ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

เมื่อผิวหนังของเขาและเธอสัมผัสกันโดยตรงทำให้เกิดความรู้สึกคล้ายกับไฟฟ้าช๊อต ณัชชาหดตัวและรีบโบกมือของเธอ "แผลแค่นี้เอง มันไม่เจ็บมากหรอก มันไม่จำเป็นต้องไปที่โรงพยาบาล จริงๆฉันแค่อยากได้ผ้าปิดแผล"ตอนที่เธอเริ่มหัดทำอาหารในช่วงแรกๆ มีรอยบาดแผลบนนิ้วมากมาย ทุกครั้งที่เธอพลาดทำมีดบาดมือ มันไม่เพียงเจ็บแต่ยังโดนแม่ดุอีกด้วยอาทิตย์ขมวดคิ้ว เขาเงียบอยู่สักพักก่อนที่เขาจะพูดขึ้นว่า "อืม งั้นก็เอาไว้ทีหลังละกัน"บ้านพักนักแสดงของบริษัทแม้จะเป็นบ้านหลังใหญ่แบ่งแยกเป็นสัดส่วน แต่ก็ยังสังเกตได้ว่ามีการรวมนักแสดงหน้าใหม่ทั้งหญิงและชายไว้ในบ้านหลังเดียวกัน ส่วนใหญ่คนภายนอกจะไม่ได้รับอนุญาติให้เข้ามาที่นี่ อาทิตย์เป็นผู้กำกับที่อยู่ในวงการบันเทิงเขาจึงมองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก ผู้ช่วยอาจจะคิดว่าเป็นโอกาสในการเสนองานละครเรื่องใหม่จึงไม่ลังเลที่จะแจ้งสถานที่ติดต่อ แต่สิ่งที่เขายังคงไม่เข้าใจคือทำไมณัชชายังไม่ย้ายออกจากที่นี่ "คุณต้องการเครื่องดื่มอย่างอื่นแทนไหม" ณัชชาถามด้วยน้ำเสียงต่ำ พร้อมยกน้ำดื่มวางให้เขา"ไม่เป็นไร" อาทิตย์มีจุดประสงค์ในการมาที่นี่ นอกเหนือจากการกินหรือต้องการเครื่องดื่มอื่นๆเขาไม่คาดคิดว่าณัชชาจะยังอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ แม้ว่าเขาจะต้องการเสนอที่พักหลังใหม่ให้กับณัชชาแต่เขาก็รู้ดีว่าณัชชาต้องปฏิเสธแน่นอนเขาเกิดในตระกูลใหญ่ในกรุงเทพและฐานะครอบครัวที่ร่ำรวย ตั้งแต่เกิดเขามีอสังหาริมทรัพย์มากมายนับไม่ถ้วน "อืม..คุณมาหาฉันถึงที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?" เมื่ออาทิตย์ยังมีท่าทีนิ่งสงบ ยิ่งทำให้ณัชชารู้สึกสับสนและวางตัวไม่ถูกเขายกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆหยิบกล่องจากกระเป๋าของเขาวางไว้บนโต๊ะแล้วเลื่อนขยับไปตรงหน้าของณัชชา "ผมลืมเอาของให้คุณ""คะ? ให้ฉันเหรอ" ณัชชาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจกล่องสวยมากริบบิ้นเป็นสีชมพูหวานแหววณัชชาค่อยๆเปิดมันออกด้วยความระมัดระวัง ด้านในเป็นสร้อยข้อมือฝังเพชรเม็ดเล็กๆเรียงอยู่รอบๆ การออกแบบมีความแปลกใหม่และมีสไตล์ที่สวยงามเป็นเอกลักษณ์ เหมาะมากสำหรับผู้หญิงที่มีข้อมือเรียวเล็ก ทันทีพี่พบว่ามันเป็นสร้อยประดับเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับอย่างงดงาม ณัชชาตัวแข็งทื่อ เธอคิดว่าอาทิตย์เป็นผู้ชายที่ร่ำรวย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดาๆ แต่เขาน่าจะเป็นเศรษฐีคนหนึ่งเลยทีเดียวบางทีเธอรู้สึกเหมือนเงาชีวิตของพ่อเลี้ยงมาวินคอยตามติดเธอในชีวิตก่อนหน้านี้ มันทำให้เธอไม่มีความคิดที่จะรักผู้ชายรวยๆอีกต่อไป“ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ณัชชามองอย่างหนักแน่นและผลักกล่องกลับไปหาอาทิตย์อย่างไม่ลังเลอาทิตย์: "เป็นเพราะพ่อเลี้ยงมาวิน ใช่หรือไม่?"ณัชชา: "มันเกี่ยวอะไรกับเขา?"พวกเขาเลิกกันแล้วและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ทุกคนต่างเข้าใจผิดคิดว่าเธอยังเป็นคนของพ่อเลี้ยงอยู่ ความเป็นจริงณัชชาต้องการให้พ่อเลี้ยงมาวินออกมาพูดและอธิบายให้ทุกคนที่กำลังเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยอาทิตย์รู้สึกพอใจที่ได้ยินณัชชาพูดเช่นนั้น ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอย่างชัดเจนแล้ว"เพราะผมชอบคุณ" ริมฝีปากบางของอาทิตย์เปิดออกเบา ๆ และโปรไฟล์ของเขาก็สมบูรณ์แบบและน่าสนใจมากเขาไม่ชอบให้ณัชชามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่น ๆ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเขาไม่ชอบมาวินเขาคิดมาดีแล้วก่อนที่เขาจะมาหาณัชชา และอรรถพลเองก็พยายามชี้แนะวิธีการพูดที่หลากหลายให้กับเขา เกี่ยวกับการสารภาพรักกับหญิงสาว แต่เขาไม่ชอบวิธีการที่ไม่ตรงประเด็น อาทิตย์เป็นคนไม่อ้อมค้อมถ้าชอบก็แค่เดินหน้าต่อ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรือปิดบังให้เสียเวลา ยิ่งไปกว่านั้นเขาอายุขนาดนี้เป็นวัยที่สามารถตัดสินใจด้วยตัวเองเรื่องการแต่งงานและมีครอบครัว อีกทั้งครอบครัวของเขาก็กังวลเรื่องนี้ เนื่องจากไม่เคยเห็นอาทิตย์มีปฏิกริยากัับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยปลายนิ้วของณัชชาสั่นระริก ใบหน้าของเธอเร่ิมเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอแอบมองไปที่อาทิตย์ซึ่งมีใบหน้าที่หล่อเหลาและอ่อนโยนอย่างอธิบายไม่ถูกฉันต้องบอกว่าอาทิตย์เป็นผู้ชายที่น่าดึงดูดมาก ณัชชาชอบมองหน้าเขาเล็กน้อย เขาดูไม่เสแสร้ง พูดจาตรงไปตรงมา ถ้าผู้ชายที่ชื่อมาวินนั้นหล่อเหลามาก สายตาของเธอที่มองอาทิตย์ก็ไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ฐานะ และชื่อเสียง เขาแทบไม่มีอะไรที่ด้วยกว่าเลยด้วยซ้ำเมื่อเห็นว่าณัชชาไม่ได้พูดอะไรออกมาอาทิตย์กล่าวต่อว่า "ผมไม่เคยรักใคร ผมเกิดที่กรุงเทพ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ แต่มีญาติๆมากมายหลายคน รวมถึงลูกพี่ลูกน้องของผมที่บริหารกิจการของครอบครัว”ณัชชาขัดจังหวะคำพูดของอาทิตย์ "ฉันไม่ได้อยากรู้ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร"อาทิตย์ไม่เคยมีความรักและเชื่อว่าแม้ว่าอรรถพลจะพูดข้อมูลของเขาให้เธอฟังมาก่อนแล้วก็ตาม แต่ในความคิดของเขาไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากรู้ประวัติของผู้ชายที่เข้ามาเพื่อสารภาพรัก เขาจึงพยายามแนะนำข้อมูลส่วนตัวของเขาให้มากที่สุด"อรรถพลบอกให้ผมพูดทั้งหมดเกี่ยวกับข้อมูลส่วนตัวของผม จะได้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง" อาทิตย์อ้างถึงคำพูดของอรรถพลและก้มหน้ายิ้มด้วยความเขินอายเล็กน้อยณัชชารู้สึกว่าอาทิตย์ค่อนข้างตรงและหัวใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อย"ฉันยังไม่คิดที่จะมีความรักในตอนนี้ี้" อาชีพของณัชชากำลังไปได้ดี ถ้าเธอบอกว่าอยากมีความรักและจะแต่งงานเธออาจถูกตัวแทนของเธอต่อต้านและถูกขับไล่ออกจากวงการบันเทิงปลายนิ้วของอาทิตย์เกาะอยู่บนโต๊ะ เขาเงยขึ้นเล็กน้อยและเขาพูดช้าๆ "ผมไม่ได้เร่งรัดอะไรขนาดนั้น"ณัชชาเพิ่งส่งอาทิตย์กลับไป เธอปิดประตูบ้านแล้วหันหลังเพื่อจะเดินกลับเข้ามาในครัวอีกครั้ง จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นณัชชาเหลือบมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือและทำสีหน้าไม่เต็มใจที่จะรับสายเธอมองไปที่ปฏิทินและไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีหรือวันที่ไม่ดีเธอหายใจเข้าลึก ๆ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ"คุณมีธุระอะไร""ฉันอยู่หน้าบ้าน ป่ะไปกินข้าวด้วยกันหน่อย" เสียงจริงจังของมาวินดังมาจากในโทรศัพท์ณัชชาวิ่งไปที่หน้าต่างในทันทีและมองออกไปด้านนอกและพบว่ามีรถสปอร์ตสีดำจอดอยู่หน้าบ้านจริงๆณัชชาใจหายเล็กน้อยและอาทิตย์เพิ่งจะออกไปเมื่อสักครู่นี้เมื่อเธอออกไปด้านนอก มาวินนั่งอยู่ในรถและเห็นเธอ กระจกรถค่อยๆลดลงอย่างช้าๆเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาชัดเจนณัชชาขึ้นรถและเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของมาวินไม่ค่อยดีนัก แต่เธอไม่ต้องการเอ่ยถามเพื่อเป็นการเน้นย้ำว่ามีผู้ชายคนอื่นเพิ่งจะออกไปจากบ้านพักของเธอก่อนที่เขาจะมาถึง“ คราวหน้า ไม่ต้องโทรหาฉันนะ” แม้ว่าเธอจะออกมาตามคำชวนของมาวินเพื่อไปทานอาหารเย็นกับเขา เขาพาเธอไปร้านอาหารที่มีบรรยากาศดีๆ อาหารอร่อย แต่การกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่บ้านจะดีกว่าสำหรับเธอ“กินกับผู้ชายคนอื่น อร่อยมั้ยล่ะ?” มาวินเหลือบมองเธอ ดวงตาของเขาเฉียบคมและเขาก็ค่อยๆจ้องมองไปที่ใบหน้าของณัชชาอย่างเยือกเย็น“เห็นเหรอ?” ณัชชาถามมาวินประสบความสำเร็จในการกำจัดกรรมการอาวุโสในบริษัทที่จะทรยศเขาไปชั่วชีวิต ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้เขานึกถึงณัชชาเป็นคนแรก และต้องการที่จะชวนเธอไปรับประทานอาหารเพื่อเป็นการเลี้ยงฉลอง ซึ่งทำให้เขาขับรถไปโดยที่ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า ทำให้เขาพบเห็นชายคนหนึ่งอยู่ในบ้านของณัชชาเขาได้ไปเกาะรั้วประตูเพื่อจับชายชู้ แต่ในความเป็นจริงทั้งคู่ได้เลิกรากันในชาติก่อนและตัวเขาเองก็เป็นคนทำร้ายเธอมาตลอดโดยการไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอแม้แต่น้อยตอนนี้เขาไม่มีสิทธิในตัวเธออีกต่อไปแล้วอย่างไรก็ตามเขายังคงเฝ้าดูผู้ชายคนอื่นที่อยู่ในบ้านพักของณัชชาเป็นเวลานานและจิตใจของเขาก็ไม่สามารถสงบได้ เขามักจะเผลอรู้สึกถึงความเป็นเจ้าของเธออยู่เสมอมาวิน: "ฉันไม่ได้ตาบอดนะ"ณัชชา:“ ฉันกับคุณเลิกกันนานแล้ว” ณัชชาอธิบายอย่างจริงจังว่าในตอนนี้หัวใจของเธอรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ถ้าทบทวนอีกครั้งจะรู้สึกผิดได้อย่างไร? ทำไมเธอต้องมีความผิดทุกคนโสดและมีอิสระที่จะรักใครก็ได้ เธอไม่ได้เป็นหนี้มาวิน และก็ไม่มีอะไรผิดปกติมาวินกัดฟัน "ฉันไม่ต้องการให้เธอมาเตือนฉัน..ฉันรู้"เขามองไปที่ณัชชาด้วยท่าทางใจเย็น แต่ในใจของเขากำลังสับสนวุ่นวายและไม่มีความสุข ทำไมเธอถึงกำจัดเขาออกจากใจได้รวดเร็วขนาดนี้ ภาพจำในหัวของเขายังชัดเจนในคืนแรกระหว่างเขาและเธอ ผู้หญิงคนที่บอกรักเขาโดยไม่มีเงื่อนไขคนนั้นจากไปแล้วจริงๆหรือ?“ระวังโดนหลอกนะ” มือของมาวินวางอยู่บนหน้าต่างและสายตาของเขาก็มองไปที่ณัชชาโดยเจตนา“เขากลายเป็นคนพูดจาประชดประชันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” มาวินในชีวิตก่อนหน้านี้เป็นคนมีอำนาจ ทำทุกอย่างที่เขาอยากจะทำและดูเหมือนว่าเขาจะทำสำเร็จในทุกๆเรื่องตอนนี้เขาแตกต่างจากเดิมมาก ณัชชามีความรู้สึกว่าเขาคงต้องตายอย่างเลวร้ายในชีวิตก่อนหน้านี้ ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพในปัจจุบันของเขา"ฉันเป็นอดีตสามีของเธอ และฉันมีหน้าที่รับผิดชอบต่อเธอ" มาวินไม่สามารถคิดหาเหตุผลอื่นได้ในตอนนี้"อดีตสามี? คุณก็รู้ว่าอดีต" ่ณัชชาจงใจยืดหางออกไปโดยมีความหมายเพื่อเน้นย้ำมาวิน หยุดพูด“ ฉันดูแลตัวเองได้” ณัชชาไม่ใช่เด็กอีกต่อไปและเธอสามารถเข้าใจอารมณ์ได้อย่างชัดเจนมือของมาวินที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นและเส้นเลือดสีฟ้าบนมือขาวของเขาก็เผยให้เห็น "แน่ใจหรือว่ารับมือได้"ถ้าณัชชาในชีวิตก่อนหน้านี้เธอเป็นคนฉลาด เธอจะไม่พบจุดจบแบบนั้นณัชชากลอกตาไปมา “ ถ้าฉันจะรักใคร มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 ระวังโดนหลอกนะ

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 ระวังโดนหลอกนะ

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้