EP.11 รูปปั้นหินโบราณ
โนแลนด์เดินผ่านหาดหิน เขาสังเกตว่าหินเหล่านี้พรุนไปด้วยรูเล็กน้อยต่างๆ มากมาย แต่มันก็ยังมีลวดลายแปลก ๆ ต่างจากหินลาวาทั่วไปอีกด้วย แต่จุดสังเกตที่ชัดเจนคือหินเหล่านี้จะมีลายคล้ายๆ กันมันมีลวดลายน้ำไหล หรืออาจเป็นฝูงงู เขาก็ไม่แน่ใจนิโคลกล่าวขึ้น "หินพวกนี้ดูเหมือนหินลาวา "เธอมองทั่วหาด หินเหล่านี้มีขนาดใหญ่หรือเล็กและกระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน สีของหินเหล่านี้เป็นสีดำแต่ก็มีลวดลายในหินเช่นกัน"หินลาวาตามธรรมชาติเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟ หมู่เกาะนี้น่าจะอยู่ในโซนของวงแหวนแห่งไฟด้วยเช่นกัน"โนแลนด์ เงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่ภูเขาขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้สีเขียวสองลูกเบื้องหน้าเขา เขาจำไม่ได้ว่าประเทศไทยเคยมีภูเขาไฟที่ยังไม่ดับเหลืออยู่ด้วยการก่อตัวของเกาะจำนวนมากเกิดจากภูเขาไฟใต้ทะเล มันปะทุลาวาจำนวนมากขึ้นมาสู่ผิวน้ำอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ลาวาถูกความเย็นของทะเลทำให้จับตัวเป็นของแข็งและในที่สุดมันจะกลายเป็นเกาะ แต่การจะเกิดเกาะได้อาจต้องใช้เวลาหลานพันหรือหลายหมื่นปีเลย และภูเขาไฟมักเกิดขึ้นใกล้กับแนวรอยต่อระหว่างแผ่นเปลือกโลกนิโคลกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ภูเขาไฟลูกนั้นมันจะระเบิดอีกหรือเปล่า”เธอมองไปที่ภูเขาลูกใหญ่ที่ใหญ่สุด บนยอดเขายังปกคลุมไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม ดูเหมือนว่ามันไม่เคยปะทะมีหลายร้อยปีแล้วเนื่องจากขนาดของต้นไม้บนเกาะนี้และยอดเขามาขนาดใหญ่และสูงมากโนแลนด์แนะนำ"อย่าเพิ่งไปสนใจภูเขาไฟเลย เราควรเดินสำรวจกันต่อ"เนื่องจากตอนนี้เราอาศัยอยู่บนเกาะร้าง พวกเราจึงต้องพยายามสะสมทุกอย่างที่เราฉันสามารถใช้ประโยชน์ได้บนหาดหินดำนี้มีสิ่งมีชีวิตเลื้อยคลานมากมาย อย่างกิ้งก่าตัวเล็กที่เพิ่งวิ่งผ่านหน้าเขาไป และยังมีเต่าทะเลที่เพิ่งว่ายน้ำขึ้นมาสิ่งเหล่านี้ถูกสังเกตโดยโนแลนด์ เขาพยายามหาสิ่งมีชีวิตที่กินได้ แน่นอนที่นี่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ น่าจะมีสัตว์ประเภทอื่นๆ ที่กินได้อย่างไก่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยโนแลนด์ แนะนำ"อาหารบนเกาะนี้มีอยู่มากมาย ถ้าเราไม่กินอาหารทะเล ยังมีกิ้งก่า นกและงู"นิโคลหมดคำจะพูด เธอยอมกินอาหารทะเลทุกมื้อแต่เธอไม่ยอมกินกิ้งก่าและงูแน่นอนอย่างไรก็ตามเธอรู้ดีว่าถ้าเธอหิวและอยากมีชีวิตรอด ยังไงเธอก็จำเป็นที่จะต้องกินพวกมันในช่วงที่ผ่านมานี้ของเธอลอยคอกลางทะเล เธอประสบกับความหิวโหยและความสิ้นหวัง เธอคิดว่าเธออาจจะตายได้ทุกเวลาเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พระอาทิตย์ใกล้จะอยู่บริเวณเหนือศีรษะของพวกเขาแล้ว สภาพอากาศในตอนนี้ร้อนร้าวกับว่าจะเผาทุกสิ่งให้เป็นจุณ ความร้อนจากพระอาทิตย์และหินลาวานิโคลยกขวดน้ำเพื่อจิบน้ำคลายร้อน ตอนนี้ขาดแคลนแหล่งน้ำจืดจึงต้องประหยัดน้ำดื่มทั้งหมด ถึงจะกระหายแค่ไหนก็ทำได้แค่จิบน้ำเท่านั้น"ประเทศไทยอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตรมานิดเดียว"นิโคลเอามือป้องบริเวณใบหน้ากันรังสีอัลตราไวโอเลตจากแสงแดดแผดเผา“เรือท่องเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์ที่พวกเรานั่งประสบอุบัติเหตุ ในหมู่เกาะนี้มีเกาะเล็ก ๆ จำนวนนับไม่ถ้วน และมีโอกาสที่เราจะไม่ได้อยู่ในหมู่เกาะสุรินทร์” โนแลนด์กล่าวพร้อมกับยกขวดน้ำขึ้นมาจิบจำนวนน้ำที่พวกเขาพกมายังคงเหลือเกินครึ่งขวด พวกเขาใช้น้ำกันอย่างประหยัดมากเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะเจอแหล่งน้ำจืดหรือไม่แล้วยังต้องมีน้ำเหลือพอที่จะเดินทางกลับไปที่แคมป์นิโคลพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าเศร้าหมอง "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องของฉัน"การได้พูดคุยกันสั้นๆ ทำให้โนแลนด์ได้รู้ว่า นิโคลมาท่องเที่ยวกับน้องสาวของเธอ และน้องของเธอเป็นครูสอนภาษาที่เก่งมากพวกเธอสองพี่น้องจัดทริป ท่องเที่ยวเรียนรู้ภาษาสำหรับเด็กมีเด็กเล็กและผู้ปกครองมาด้วยหลายคน เรือท่องเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์นั้นมีหลายลำในวันนั้น ถ้านับรวมๆ แล้วคนต้องเจอเข้ากับพายุที่แสนโหดร้ายในวันนั้นนับพันคน แต่พวกเขากลับหายไปทั้งหมด ไม่มีแม้แต่ศพลอยมาติดเกาะเหลือเพียงพวกเขาสองคนที่รอดมันช่างน่าแปลกมากโนแลนด์ทำได้เพียงยืนดูนิโคลที่กำลังโศกเศร้า เขาไม่รู้วิธีปลอบเธอหมู่เกาะนี้น่าจะใกล้อยู่เส้นศูนย์สูตรทำให้ตัวเกาะมีอุณหภูมิสูงในเวลากลางวัน อุณหภูมิในตอนกลางวันนั้นถ้ามีเครื่องวัดพวกเขาอาจจะได้เห็นตัวเลขความร้อนที่น่าประหลาดใจ ในสภาพอากาศเช่นนี้หากพวกเขาไม่มีน้ำจืด พวกเขาอาจไม่มีอะไรดับความกระหาย และอาจขาดน้ำตายได้ ถ้ายังฝืนตอนนี้พวกเขาอาจจะเป็นลมแดด และถูกย่างด้วยหินร้อน แค่คิดพวกเขาก็ผวาแล้วพวกเขาในตอนนี้ไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ ไม่มีหมอที่จะช่วยพวกเขา และไม่มียารักษาโรคต่างๆ แต่พวกเขาก็ยังเลือกที่จะเสี่ยงการเดินไปบนหินร้อนๆ แบบนี้ พวกเขาอาจร้อนและจิบน้ำไปจนหมดได้นิโคลและโนแลนด์ ตัดสินใจลองเสียงตัดเข้าไปในป่า เพราะถึงจะร้อนพวกเขายังมีร่มเงาจากต้นไม้คอยบังแดดให้แต่ที่พวกเขาติดใจก็คือทำไมงูพวกนั้นถึงไม่กลัวความร้อน ถึงมันจะไม่ได้สนใจพวกเขา แต่มันก็ประหลาด....เจ้าพวกมนุษย์พวกนี้จะเข้าไปในเขตป่างั้นหรือดีมากเลย พวกเราติดต่อผักพวกที่เหลือให้เตรียมพร้อมโจมตีพวกมันกันเถอะแต่พวกกิ้งก่าพวกนั้นดูเหมือนจะคอยคัดขวางพวกเรานะ พวกมันต้องการแย่งผลงานเพื่อประจบนายท่านแน่นอนรีบระดมพลเพื่อเราให้มากที่สุด ให้ส่วนหนึ่งไปคดขวางพวกกิ้งก่าไม่ให้พวกมันรวมตัวกันได้ง่ายๆเสียงของงูที่กำลังขู่ฟ่อๆ ดังไปทั่วบริเวณมนุษย์สองคนกำลังเคลื่อนเข้าสู่แนวป่าและจากไปอย่างรวดเร็ว...ทันทีที่เขาเข้าไปในเขตป่าขนทั่วตัวของโนแลนด์ก็รุกชันป่าในบริเวณนี้ไม่ได้มีต้นไม้หนาแน่นมากแต่มีความชื้นที่มากส่วนทางกับความน่าจะเป็นงูที่ด้านนอกอาจจะน่ากลัว แต่ยุ่งที่อยู่ในป่าก็น่ากลัวไม่แพ้กันพวกมันบินอยู่รอบศีรษะทั้งสองคนและยังไม่ได้เริ่มโจมตีแต่ความรู้สึกอันตรายของโนแลนด์ไม่ได้มาจากยุง แต่เป็นรูปปั้นหินหน้าตาประหลาด ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขามันคล้ายรูปปั้นหินจากอินคา หรือจะเรียกว่ามายาดี แต่ก็มีวัฒนธรรมของชาวเกาะของพวกมลายูด้วยในมือของรูปปั้นมีขวดหินเก่าแก่สลักด้วยตัวอักษรที่อ่านไม่ออก และไม่รู้ว่าภาษาที่สลักอยู่รอบๆ เป็นภาษาอะไรในขณะที่โนแลนด์กำลังสนใจรูปปั้นหิน"กรี้ดดดด! "นิโคลก็ส่งเสียงกรีดร้องสยองขวัญขึ้นมาอีกครั้งดูเหมือนเธอจะเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว....