ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ตลาดพลุกพล่านไปด้วยผู้คนเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่มาขายปลาไปแล้วครึ่งหนึ่ง ฤดูกาลนี้ปลาเยอะชาวประมงจึงมาตั้งแผงขายของที่นี่กันไม่น้อย คนซื้อปลาก็เยอะเช่นกันแต่ราคาของปลากลับไม่เพิ่มขึ้น

        หวังเฮ่าเอ่ย“อาจารย์ของข้าชอบกินปลา ทุกครั้งที่ข้าไปเยี่ยมเขาจึงมักจะนำปลาติดไม้ติดมือไปด้วยเมื่อก่อนข้ามีเงินไม่มากจึงซื้อปลาลิ่นที่ราคาถูกที่สุดครานี้ข้าคิดจะซื้อปลาเฉาฮื้อ” เอ่ยอีกว่า “ชิงชิง เจ้าชอบกินปลาหรือไม่?”

        หลี่ชิงชิงยิ้มแล้วเอ่ย“ข้าก็ชอบกินปลาเช่นกัน ข้ายังชอบกินปลาไหลและกบด้วยครั้งที่แล้วตอนข้าอยู่ที่บ้านพี่หญิงรอง มีคนไข้คนหนึ่งมอบกบให้ข้าจำนวนมาก เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ข้าก็เลยได้กินกบอย่างถึงอกถึงใจแล้ว”

        หวังเฮ่าจดจำสิ่งที่หลี่ชิงชิงชื่นชอบไว้ในใจยามนี้เข้าสู่สารทฤดูแล้ว ไม่ใช่ฤดูที่จะจับกบได้ มิเช่นนั้นเขาคงไปจับกบมาให้ภรรยากินแน่นอน

        ตอนที่ทั้งสองคนออกจากบ้านได้นำไข่เค็มสิบฟอง ซาลาเปายี่สิบลูก พริกสับดองหนึ่งไหเล็กและยารักษาโรคทั่วไปเล็กน้อยมาด้วยทั้งยังซื้อปลาเฉาฮื้อตัวใหญ่หนักหกถึงเจ็ดจินจำนวนหกตัวที่ตำบลชิงอวี๋แล้วเดินทางผ่านตำบลนี้ไปยังหมู่บ้านฮวาโกวที่ห่างออกไปสามลี้

        หมู่บ้านฮวาโกวอยู่ใกล้ลำธารและภูเขาสภาพแวดล้อมไม่เลว ทิวทัศน์งดงาม และยังห่างจากตำบลไม่ไกล สามารถจับจ่ายซื้อของได้สะดวก

        ชาวบ้านในหมู่บ้านฮวาโกวมีประมาณสองร้อยกว่าคนน้อยกว่าหมู่บ้านหวัง แต่หมู่บ้านนี้มีบัณฑิตที่สอบผ่านซิ่วไฉนั่นก็คือจ้าวซิ่วไฉชื่อเสียงจึงโด่งดังกว่าหมู่บ้านหวังมาก

        บ้านของจ้าวซิ่วไฉอยู่ตรงกลางของหมู่บ้านฮวาโกวไม่ใช่หน้าสุดและไม่ใช่ท้ายสุด ไม่มีเสียงดังรบกวนและปลอดภัยยิ่ง

        แน่นอนว่าบ้านของตระกูลจ้าวเป็นเรือนอิฐมีทางเข้าทั้งหมดสามทาง พื้นที่ใหญ่กว่าบ้านตระกูลหวังมากจำนวนห้องก็มากกว่าบ้านตระกูลหวัง กำแพงอิฐขนาดใหญ่สูงกว่าหนึ่งช่วงตัวคนประตูทางเข้าหลักเป็นประตูบานคู่ ข้างประตูทั้งสองบานติดด้วยกลอนคู่ กระดาษสีแดงเขียนด้วยอักษรสีดำธรณีประตูสูงครึ่งฉื่อ

        เรือนเช่นนี้ถูกรายล้อมไปด้วยบ้านหลังคามุงจากจึงขับให้ดูมีสง่าราศีอย่างยิ่ง ถึงขนาดดูน่าเกรงขามอยู่หลายส่วน

        ประตูใหญ่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งมีสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่กำลังนั่งอยู่ข้างธรณีประตูมองมาด้วยดวงตาทั้งสองข้างและยังมีเด็กสองคนที่แต่งตัวเรียบร้อยเกล้าผมทรงซาลาเปา อายุราวๆ สองและสามขวบนั่งยองๆอยู่ข้างสุนัขสีเหลือง คล้ายกับกำลังนั่งนับจำนวนมดอยู่บนพื้น

        “เด็กผู้หญิงชุดสีแดงด้านซ้ายคือบุตรสาวคนเล็กของอาจารย์ข้านามว่าหลานหลาน ชื่อจริงของนางคือจ้าวอวี้หลานเด็กสวมชุดสีฟ้าด้านขวาน่าจะเป็นบุตรของญาติอาจารย์ข้า”เหตุใดหวังเฮ่าถึงได้แน่ใจว่าเด็กที่สวมชุดสีฟ้าไม่ใช่บุตรของชาวบ้านในหมู่บ้านน่ะหรือนั่นเป็นเพราะชุดของเด็กคนนั้นไม่มีรอยปะ เท้าทั้งสองสวมรองเท้าผ้าสีดำ

        ชาวบ้านของหมู่บ้านฮวาโกวยากจนเช่นเดียวกับหมู่บ้านหวังไม่ใช่วันปีใหม่ และฝนเพิ่งจะตกไปจนถนนเต็มไปด้วยโคลนตม ไหนเลยจะให้เด็กน้อยใส่รองเท้าผ้า!

        สุนัขสีเหลืองจำหวังเฮ่าได้จึงเดินกระดิกหางเข้ามาหาเขา

        หวังเฮ่าชี้ไปที่เจ้าสุนัขตัวสีเหลืองพลางหัวเราะแล้วเอ่ย “หู่จื่อ ความจำเจ้าดีจริงๆ”

        “สุนัขตัวนี้ตัวใหญ่กว่าพัวลาลาของบ้านเราหลายเท่า”หลี่ชิงชิงเห็นว่าหู่จื่อมีขนเงางาม น่าจะเป็นเพราะตระกูลจ้าวมีความเป็นอยู่ที่ดีจึงเลี้ยงเจ้าหู่จื่ออย่างดี

        “ท่านคือผู้ใด?”จ้าวอวี้หลานเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงของเด็ก

        หวังเฮ่าหัวเราะแล้วเอ่ย“ข้าคือศิษย์พี่หวังเฮ่าของเจ้าอย่างไรเล่า ครั้งก่อนยังเอาป๋องแป๋งมาให้เจ้าด้วยเจ้านึกออกหรือไม่?”

        แน่นอนว่าจ้าวอวี้หลานนึกไม่ออกทว่ากลับยืนขึ้นแล้วตะโกนเสียงดังไปทางประตูใหญ่ “ท่านพ่อ ท่านแม่มีแขกมาเจ้าค่ะ!”

        หลี่ชิงชิงเห็นจ้าวอวี้หลานมีใบหน้ากลมผมสีดำสนิท ผิวพรรณไม่ขาวและยังคล้ำเล็กน้อยด้วยซ้ำ ทว่าดวงตากลมสีดำของนางคล้ายกับลูกองุ่นขนาดใหญ่ริมฝีปากแดงระเรื่อ น่ารักน่าชังเป็นอย่างยิ่ง นางหัวเราะพลางเอ่ย“ดูคล้ายผู้ใหญ่ตัวน้อย น่าเอ็นดูจริงๆ”

        มีสตรีวัยกลางคนสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงสนิมปักปิ่นและต่างหูเงิน รูปร่างอวบเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อหน้าตาธรรมดาเดินออกมานางพูดอย่างเร็วราวกับเทเมล็ดถั่ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจริงใจ

        “ที่แท้ก็เป็นหวังเฮ่ามานี่เองเจ้าไม่ได้เพิ่งกลับไปกองทัพหรอกหรือ เหตุใดถึงกลับมาเร็วเพียงนี้ ท่านนี้คือที่แท้ก็เป็นภรรยาเจ้านี่เอง อืม งดงามจริงๆ พวกเจ้ารีบเข้ามาเถิด”

        นางถามเองตอบเองไม่จำเป็นต้องให้หวังเฮ่าสองสามีภรรยาเอ่ยอันใดสักคำน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นทำให้หลี่ชิงชิงรู้สึกอึดอัดน้อยลงเมื่อพบคนแปลกหน้า

        “อาจารย์หญิงข้าสร้างความดีความชอบในกองทัพ ทางกองทัพอนุญาตให้ข้ากลับบ้านมาเยี่ยมครอบครัวได้หนึ่งครั้งทั้งยังให้เงินรางวัลแก่ข้าด้วย ข้ามาถึงบ้านเมื่อสองวันก่อน เมื่อวานฝนตกหนักข้าจึงไม่ได้มาเยี่ยมขอรับ”หวังเฮ่ายิ้มจนเห็นฟันขาวพร้อมหัวเราะเสียงดังมีความสุขเหมือนกับตอนที่อยู่ตระกูลหวัง

        “คารวะอาจารย์หญิงเจ้าค่ะ”หลี่ชิงชิงสังเกตตระกูลจ้าวรวมถึงโจวซื่อภรรยาของจ้าวซานหยาง

        เมื่อก่อนหวังเฮ่าเคยเล่าถึงเรื่องของโจวซื่อให้ฟัง

        ที่จริงแล้วโจวซื่อเคยหย่าร้างมาก่อนแต่งกับจ้าวซานหยางเป็นการแต่งงานครั้งที่สอง แต่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของจ้าวซานหยาง

        จะว่าไปแล้วจ้าวซานหยางก็เป็นลูกศิษย์ของบิดาโจวซื่อ

        บิดาของโจวซื่อเองก็เป็นซิ่วไฉเขาให้ความสำคัญกับจ้าวซานหยางมาโดยตลอดทว่ามารดาของโจวซื่อได้ตกลงให้โจวซื่อแต่งงานกับญาติในตระกูลไปแล้วไม่อาจผิดคำสัญญาได้

        ภายหลังโจวซื่อแต่งงานไปแล้วไม่มีความสุขจึงหย่าร้างประจวบกับจ้าวซานหยางตอนนั้นสอบได้ซิ่วไฉแล้วอยากสอบจวี่เหรินจึงยังไม่แต่งงาน เพราะเช่นนี้โจวซื่อจึงแต่งให้กับจ้าวซานหยางสมความปรารถนาของโจวซิ่วไฉ

        จ้าวซานหยางสองสามีภรรยาได้รับแบบอย่างมาจากโจวซิ่วไฉพวกเขาดีต่อลูกศิษย์เป็นอย่างยิ่งหวังเฮ่าก็คือหนึ่งในลูกศิษย์ที่ได้รับผลประโยชน์นั้น

        “วันนี้อาจารย์ของเจ้าหยุดสอนหนึ่งวันเจ้ามาได้เหมาะพอดี อาจารย์เจ้าพาพี่ชายทั้งสี่ของหลานหลานไปเก็บเห็ดบนเขาไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว น่าจะกำลังกลับมา พวกเจ้านั่งดื่มน้ำชากันก่อน”โจวซื่อมือเท้าคล่องแคล่ว นางชงชา นำผลไม้แห้งมาวาง แล้วยังหยิบผลส้มสีเหลืองสดออกมาหลายลูก

        ส้มในบ้านส่วนใหญ่ล้วนเป็นครอบครัวของลูกศิษย์นำมามอบให้

        จ้าวซานหยางไม่อาจเข้าร่วมการสอบคัดเลือกขุนนางได้แล้วดังนั้นจึงมุ่งความสนใจไปที่การสอน กอปรกับเขาและโจวซื่อล้วนดีต่อลูกศิษย์หัวหน้าครอบครัวของลูกศิษย์รู้สึกขอบคุณอย่างยิ่งนอกจากของขวัญที่มอบให้ตอนรับเป็นศิษย์แล้ว ก็มักจะนำข้าวสาร ผัก ผลไม้ต่างๆที่ปลูกเองมาให้พวกเขาอีกด้วย

        จ้าวอวี้หลานกับเด็กน้อยที่สวมชุดสีฟ้ารู้ว่าแขกมาต้องมีของกินจึงเข้ามาในห้องโถงหลัก พวกนางกินไปพลางเล่นสนุกไปพลาง

        โจวซื่อชี้ไปที่เด็กน้อยสวมชุดสีฟ้าเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “นี่คือหลานสาวของพี่ชายข้า สองวันก่อนพี่ชายข้าพานางมาที่บ้านนางเล่นกับหลานหลานได้เป็นอย่างดีจึงอยากอยู่ต่อ หลานหลานก็ชอบนางเช่นกัน”

        หลี่ชิงชิงเห็นเด็กผู้หญิงสวมชุดสีฟ้าผิวพรรณขาวสะอาดปากนิดจมูกหน่อยดวงตาน้อยๆ น่ารักน่าชังยิ่ง จึงเอ่ยถาม “เด็กน้อย เจ้านามว่าอะไร?”

        “พี่สาวข้ามีนามว่ากั่วกัว” เด็กผู้หญิงชุดสีฟ้าเอ่ยตอบอย่างกล้าหาญพลางชี้ไปที่เจ้าอวี้หลาน “นี่คือท่านอาของข้า”

        โจวซื่อหัวเราะร่าพลางเอ่ย“บิดาของกั่วกัวเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลานหลานกั่วกัวจึงต้องเรียกหลานหลานของพวกเราว่าท่านอา”

        ปีนี้โจวซื่ออายุสามสิบสี่ปีนางแต่งงานกับจ้าวซานหยางช้า บุตรชายคนโตของพวกเขาจ้าวฉางคงปีนี้มีอายุเพียงสิบสี่ปีบุตรสาวคนเล็กจ้าวอวี้หลานจึงมีอายุเท่ากันกับบุตรสาวของหลานชายคนโตของพี่ชาย

        อันที่จริงเรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้บ่อยครั้งในแคว้นต้าถัง

        เช่นในวงศ์ตระกูลหวังก็มีชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีที่เรียกหวังเฮ่าว่าท่านอา

        หลี่ชิงชิงเอ่ย“ดีแล้วเจ้าค่ะ ทั้งสองคนจะได้มีเพื่อนเล่น”

        “ใช่แล้วข้ามีบุตรชายสี่คน อายุน้อยที่สุดคือสิบปี ข้ามีหลานหลานที่เป็นเพียงบุตรสาว อายุเพิ่งจะสองขวบหลานหลานอายุห่างกับพี่ชายทั้งสี่ของนางยิ่ง จึงเล่นด้วยกันไม่ได้ กั่วกัวมาแล้วหลานหลานก็จะได้เล่นกับกั่วกัว”

        ชาวบ้านในหมู่บ้านฮวาโกวมีเด็กที่อายุไล่เลี่ยกับจ้าวอวี้หลานทว่าสถานะทางครอบครัวแตกต่างกันมาก ทำให้เล่นด้วยกันไม่ได้

        ไม่นานจ้าวซานหยางพ่อลูกทั้งห้าคนก็กลับมาในหมู่พวกเขามีสามคนแบกตะกร้าไม้ไผ่ไว้บนหลัง ในตะกร้าบรรจุเห็ด เกาลัดและอื่นๆที่เป็นของป่าจากเขาครึ่งตะกร้า

        จ้าวซานหยางมีรูปร่างปานกลางใบหน้าเหลี่ยม จมูกใหญ่ ผมบาง ฟันร่วงไปหลายซี่ ดูอายุมากอย่างเห็นได้ชัด บริเวณโหนกแก้มด้านซ้ายของเขาไปจนถึงคางมีรอยแผลเป็นกว้างครึ่งชุ่นยาวสามชุ่นหนึ่งรอย