"หยุดนะ! เ้าคิดจะทำอะไร!?" เฉินหงิเปล่งเสียงลั่นด้วยความเดือดดาลเมื่อมือเล็กๆอันขาวนวลยื่นมาััใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างอุกอาจ แถมยังพลิกดูหน้าและหลังใบหูไปมาตลอดจนลูบไปตามแนวคางของเขาราวกับเป็ของเล่นหรือเป็สุนัขที่นางเลี้ยงไว้อย่างไรอย่างนั้น!
"ก็พิสูจน์ดูไงเล่าว่าท่านใช่พ่อค้าแซ่จางปลอมตัวมาหรือเปล่า? ถ้าเป็ตัวปลอมก็ต้องมีรอยหน้ากากอยู่ตามแนวใบหูนี่ใช่มั้ยล่ะ?" ว่าพลางสาวน้อยเมิ่งก็ก้มหน้าลงสำรวจตรวจตราให้แน่ชัดอีกครั้งว่ามีร่องรอยใดที่นางมองพลาดไปหรือเปล่า หารู้ไม่รู้เลยว่าพฤติกรรมเช่นนั้นมิใช่สิ่งที่สตรีพึงกระทำ และไม่ได้สังเกตเลยว่าตนกำลังทำให้ท่านอ๋องที่ใครๆกลัวเกรงหน้าแดงหูแดงไปหมดแล้วด้วยความโกรธระคนอับอาย
"เ้า! เอามือสกปรกของเ้าออกไปนะ!"
"สกปรกที่ไหนกันเล่า! ข้าน่ะอาบน้ำปรุงดอกไม้ตั้งเกือบชั่วยามเชียวนะกว่าจะเข้านอนน่ะ ท่านต่างหากล่ะที่เสื้อผ้ายับย่นเหงื่อไคลย้อยยังกับไปออกรบกับใครมาอย่างนั้น"
"สามหาว!" ชินอ๋องผู้ได้แต่ะโไปมาทว่าทำอันใดไม่ได้เลยแทบคลั่งด้วยความโกรธสุดขีด นี่มันเื่บ้าอะไรกัน? มันคือฝันจริงๆเช่นนั้นหรือ? แล้วทำไมเขาจะต้องขยับตัวไม่ได้ด้วย!? ยังจะเื่บ้าๆที่สตรีตรงหน้าพูดอีก ภรรยาอะไรกัน!? เหงื่อไคลย้อยอะไรกัน น่ารังเกียจยิ่งนัก! "ไม่รู้รึว่าหญิงชายไม่ควรใกล้ชิดกันเยี่ยงนี้!?"
"ไม่อาจรับความจริงได้สินะ" จ้าวเมิ่งเจี๋ยพึมพำอย่างอ่อนใจระคนไม่พอใจนิดๆก่อนจะรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนวนและร่างของตนกำลังถูกดูดไปยังที่ใดที่หนึ่งอย่างช้าๆ "ข้าคงต้องไปแล้ว..แต่อย่าลืมเสียล่ะ ข้าคือภรรยาในอนาคตของท่าน!"
"หยุดนะ! บังอาจลอบเข้ามาเล่นลิ้นถึงที่นี่แล้วคิดจะหลบหนีไปได้ง่ายๆอย่างนั้นรึ? ทหาร! จับนางไว้!"
6K
