“ไม่ใช่เลวีโออออออซาห์ เลวิโอซาห์ตะหาก” รอน วีสลี่ย์บ่นเป็หมีกินผึ้งขณะเขาและแฮร์รี่ พอตเตอร์เดินไปตามทางเดินของฮอกวอตส์
“ทำเป็หยิ่งเหมือนกับรู้ไปซะทุกเื่ แบบนี้ซิถึงได้ไม่มีเพื่อนซักคน” พอรอนพูดจบ เฮอร์ไมโอนี่ แกรนเจอร์ก็ก้าวฉับ ๆ ก้มหน้าก้มตาเดินผ่านสองหนุ่มไปในสภาพร้องไห้สะอึกสะอื้น
“เอาล่ะซิรอน” แฮร์รี่พูดขณะเฮอร์ไมโอนี่เดินลับตาไป
“ทำไมล่ะ ก็มันเป็เื่จริงนี่นา ไม่เห็นเธอมีเพื่อนเลยซักคน”
“แล้วเราสองคนไม่ใช่เพื่อนเธอหรอกเหรอ”
“นายน่ะอาจจะใช่ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอชอบขี้หน้าฉันหรอกนะ ดูตอนอยู่บนรถไฟซิ เธอก็คอยหาเื่ฉัน”
“รอน นายนี่บางทีก็ซื่อบื้อเหลือเกินจริง ๆ ไปหาเธอกันดีกว่า นายจะได้ขอโทษเธอ”
“เอ่อ ก็ได้” …
อาหารเย็นจัดวางเสร็จแล้วดังนั้นทุกคนควรจะอยู่ในห้องอาหาร แต่เมื่อดราโกมาถึงห้องอาหาร เขาเห็นทุกคนอยู่ที่นั่นยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่คนเดียว รอนและแฮร์รี่นั่งอยู่ที่โต๊ะชะเง้อคอมองไปรอบ ๆ มัลฟอยจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“ถ้าเป็ฉันคงไม่เสียเวลามองหาเฮอร์ไมโอนี่หรอกนะ” เขาพูด
“ทำไมล่ะ นาย้าอะไร” แฮร์รี่ถาม จ้องหน้ามัลฟอย
“ฉันน่ะไม่ได้้าอะไรหรอก แต่นายสองคนนั่นแหละที่ไม่รู้จักทำตัวให้เข้ากับเพื่อน ๆ”
“หุบปากเหม็น ๆ ของนายไปเลย มัลฟอย” รอนขู่คำราม ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งแล้วจ้องตาแบบเอาเื่
“อย่า รอน นั่งลง…” แฮร์รี่พูดไม่ทันจบก็มีเสียงเอะอะดังลั่นมาขัดจังหวะเสียก่อน ศาสตราจารย์เควอร์เรลวิ่งกระหืดกระหอบผ่านประตูห้องอาหารพร้อมกับะโโหวกเหวกจนจับใจความไม่ได้
“โทรล โทรล มีโทรลหลุดเข้ามาในโรงเรียน”
“อะไรนะ มันเกิดอะไรขึ้น” อาจารย์ใหญ่ดัมเบิ้ลดอร์ถามพร้อมลุกจากโต๊ะ
“โทรลหลุดมาจากถ้ำเข้ามาในโรงเรียนแล้ว” ศาสตราจารย์เควอร์เรลร้องลั่นก่อนจะหมดสติไป
“เอาล่ะ ทุกคนสงบไว้ หัวหน้าแต่ละบ้านพาทุกคนกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างสงบ ฮากริด แมคโกนากัล ตามฉันมา เราจะจัดการเ้าโทรลตัวนี้กัน” ทุกคนเริ่มเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองตามคำสั่ง รวมทั้งแฮร์รี่กับรอนด้วย ทันใดนั้นเองแฮร์รี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“เฮ้ รอน เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้เื่โทรลหลุดออกมา เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“แล้วเราจะไปทำอะไรได้ เธออยู่ไหนเรายังไม่รู้เลย”
“ฉันพอจะนึกออกแล้วว่าเธอน่าจะอยู่ที่ไหน” แฮร์รี่และรอนแยกตัวออกจากกลุ่มและย้อนกลับเข้าไปในโรงเรียน ในระหว่างนั้น เฮอร์ไมโอนี่กำลังร้องไห้อยู่ในห้องน้ำเล็กโดยไม่รู้สถานการณ์ในปัจจุบัน
“ตารอนบ้า ทำไมเป็คนปากเสียอย่างงั้นนะ” เฮอร์ไมโอนี่ออกจากห้องที่เธอใช้อยู่ เช็ดน้ำตาไปด้วย
เธอหยุดกึกตรงประตูห้องน้ำเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ห่างจากเธอไปไม่ถึงห้าฟุตมีโทรลที่อัปลักษณ์ที่สุด ดุร้ายที่สุดยืนถือกระบองดุ้นใหญ่อยู่ เฮอร์ไมโอนี่กรีดร้องลั่นห้องแล้ววิ่งกลับไปในห้องน้ำ ไปซ่อนอยู่ในห้องน้ำเล็กห้องหนึ่ง เ้าโทรลตัวนั้นทลายประตูจนแหลกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยและทำลายห้องน้ำเล็ก ๆ เกือบทั้งหมดด้วยการฟาดด้วยกระบองในมือเพียงครั้งเดียว
ขณะที่รอนและแฮร์รี่วิ่งเข้ามาในห้องน้ำก็เป็เวลาเดียวกับที่เศษชิ้นส่วนของห้องน้ำหล่นลงบนพื้น รอนะโเกาะหลังเ้าโทรลแล้วเริ่มทุบมันด้วยกำปั้น ในขณะที่แฮร์รี่เริ่มร่ายคาถา แต่โทรลก็คว้าคอแฮร์รี่ไว้แล้วเหวี่ยงเขาเข้าไปในห้องน้ำเล็ก
“แฮร์รี่ ระวัง” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเตือนแต่มันก็สายไปเสียแล้วเพราะเ้าโทรลฟาดกระบองใส่แฮร์รี่จนเขากระเด็นไปกระแทกกับกำแพงแล้วฟุบตัวลงใกล้ ๆ กับรอน
พอหนุ่มน้อยทั้งสองสิ้นสติไปแล้ว เ้าโทรลก็หันเหความสนใจกลับไปที่เฮอร์ไมโอนี่ เธอรีบเสกคาถาที่เธอคิดว่าเป็คาถาทำให้หลับและก็ดูเหมือนมันจะได้ผลเพราะเ้าโทรลหยุดชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของมันเหม่อลอย ฉับพลันนั้นมันก็กลับมาสู่ความเป็จริงอีกครั้งและเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีพิกล เธอเบียดหลังชิดกำแพงรอคอยกระบองที่จะทุบหัวเธอ แต่กลับเกิดเหตุการณ์อื่นขึ้นแทน
เ้าโทรลทิ้งไม้กระบองลงกับพื้นแล้วกระชากผ้าเตี่ยวออกจากเอว ดวงตาเฮอร์ไมโอนี่เบิกกว้างด้วยความกลัวและสยดสยองเมื่อเห็นควxมหึมาของโทรลที่อยู่เบื้องหน้าเธอ เธอมองควxดุ้นนั้นแล้วหันไปมองหน้าเ้าโทรลด้วยความไม่แน่ใจว่าควรจะทำอะไรดีจนกระทั่งมันเรอเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนลมเหม็นเน่าพุ่งมากระทบใบหน้าเธอ
1K
![[มี E-book] เกิดใหม่ทังทีขอหอบลูกหนีสามีตัวร้าย ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733451694_28485343.webp)
