(จบ) ทะลุมิติมาเป็นหวานใจจอมวายร้ายยุค 70

บทที่ 38 นึกเสียใจ! (รีไรต์)

ทำไมเซียวหลานถึงถูกคุณท่านเซียวส่งไปชนบท นั่นเป็นเพราะเด็กผู้หญิงที่ถูกเธอรังแกคนหนึ่งดื่มยาฆ่าแมลง และได้ทิ้งจดหมายลาตายเอาไว้ฉบับหนึ่ง...

พ่อแม่ของหญิงสาวปวดร้าวปานจะขาดใจ นำจดหมายลาตายนี้ไปแจ้งตำรวจ ใครจะรู้เลยว่าเรื่องนี้จะถูกลูกชายคนโตและลูกสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเซียวปกปิดเอาไว้ไม่พูด มิหนำซ้ำยังใช้การงานของลูกชายมาขู่ไม่ให้พวกเขาเปิดปากพูดไปทั่วอีกด้วย

จากนั้นก็ชดใช้เป็นเงินก้อนหนึ่ง และส่งตัวสองสามีภรรยาคู่นี้ออกไป

ใครเลยจะล่วงรู้ สุดท้ายคุณท่านเซียวก็มารู้เข้า คุณท่านเซียวสั่งให้คนไปตรวจสอบอย่างละเอียด ถึงได้รู้ว่าหลานสาวที่อยู่ต่อหน้าเขาดูน่ารักเป็นเด็กดี ขี้อ้อนเป็นอย่างมากจะทำเรื่องเลวทรามเอาไว้ไม่น้อย

ทำเอาคุณท่านเซียวโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลเสียตรงนั้นเลย

หลังจากคุณท่านเซียวถูกกู้ชีพมาได้แล้ว ก็รีบส่งคนไปรายงานตัวไปชนบทให้เซียวหลาน มิหนำซ้ำยังระบุสถานที่อย่างชัดเจน เพราะอยากให้เซียวหลานไปที่ไกล ๆ จะได้ไปลำบากซะบ้าง

ทว่ากลับไม่นึกเลยว่าลูกชายคนโตและภรรยาจะหน้าไหว้หลังหลอก เมื่อรู้ว่าเซียวหลานต้องไปชนบทแน่นอน ก็วิ่งไปหาชายหนุ่มสามคนให้ไปชนบทเป็นเพื่อนเธอ มิหนำซ้ำระหว่างทางไปชนบทยังสร้างเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นขึ้นมาอีก

เซียวขุยจึงบากหน้าไปหาลูกน้องเก่า วิ่งหาคนไปทั่ว เคลียร์เรื่องให้สุยเจี้ยนหมิง ทว่าใช้ความเชื่อใจจนหมดเกลี้ยง เสียหน้าที่สั่งสมมาทั้งชีวิต!

เดิมเขาไม่อยากไปช่วยสุยเจี้ยนหมิงออกมา แต่ย่าของสุยเจี้ยนหมิง น้องสาวแท้ ๆ ของเขาร้องไห้ขอร้องเขา เขาจะทำยังไงได้?

หลังเซียวเหวินหมิงกับภรรยาออกไป เซียวขุยก็ให้บอดีการ์ดของตนไปบอกคนตระกูลสื่อ ไม่ให้พวกเขาส่งของไปให้สื่อเหอผิง

หากเขาจับได้ ก็จะถือว่าตระกูลสื่อเป็นศัตรูกับเขา!

พ่อแม่ตระกูลสื่อกลัวจนฉี่แทบราด รีบไปขอโทษถึงที่บ้าน บอกว่าพวกเขาเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้หลังจากที่ลูกไปรายงานตัวไปชนบทแล้ว บอกว่าที่สื่อเหอผิงตามไปก็เป็นเพราะกลัวว่าหากเซียวหลานไปชนบทคนเดียวแล้วจะกลัว และกลัวว่าจะมีคนรังแกเธอต่าง ๆ นานา

ขณะเดียวกัน เซียวขุยยังไปบอกกับหน่วยยุวชนอีกด้วย ในเมื่อสุยเจี้ยนหมิงกับหลี่ว์หมิงอวี่รายงานตัวไปชนบทแล้ว ก็ให้อยู่ที่ชนบทต่อไป เพียงแต่ชนบทที่จะไปให้เปลี่ยนเป็นมณฑลทางตะวันตก

สรุปคือ ในขณะที่เซียวหลานใช้ของมาล่อล่วงครอบครัวของเปาเซี่ยงตั่ง คิดอยากจะโทรไปหาแม่เธอให้ส่งของมาให้วันอาทิตย์ คนตระกูลเซียวที่เมืองหลวงก็แพ้อย่างราบคาบแล้ว

เธอไม่รู้เลย ตอนนี้ต่อให้มอบความกล้าให้พ่อแม่เธอสักหมื่นกระสอบ พวกเขาก็ไม่กล้าส่งของให้เธออีกแล้ว

เมื่อนึกถึงคำพูดที่หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับเธอ เซียวหลานก็รอดูเรื่องตลกของหลินเนี่ยนอย่างเบิกบานใจตั้งแต่เช้าตรู่

รอดูเธอเสียหน้าต่อหน้าสมาชิกทุกคน!

รอดูเธอเสียเปรียบและถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้!

ตอนเช้าไปคลังเก็บของ ยุวชนทุกคนต่างหลบหน้าหลินเนี่ยนและหลิวหย่งหนาน

ทั้งสองคนต่างไม่ใส่ใจ มีเรื่องบาดหมางกันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นหลินเนี่ยนหรือว่าหลิวหย่งหนานต่างก็ไม่ยินดีจะไปทำของกินที่ห้องครัวของหน่วยยุวชนอีก

ดังนั้นหลินเนี่ยนจึงแบ่งขนมให้หลิวหย่งหนานสองสามชิ้น หลิวหย่งหนานยัดเงินหนึ่งหยวนกับตั๋วอาหารหนึ่งจินให้เธอไปเลย

ชิชะ!

ใจดีจริง ๆ!

หลินเนี่ยนชอบทัศนคติเรื่องเงินทองต้องชัดเจนของหลิวหย่งหนานแบบนี้มาก ๆ คบค้าสมาคมกันได้!

เธอรับเงินกับตั๋วมาอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็พูดกับหลิวหย่งหนานว่า “ก่อนย้ายบ้านฉันไม่อยากกินที่หน่วยยุวชนแล้ว อยากไปร่วมกินกับคนในหมู่บ้าน นายไปไหม?”

หลิวหย่งหนานพยักหน้าอย่างไม่แม้แต่จะคิด “อยาก! เธอจะไปร่วมกินบ้านใคร ฉันก็จะไปร่วมกินบ้านนั้น!”

หลินเนี่ยนเอ่ย “กลับไปถามแม่ของต้าต้านละกัน ว่าไปร่วมกินที่บ้านเธอได้ไหม ถ้าบ้านเขาไม่ยินดี งั้นเราก็ไปถามบ้านอื่น”

หลิวหย่งหนาน “เอาอย่างที่เธอว่าละกัน”

หลินเนี่ยน “งั้นเดี๋ยวนายไปถามสิ ที่สำคัญคือเมื่อวานพวกนั้นเพิ่งจะใส่ร้ายฉันกับบ้านต้าต้าน วันนี้ฉันไปหาพวกเขา เกรงว่าจะเกร็งเอาน่ะ!”

หลิวหย่งหนาน “...” เธอยังกลัวเกร็งด้วยเหรอ?

ทุกคนบนโลกใบนี้ต่างรู้จักเกร็ง แต่เธอไม่เลย!

ทว่าเขาก็ยังตอบตกลง คนที่พี่สามให้เขาดูแล เขาจะทำอะไรได้ ย่อมต้องให้ทำอะไรก็ทำอย่างนั้นอยู่แล้วน่ะสิ

หลิวหย่งหนานตอบตกลงอย่างตรงไปตรงมา ในใจของหลินเนี่ยนก็ยิ่งสบายใจ

ร่วมกินที่บ้านตระกูลหลิน ก็จะได้สัมผัสคนตระกูลหลินอย่างใกล้ชิด เมื่อสัมผัสนานเข้า ก็จะเข้าใจนิสัยที่แท้จริงของคนตระกูลหลินได้อย่างลึกซึ้ง

ถ้านิสัยพวกเขาดี หลังแก้ไขปัญหาการโอนเงินเสร็จ เธอก็จะสามารถกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันได้ทันที!

เรื่องการโอนเงินนี้ไม่สามารถบุ่มบ่ามไปแจ้งความที่สถานีตำรวจได้เลย เธอต้องจับสถานการณ์ให้ได้ก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าหุนหันพลันแล่นไปแจ้งความแล้วเปาเซี่ยงตั่งมีทางหนีทีไล่ ผลักแพะรับบาปออกมา งั้นก็จบเห่แล้ว

เมื่อมาถึงคลังเก็บของ

เปาเซี่ยงตั่งเห็นคนมาครบแล้ว หลังจัดแจงให้ทุกคนอ่านคำกล่าวเสร็จ ก็ชมเชยยุวชนที่มาใหม่ก่อน ทำภารกิจที่มอบหมายไปเมื่อวานเสร็จสิ้นได้ไม่เลวทีเดียว

ชมว่าพวกเขาคือกระดูกสันหลังของมาตุภูมิ ตั้งใจมาที่นี่เพื่อเรียนรู้จากชาวนาชนชั้นกลางผู้ยากจน

ไม่เหมือนเพื่อนร่วมอุดมการณ์บางคน ปากพูดเสียดิบดี พูดอย่างสวยหรู แต่ในการทำงานจริง ๆ กลับใช้อุบายปัดความรับผิดชอบของตน

อืม คนที่ใช้อุบายปัดความรับผิดชอบของตนก็คือหลินเนี่ยนกับหลิวหย่งหนาน

“...สหายหลินเนี่ยน สหายหลิวหย่งหนาน ภารกิจเมื่อวานของพวกเธอเสร็จสิ้นไปแค่หนึ่งในสามส่วนเท่านั้น!”

“ทัศนคติการทำงานของพวกเธอมีปัญหา!”

“เป็นคนทำอะไรก็ต้องแน่วแน่ จะเล่นลูกไม้ไม่ได้ และจะทำอะไรจอมปลอมไม่ได้!”

“โดยเฉพาะสหายหลินเนี่ยน เธอยังเป็นลูกสาวของผู้สละชีพอีกด้วย แต่พฤติกรรมของเธอกลับกำลังทำให้ผู้สละชีพขายหน้า!”

“แต่เห็นแก่ที่พวกเธอทำงานกันเป็นวันแรก ฉันจึงจะแค่ตำหนิพวกเธอในการประชุมเท่านั้น แต่ถ้าวันนี้พวกเธอยังไม่ตั้งใจทำงานเหมือนอย่างเมื่อวานอีก ฉันจะบันทึกการกระทำของพวกเธอ เมื่อถึงสิ้นปีก็จะรายงานตามจริงต่อหน่วยยุวชน!”

เมื่อสิ้นเสียงของเขา ทุกคนต่างมองไปที่เธอกับหลิวหย่งหนาน

เหล่ายุวชนของหน่วยยุวชนต่างทำท่าราวกับดูเรื่องสนุก โดยเฉพาะยุวชนที่ถูกหลิวหย่งหนานต่อยเมื่อวาน นั่นเรียกได้ว่ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

ย่อมรู้ว่าหากถูกบันทึกไว้ในแฟ้ม ว่าไม่กระตือรือร้นในการทำงาน มีทัศนคติที่ไม่ดีและความคิดเห็นเชิงลบ ในอนาคตโควตาแนะนำให้เข้ามหาลัยเอย โควตาเข้าโรงงานเมื่อกลับเมืองเอย แค่คิดก็ไม่อยากคิด

หลิวหย่งหนานหน้าคล้ำดำเขียวขึ้นมา

หลินเนี่ยนทำท่าทางสำนึกผิดอย่างรู้ซึ้ง “หัวหน้าหมู่บ้านคะ ฉันยอมรับคำตำหนิของคุณอย่างเจียมตัวค่ะ ที่ไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ เป็นความผิดของฉันกับสหายหลิวหย่งหนานค่ะ! ฉันจะทำหนังสือทบทวนตัวเองอย่างลึกซึ้งออกมาแน่ค่ะ คืนนี้กลับไปฉันจะเขียนหนังสือทบทวนตัวเอง และเป็นหนังสือทบทวนตัวเองอย่างลึกซึ้งที่ไม่น้อยกว่าหนึ่งพันคำแน่นอนค่ะ”

“ถึงเวลานั้นที่ทีมใหญ่ ฉันจะไปทบทวนตัวเองต่อหน้าทุกคนที่ประชาคม ฉันทำผิด ฉันก็จะสำนึกผิดค่ะ!”

เซียวหลานเย้ยหยัน “หลินเนี่ยน ต่อให้ตอนนี้เธอจะพูดดีอีกแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ทบทวนตัวเองไปก็ไร้ประโยชน์!”

“ถ้าวันนี้เธอทำงานเสร็จ แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องถูกตำหนิอีก นั่นต่างหากถึงจะเป็นท่าทีที่ตั้งใจจะแก้ไข!”

ทว่าในใจกลับพูดว่า พวกเธอทำงานเสร็จดูสิมีปัญหาแน่!

หวงอวี้เฟิ่งอยากจะหัวเราะเยาะ แต่สัมผัสได้ถึงแววตาอาฆาตของหลินเนี่ยนจึงไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะกลัวจะถูกตบ

ฝ่ามือทั้งสิบที่ตบไม่ถูกหน้าเธอราวกับกระบี่เล่มหนึ่งที่จ่ออยู่บนศีรษะ

หัวหน้าหมู่บ้านเองก็เอ่ยขึ้นอย่างจริงจังเป็นอย่างมากว่า “สหายเซียวหลานพูดถูก หวังว่าวันนี้สหายหลินเนี่ยนกับสหายหลิวหย่งหนานจะตั้งใจทำงาน ทำภารกิจได้สำเร็จถึงจะถือว่าพวกเธอปรับปรุงตัวอย่างจริงใจ อย่าพูดอะไรที่ไร้ประโยชน์!”

ฮึ แบ่งที่ให้พวกเขาสิบหมู่*[1]คนละห้าหมู่ เมื่อวานทั้งสองคนทำเสร็จคนละหนึ่งหมู่ แปดหมู่ที่เหลืออย่าว่าแต่วันเดียวเลย สามวันก็ถอนไม่เสร็จ

ก็ยังต้องบอกว่าหลินเนี่ยนกับหลิวหย่งหนานนั้นเก่งกาจมาก พวกคนในหมู่บ้านหนึ่งวันถอนออกมาได้แปดส่วนเฟิน*[2]ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

ไม่นึกเลยว่าพวกเขาสองคนจะถอนได้เยอะกว่าคนในหมู่บ้านพวกนี้เสียอีก ทั้งยังถอนได้เกลี้ยงมากด้วย!

ในเหล่ายุวชนมากมายขนาดนี้ ก็พวกเขาสองคนนี่แหละที่ทำงานได้เรื่อง

แต่นั่นแล้วจะยังไง?

ใครใช้ให้พวกเขาไปผิดใจกับเซียวหลานยัยบรรพบุรุษนี่ล่ะ!

[1] หมู่ (ไร่จีน) หน่วยวัดพื้นที่ของจีน เท่ากับ 666.67 ตารางเมตร

[2] เฟิน หน่วยความยาวของจีน 1 เฟิน ประมาณ 0.33 เซนติเมตร