ตอนที่ 3 นัดบอด
05.11 น.
แกร๊ก!
พรึบ!
"โอ๊ยอีแม่ช่วยด้วย!! ใหมด!! อาเจียว!! ทำไมไม่เปิดไฟ มานั่งทำอะไรคนเดียวตรงนี้ อยากให้อาหัวใจวายตายหรือไง
"..."
"อาเจียว!"
"..."
"อาเจียว!!"
"...อ้าวอาจีมาแล้วเหรอ"
"เป็อะไร นี่ยังไม่ได้นอนอีกเหรอ ตี 5 แล้วนะ"
"ตี 5 แล้วเหรอคะ..." ฉันไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่านั่งอยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่แล้ว จนกระทั่งอาจีกลับมา เฮ้อ รู้สึกห่อเหี่ยวจัง "หนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ"
"ตอนเช้ามีแคสกี่โมง เดี๋ยวอาไปส่ง"
"ไม่เป็ไรค่ะอา หนูให้มิกไปส่งก็ได้ อาจะได้พักผ่อน"
"เอางั้นก็ได้..."
ฉันลุกจากที่นั่งกลับเข้าไปในห้องนอน หยิบเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำ ใช้เวลาแค่ 15 นาที ก็ออกมาเดินเข้าครัวเพื่อหาอะไรกิน
"หลานขายิญญาไปแล้วเหรอ"
"หนูมีเื่ให้คิดนิดหน่อย"
"เื่อะไร...หรือเื่ติ"
"เฮ้อ..."
"คิดเื่อะไรไหนเล่าสิ" มือที่จับตู้เย็นอยู่สั่นเป็เ้าเข้า จนอาจีต้องเดินเข้ามาจับมือฉันแล้วจูงให้ไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว "ไหนบอกอาสิ ว่าเป็อะไร ติพูดว่าอะไร"
"เปล่า...ฮึก...อาจี...ฮึก...อาติมีคนที่ชอบแล้ว"
"ใครบอก"
"เพื่อน...ฮึก...เพื่อนที่อยู่ห้องเดียว...ฮึก...กับอาติบอก...เธอบอกว่าอาติเก็บจดหมายรักของผู้หญิงคนนั้น...ฮึก...ไว้"
"เอาล่ะ...ไม่ร้องๆ...ใจเย็นๆ...จดหมายรักที่ใครให้มันไว้ มันก็เก็บไว้หมดนั่นแหละ ไม่ได้เฉพาะเจาะจงใคร"
“จริงเหรอ”
“จริงสิ”
"แต่...ฮึก...มีแหวนพลาสติกด้วยนะคะ...ฮึก...มันต้องเป็ของแทนใจแน่เลย...ฮือๆ"
"เดี๋ยวนะ แหวนพลาสติกเหรอ อาไม่เคยเห็นนะ"
"แต่...แต่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเคยเห็น...ฮึก...ถ้าอาติมีคนที่ชอบแล้ว...ฮึก...หนูก็หมดสิทธิ์แล้วสิ"
"เฮ้อ อาเจียว อาว่าเราลองไปคบคนอื่นดูบ้างดีกว่า เลิกสนใจมันไปเถอะ”
“ฮือๆ”
“คนหล่อดูดีกว่ามันก็มีอีกเยอะแยะ อย่าไปสนใจเลย ปล่อยให้มันอกแตกตายไปซะ อาจะนัดดูตัวให้ดีหรือเปล่า”
"ไม่เอา!! หนูจะเอาอาติคนเดียว!!”
“อาเจียว ตื๊อผู้ชายมากๆเขาจะรำคาญเอานะ”
“แต่…ฮึก…อาติไม่เคยบ่นเลย…ฮึก”
“มันไม่บ่นไม่ได้แปลว่าไม่คิดสักหน่อย”
“ฮือๆ"
"ร้องไห้ออกมาหลานรักของอา แล้วพรุ่งนี้ก็เริ่มต้นใหม่ อาจะหาผู้ชายที่ดีที่สุด ดีกว่าติให้หลานเอง"
07.45 น.
ฉันเปิดประตูเดินออกมาจากห้อง พอดีกับที่ประตูข้างห้องเปิดออกมา แล้วก็เจอกับอาติ ผู้ชายที่ทำฉันร้องไห้เกือบทั้งคืน
ถ้าเป็เมื่อวาน ฉันคงระริกระรี้รีบวิ่งเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาเขาแล้ว แต่ตอนนี้แค่แรงเดินยังจะไม่มีเลย...
เฮ้อ ขอเวลาทำใจหน่อยแล้วกัน จะเลิกชอบใครสักคนมันก็ไม่ใช่เื่ง่าย ฉันเดินเชิดหน้าไปยืนกดลิฟต์โดยไม่สนใจผู้ชายคนนั้น
"จีกลับมาหรือยัง" จู่ๆก็มีเสียงจากผู้ชายที่เดินตามมาจากข้างหลัง
"ค่ะ"
"แล้วจะไปยังไง"
"ถามทำไมคะ"
"จีไม่ไปส่งเหรอ"
"เดี๋ยวมิกมารับ"
"..."
ติ้ง!
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด ฉันก็เดินเข้าไปตามด้วยอาติเดินเข้ามายืนข้างกาย ก็พยายามจะขยับออกไปให้ห่างแล้วนะ แต่ลิฟต์มันแคบเกินไปจริงๆ
ให้ตายเถอะ ไม่อยากอยู่ในลิฟต์กับเขาสองต่อเลย
"เปิดแคสตอน 10 โมงไม่ใช่เหรอ"
"ค่ะ"
"จะรีบไปไหน"
ทำไมต้องถามด้วย ปกติไม่เห็นจะสนใจอะไรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
"จะไปไหนก็เื่ของหนู" ใช่นั่นแหละ อาเจียวตอบไปแบบนั้นแหละ
ครืด ครืด
"ฮัลโหล...อืม...นายไม่ว่างฉันจะไปให้ก็แล้วกัน...อืมโอเค" อาติวางสายสนทนาก่อนจะหันมามองฉัน
ที่เห็นเพราะประตูลิฟต์มันเป็กระจกสะท้อนอยู่
ตึ้ง
"ไปเจอกันที่รถ ฉันจะไปคุยธุระก่อนแป๊บหนึ่ง"
“…” อะไร...เจอกันที่รถอะไร ไม่ได้บอกว่าจะไปด้วยสักหน่อย
"จีฝากฉันไปส่งเธอ" พูดจบก็เดินแยกออกไป
กะแล้วเชียว คนอย่างอาตินะเหรอจะชวนไปด้วย ถ้าไม่โดนอาจีวานให้ไปส่งก็ต้องถูกบังคับให้มาอยู่แล้วแหละ คาดหวังอะไรอยู่อาเจียว
แต่สุดท้าย ฉันก็เลือกไปยืนรอข้างรถของเขาอยู่ดี คือ ไม่ได้จะไปด้วยนะ แค่จะรอเพื่อบอกว่า 'ไม่ไปแล้ว จะให้เพื่อนมารับ' ก็เท่านั้นเอง
นั่นไง เขากลับมาแล้ว
"กินข้าวมาหรือยัง" อาติถามขึ้น
“ยัง” ฉันเสสายตาหันไปมองทางอื่น เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าตอนนี้ ดวงตาของฉันกำลังฉ่ำน้ำแค่ไหน
“เป็อะไร”
“ยังจะมาถามอีก” ฉันบ่นพึมพำ โดยไม่รู้หรอกว่าเขาได้ยินหรือไม่ได้ยิน
“เจียวเจียว…”
“ไม่!! หนูไม่อยากได้ยินอาพูดอะไรทั้งนั้นแหละ!!”
“พูดจาดีๆ”
ฉันกอดอก ขมวดคิ้ว จ้องมองพื้นถนนด้วยความไม่พอใจ ก็ใครจะอยากได้ยินเขาพูดถึงเื่นั้นกัน
“ขึ้นรถ จะพาไปกินข้าว”
ร้านข้าวต้ม
ไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องมาตามคำสั่งเขาด้วย โกรธเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ บ้าบอที่สุด!!
ฉันนั่งอยู่ในร้านข้าวต้มด้วยใบหน้าที่หงิกงอที่สุดเท่าที่เคยเป็มา ก็ปกติไม่ค่อยมีเื่อะไรให้คิดมากเท่าไหร่ ยกเว้นเื่ของผู้ชายตรงหน้านี่แหละ
"เป็อะไร"
"เปล่า"
"อย่ามาทำตัวน่าอึดอัด...เป็อะไร" ถามเหมือนเป็ห่วงอย่างนั้นแหละ
"อามีคนที่ชอบอยู่แล้วเหรอ”
"ฉันบอกตอนไหนว่ามีคนที่ชอบ"
"เพื่อนอาเป็คนบอกหนูเอง..." ฉันก้มหน้ามองมือที่กำแน่นอยู่บนตัก "แทนที่จะบอกหนู”
"ถ้าฉันบอก เธอตัดใจได้เหรอ..."
ใครบ้าที่ไหนจะตัดได้ แค่คิดยังไม่กล้าจะทำเลย ก็แค่อยากให้บอก จะได้รู้ว่ามีศัตรูหัวใจตัวร้ายอีก 1 คน
"ในเมื่อตัดใจไม่ได้ก็ช่างเถอะ”
"แสดงว่าเป็ความจริงสินะ”
“แล้วแต่จะคิด”
“อา!!”
“อะไร”
“ผู้หญิงคนนั้น สวยหรือเปล่า”
“ถามทำไม”
“สวยหรือเปล่าเล่า!!”
“ก็ดี”
“แล้ว…แล้วเค้าชอบอาหรือเปล่า”
“ไม่รู้”
“แสดงว่า…” แสดงว่าอาชอบเขาข้างเดียวเหรอ “แสดงว่า…”
"กินข้าว" อาติรับถ้วยโจ๊กมาจากพนักงานเสิร์ฟ แล้ววางตรงหน้าฉัน
“อาคะ ตกลงอาชอบเขาข้างเดียวเหรอ”
“จะถามอะไรนักหนา”
“ก็หนูอยากรู้ ผู้หญิงคนนั้น สวยกว่าหนูหรือเปล่า”
“อยากรู้เหรอ”
“อื้อ” ฉันพยักหน้าหงึกหงักด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“อืม สวยกว่าเธอ”
โอ๊ย!! เจ็บไปทั้งหัวใจทำไมยังทน…ทำไมเจ็บแบบนี้นะ ให้ตายเถอะ
“ช่างเถอะ ผู้หญิงคนนั้น อาจจะทำศัลยกรรมมาก็ได้ ไม่เหมือนหนู สวยธรรมชาติ” ฉันต้องให้กำลังใจตัวเองเสียหน่อย ไม่เป็ไรอาเจียว ไม่เป็ไร
“กินสักที ฉันมีประชุมตอนเช้า”
“อือ…”
หลังจากเรากินอาหารเสร็จแล้วอาติก็ขับรถมาที่บริษัท ด้วยความที่ฉันเป็ที่คุ้นหน้าคุ้นตาของคนที่นี่อยู่แล้ว จึงไม่มีใครว่าอะไรที่ฉันขึ้นลิฟต์ผู้บริหารไปพร้อมกับอาติ
"อาติ...เลขามินไปไหนเหรอคะ"
"ทำธุระอยู่ข้างบน...ถามทำไม"
"เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ แล้วอาเลิกประชุมกี่โมงคะ"
"ไม่รู้"
"อาจะไปดูหนูแคสไหม ถ้าอาไป หนูต้องมีกำลังใจมากขึ้นแน่ๆ"
ตึ้ง
ลิฟต์มาถึงชั้นเป้าหมายแล้ว...ฉันก้าวเท้าเดินออกมานอกลิฟต์ก่อนจะหันไปมองอาติที่ยืนอยู่ข้างใน เพื่อหวังจะขอกำลังใจเล็กๆน้อยๆเท่านั้น
แต่…ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดออกมา
"ตั้งใจ"
"..." ฉันก็ได้ยินเขาเอ่ยเสียงเบา พูดจบประตูลิฟต์ก็ปิดลงพอดี
ให้ตายสิ!! เขาบอกว่าตั้งใจ เขาบอกว่าตั้งใจ!!
10.30 น.
บริษัท Tin
“เลิกเขย่าเขาสักที เสียบุคลิก”
“…” ฉันเม้มปาก กำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น
“ไม่ต้องคิดมาก ยังไงก็ผ่านก็อยู่แล้ว”
“แก…ฉันหัวใจเต้นแรงมาก” ฉันเอื้อมไปจับมือมิกไว้เพื่อให้ััถึงความหนาวเย็น
"คุณชญาณ์ภัทรค่ะ"
"ค่ะ!"
"เชิญเข้ามาเลยค่ะ"
ฉันเอากระเป๋าวางไว้บนตักของมิกก่อนจะถอนหายใจออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องแคสติ้งทันที...
1 ชั่วโมงผ่านไป
แกร๊ก
"เป็ไงบ้าง...กรรมการว่าไงบ้าง"
"มิก...เขาบอกว่า...ถ้าผ่านแล้วจะมีคนติดต่อไป...แกรู้ไหมว่าใครมาด้วย..."
"ใคร?"
"พี่ปีเตอร์ ผู้กำกับมือทอง...แกดูดิ มือฉันมีแต่เหงื่อ มันตื่นเต้นมากจริงๆ" ฉันเอื้อมมือไปจับมือมิกไว้
"แกทำเต็มที่แล้วใช่ไหม"
ฉัน...ทำเต็มที่แล้ว...มั้ง...ตอนที่ไปยืนอยู่หน้าห้อง แล้วต้องลองเล่นบทที่เขายื่นมาให้ มันทั้งตื่นเต้น กังวล ผสมปนเปกันไปหมด แต่เพราะได้กำลังใจดีมาจากอาติเมื่อเช้า…
ทำให้หัวใจพองโตตลอดเวลา เขินยังไงก็ไม่รู้
ตอนที่แยกกันในลิฟต์ เขาพูดว่า 'ตั้งใจ' แค่ประโยคเดียวก็ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหวจนแทบละลายแล้ว
"อื้อ...ฉันทำเต็มที่แล้ว...มิก เราไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว"
"อยากกินไร"
"อยากกินเอมเค...เลี้ยงฉันหน่อยสิ"
"เนื่องในโอกาสอะไรครับคุณอาเจียว"
"เนื่องในโอกาสที่เพื่อนมาแคสงานไง...ถ้าฉันโด่งดังขึ้นมา ฉันจะไม่มีวันลืมแกเลยนะเพื่อนรัก"
"..."
______________________
หลังจากประชุมเสร็จ ติสรณ์ยังคงนั่งเหม่อลอยมองไปที่วิวนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่จนเลขาหนุ่มต้องเรียกเสียงเบา
"บอสครับ...บอส"
"อืม"
"จะกลับห้องเลยไหมครับ"
"แคสติ้งเลิกหรือยัง"
"เลิกแล้วครับ ตอนนี้เที่ยงเกือบบ่ายแล้ว"
"สั่งอาหารขึ้นมาให้ด้วย"
"ครับ"
_______________________
คอนโด
19.02 น.
“โทษที พอดีฉันอยากกินหมูกระทะ กลัวจะกินไม่หมดก็เลยชวนพวกแกมาด้วย”
ฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้ หน้าโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ มีอาตินั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉัน และมีเพื่อนผู้หญิงคนนั้น นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอาจี
“เอ่อ…อยากกินอะไรอีกหรือเปล่า ฉันจะได้สั่งมาเพิ่ม” อาจีถาม
“แค่นี้ก็เยอะแยะแล้ว จะสั่งมาทำไมอีก” พี่ผู้หญิงคนนั้นตอบ
“นั่นสิ”
“เดี๋ยวหนูปิ้งให้” ฉันรีบลุกขึ้นยืน ทำหน้าที่เป็แม่ศรีเรือนในการปิ้งย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ
“วันนี้แคสหน้ากล้องมาเป็ไงบ้าง” อาจีถามขึ้น
“อาจีรู้ไหม ว่าใครไปด้วย”
“ใคร?”
“ผู้กำกับมือทอง พี่ปีเตอร์”
“ปีเตอร์?”
“หนูนะ แทบละลายเลย ทำไมเขาหล่อขนาดนั้นก็ไม่รู้”
“ให้มันน้อยๆหน่อย”
“แต่ก็ยังสู้อาติของหนูไม่ได้อยู่ดี” ฉันพูดไปด้วยพลางเหลือบสายตามองอาติที่กำลังตักข้าวผัดกินด้วยสีหน้านิ่งเฉย
“ได้ข่าวว่ามีคนไปสมัครเยอะอยู่ใช่ไหม” พี่พีชถามขึ้น
“อืม ใช่ปีนี้คนสมัครเยอะมาก”
“ต้องเลือกทั้งหมดกี่คนเหรอ”
“20 คน แล้วก็ให้เข้าไปอยู่ในบ้านเพื่ออบรมและเรียนรู้การเป็นักแสดง”
“ถ้าอาเจียวได้ อาเจียวก็ต้องเข้าไปอยู่ในบ้านที่จัดไว้ในรายการเหรอ”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ รายการเป็รายการใหญ่ เพราะมีบริษัท 2 แห่งร่วมลงทุนด้วยกัน สื่อถึงให้ความสนใจกันเยอะ” อาจีบอก
ตอนแรก ฉันอยากจะมาสมัครเพราะ้าเซ็นสัญญากับบริษัทของอาติ แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็อย่างที่คิด ทำไมต้องมีการย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย แล้วถ้าเกิดผ่านคัดเลือกขึ้นมา…
“อาเจียว!! หมูไหม้แล้ว!!”
“…ขอโทษค่ะ” มัวแต่คิดเื่อื่นจนลืมเื่หมูไปเลย อันนี้หมูไม่ติดมัน อาติชอบก็ต้องให้อาติ ฉันคีบหมูใส่จานของอาติจากนั้นก็ปิ้งใหม่และคีบวางใส่จานของอาติซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“นี่ ในนี้มีตั้งสามคน ทำไมต้องคีบให้ติคนเดียว แล้วอาล่ะ”
“ก็อากำลังปิ้งอยู่ไม่ใช่เหรอ อาก็ทำเองสิคะ”
“หลานไม่รักดี เห็นคนอื่นดีกว่าอาตัวเอง”
ฉันเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะทำเป็ไม่สะทกสะท้านและปิ้งหมูให้อาติเหมือนเดิม แต่สุดท้ายด้วยความมีน้ำใจของสาวน้อยอย่างฉัน ก็เลยปิ้งหมูให้อาจีกินด้วย
พวกเราใช้เวลากินข้าวกันเกือบ 2 ชั่วโมง ก็ได้เวลาเก็บกวาดข้าวของ ล้างจานให้เรียบร้อย ฉันยืนอยู่ข้างอาติขณะที่เขากำลังล้างจานอยู่ในครัว คอยช่วยเช็ดจานชามให้แห้ง จากนั้นก็เก็บเข้าที่
“อาเจียว อานัดน้องชายของเพื่อนไว้ พรุ่งนี้ไปด้วยนะ”
“นัดทำไมคะ”
“ก็ที่อาบอกไง อาจะนัดดูตัวให้”
“ไม่ไป!!”
“ไม่ไปไม่ได้ อานัดไว้แล้ว แค่ไปพูดคุยกันก็พอ อย่างน้อยก็ได้เพื่อนเพิ่มมาอีกคน”
อะไรกัน อาจีนัดดูตัวให้ฉันได้ยังไง ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย อีกอย่าง อาติก็อยู่ตรงนี้ด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไง…
“อาติขา…” ฉันยืนจับแขนเสื้ออาติ พลางบิดไปมาทำเสียงออดอ้อน “ช่วยหนูด้วย…”
“ไม่ต้องเลย…เลิกยุ่งกับไอ้ติได้แล้ว อากำลังจะหาคู่ที่เหมาะสมให้หลานนะ”
“แต่อาติคือคู่ของหนู!!”
“ถ้าหลานไม่ยอมฟัง…”
“ไปสิ เผื่อจะชอบ”
น้ำเสียงเ็าเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันถึงกับอึ้งนิ่ง ยืนอยู่กับที่ สายตาเจาะจงอยู่บนร่างของอาติ ที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องช้าๆ
“ฉันกลับก่อนนะ”
“โอเค”อาจีพยักหน้าก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ทั้งที่สายตายังจ้องมองแผ่นหลังอาติไปจนลับตา
ปัง
เสียงปิดประตูดังสนั่นจนฉันกับพี่พีชสะดุ้งใ นั่น…นั่นอาติกำลังโกรธเธอแน่ๆเลย
“เพราะอาเลย!!”
“เกี่ยวอะไร”
“อาติต้องโกรธหนูแน่ๆ”
ฉันรีบวิ่งไปหน้าประตูเพื่อจะออกไปหาอาติ แต่ขาดันสะดุดกับประโยคสุดท้ายของอาจีนี่แหละ
“เขาจะโกรธหลานทำไม เป็อะไรกับเขาหรือไง”
“…” นั่นสิ เป็อะไรกับเขาหรือไง เธอจะไปดูตัวที่ไหนก็ได้ ไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย
“แต่ก่อนไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชาย ไม่เห็นมันจะสนใจอะไร นี่แค่ไปนั่งดูตัว ไม่ได้จะให้แต่งงานสักหน่อย”
ก็จริงของอาจีนะ อาติจะมาว่าอะไรได้ ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย
“เฮ้อ จีถ้าแกจะแกล้งแบบนี้ ก็อย่าเลย ฉันว่ามันไม่ค่อยดี” พี่พีชพูดขึ้น ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคุยเื่อะไรกัน
“ใครแกล้ง? ฉันเหรอ ฉันรักหลานฉันจะตายไป แกล้งอะไรกัน”
“โอเค ฉันไปก่อนดีกว่า ฝันดีนะ ไปนะอาเจียว” พีพีชถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
วันต่อมา
10.02 น.
ร้านอาหาร
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
“คุณชื่อ…”
“ผมชื่อหลิน ยินดีที่ได้รู้จักนะอาเจียว”
“อื้อ” ฉันยิ้มแห้งก่อนจะหยิบแก้วน้ำปั้นขึ้นมาดูด
ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะไม่มา แต่เพราะโดนฟาดด้วยเงิน หนึ่งหมื่นบ้านถ้วน ฉันเลยต้องยอมมา ก็่นี้มีค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้เงินนี่นา จะขอป๊าก็กลัวจะโดนบ่น ในเมื่ออาจีให้เงินเพื่อแลกกับมานัดบอด ทำไมจะทำไม่ได้เล่า เื่แค่นี้เอง
“อาเจียวทานอะไรมาหรือยังครับ”
“ยังๆ คุณหลินล่ะ”
“ผมก็ยังครับ”
ฉันกอดอกนั่งมองผู้ชายตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาดูเป็ผู้ชายติ่มๆ ใส่แว่นหนาเตอะ ดูท่าจะเรียนเก่ง ผมแนบเรียบติดหัว ริมฝีปากมีไฝ 1 เม็ด ดูยังไงก็ไม่ใช่สเป็กเธอ ไม่รู้ว่าอานัดผู้ชายคนนี้ออกมาให้เธอดูตัวได้ยังไง
“ว่าแต่ คุณมีแฟนหรือยังคะ”
“ยังครับ”
ก็คิดไว้แล้วแหละ ว่าน่าจะยังไม่มีแฟน
“หลิน”
“ครับ”
“นายเรียนคณะอะไรเหรอ”
“ผมเรียนบริหารครับ”
“แสดงว่าต้องเก่งเื่พวกการจัดการแน่เลย”
“ไม่หรอกครับ ผมเรียนเพื่อไปช่วยธุรกิจของพ่อเท่านั้นเอง”
“อ่อ”
“แล้วอาเจียวเรียนคณะอะไรครับ”
“เราเรียน…” ไม่อยากบอกเื่ส่วนตัวเลยอ่ะ ถ้าเขาดันชอบฉันขึ้นมาจะทำยังไง บอกว่าเรียนคณะนิเทศก็แล้วกัน “เราเรียนคณะนิเทศ”
“เหมาะกับคุณมากเลยนะครับ เพราะคุณเป็คนสวย”
“แหม ก็ว่าไป…”
ได้ยินคนชมจนชินล่ะ เพราะฉันเคยเป็ดาวมหาลัยตอนปี 1 แล้วยังได้เป็นางแบบโฆษณาให้มหาลัยอีก จะบอกว่าไม่สวยก็คงจะไม่ได้
ระหว่างที่เราสองคนนั่งกินอาหารกันอย่างเพลิดเพลิน ทำให้ฉันได้รู้จักผู้ชายคนนี้มากขึ้น เขาเป็คนที่อยู่ในกรอบของครอบครัว กตัญญู อยู่ในร่องในรอย ไม่เคยทำในสิ่งที่ผิดเลยสักอย่าง กลับบ้านตรงเวลา เชื่อฟังครอบครัว ดูแล้วก็น่ารักดีนะ แต่ก็ขี้อายเกินไป จนบางทีฉันก็รู้สึกว่ามันน่ารำคาญ
14.02 น.
บ้าน
“อาเจียว หายไปไหนมาสองวัน ไม่บอกคนที่บ้าน” ฉันหลังแข็งเมื่อได้ยินเสียงเข้มเอ่ยเรียก ไม่ใช่ใครที่ไหน อาม่าของฉันเอง
“โธ่ หนูคิดถึงอาม่าที่สุดเลย” ฉันรีบวิ่งเข้าไปนั่งที่เก้าอี้แล้วกอดอาม่าแแ่ จนแทบจะหายใจไม่ออก
“ไม่ต้องมาพูดดี ม่าก็รออยู่ว่าหลานหายไปไหน ถ้าอาจีไม่โทรมาบอก ม่าจะไปแจ้งความอยู่แล้ว” น้ำเสียงกึ่งน้อยใจของอาม่า ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิด
ครอบครัวของเราเป็ครอบครัวใหญ่ มีธุรกิจมาหลายชั่วอายุคน เป็มรดกตกทอดกันมา แล้วมีอาม่าเป็ผู้นำครอบครัว พ่อของฉันเป็ลูกคนโต อาบัวเป็ลูกสาวคนรอง อาจีคือลูกคนเล็ก ส่วนญาติคนอื่นๆก็แยกย้ายกันไปมีครอบครัวหมดแล้ว ตอนนี้ที่อยู่ที่นี่ก็มีแค่ฉันกับพ่อ แม่ อาบัวกับสามีและลูกสาวเท่านั้น
“หนูจะหายไปไหนได้ล่ะคะ ยังไงก็ต้องกลับมาหาอาม่าอยู่แล้ว”
“เฮ้อ กินอะไรมาหรือยัง ให้ขวัญไปทำกับข้าวให้ไป”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“สวัสดีค่ะอาม่า” เสียงใสทักขึ้นก่อนจะฉันจะเบ้ปากกรอกตา ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าใคร
“อ้าว อาชา เรียนเสร็จแล้วเหรอ”
“ใช่ค่ะ คิดถึงอาม่าจังเลย” สโรชาเดินเข้ามานั่งอีกด้านของฉันและประจบประแจงอย่างหน้าด้าน
ผู้หญิงคนนี้คือลูกสาวของอาบัว อายุน้อยกว่าฉัน 1 ปี เรียนคณะเดียวกัน แต่ความสวยยกให้ระดับต่ำที่สุด เพราะหล่อนสู้อะไรฉันไม่ได้เลยสักอย่าง และที่น่าหงุดหงิดที่สุด หล่อนดันชอบอาติเหมือนฉันด้วยนะสิ
“เราสองคนใกล้จบแล้วนะ คิดว่าจะทำงานอะไร”
“หนูจะไปช่วยป๊าทำงานที่บริษัทค่ะ” สโรชาตอบกลับด้วยดวงตาเป็ประกาย
“แล้วเราล่ะอาเจียว”
“หนู…” ฉันอยากทำงานในวงการบันเทิง แต่ถ้าพูดออกไป มีหวังโดนบ่นแน่นอน “หนูจะไปช่วยงานอาจีที่บริษัทค่ะ”
“…” สีหน้าของอาม่าดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่ฉัน…
“บริษัทใหม่ค่ะ ไม่ใช่บริษัท Tin”
“ก็ดี ดีมาก ไปพักผ่อนไป” โล่งอก เกือบไปแล้วไหมล่ะ
“ค่ะ” ฉันเบ้ปากให้สโรชาก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว แต่อาจจะช้าไปสักหน่อย เพราะมีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“นี่…เธอบอกว่าจะไปช่วยงานอาจีที่บริษัทเหรอ”
“ใช่ ทำไม”
“อาม่าไม่ชอบให้ทำงานในวงการบันเทิง หล่อนก็รู้นี่นา”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่บริษัท Tin”
“คิดว่าฉันโง่เหรอ”
“ไม่โง่แล้วจะถามทำไม”
“อาเจียว!”
“ทำไมสโรชา”
“ฉันจะฟ้องอาม่า”
ฉันแสยะยิ้มกอดอกก่อนจะเดินเข้าไปใกล้น้องสาวที่อายุห่างกัน 1 ปี จนเธอต้องเดินถอยหลังอย่างระมัดระวัง
“นี่ อย่าลืมนะว่าฉันเก็บงำความลับอะไรของเธออยู่”
“…” คำพูดของฉันทำให้สโรชามีสีหน้าซีดเซียว กลืนน้ำลายด้วยความกังวล ก็แหงสิ เื่ใหญ่ขนาดนี้ เธอจะกลัวก็ไม่แปลก
23.03 น.
ฉันนอนหงายอยู่บนเตียง เปิดรูปไลน์ของอาติขึ้นมาดู พลางยิ้มหวานเหมือนคนกำลังจมอยู่ในห้วงความรัก ที่จริง ฉันมักจะแสดงอาการแบบนี้เสมอ่ก่อนนอน เวลาได้เห็นรูปอาติ รู้สึกเหมือนมีอานอนอยู่เคียงข้างด้วยทุกที
ตอนนี้ 5 ทุ่มกว่าแล้ว ไม่รู้อาติจะนอนหรือยัง
เจียวเจียว : อาติ นอนหรือยัง
เจียวเจียว : คิดถึงจัง
เจียวเจียว : อาคิดถึงหนูบ้างหรือเปล่า”
…
เงียบกริบ ไม่ขึ้นว่าอ่านด้วย งั้นอาติก็คงจะนอนแล้วมั้ง
เจียวเจียว : ฝันดีนะคะ สามีของหนู
____________________________________
23.32 น.
ชายหนุ่มนอนพิงหัวเตียงอยู่ในห้อง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ที่มีหน้าจอไลน์ของใครบางคน
เจียวเจียว : อาติ นอนหรือยัง
เจียวเจียว : คิดถึงจัง
เจียวเจียว : อาคิดถึงหนูบ้างหรือเปล่า
เจียวเจียว : ฝันดีนะคะ สามีของหนู
สายตาที่จ้องมองตัวอักษรในนั้น ดูเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ทำให้ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขารู้สึกยังไงกันแน่
______________________________________
5K
![COME BACK HOME ภารกิจลับ พานายกลับบ้าน [ มี E-BOOK ใน MEB ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701096401_30487923.webp)
