โหลวซีห่าวในฐานะนายอำเภอถึงกับยกมือขึ้นนวดขมับั้แ่ย่างเท้าเข้ามาเมืองเชียนเยาได้เห็นวีรกรรมของมือปราบสวีหลายครั้งแล้ว เขาถึงกับปวดหัวตุบๆลืมเื่เศร้าของตนเองไปชั่วขณะ
“ท่านแม่ขอรับ! ท่านกลับจวนไปก่อนเถิดข้าขอไปคุยกับนางสักหน่อย”
“อ้อๆแล้วแต่เ้าเถอะ ว่าแต่ระวังนางไว้บ้างล่ะ เ้าไม่มีวรยุทธ์นะแม่กลัวนางจะทำเ้าหัวร้างข้างแตกเหมือนคนพวกนั้น”
“ขอรับข้าจะระวังตัว”
เมื่อมารดาเดินห่างออกไปโหลวซีห่าวก็รีบเดินตามหลังมือปราบหญิงที่เดินแข็งขันไปตรวจท้องที่ต่อ
“มือปราบสวี! หยุดก่อน!”
สวีเสี่ยวถงหันขวับมาเห็นนายอำเภอหน้าหยกก็เลิกคิ้วขึ้น“ใต้เท้าโหลว ท่านมีปัญหาอะไรหรือเ้าคะ?”
ท่าทางของนางดูไม่ยี่หระกับการเห็นเขาสักนิดโหลวซีห่าวนึกหงุดหงิดเป็กำลังดูภายนอกนางก็น่ารักดีอยู่หรอกแต่เมื่อเห็นท่าทางป่าเถื่อนที่แสดงออกมาตอนจัมกุมคนกระทำความผิดแล้วเขาก็รู้สึกขยาด
“เ้าไม่รู้สึกบ้างหรือว่าตนเองทำเกินกว่าเหตุ?”
“ทำ...ทำอะไร?ข้าทำอะไรเกินกว่าเหตุหรือเ้าคะ?” คำพูดของนางดูแข็งแถมท่าทางยังดูกระด้างกระเดื่องมิได้เคารพเขาผู้เป็นายอำเภอเลยสักนิด
“ั้แ่ข้ามาถึงที่นี่เห็นทีไรเ้าก็ทำเกินกว่าเหตุทุกที”
หญิงสาวตีหน้าเซ่อ“ท่านนายอำเภอ ข้าก็บอกท่านแล้วว่าให้มาช่วยข้าลาดตระเวนสักสองสามวันเดี๋ยวท่านก็เข้าใจงานของข้าไปเอง ที่ท่านเห็นเมื่อครู่มันเป็ปลายเหตุมิใช่ต้นเหตุนะเ้าคะ?”
โหลวซีห่าวถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเขาไม่เป็คนเคร่งระเบียบและกฎหมายมาเจอคนที่เอาแต่กำลังอย่างนางก็นึกอยากจะสั่งสอนให้รู้สำนึกในหน้าที่เสียบ้าง
“เ้าเป็มือปราบเป็ผู้รักษากฎหมายแต่ทุกครั้งที่เ้าจับกุมคนร้ายก็ล้วนแต่มุ่งต่อยตีเอากำลังเข้าปะทะจนพวกเขาได้รับาเ็ข้าว่าเ้าคงต้องทำความเข้าใจกับกฎหมายแคว้นิเสียใหม่”
“ข้า....”นางเอานิ้วชี้หันเข้าหาใบหน้าของตนเอง “ข้าน่ะหรือ?...ข้าเข้าใจกฎหมายการรักษาความสงบเรียบร้อยของแคว้นิดีแต่ว่า...บางครั้งก็ขึ้นกับสถานการณ์ด้วยว่ากฎหมายที่ท่องกันปาวๆจะใช้ได้ผลหรือไม่?”
โหลวซีห่าวใบหน้าเครียดขึ้งจ้องหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง “เห็นทีข้าจะพูดกับเ้าไม่เข้าใจเสียแล้ว! เ้าเถียงคำไม่ตกฟากเลยจริงๆ”
สวีเสี่ยวถงยิ้มน้อยๆนายอำเภอคนก่อนยังไม่อยากยุ่งกับนาง ปลัดอำเภออย่างใต้เท้าต้วนก็ยังต้องละเว้นนาง หญิงสาวมองนายอำเภอรูปงามั้แ่หัวจรดเท้าในใจก็นึกปรามาสว่าเขาจะทนอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างอำเภอเชียนเยาไปได้สักกี่น้ำ
“ท่านเป็บัณฑิตผู้รอบรู้เหตุใดต้องใช้เสียงดังข่มข้า?ข้าบอกแล้วว่าเอาไว้ให้ท่านมาลาดตระเวนช่วยข้าสักสามวันก่อน ค่อยโวยวายมิใช่หรือ?”
โหลวซีห่าวผงะใบหน้าของนางไม่แสดงความกลัวเขาเลยสักนิด ซ้ำยังยกยิ้มมุมปากราวกับจะเยาะเย้ย
“ท่านคงไม่รู้ว่าในอำเภอเชียนเยานี้เต็มไปด้วยผู้คนจากหลายแหล่งและหลายสถานะหากว่ามัวแต่สนิมสร้อยแบบท่านเห็นทีคงจัดการปัญหาวุ่นวายที่นี่ไม่ได้แน่นอกจากจะมีพรรคเทียมฟ้าซึ่งเป็พรรคฝ่ายธรรมะและพรรคัเทพซึ่งเป็พรรคฝ่ายมารที่อาศัยอยู่ละแวกนี้แล้วที่นี่ยังมีคนอีกหลายกลุ่มที่ท่านยัง ไม่รู้ นายอำเภอโหลวท่านเองก็ควรระวังตัวเองเอาไว้บ้าง ท่านเพิ่งมาใหม่ไม่แน่ว่าอาจจะถูกพวกเขาจ้องจะต้อนรับอยู่ก็ได้นะเ้าคะ”
ชายหนุ่มกำลังจะชี้หน้าอบรมสั่งสอนมือปราบหญิงจอมเถื่อนทว่านางกลับสะบัดหน้าเดินจากไป บริวารทั้งสามของนางทำหน้าปุเลี่ยนๆหันมาขออภัยท่านนายอำเภอด้วยความเกรงใจ
“ใต้เท้าโหลวขอรับพวกเราจำต้องขอลา” เหยาอิงิที่ติดตามลูกพี่อย่างสวีเสี่ยวถงมาั้แ่วัยเด็กรีบประสานมือโค้งคำนับนายอำเภอรูปงามแล้วเดินตามมือปราบหญิงไป
พอหันหลังให้โหลวซีห่าวเขาก็ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะ
“เ้าขำอะไร?”
“นายอำเภอหน้าหยกผู้นี้ไม่มีวรยุทธ์แต่ยังกล้าทะเลาะกับหัวหน้า เห็นทีเขาคงไม่รู้จริงๆ ว่าต่อไปตนเองจะลำบากหากท่านไม่คุ้มครองเขา”
หญิงสาวหัวเราะหึๆในลำคอ “ขุนนางหน้าอ่อนมาจากเมืองหลวงจะคิดออกได้อย่างไรว่าที่นี่ป่าเถื่อนแค่ไหน? เพิ่งมาถึงก็คิดจะสั่งสอนข้าซะแล้ว”
โหลวซีห่าวตื่นแต่เช้าไปยังที่ว่าการอำเภอเขากลับพบสวีเสี่ยวถงยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“ได้เวลาข้าลาดตระเวนพอดีไปกันเถอะ”
โหลวซีห่าวไม่อิดออดเขาเดินเคียงคู่ไปกับมือปราบหญิงและด้านหลังก็มีผู้ติดตามทั้งสามของนางเดินตามมาติดๆถนนสายหลักของที่นี่มีเพียงสองสาย เส้นสายแรกอยู่ด้านซ้ายของที่ว่าการอำเภอมีร้านรวงมากมายเปิดขายสินค้าั้แ่ไก่โห่ เป็เพราะสุดถนนก่อนจะออกนอกอำเภอเป็ตลาด
ชาวบ้านหมู่บ้านและตำบลโดยรอบล้วนเข้าอำเภอมาั้แ่เช้าเพื่อซื้อหาอาหารประตูเมืองเชียนเยาจึงเปิดั้แ่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น บนถนนสายนี้มีโรงเตี๊ยมเทียมฟ้าเปิดให้บริการอยู่ซึ่งโรงเตี๊ยมแห่งนี้เื้ัดูแลโดยพรรคเทียมฟ้าซึ่งเป็ฝ่ายธรรมะที่ตั้งสำนักอยู่ทางผ่านไปยังแคว้นเว่ยบนเทือกเขาัทะยานจึงไม่มีผู้กล้าก่อกวนเพราะผู้ดูแลล้วนมีวรยุทธ์
“กินข้าวเช้ากันก่อนนะใต้เท้าโหลว”
ดูเหมือนนางจะแค่แจ้งให้ทราบมิได้คิดขออนุญาตแต่อย่างใด สวีเสี่ยวถงเดินเข้าไปในภัตตาคารใต้โรงเตี๊ยมซึ่งดูค่อนข้างหรูหรานางสั่งอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่วโดยไม่สอบถามโหลวซีห่าวเลยสักนิด
“กินแบบเดียวกับข้าก็แล้วกันเพราะได้เร็วที่สุดแล้วของพวกนี้พ่อครัวเตรียมไว้ทุกเช้าและเป็ที่นิยมของคนที่นี่” นางหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กใส่ปากแล้วหันไปใช้อีกมือคีบหมูทอดที่หั่นเป็ชิ้นๆใส่ปากอีกที เมื่อเคี้ยวเสร็จจึงเห็นเขานั่งมองดูอยู่
“ใต้เท้าข้าไม่เชิญท่านก็กินไม่ได้หรือเ้าคะ? เร่งรีบเข้าเถอะ ข้าต้องรีบไปตรวจท้องที่”
โหลวซีห่าวได้ยินนางพูดประชดก็หน้าชารีบกินด้วยความว่องไวกระทั่งนางกินโจ๊กหมดชามก็หันไปหยิบซาลาเปาไส้ไข่มาบิครึ่งนางกินเงียบๆ แต่กินเร็วครู่เดียวก็หันไปรินน้ำชาดื่ม แล้วเริ่มบทสนทนา
“ท่านเคยได้ยินหรือไม่?เมื่อต้นปีที่นี่เป็ที่จัดงานเลี้ยงของสมาคมพ่อค้า”
“คดีทุจริตเมืองเชียนเยาโด่งดังไปทั่วแคว้น เพราะเื่คราวนั้นทำให้ ใต้เท้าหวังได้มาเป็นายอำเภอที่นี่อยู่่หนึ่งจากนั้นก็ได้เลื่อนตำแหน่งจึงย้ายออกจากที่นี่”
“นับว่าท่านเตรียมตัวมาดีข้ากำลังจะบอกท่านว่าโรงเตี๊ยมเทียมฟ้าเป็ของพรรคเทียมฟ้าที่นี่ไม่มีผู้ใดกล้ามาสร้างความวุ่นวาย แต่ออกจากที่แห่งนี้ไปท่านหลบหลังข้าให้ดีก็แล้วกัน”
*****************************
*คดีเมืองเชียนเยา จากเื่ “อริรักคุณชายเถียน”
ไรท์แนะนำ นิยายยกเซ็ท ซีรีย์ "สามคุณชายตัวร้าย"
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MDg1NSI7fQ
426
