หลังจากที่น้ำฝนถูกเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างบุตรชายขืนใจ รุ่งเช้าของวันถัดมาหญิงสาวก็หายตัวไปอย่างลึกลับ! เธอทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะสั้น ๆ เพียงว่า
“ถึงเอก พอดีแม่มีธุระด่วนต้องไปทำด่วน เลยไม่ได้ลูก อีกประมาณ 1-2 ถึงจะกลับ หาอะไรทานไปก่อนนะลูกมีของกินแช่แข็งในตู้เย็น เงินแม่ก็ทิ้งไว้ให้นิดหน่อยพอจะสั่งอะไรมากินได้ แล้วเจอกันนะ”
เอกที่ตื่นมาเจอก็ได้แต่ยืนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง
“อะไรของแม่ล่ะเนี่ย? นึกจะไปก็ไป ธุระอะไรกันแน่นะ” เอกยืนคิดอยู่นิดหน่อยก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรกิน ทว่า...ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในจิตส่วนลึกของเขาซึ่งมี เ้าสิ่งชั่วร้ายตัวนั้นหลบซ่อนอยู่ มันก็ได้เอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้นว่า
“อีตัวดีมึงจะทำอะไรกันแน่? คิดจะหนีไปหาคนมาช่วยเรอะ หึ ฝันไปเถอะ มึงชนะกูไม่ได้หรอก กลับมาเมื่อไรมึงโดนกูจัดชุดใหญ่สามวันสามคืนจนต้องร้องขอชีวิตแน่...”
จากนั้นเวลาก็ผ่านไป 2 วัน ซึ่งยังไม่มีวี่แววว่าน้ำฝนจะกลับมาบ้านแม้แต่น้อย เอกรู้สึกเป็ห่วงผู้เป็มารดามาก สุดท้ายจึงตัดสินใจโทรหา รุ้งลดาผู้เป็น้าสาว
“น้าก็ไม่รู้เหมือนกันเอก แม่เราไม่ได้โทรมาบอกอะไรน้าเลย เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวน้าเข้าไปหา” รุ้งลดาพูดจบ หญิงสาวก็วางสายก่อนจะรีบมุ่งหน้ามาที่บ้านของน้ำฝนด้วยความร้อนใจ ยามนั้นเอกเริ่มรู้สึกเป็ห่วงผู้เป็มารดาเป็อย่าง เขาคิดจะปรึกษากับน้าสาวคนสวยว่าจะเอายังไงต่อดี ถ้าแม่ยังไม่กลับมาภายในเย็นนี้บางทีเขาอาจจะต้องไปแจ้งตำรวจ....
“เกิดอะไรขึ้นกับแม่กันแน่นะ...รอน้าดาแล้วไปแจ้ง....อึก!!!”
ขณะที่เอกกำลังนั่งครุ่นคิดถึงมารดาด้วยความเป็กังวล จู่ ๆ สติสัมปชัญญะของเขาก็พลันดับวูบไปดื้อ ๆ
...
“เอก!! น้าแล้ว รอนานไหมลูก” รุ้งลดาเอ่ยปากเรียกหลานชายของเธอขณะเดินเข้าไปบ้าน ทว่า...ไร้เสียงตอบรับใด ๆ จากเอก
“เอก? อยู่มั้ยลูก ทำไมเงียบ” รุ้งลดาเกิดความงุนงง ก่อนที่เธอจะเดินตรงมายังห้องรับแขก ซึ่งที่นั่นเธอก็ได้พบกับ เอกซึ่งกำลังนั่งก้มหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จาอะไร
“อะ...เอกเป็อะไรลูก!? เกิดอะไรขึ้น อย่าเล่นแบบนี้ น้ากลัวนะ...” รุ้งลดาเอ่ยถามเสียงสั่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาเอกด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่า...ในเวลานั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็พลันเกิดขึ้น!!
รุ้งลดาอุทานออกมาด้วยความใสุดขีด เมื่อร่างของเธอถูกเอกซึ่งนั่งนิ่งอยู่ในตอนแรกพุ่งเข้ามากอดอย่างกะทันหัน
“ว้าย!! เอกจะทำอะไรน้าปล่อยนะ!!” รุ้งลดาตวาดเสียงดัง
“กูไม่ใช่ไอ้เอก!!!!” เสียงแหบห้าวตวาดกลับ จนรุ้งลดาตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
“กะ...แก...หรือว่า....”
“กูคือคนที่หลานมึง ปากหมา พูดจาลบหลู่ยังไงล่ะ ตอนนี้กูสิงร่างมันอยู่” พอได้ยินแบบนั้นรุ้งลดก็ยิ่งใหนักกว่าเดิม ยามนี้เธอรู้แล้วว่าสิ่งที่พี่สาวกลัวเป็เื่จริง รุ้งลดาไม่รอช้ารีบหยิบ ของสิ่งนั้นออกมาอย่างไม่รอรี แต่ทว่า...เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างของเอกก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นพร้อมกับพูดประโยคเดิม ประโยคที่เคยพูดกับน้ำฝนไปเมื่อคืน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ อีโง่!! พวกมึงพี่น้องนี่มันโง่พอกันทั้งคู่ ที่คิดว่าไอ้ตะกรุดส้นตีนนั้นเป็ของจริง มันเป็ของปลอมว้อยยยย อาจารย์ต๊อดวัดเขาอีโต้ขวางเป็ดบ้านพ่อมึงสิ มันมีจริงที่ไหน! กูเป็ผีมาสามสิบกว่าปีไม่เคยได้ยินชื่อนี้ ถ้าจะมีก็มีแค่ในรายการตลกสามช่าเท่านั้นแหละ!!” คำพูดของเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอก ทำเอารุ้งลดานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกก็กอดรัดรุ้งลดาแน่นขึ้น พร้อมทั้งจูบไซ้ไปที่บริเวณ ซอกคอ และใบหน้าอย่างหื่นกระหาย
รุ้งลดารู้แน่แล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดกับเธอ หญิงสาวเลยพยายามดิ้น และะโสุดเสียง
“ปล่อยนะ!! ไอ้ผีส้นตีน!! เอกตั้งสติลูก อย่าให้มันว้าย!!!!” ขณะที่รุ้งลดาพยายามเรียกเอกให้ได้สติ เสื้อของเธอก็ถูกฉีกกระชากอย่างแรงจนขาดกระจุย ก่อนที่เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกจะผลักรุ้งลดาลงบนเตียง แล้วก็ขึ้นคร่อมบนตัว มันพยายามกอดจูบ และไล้ไปตามตัวรุ้งลดา หญิงทั้งดิ้นทั้งร้องจนสุดท้ายไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้ สุดท้ายเธอจึงร้องไห้ออกมา แล้วก็ปล่อยให้เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกถอดเสื้อผ้าเธอจนหมด
“ฮือ ๆ ปล่อยสิ อย่าทำอะไรชั้นนะ ไอ้ผีชั่ว ไอ้ผีระยำ”
เมื่อเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกถอดเสื้อผ้ารุ้งลดาหมดแล้ว เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกก็ขึ้นคร่อมบนตัวรุ้งลดาอีกครั้ง พร้อมทั้งก้มลงดูดไปที่หน้าอกเธออย่างหิวกระหาย โดยที่มือข้างหนึ่งคลึงไปที่หน้าอกอีกข้าง ส่วนอีกมือก็ลูบไล้ไปตามร่างกายจนทั่ว ก่อนจะมาหยุดที่ร่องเสียวของรุ้งลดา แล้วเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกก็เริ่มเคล้นคลึงไปทั่วร่อง ตอนนั้นรุ้งลดารู้สึกเสียใจ และโกรธแค้นเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกมาก
ใจของหญิงสาวพยายามต่อต้านสุดกำลัง ทว่า...ร่างกายกลับตรงกันข้าม ไม่นานรุ้งลดาก็เริ่มรู้สึกหวิว ๆ มากขึ้น พร้อมทั้งความเสียวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนมนที่สุดร่องสวาทของรุ้งลดาก็มีน้ำไหลออกมา ความรู้สึกผิด เข้าเกาะกินใจ แต่ความเสียว และกระสันที่ประดังประเดเข้ามานั้น ทำให้ผู้เป็น้าสาวอย่างเธอ เริ่มลุกเป็ไฟ
ขาที่หนีบ มือที่ผลักออกเริ่มอ่อนแรง ประกอบกับอาการเคลิ้มๆ ที่เกิดขึ้น ทำเอารุ้งลดา แทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายไปเดี๋ยวนั้น เพราะหญิงสาวรู้ดีแก่ใจว่าตนเองกำลังโดนหลานชายปลุกกำหนัดอยู่ แม้ลึก ๆ จะทราบว่าคนที่ทำก็คือเ้าสิ่งชั่วร้ายที่กำลังสิงร่างของเขาก็ตาม
ความรู้สึกผิดทำให้รุ้งลดา น้ำตาไหลเอ่อ และพยายามไม่ตอบสนอง แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกคว้าอุปกรณ์เล็ก ๆ สีชมพูเป็ลักษณะเหมือนไข่พลาสติกมาจากไหนก็ไม่รู้!!
เห็นเล็ก ๆ อย่างนั้น แต่เสียงสั่นของมันทำเอารุ้งลดา อดระทึกใจไม่ได้ ทันทีที่เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกเอาเ้าลูกมหัศจรรย์จดไปที่ช่องอันเปียกชื้น บอกได้คำเดียวว่าเกิดความเสียวจนสุดบรรยายะเิขึ้นในสมองของรุ้งลดา ช่องน้อยขมิบน้ำกระตุกอย่างไม่เคยเป็ ร่างกายสั่นระริก รุ้งลดาบอกได้คำเดียวว่าชาตินี้ไม่มีวันลืมความรู้สึกนี้ได้แน่นอน เธอเสียวจนไม่สนอะไรทั้งนั้น มือกอดกระหวัดตัวเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกเอาไว้ ตาปรือ ปากซูดจนหอบ รำพึงเบาๆ ว่า “หยุดเถอะเอก น้าใจจะขาดแล้ว กรี๊ดดด..ดดดดด” ว่าแล้วก็กรีดเสียงร้องลั่นก็ดังขึ้น เมื่อเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกยัดเ้าลูกกลมๆ สั่นได้เข้าไปในร่องเสียว รุ้งลดากรีดร้องดังออกมาสุดเสียง สติขาด และความรู้สึกผิดชอบหมดไปทันที ร่างที่กระตุก เร่งเร้าให้สีผิวที่ขาวผ่อง ออกชมพูเรื่อ ๆ
รุ้งลดาเองยังอดทึ่งในอานุภาพเซ็กส์บทเพลงแห่งชีวิตที่บรรเลงอยู่ไม่ได้ ขาถ่างออก เชื้อเชิญตามธรรมชาติ แม้จะไม่เคยร่วมรัก แต่พลังขับภายในก็ผลักให้หญิงสาวกางขากว้าง ซึ่งเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกคงพร้อมมานานแล้ว มันถอดกางเกงออก ก่อนเผยให้เห็นเอ็นสีดำขนาดเขื่องที่กระตุกงึก ๆ อยู่ตรงหน้ารุ้งลดา เหมือนกำลังทำความรู้จักอยู่ยังไงยังงั้น
รุ้งลดาตาโต จ้องท่อนเอ็นของหลานชายตาไม่กะพริบ ก่อนที่เธอคล้ายกับจะถูกสะกดจิต หญิงสาวพลันคว้าท่อนเอ็นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว มันทั้งอุ่น ทั้งร้อน ความเสียวแผ่ซ่านจากมือลงสู่ท้องน้อย อย่างมีพลังเป็ที่สุด เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกพูดเบา ๆ ว่า
“ไงล่ะท่อนเอ็นมึงเจอท่อนเอ็นหลานตัวเองถึงกับตะลึงไปเลยเรอะ สีหน้าแววตาเหมือนพี่สาวมึงเมื่อคืนไม่มีผิด ฮ่า ๆ ๆ ๆ” คำพูดประโยคนั้น คล้ายสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัวของรุ้งลดา
“มะ...เมื่อคืน!! หรือว่าแก....”
“มึงไม่ต้องสนใจเื่เมื่อคืนหรอกอีดอก ตอนนี้มึงอมของหลานมึงเข้าปากไปเดี๋ยวนี้!!” เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกตวาดลั่นแต่รุ้งลดายังอิดออด
“ถ้ามึงขัดขืนไม่ยอม ไม่ทำ กูบอกเลยว่าหลานมึงไม่รอดแน่!” คำขู่จากปากของเ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอกเปล่งออกมา ซึ่งนี่เป็สิ่งที่เดียวกันกับที่มันใช้ขู่น้ำฝน รุ้งลดาใมาก เธอเองมีศักดิ์เป็น้าสาวยังไงก็ไม่อาจปล่อยให้หลานชายเป็อะไรไปได้ ดังนั้นเธอเลยต้องยอมฝืนใจทำในที่เ้าสิ่งชั่วร้ายในร่างเอก้า...
จบตอน
33K
![My DARLING คนของที่รัก [เดย์ไลท์xที่รัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730287859_15152362.webp)
