านพวกมันไม่ได้สนใจเลยว่ามีหมู่บ้านอยู่ตรงนี้ พวกมันแค่วิ่งผ่านไปเฉยๆเท่านั้น
โฮกกกกอยู่ๆเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นเล่นเอานายพรานถึงกับทิ้งตัวลงนั่ง
“ไม่จริงน่าแม่แต่มันยังออกมาจากอาณาเขตของมันเลยงั้นเหรอ”นายพรานอุทานพลางเหลือบตามองไปนอกหน้าต่างร่างมหึมาที่สูงกว่า 4 เมตรทำเอาขนทั่วร่างของนายพรานตั้งชันกรงเล็บใหญ่ของมันกำลังก้าวตะปบไปบนพื้นอย่างเชื่องช้าแต่แค่การก้าวเดินของมันก็ทำเอาบ้านสั่นะเืเป็การใหญ่เ้าของร่างใหญ่โตนั้นคือ หมีั์ท้องขาว สัตว์อสูรเ้าถิ่นของป่าแถบนี้มันเป็ดั่งตัวตนในตำนานของหมู่บ้านและเมืองในแถบนี้ทั้งหมดกล่าวกันว่ามันคือผู้ปกครองป่าเขาลำเนาไพรมันมักจะอาศัยอยู่ในป่าลึกเท่านั้นจึงมีน้อยคนที่จะเคยเห็นมันแม้แต่ตัวนายพรานเองยังเคยได้ยินมาแต่เื่ราว แต่ถึงจะเคยได้ยินมาเท่านั้นเขาก็มั่นใจได้ทันทีว่าหมีตัวนี้ต้องเป็หมีั์ท้องขาวอย่างแน่นอน ไม่ใช่เพราะเขาเห็นว่าที่ท้องของมันมีขนสีขาวอยู่แต่เพราะมันมีหมีบ้านี่ตัวเดียวเท่านั้นที่มีขนาดใหญ่แบนี้ ขนาดมันยังไม่ยืน 2 ขามันยังสูงร่วม 4 เมตร หากมันยืนละก็คงสูงลิ่วราวกับั์ปักหลั่นเลยทีเดียว
“ขอร้องละให้มันผ่านไปเฉยๆเถอะ”นายพรานภาวนาพลางมองลอดช่องหน้าต่างบ้านออกมามองหมีั์ท้องขาวอย่างหวาดๆหากมันผ่านมาแล้วก็ไปเหมือนสัตว์ป่าพวกที่แล้วย่อมดีเป็ที่สุด
ฟืดๆหมีั์ท้องขาวกำลังเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งแต่มันก็หยุดชะงักลงก่อนจะยื่นจมูกของมันไปที่ประตูเพื่อดมกลิ่นทำเอาคนในบ้านต่างขวัญหนีดีฝ่อกันถ้วนหน้าแต่เมื่อมันดมได้พักหนึ่งมันก็หันหน้าหนีไปทางอื่น ทำเอาคนในบ้านโล่งใจไปตามๆกัน
โฮกกกหมีั์ท้องขาวส่งเสียงคำรามขึ้นก่อนจะหยัดตัวขึ้นยืน 2 ขาเผยให้เห็นขนบริเวณท้องที่เป็สีขาวอย่างชัดเจน
“กรีดดด”ขณะกำลังสงสัยว่าหมีั์ท้องขาวยืน2 ขาทำไมเสียงกรีดก็ดังมาจากหลังคาบ้านหลังหนึ่งมันเป็เสียงของเด็กสาวในหมู่บ้านซึ่งเป็เสียงของโรสนั่นเองเพราะความใที่เห็รสัตว์ป่าวิ่งโถมเข้ามาในหมู่บ้านเธอจึงใช้บันไดที่เธอใช้ปีนขึ้นมาเมื่อวานเพื่อขึ้นมาบนหลังคาอีกครั้งใครจะไปคิดละว่าหมีตัวใหญ่ขนาดนี้จะเดินเข้ามาในหมู่บ้านขนาดว่าเธออยู่บนหลังคาแท้ๆยังอยู่แค่บริเวณท้องของมันเท่านั้น
“หยุดนะ”ขณะทุกคนกำลังใเพราะเห็นโรสอยู่บนหลังคาเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมร่างของชายชราที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าหมีั์ท้องขาว
“ทำบ้าอะไรนะคุณแกรนออกมาเถอะ”หัวหน้าหมู่บ้านะโเมื่อเห็นปู่แกรนออกไปยืนขวางระหว่างหมีั์ท้องขาวกับโรสเอาไว้
“ข้าคือผู้คุ้มกันของหมู่บ้านหากจะทำร้ายใครในหมู่บ้านต้องข้ามศพข้าไปก่อน”ชายชราประกาศเสียงดังลั่นพลางกระทุ้งด้ามหอกลงพื้นเสียงดังสนั่นสร้างความสนใจให้แก่หมีั์ท้องขาวอย่างมาก
“ทำอะไรของคุณกันไม่มีทางที่มนุษย์จะไปสู้ไอ้ตัวพันธุ์นั้นได้หรอก”นายพรานะโพลางเปิดหน้าต่างออกมาแต่สิ่งที่เขาเห็นกลับมีเพียงสายตาที่เด็ดเดี่ยวของชายชราเท่านั้น
“ออกไปซะ”ปู่แกรนกำด้ามหอกแน่นก่อนจะะโใส่ท้องของหมีั์ท้องขาวอย่างรุนแรง ทันทีที่ปลายหอกกระแทกใส่พุงของหมีภาพที่ทำเอาคนทั้งหมู่บ้านตกตะลึงอย่างมากก็ปรากฏขึ้นร่างของหมีเซถอยหลังออกไปร่วมเมตรจากแรงกระแทกของหอก
โฮกกกก หมีั์ท้องขาวคำรามเสียงดังก่อนจะเหวี่ยงอุ้งมือของมันใส่ร่างของปู่แกรนเขายกหอกขึ้นก่อนจะใช้หอกของเขารับอุ้งมือนั่นเอาไว้อุ้งมือใหญ่ั์ของหมีั์ท้องขาวกระแทกใส่ปู่แกรนอย่างรุนแรงจนหอกสั่นไหวราวกับหญ้าต้องแรงลมแต่ปู่แกรนกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ภาพตรงหน้าทำเอาคนในหมู่บ้านมองปู่แกรนตาค้างเพราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กๆอย่างเขจะสามารถต้านอุ้งมือที่มีขนาดใหญ่กว่าร่างของมนุษย์เอาไว้ได้
“โรสเป็อะไรหรือเปล่า”ขณะที่ปู่แกรนกำลังต่อสู้กับหมีั์ท้องขาวลูเซียสก็ขึ้นมาบนหลังคาเพื่อมารับตัวโรสลงไปด้านล่าง เพราะตั่งแต่เริ่มการต่อสู้มาโรสยังก้าวขาไม่ออกแม่แต้ก้าวเดียว
“ฮึก...”โรสไม่ได้ตอบคำถามของลูเซียสเอเพียงส่งเสียงร้องให้ออกมาเท่านั้น ลูเซียสดึงร่างของเด็กสาวมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะยกร่างของเธอขึ้นะโวูบลงจากหลังคาอย่างรวดเร็วเมื่อหันไปมองทางปู่แกรนที่กำลังต่อสู้อยู่ลูเซียสก็อดชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของปูแกรนไม่ได้ทั้งๆที่ปู่แกรนอ่อนแอกว่าหมียักดษ์ท้องขาวตั้งมากแท้ๆแต่ก็ยังออกมาสู้เพื่อปกป้องโรสและคนในหมู่บ้าน
“อัก”ปู่แกรนรับอุ้งมือของหมีั์ท้องขาวเอาไว้อย่างฝืนทนด้วยพลังทั้งหมดที่มีเป็อย่างที่ลูเซียสคิดไม่มีผิดถึงภายนอกปู่แกรนจะรับมือหมีั์ท้องขาวได้อย่างสูสีแต่ทั้งหมดนั้นก็พึ่งพาเพียงความสามารถของเวทเสริมพลังเท่านั้นแน่นอนว่าพลังเวทในร่างกายของปู่แกรนมีจำกัดไหนจะความเหนื่อยล้ากับการต่อสู้กับหมาป่าตลอดคืนที่ผ่านมาอีกแค่รับการโจมตีจากอุ้งมือใหญ่ๆของหมีั์ท้องขาวก็เต็มกลืนแล้วและยิ่งเมื่อไดที่พลังเวทในร่างกายแห้งเหือดเมื่อนั้นแม้แต่เล็บเพียงเล็บเดียวของหมีั์ท้องขาวเขาก็ไม่สามารถรับได้
“อย่ามายุ่งกับหมู่บ้านของฉัน”ปู่แกรนะโลั่น ก่อนจะแทงหอกใส่หมีั์ท้องขาวอีกทีแต่หอกธรรมดาๆที่ตีจากนายช่างในหมู่บ้านกลับมีความคมไม่พอมันทำได้แค่ดันร่างของหมีั์ให้ออกห่างหมู่บ้านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
โฮกกกกหมีั์ตะปบใส่ปู่แกรนอีกครั้ง แต่คราวนี้ปู่แกรนไม่ได้ป้องกันอย่างคราวก่อนเขาแทงหอกสวนใส่อุ้งมือของหมีั์ท้องขาวเสียดื้อๆ
ตอนนี้ปู่แกรนมีพลังเวทเหลือไม่มากถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่จอมเวท เป็เพียงนักรบที่มีพลังเวทในกายเท่านั้นทำให้การปะทะไม่กี่ทีกับหมีั์ท้องขาวกัดกินพลังเวทในกายของเขาไปแทบหมดสิ้นหากเขายังป้องกันต่อไปก็ทำได้แต่ถ่วงเวลารอพลังเวทหมดเท่านั้น เขาจึงเลือกที่จะโจมตีถึงแม้จะมีโอกาสไม่มากแต่หากสร้างความเ็ปให้หมีั์มากพอมันอาจจะหันหลังหนีก็ได้
“อัก!”ปู่แกรนร้องออกมาเสียงดังขณะกระอักเืออกมาลูกคิดรางแก้วของเขาพังทลายลงทันทีเมื่อหมีั์ท้องขาวคว้าตัวเขาเอาไว้ได้แรงจากการโจมตีของอุ้งมือั์ของมันโดยไม่มีการป้องกันส่งร่างของปู่แกรนกระแทกเข้ากับบ้านด้านหลังอย่างจังทำเอากระดูกทั่วร่างแทบแหลกสลาย
โฮกกกกกหมีั์ท้องขาวคำรามลั่น พร้อมตรงเข้ามาโจมตีใส่ชายชรา
ฉึก!! แต่ไม่ทันเดินเข้ามาใกล้หอกเล่มหนึ่งก็ถูกปาใส่ดวงตาของมันอย่างแม่นยำ ส่งผลให้เืสีแดงสดไหลออกมาจากดวงตาของมัน
“ลูเซียส?!!”เสียงคนในหมู่บ้านต่างพูดเป็เสียงเดียวพร้อมกับความรู้สึกประหลาดใจภาพที่พวกเขาเห็นคือร่างของเด็กชายวัย 7 ขวบกำลังแบกหอก 2เล่มไว้บนหลังยืนอยู่บนหลังคาบ้านที่แกรนถูกซัดไปโดนพอดี
530
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
