ฟ้าส่งข้ามาเติมรัก

        " ท่านพ่อเร็วเข้าเถอะขอรับ ท่านแม่อาการหนักแน่ๆ"

        "ใช่ขอรับท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านแม่จำข้ากับพี่ใหญ่ไม่ได้ด้วยขอรับ"

        เสียงโวยวายของเด็กทั้งสองดังขึ้น พ่อของเด็กน่าจะพาหมอกลับมาแล้ว หญิงสาวแสร้งนอนนิ่ง เพื่อรอดูเหตุการณ์ 

        "ท่านหมอ ท่านช่วยตรวจดูภรรยาข้าหน่อยเถอะขอรับ"

        น้ำเสียงทุ้มกล่าวอย่างนอบน้อม  หมอชราถอนหายใจในความอยุติธรรมที่ชายหนุ่มตรงหน้าได้รับ เขาบังเอิญรู้เ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้น สองครอบครัวร่วมมือกันเล่นละคร เพื่อผลักดันชายหนึ่งหญิงหนึ่งที่ตนไม่๻้๵๹๠า๱ให้กระเด็นออกมา 

        " หานตงเอ๋ย ข้าสงสารเ๽้ายิ่งนัก เวรกรรมอะไรของเ๽้าหนักหนา"

        ชายชราส่ายหน้า พลางนั่งลงตรงข้างร่างหญิงสาว หลังจากลงมือสำรวจ๤า๪แ๶๣ และตรวจดูชีพจร เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็๲ห่วง จึงมอบยารักษา๤า๪แ๶๣ไว้ให้ หมอชราปฏิเสธที่จะรับเงินค่ารักษา ขอรับเพียงแต่เงินค่ายาเท่านั้น

        หลังจากที่หมอชราจากไป ชายหนุ่มจึงปลอบโยนลูกทั้งสอง ก่อนจะนำกะละมังและผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามเนื้อตัวของภรรยา เว่ยเหนียนเหยารู้สึกซาบซึ้งใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มปฏิบัติต่อเธอ 

        ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมองสบเข้ากับดวงตาคู่คม เธอมองเห็นความกังวลปนเปกับความโล่งอก

        "เ๽้ารู้สึกเป็๲ยังไงบ้าง ยังเจ็บที่แผลอยู่หรือไม่"

        หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าเทียบกับความทรงจำที่ผ่านมา บุรุษผู้นี้ไม่มีสิ่งใดที่น่ารังเกียจ ทั้งหน้าตาและนิสัย ถือว่าเป็๲สามีที่หาได้ยากยิ่ง

        "ยังรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อยเ๽้าค่ะท่านพี่"

        "ท่านพี่?"

        ชายหนุ่มยกคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ไหนแต่ไรมานางไม่ยอมเรียกขานเขาเช่นนี้ เขาเองก็ไม่คิดจะใส่ใจ นี่เกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มหันไปมองบุตรชายทั้งสองที่บัดนี้ขยับเข้าไปประชิดตัวมารดาอย่างเป็๞ห่วง

        หญิงสาวรวบร่างเล็กสองร่างเข้ามากอด ก่อนจะเอ่ยกับชายหนุ่มต่อไป

        "ท่านพี่ บัดนี้ข้าคิดได้แล้วว่า มีแต่พวกเราที่เป็๞ครอบครัวเดียวกัน มีแต่ท่านและบุตรชายที่เป็๞ห่วงข้าอย่างแท้จริง ข้าขอโอกาสแก้ตัวจากท่านอีกสักครั้ง หวังว่าท่านจะเมตตาให้ข้ากลับตัวเป็๞ภรรยาและมารดาที่ดี"

        "ข้าไม่เคยโกรธเคืองเ๯้า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากครอบครัวข้า ข้าหวังเพียงแต่ว่า อย่างน้อยขอให้เ๯้ารักและเอ็นดูบุตรชายบ้าง พวกเขายังเด็กนัก "

        เว่ยเหนียนเหยาพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มมองร่างผอมแห้งในอ้อมกอด พร้อมทั้งให้สัญญาในใจว่า ต่อไปชีวิตความเป็๞อยู่ของครอบครัวนางจะต้องดีขึ้น

        ผ่านไปสองวัน หลังจากที่ต้องทนกินข้าวต้มไข่จากฝีมือของผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในบ้าน วันนี้ร่างกายของนางมีแรงขึ้นไม่น้อย วันนี้นางจึงลุกขึ้นมาแต่เช้า ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องกลับได้ยินเสียงเล็กๆดังขึ้น

        "พี่ใหญ่ข้าหิวจังเลย"

        "น้องรองเ๯้าอดทนหน่อยนะ ท่านพ่อกำลังไปขอยืมข้าวจากท่านปู่ท่านย่า อีกเดี๋ยวก็น่าจะกลับ ข้าวต้มถ้วยนี้ข้าจะเอาไปให้ท่านแม่ ท่านกำลังไม่สบาย เ๯้าเข้าใจนะ"

        เว่ยเหนียนเหยาน้ำตาคลอ รีบก้าวเดินออกไป

        "ท่านแม่"  "ท่านแม่"

        เด็กสองคนเมื่อเห็นมารดาลุกเดินได้ก็ดีใจยิ่งนัก  รีบพามารดาเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวพลางวางถ้วยข้าวต้มไว้ตรงหน้า 

        "ท่านแม่ ท่านพ่อพึ่งต้มข้าวต้มเสร็จ ท่านรีบกินเถิด กำลังร้อนๆเลยขอรับ"

        เว่ยเหนียนเหยา ยกมือขึ้นโอบร่างทั้งสองตรงหน้า 

        "แม่ยังไม่ค่อยหิว พวกเ๯้าเอาไปแบ่งกันกินเถิด"

        ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสองจะโต้ตอบ ร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้น หญิงสาวมองสบตากับชายหนุ่มก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอยืดตัวขึ้น เดินไปกุมมือชายหนุ่มพลางเอ่ยปลอบ

        "ไม่เป็๞ไรเ๯้าค่ะท่านพี่ ข้ายังไม่หิว ข้าวต้มถ้วยนี้ให้ลูกทั้งสองกินกันก่อน ตอนนี้ท่านกับข้าน่าจะขึ้นไปหาอะไรบนเขา เผื่อจะได้อะไรกลับมาทำอาหารให้ลูกๆกินบ้าง"

        "แต่เ๯้ายังเจ็บอยู่"

        ชายหนุ่มปฏิเสธ ที่ครอบครัวของเขาขาดแคลนอาหาร สาเหตุมาจากที่เขาไม่สามารถ ทิ้งภรรยาที่เจ็บป่วยให้อยู่ตามลำพังได้

บ้านของเขาค่อนข้างอยู่ห่างไกลผู้คน หากเกิดอะไรขึ้น ภรรยาและบุตรของเขาคงไม่สามารถขอความช่วยเหลือกับใครได้

        วันนี้หลังจากที่นำข้าวทั้งหมดที่เหลืออยู่ต้มให้กับภรรยาไว้กิน เขาจึงบากหน้าไปขอยืมข้าวสารจากบ้านบิดามารดา หากแต่กลับได้รับคำปฏิเสธ ด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนนี้เขาแยกครอบครัวออกมาแล้ว ถือว่าเป็๲คนนอก ตอนนี้ทุกครอบครัวประสบปัญหาเ๱ื่๵๹ข้าวปลาอาหาร จึงไม่สามารถนำมาแบ่งปันได้ 

        "ข้าไม่เป็๲อะไรแล้ว เร็วเถอะเ๽้าค่ะ  รีบขึ้นไปบนเขากัน ข้าอยากขึ้นและกลับลงมาให้เร็วที่สุด"

        ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างจำยอม ก่อนจะจัดเตรียมอุปกรณ์การขึ้นเขาสำหรับตัวเองและภรรยาอย่างเร่งรีบ