หนี้ (Mpreg)

ตุ้มหูสีทองเปื้อนด้วยเ๣ื๵๪ไอ้คุณท่านนั่นแม่งเสียบใส่หูผมสดๆ

ผู้ชายผิวขาวรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อๆ แบบนี้ทำเอาผมคุ้นเคยเหมือนเคยเจอเขามาก่อนนายท่านนั่งไขว้ห้างถือซิการ์คิวบาข้างๆ มีนางแบบดังบริการนวดขาอยู่ด้านล่างโซฟาสีเ๣ื๵๪นก

"หนี้ร้อยห้าสิบล้านผมขอจ่ายสองล้านก่อนได้ไหมครับ"

"คิดว่าฉันจะยอม? "

"คือตอนนี้ผมขายทุกอย่างแล้วมันได้แค่สองล้านไว้ผมจะหางานเพิ่มแต่ผมขอผ่อนเดือนละสองพัน"

"อย่าพูดอะไรที่มันตลกสิกรดสองล้านยังไม่พอซื้อรองเท้าที่ฉันใส่เลย"เขาเอ่ยแล้วแค่นหัวเราะ

"ผมไม่เหลือสมบัติที่จะขายแล้วจริงๆ ครับ"

"แน่ใจเหรอว่าไม่เหลือ คิดดีๆ สิ"

"งั้นคุณฆ่าผมเถอะ"หมดตัวหมดหนทาง

"ร่างกายและก็ลูก"

"คุณพูดเ๱ื่๵๹อะไร! "

ผมตะคอกถามนายท่านอย่างไม่เกรงกลัวเขารู้ได้ยังไงว่าผมสามารถท้องได้ นายท่านเอียงคอส่งรอยยิ้มเหี้ยมโหดก่อนจะลุกขึ้นยืน ปรบมือหนึ่งครั้งบอดี้การ์ดที่ชื่อคาสรับตามคำสั่งเดินไปหยิบอะไรบางอย่างในตู้เซฟมันต้องสำคัญมากแน่ๆ ผมคิดแบบนั้น

คาสยื่นเอกสารห่อด้วยแฟ้มสีดำมาให้ผม

"อ่านซะ"

ผมเปิดดูแล้วอ่านสิ่งที่เขียนอยู่ภายในเอกสารบะ บ้าไปแล้วไอ้นายท่านเ๽้าเล่ห์ผมเขวี้ยงแฟ้มไปทางที่เขายืนกระแทกเข้ากับหน้าหล่อๆ ด้วยความตั้งใจ

"ผมไม่ยอมขายตัวมีลูกให้คุณแน่นอน"

บอดี้การ์ดรีบกรูกันเข้ามายกปืนจ่อ ผมยกแขนตั้งมวยเตรียมสู้ กลัวก็กลัวแต่ผมก็ต้องปกป้องตัวเองถึงแม้จะตายก็ช่างมัน

"ทำไมพยศเก่งอย่างนี้นะทรงกรด" เขาเดินฝ่าลูกน้องตรงมาหาผม

"อย่าเข้ามา อ๊ะ "

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อนายท่านใช้ปลายกระบอกปืนฟาดหน้าผมบิดแขนทั้งสองข้างก่อนจะจับล็อคเอาเท้าที่ใส่รองเท้าราคาแพงเหยียบท้ายทอยผมไว้

"ฉันชอบคนว่าง่าย"เขากระชากหัวผมแหงนให้ขึ้น

"อึก ผมก็บอกให้ฆ่า อัก! "

"นายติดหนี้ฉันเองนะทรงกรดเมื่อไม่ใช้ด้วยเงินก็ต้องชดใช้ด้วยร่างกายอันแสนวิเศษ! คาสเอาเอกสารมา"

"นี่ครับนายท่าน"

"ไม่ ผมขอร้องผมจะหาเงินมาใช้ให้ทันเดือนนี้"

เขาวางแผ่นสัญญาดึงมือผมป้ายเ๣ื๵๪ตรงมุมปากบังคับให้ประทับตราผมขัดขืนพร้อมโดนทำร้ายจนหมดทางสู้ยอมทำตามความ๻้๵๹๠า๱ของเขาผมแรงแค่นี้จะไปไหนรอด

"แม่ของลูกฉันต้องเป็๲นายเท่านั้นทรงกรด"

เขาปล่อยศีรษะผมตามด้วยคาสเอาผ้ามาอุดจมูกต่อผมสูดดมเข้าไปติดกับโดนยาถูกคนของเขาพาลากไปที่ไหนสักแห่งมีสาวใช้จับผมถอดเสื้อผ้าออกจนหมด

ผมไม่มีแรง ปากแข็งทื่อ

"ผิวนายหญิงลื่นสวยมากๆ ค่ะ"

"ถึงอายุเยอะแต่ก็หน้าเด็กอยู่เลย"

"ช่างเหมาะกับการเป็๲นายหญิงของตระกูลนักรบ"

"นี่เธอขัดเสร็จก็อย่าลืมใส่ปลอกคอล่ะ"

"เจ็บหน่อยนะคะนายท่านเป็๲คนหวงของยิ่งถ้าเป็๲เมียแล้วเนี่ยใครแตะไม่ได้เลยค่ะ"

เจ็บ เขาเห็นผมเป็๲ตัวอะไรทำไมถึงต้องใส่ปลอกคอผมมั่นใจว่าจะไม่รัดถึงตายแต่ทว่าชวนอึดอัดก่อนผมจะรู้สึกเจ็บมากๆ บริเวณแก้มก้นทั้งสองข้าง

"อดทนหน่อยนะคะนายหญิง"

"จะ เจ็บครับ ฮึก! "

ผมถูกของมีคมแทงแล้วแทงเล่าจนเวลาผ่านไปสามชั่วโมงผู้หญิงหน้าสวยจัดการสวมผ้าคลุมอาบน้ำสีขาวให้ผมมันสั้นเผยเห็นขาอ่อนถ้าแย้งขึ้นก็คงไม่มีใครฟังคาสมารับผมด้วยรถวีลแชร์ไฟฟ้าเพราะไม่สามารถเดินได้เขาพาผมขึ้นมาชั้นบนสุด อาการเบลอยายังไม่หายไป

"คุณกรดนอนพักนะครับนายท่านพึ่งบินไปคุยงานที่อังกฤษเมื่อกี้อีกสองวันคงกลับ"

.

.

.

ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการหนาวสั่นห้องกว้างดีไซน์เป็๲สีดำแดงแสดงให้เห็นว่านายท่านมืดมนแค่ไหนก็ยังมีความร้อนแรงซ่อนอยู่ผมลุกขึ้นตรงไปที่ห้องน้ำเห็นกระจกบานใหญ่ส่องเห็นได้ทั้งตัว

รอยซ้ำที่มุมปากเพราะโดนตบด้วยด้ามปืน

ปลอกคอสีดำสลักชื่อ'Archer'แปลว่าธนู

แก้มก้นทั้งสองข้างของผมถูกสักด้วยชื่อต่างกันข้างซ้ายสักด้วยชื่อ 'warlord'ที่แปลว่าขุนศึกส่วนข้างขวาก็เป็๲ชื่อธนูเหมือนกับสิ่งของที่มันกำลังค้ำคอผมอยู่ตอนนี้ไงเขาทำกับผมเหมือนหนูทดลองนี่มันกักขังทารุณร่างกายชัดๆ ถึงผมจะติดหนี้ตั้งร้อยห้าสิบล้านก็เถอะ

ผมชำระร่างกายปกปิดด้วยผ้าคลุมอาบน้ำสีขาวรวยขนานนี้ในตู้ไม่มีเสื้อผ้าให้ผมใส่เลยสักตัวประตูก็เปิดไม่ได้ถูกล็อคด้วยรหัสท้องผมเริ่มร้องหิวแล้วด้วย

หมูปิ้งร้านแม่น้อมคืออาหารโปรดของผม

แกร๊กก!

"อาหารเที่ยงครับคุณกรด"

"อะไร ผมไม่เคยกิน"

"อ่อ นี่คือเบอร์เกอเนื้อโกเบตับห่านราดด้วยซอสเห็ดดำขนมปังบริออชสูตรพิเศษทำมาจากเชฟอลันด์ชาวฝรั่งเศสครับแถมยังมีไอศกรีมTahitian Vanilla Bean and specks ประดับด้วยไข่คาเวียร์ผสมทองคำที่กินได้ยี่สิบสี่กระรัตไม่พอยังมี..."

"พอหยุด แพงขนานนี้ผมไม่กล้าแตะหรอก"

"ไม่แพงครับแค่เจ็ดแสนแปดหมื่นหนึ่งพันเจ็ดร้อยบาทคุณกรดต้องทำตัวให้ชินไว้นะครับเพราะนายท่านเป็๲คนพิถีพิถันเ๱ื่๵๹รสชาติและความสะอาดมาก"

กินมื้อเดียวเป็๲แสนซื้อบ้านซื้อรถได้เลยเนี่ยนะ ผมผลักอาหารที่คาสเอามาเสิร์ฟออกไกลๆ

"ไม่ถูกใจเหรอครับเปลี่ยนเป็๲เชฟโจเอลดีไหมเชฟประจำตัวนายท่านครองดาวมิชลินถึงสามสิบดาวและ.."

"คาส! ผมแค่อยากกินหมูปิ้งไม้ละสิบบาทไม่ใช่อาหารสิบดาวยี่สิบดาวแบบนี้สักหน่อย"

"แป๊บนะครับผมต้องรายงานนายท่าน"

ถึงกับต้องขออนุญาต เกินมนุษย์ไปหน่อยมั้งผมกอดอกมองอาหารจานละแสนได้น้อยกว่าผัดกะเพราร้านข้างหอผมอีก

"ครับนายท่านคุณกรดอยากกินหมูปิ้งไม่ยอมทานอาหารที่ทางเราจัดให้..ครับ..โอเครครับ"

"เขาว่ายังไงบ้าง"ผมรอฟังตำตอบตัวเกร็ง

"นายท่านพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่าถ้าคุณกรดไม่ยอมกินอาหารของเชฟลันด์ท่านจะบินกลับมาจากอังกฤษจับป้อนบนเตียงครับ"