ผมมี APP จากดาวโลก

ม้าหินอ่อน

“ชู่ววว” เสียงจากคนที่ประชิดตัวอยู่ติดกับแผ่นหลังของเพเนียสออกเสียงเตือนเบาๆต้นกำเนิดเสียงอยู่ไม่ห่างจากหูเขาเท่าไหร่เลย จากที่ร่างหายตื่นตัวเพราะเจอเพื่อนเก่า(แสนแค้น)ก็ต้องมาตกใจกับเสียงข้างหูที่เรียกขนอ่อนลุกซู่นี่อีก แผ่นอกที่แนบกับแผ่นหลังของเขากำลังขยับเบาๆตามการหายใจ

“อืมๆ” เพื่อความปลอดภัยเขาจึงพยักหน้าทำตามไปก่อน ถึงแม้ในใจจะกลัวว่าแบบนี้จะตรงกับคำที่ว่า ‘กระโดดออกจากกระทะแต่จมเข้ากองไฟ’ แทนน่ะสิ คนที่มาซุ่มอยู่พุ่มแบบนี้คงไม่ใช่โจรหรือคนร้ายอะไรแบบนั้นหรอกใช่ไหม?? เขาขอคิดในแง่ดีไว้ก่อนไหนไหมเนี่ย

พรึ่บบ~

แต่ก็ขอบคุณที่ดึงร่มตัวบ่งบอกที่ลอยอยู่หัวเขาให้คนพวกนั้นที่กำลังตามาทันรู้

“มันไปไหนแล้ว” นั่นไง ดีที่เก็บร่มทัน

“นั่น สกูตเตอร์ของมัน”

“มันคงอยู่แถวนี้แหละ รีบหาให้ทั่ว”แล้วคนพวกนั้นก็รีบกันแยกย้ายกันหาเพเนียสต่อทันที

“อือ~”เพเนียสเองที่ส่องลอดพุ่มไม่ออกไป เห็นว่าพวกนั้นไปแล้ว เขาก็ออกแรงดิ้นอีกครั้งไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่คงไม่ใช่กลุ่มเดียวกับพวกนั้นหรอกมั้งไม่งั้นแล้วจะดึงเขามาหลบอยู่ตรงนี้ทำไม

“ไม่ต้องดิ้นหรอกน่า ไม่ได้อยากจับไว้นานหรอก!” ไม่ว่าแค่ปาก แต่แรงมือที่ปิดปากกับดึงตัวของเพเนียสไว้ก็ปล่อยออกทันที

“อะ นี่คุณมาจับผมไว้ทำไมเนี่ยแล้วคุณเป็น...” เพเนียสรีบขยับตัวถอยหนี(แต่ยังไม่ลุกขึ้นยืนกลัวว่าพวกนั้นจะเห็น) ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองคนข้างหลังที่อยู่ๆก็ดึงเขามาหลบตรงพุ่มไม้นี่อย่างไม่บอกกล่าว แต่ดูเหมือนว่าเขาคนนี้จะทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อย จนเผลออ้าปากออกกว้างสองสามเซนติเมตรเลยล่ะ

“หวัดดี” ส่วนอีกฝ่ายที่เห็นว่าเพเนียสหันมาก็ร้องทักพร้อมยิ้มให้กับท่าทางของเพเนียสทันทีคงหัวเสียไม่น้อยสิท่า ส่วนทางเพเนียสเองเห็นพอว่าเป็นใครแล้ว ในหัวสมองน้อยๆนี้ก็พอนึกขึ้นได้บ้าง ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

“อะ เอ่อ คุณ... คุณคีเฟอร์??”เอ่ยชื่อที่ตรงกับหน้าตาของคนตรงหน้าที่เขาพอจะจำได้ออกมา

“อืม”

“แล้ว แล้วทำไมคุณคีเฟอร์ถึงได้มาอยู่เอ่อ”

“ฉันควรจะถามนายมากกว่านะว่าทำอะไรให้คนพวกนั้นต้องไล่ตามมา หรือว่ากำลังเล่นสนุก?” คีเฟอร์ถามขึ้นนิ่งๆ

“มะ ไม่นะครับ คือ จริงๆก็เคยมีเรื่องกันมาก่อนน่ะครับ แต่ไม่คิดว่าจะะมาเจอกันที่นี่” เพเนียสรีบอธิบาย

“ช่างเถอะ พวกนั้นน่าจะไปแล้วล่ะไม่ต้องซ่อนแล้ว” เพเนียสพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะสอดส่องดูลาดเลาอีกนิดหน่อยค่อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับลงมือปัดฝุ่นปัดเศษดินเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกไป

“เอ่อ...ขอบ ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยผมไว้”รีบก้มหัวลงอย่างเร็วและแรง เพื่อขอบคุณคนตรงหน้าทันทีจนผมสะบัดไปหมด

“ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปไปไหนมาไหนก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน” คีเฟอร์ตอบอย่างไม่ถือสา

“ครับ ว่าแต่ คุณคีเฟอร์ก็มา เอ่อมาเดินเล่นในสวนเหมือนกันเหรอครับ”

“อืม ใช่ แล้วนายล่ะ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

“พอดีผมมาหาเพื่อนที่ดาวนี้น่ะครับแต่วันนี้พวกเขาติดเรียน ผมเลยออกมาเที่ยวคนเดียว”

“งั้นเหรอ”

“เออ ผมไปก่อนนะครับขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยผมไว้” เพเนียสก้มหัวลาคนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งออกไปยังจุดที่ทิ้งสกูตเตอร์ไว้อย่างน่าสงสารโดยที่ยังมีคีเฟอร์เดินตามมาอยู่ ถึงแม้ว่าอีกเขาจะเอ่ยลาแล้วก็ตาม

“ดูเหมือนนายจะใช้เกินกำลังของมันน่ะ”คีเฟอร์ที่เห็นว่าเพเนียสกำลังจับยกสกูตเตอร์จากที่นอนนิ่งให้มาตั้งตรงตามเดิม

“ครับ??”

“ก็สกูตเตอร์ของนายดูแล้วน่าจะเพราะว่านายเร่งเครื่องจนเกินขีดจำกัดของมันเกินวินาทีที่กำหนด”คีเฟอร์พยักพเยิดหน้าไปยังสกูตเตอร์ที่เพเนียสกำลังจับอยู่ด้วยสีหน้ายุ่งยากเขาก็ไม่รู้ว่ามันจะพังหรือเปล่า

“เป็นแบบนั้นเอง” เพเนียสพยักหน้าเข้าใจก็มันถูกออกแบบมาให้สำหรับขับเพื่อกินลมชมวิวไม่ได้เพื่อการขับไล่กวาดหรือหลบหนีแบบนี้

“สตรีมเมอร์เงินล้านคงไม่ได้กลัวแค่ต้องเสียค่าเสียหายหรอกมั้ง”คีเฟอร์เห็นสีหน้าก็อดที่จะว่าออกมาเย้าไม่ได้ เห็นทำสีหน้ายุ่งเหยิงขนาดนั้น

“ผมไม่ เอ่อ...คุณคีเฟอร์รู้จักช่องผมด้วยเหรอครับ” เพเนียสถามออกมาอย่างตื่นเต้นได้ยินว่าคีเฟอร์เป็นเจ้าของบริษัทน่าจะยุ่งมาก ไม่น่าจะมีเวลามาดูไลฟ์สตรีมของเขาด้วยไม่สิ ตอนนี้เขายังมีเวลามาพักผ่อนในสวนเลย เวลาจะดูไลฟ์สตรีมก็คงไม่ยากอะไรหรอกอีกอย่าง มันอาจจะเกี่ยวกับงานเขาด้วยก็ได้

“อืม แน่นอนสิ” คีเฟอร์เองก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดเลยพยักหน้ารับไปง่ายๆ

“ฉันว่าไปนั่งพักก่อนดีไหมนั่นเดี๋ยวช่วยดูสกูตเตอร์ให้ อีกแค่ 100 เมตรมีม้านั่งอยู่ด้วยไปนั่งพักตรงนั้นก่อน” ถ้าเครื่องไม่ทำงานเขาดูแล้วคนตรงหน้าคงได้ยกออกไปจนถึงจุดที่เช่ามาแน่

“ก็ ก็ได้ครับ” เพเนียสว่าง่าย เดินตามอีกคนไปโดยดีแถมยังเดินไปตัวเปล่าด้วย(ไม่ตัวเปล่านะ กระเป๋ายังอยู่)เพราะคีเฟอร์มาแย่งสกูตเตอร์จากมือเขาไปแล้ว(พร้อมกับถือร่มให้ด้วย) เพเนียสเลยได้แต่เดินตามหลังอีกคนไปอย่างเงียบๆอย่างน้อยวันนี้ก็ถือว่ายังมีความโชคดีอยู่บ้างล่ะนะ ว่าแต่คุณคีเฟอร์เดินเข้ามากลางสวน(ป่า)เอง โดยไม่มียานพาหนะเลยเนี่ยนะ สงสัยคุณเขามาเดินออกกำลังกายล่ะมั้งมองตามหลังคนตรงหน้าไปพร้อมกับยิ้มไปด้วย วันนี้อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับโชคร้ายล่ะนะต้องขอบคุณคุณคีเฟอร์อีกหลายๆ ครั้งเลย

          หลังจากเพเนียสเดินตามหลังคีเฟอร์ไปครู่เดียวจริงๆ ก็ถึงจุดหมายที่ว่าแล้ว ม้านั่งตัวยาวสร้างจากหินสีน้ำตาลอ่อนดูกลมกลืนไปกับธรรมชาติมากๆ บางทีถ้าไม่เดินเข้ามาดูเองคงจะคิดว่าตรงนี้มีหินตั้งอยู่เชยๆ สำหรับก็ได้

“นั่งพักก่อนสิ เดี๋ยวดูเจ้านี่ให้”

“ครับ” เพเนียสทำตามโดยง่ายทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่ง รับร่มมาถือไว้ ส่วนคีเฟอร์กับทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นแล้วเอาหลังชนกับม้านั่งแทนเรื่องการซ่อมแซมเครื่องยนต์คือสิ่งที่เพเนียสไม่รู้เรื่องเลยเขาเลยได้แต่นั่งมองอีกคนอยู่เงียบๆ อย่างให้กำลังใจ ถึงแม้ไม่รู้จะเอาใจช่วยทำไมเพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่ตอนที่คนตรงหน้าตั้งใจทำงานแบบนี้ก็ดูดีมากเลยนะ ตัดภาพที่น่าเกรงขามตอนที่เจอกันครั้งแรกในฐานะผู้ลงทุนในงานเทศกาลดนตรีทิ้งไปเลยเพราะวันนี้เขามาในลุคชุดเที่ยวสบายๆ แถมยังนั่งกับพื้นอย่างไม่กลัวว่าจะเปื้อนเลย

          ด้านคีเฟอร์เอ่ยปากว่าจะดูให้แล้ว เขาไม่ผิดคำพูดแน่ๆตรวจดูส่วนเครื่องยนต์ไม่นานก็เห็นจุดเสียหาย แต่ถึงเขาจะเก่งกาจขนาดไหนแต่ว่าถ้ามีแค่ตัวเปล่าเครื่องไม้เครื่องมืออะไรก็ไม่มี ก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้มากไม่ต่างจากหมอที่รู้อาการของคนป่วยแต่ไม่มีอุปกรณ์หรือไม่มียาจ่ายให้นั่นแหละและพอจะหันไปบอกกับตัวเจ้าของ(ชั่วคราว)สกูตเตอร์ก็เจอสายตาที่นั่งจ้องอย่างคาดหวังมาอยู่ก่อนแล้วแต่เขาก็รู้ได้จากสัญชาตญาณอยู่แล้วนั่นแหละว่าอีกคนจ้องอยู่ตลอดแต่พอเห็นสายตาที่จ้องอย่างตั้งใจนั้นแล้วก็ เฮ้อ...

“เครื่องไหม้ไปแล้ว แถมตัว...”คีเฟอร์เงยหน้าและเอียงคอไปบอกคนที่นั่งอยู่เหนือขึ้นไปอยู่บนม้านั่งที่เขาพิงอยู่น้ำเสียงเขาเองก็เอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่แบบนี้ก็เหมือนเขาไม่มีฝีมือน่ะสิ อับอายขายหน้ามาก

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณคีเฟอร์ขึ้นมานั่งข้างบนดีกว่า” เพเนียสรีบละล่ำละลักบอกทันทีเพราะเกรงใจอยู่ไม่น้อย อีกคนไม่ได้ผิดอะไรเขาไม่ควรจะรู้สึกไม่ดีที่ช่วยซ่อมให้ไม่ได้  

“อา อืม” ไม่ต้องให้เพเนียสต้องขอร้องนานคีเฟอร์ยืนขึ้นแล้วปัดเศษดินอีกหน่อยก็นั่งลงข้างๆ กับเพเนียสแล้วแต่ยังเหลือช่องไฟนั่งห่างกันอยู่เล็กน้อย มันเป็นการสร้างสมดุลน่ะจะให้นั่งเอียงไปข้างใดข้างหนึ่งได้ยังไง เดียวม้านั่งก็เอียงหรอก(มันเป็นหินหนักมาก ไม่เอียงง่ายๆ หรอก)

“มันคงหนีไปแล้วล่ะ”หนึ่งในคนที่ตามหาเพเนียสว่าขึ้น เมื่อพวกเขากลับมารวมตัวกันแล้ว

“มันคนเดียว ดูสิ เราตั้งเจ็ดคนปล่อยมันไปได้ยังไงว่ะ”

“โถ่เว้ย!!” มอรูกัสระบายอารมณ์ออกมาด้วยการใช้เท้าเตะสกูตเตอร์อย่างแรงจนมันกระเด็นไปไกลหลายเมตร

“ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอคนอย่างมันที่ดาวระดับเอแบบนี้”โดเรซานที่กอดอกเชิดหน้าพูดขึ้นอย่างถือดี

“หรือว่ามันจะเรียนต่อที่นี่”เพื่อนสาวอีกคนว่าขึ้น ก่อนจะก้มลงดูความเสียหายกระเป๋าราคาแพงของเธอเมื่อกี้ครูดกับต้นไม้ด้วย กว่าจะต่อแถวซื้อได้รุ่นนี้ไม่มีให้สั่งทางออนไลน์ด้วยนะ

“จะยังไงก็ช่างเถอะเราควรสนใจมากกว่าว่ามันออกมาจากดาวล้างนั่นได้ยังไงแล้วตอนนี้ไม่ใช่ว่ามันจะมาเอาคืนเราหรือไงกัน”

“นั่นสิ แบบนี้เราไม่แย่เหรอ” คนในกลุ่มเริ่มวิตกจนถึงขนาดกัดเล็บตัวเองไปพลางๆแล้ว ส่วนเพื่อนอีกคนก็เดินวนไปมาอยู่นั่น ท่าทางเหมือนหนูติดจั่นไม่มีผิด

“พวกแกหยุดบ้าได้แล้วมันจะทำอะไรเราได้” โดเรซานตวาดพวกคนในกลุ่มทันที ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แบบนี้มันทำให้เธออปวดประสาทเข้าไปอีก

“เออ หรือว่า สตรีมเมอร์ที่ชื่อว่าเพเนียสจะเป็นมันนะ”ชายหนุ่มหนึ่งในกลุ่มร้องขึ้นทันทีเหมือนนึกอะไรออกเรื่องนี้เขาพอจะได้ยินมาพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าเป็นคนละชนชั้นกัน

“สตรีมเมอร์บ้าบออะไรของแก”หญิงสาวอีกคนถาม

“ก็ สตรีมเมอร์ในชิคชิคไงแต่ฉันไม่เคยเข้าไปดูหรอกนะ เดี๋ยวลองเปิดดู”ว่าแล้วเขาก็รีบโหลดแอปพลิเคชันชิคชิคมาแล้วค้นหาทันทีโดยมีคนอีกหกคนยืนกดดันอยู่แล้วก็ไม่ทำให้ผิดหวัง คนชื่อนี้ที่กำลังสตรีมสอนทำอาหารอยู่นั้นมันคนเดียวกับที่พวกเขาไล่(ล่า)ตามไม่ทันนั่นเอง

“แล้วทำไมก่อนหน้านี้แกไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย”หลังจากที่มอรูกัสได้ดูคลิปย้อนหลังนั้นแล้วก็ตะคอกถามเพื่อนในกลุ่มทันที(เพื่อนแต่คล้ายๆ กับเบ๊อยู่)

“ก็ ก็ฉันไม่ได้สนใจนี่นาพวกนายก็เหมือนกันนั่นแหละ ใช้แต่แอปของคนชนชั้นเดียวกันไม่ใช่หรือไง จะมาว่าฉันคนเดียวไม่ได้นะ”เขารีบแก้ตัวเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่ตัวเองทันที ไม่ผิดที่เขาผิดที่ความคิดของพวกเขามองแต่คนในฐานะเดียวกันหรือสูงกว่าเท่านั้นมากกว่าอย่างเรื่องนี้ก็เช่นกัน แอปพลิเคชันการสื่อสารหรือสื่อบันเทิงเอง พวกเขาก็เลือกแต่อันที่ยกระดับที่เป็นเฉพาะกลุ่มเท่านั้นเพราะไม่อยากปนเปื้อนกันคนรากหญ้าเท่าไหร่ ซึ่งหลักความคิดแปลกๆแบบนี้ก็หาได้ทั่วไปกับพวกที่หลงในชื่อเสียงและความร่ำรวยจนไม่อยากอยู่ร่วมกับคนชั้นอื่นนั่นเองแบบนี้เอง เลยทำให้เพเนียสจึงรอดพ้นจากสายตาคนพวกนี้มาได้เป็นครึ่งปี

“แล้วหลักฐานอะไรๆที่โยงมาถึงพวกเรายังเหลืออยู่ไหมอะ ฉันกลัวว่ามันจะมาเอาคืนยังไงก็ไม่รู้”

“นั่นสิ ที่โรงเรียนก็บ่อยอยู่นะแต่เราก็ทำหลบมุมแล้วไหม”

“อย่าบ้าน่า”

“ว่าไงมอรูกัส เรื่องหลักฐาน”โดเรซานเอ่ย พร้อมจ้องรอคำตอบอย่างกดดัน

“เออ ไม่มีหรอกน่า พวกแกอย่ามาทำตัวขี้ขลาดได้ไหม”มอรูกัสว่าออกมาอย่างหัวเสียทันที แต่ท่าทีที่แสดงออกมากับในหัวของเขามันขัดกันเล็กน้อย เพราะคิดไว้แล้วว่าหลังจากแยกจากพวกนี้แล้วต้องจัดการเรื่องนี้อีกสักรอบแล้ว พอเจอเพเนียสรู้สึกว่าสัญญาณเตือนภัยของตัวเขาเกิดร้องเตือนออกมา ก่อนที่จะมีภัยจริงๆเขาจะต้องจัดการให้หมดสิ้นซะก่อน