ลิเจ ไม่ได้พูดอะไรมาก พาเธอเดินชมสถานที่รอบ ๆ สนามโรดิโอแห่งนั้น ชี้ชวนสิ่งที่น่าสนใจให้เธอชม ไดอาน่านั้นออกจะตื่นเต้นที่ได้เขามาเป็คู่ควงมากกว่าที่จะสนใจในสิ่งอื่นใด แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังสามารถสอบถามเมื่อจำเป็ได้โดยไม่ขัดเขิน
ไม่นานนัก ไดอาน่ากับลิเจก็เดินมาถึงประตูทางเข้าด้านหน้า เขาเดินจูงเ้าสีน้ำตาล โดยมีไดอาน่าเดินเคียงข้างไปด้วย คนเฝ้าประตูเข้ามาขวางจะไม่ให้ไดอาน่าเข้าทางประตูด้านนั้น แต่ลิเจรีบอธิบายว่าเธอมากับเขาไดอาน่าจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ ลิเจส่งบังเหียนมาให้กับคาวบอยคนหนึ่งแล้วจึงจับแขนพาเธอเดินตรงไปยังคาวบอยคนหนึ่งซึ่งค่อนข้างสูงอายุ
“ผมอยากจะให้คุณนั่งอยู่ที่นี่กับเลฟตี้” ลิเจบอกเรียบๆ “เขาจะดูแลคุณเองและจะพาคุณไปนั่งในที่ดีที่สุดด้วย”
“ได้ค่ะ” ไดอาน่ารับคำ รู้สึกได้ถึงแววแห่งความห่วงใย แสดงออกถึงความเป็เ้าข้าวเ้าของในดวงตาสีเทาคู่นั้น ยามที่มองมายังเธอ ขณะเดียวกันเขาก็หันไปสั่งคาวบอยร่างเตี้ย
“ดูแลเธอด้วยนะ” ลิเจสั่ง
“ไม่ต้องห่วง ถ้าใครขืนเข้ามาใกล้ข้าจะฟาดมันด้วยไม้ยันรักแร้นี่เอง” คาวบอยผู้นั้นรับคำอย่างแข็งขัน
ลิเจตบไหล่เธอเบา ๆ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ม้าเขาเหวี่ยงตัวขึ้นบนหลังม้าราวอัตโนมัติ ไดอาน่าอยากจะดูเขาไปเสียในทุกอิริยาบถ แต่คาวบอยแก่เรียกความสนใจของเธอไว้
“ลิเจไม่เห็นแนะนำให้เรารู้จักกันเลย” เขาว่า “ข้าชื่อเลฟตี้ รอบบิ้นส์”
ไดอาน่าััมือสีน้ำตาลเหี่ยวย่นที่เขายื่นให้รู้สึกว่าเมื่อลิเจผละไปแล้ว เธอก็ถูกจับตาดูอย่างใกล้ชิด
“เอาละ คุณไดอาน่า” เลฟตี้พูดขึ้นอีกเมื่อไดอาน่าบอกชื่อให้เขาทราบ “เราเดินไปนั่งกันตรงสแตนด์หลังช่องทางออกนั่นดีกว่า จะได้เห็นได้ถนัด ๆ ”
ไม่มีทางเลือกนอกจากจะเดินตามเขาไปเงียบ ๆ จนเมื่อมาถึงที่นั่งจึงได้รู้ว่าเขาเลือกได้ที่ดีมาก ไม่มีอะไรบังสายตาทั้งทางด้านช่องทางออกของนักขี่ม้าและในสนาม
“ขาคุณเป็อะไรไปคะ? ” ไดอาน่ามองดูเลฟตี้ที่เดินโขยกเขยก และค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งขยับขาให้แน่ใจว่าเหยียดได้อย่างสบายแล้ว
“อ๋อ....ไอ้ม้าบ้าน่ะสิมันเตะข้าในคอก ไอ้กระดูกเก่าๆ นี่มันก็เลยหัก” เขาตอบอย่างเข่นเขี้ยว “ที่จริงข้าขี่ม้าเก่งนา”
“โชคร้ายจังนะคะ” เขาพูดอย่างเห็นใจ
“เฮ้อ....จะว่ามันโชคร้ายก็ไม่ถูกหรอก เพราะคนอย่างข้าไม่เคยมีโชคกับใครเขาสักที” ใบหน้าย่นๆ ของแกฉาบด้วยรอยยิ้ม “เพราะฉะนั้น ข้าถึงต้องชื่ออย่างนี้ไงล่ะ”
“เลฟตี้น่ะหรือคะ ฉันไม่เข้าใจ? ”
“ก็แขนซ้ายข้ามันหักกี่ครั้งจนนับไม่ถ้วนแล้วนี่พวกเด็ก ๆ มันเลยตั้งชื่อข้านี่แหละ” แกพูดขัน ๆ และไดอาน่าก็พลอยหัวเราะไปกับแกด้วย
การแสดงเริ่มขึ้นเช่นเดียวกันกับคืนก่อน หลังจากที่นักขี่ม้าออกมาโชว์ตัวพร้อมด้วยเสียงเพลงชาติที่กระหึ่มขึ้นแล้ว การแสดงฉากแรกซึ่งเป็การขี่ม้าที่ยังไม่ได้ฝึกก็เริ่มขึ้น ผู้ชนะคือคาวบอยคนที่ขวางทางไดอาน่าในคอกม้าที่ชื่อแจ๊ก อีแวนส์นั้นเอง ท่าทางเดินของเขาดูทระนงขึ้นกว่าเมื่อคืนที่พบกันมาก
“ทำไมลิเจถึงไม่ขี่ม้าผาดโผนล่ะคะ? ” เธอหันไปถามเลฟตี้ตอนที่เ้าหน้าที่สนามเข้ามาเคลียร์พื้นที่เพื่อการแสดงคล้องวัวต่อไป
“ตัวมันใหญ่ไป คนที่จะขี่ม้าอย่างนั้นได้จะต้องเป็คนรูปร่างผอม ๆ เพรียว ๆ ความสูงต้องอยู่ในระดับถัวเฉลี่ย ต้องผอม ๆ อย่างข้านี่แหละถึงจะขี่ไอ้ม้าไว ๆ อย่างนั้นได้” เลฟตี้พูดอย่างภาคภูมิใจ “มันไม่ใช่เพราะว่าลิเจขี่ไม่ได้หรอก เพียงแต่ว่าจังหวะกับความมั่นคงมันไม่พอ แต่ไอ้สู้วัวกระทิงนั่นเป็อีกเื่ อันที่จริงถ้าตัวเล็กได้ก็ได้ แต่มันก็สามารถใช้กำลังในการแข่งขันได้ลิเจมันอาจจะทำเงินเป็รายวันไม่ได้ แต่มันก็สามารถเป็ตัวแทนได้”
“เงินรายวันนี่อะไรคะ? ”
“นักขี่ม้าที่ออกแสดงทุกคืน เขาจะทำแต้มไว้อย่างขี่ม้าที่ไม่ได้ฝึกหรือสู้วัวกระทิงนั่น ต้องใช้เวลาที่เร็วที่สุดในการะโเข้าจับและหักเขามันลงได้แล้วก็จะได้รับเงินรางวัล แต่เขาจะเก็บแต้มในแต่ละวันไว้ พอการแข่งขันเสร็จสิ้นลงแล้ว พวกคาวบอยที่สามารถทำคะแนนได้ดีก็จะได้รางวัลใหญ่อีก”
ไดอาน่าตั้งคำถาม และเลฟตี้ก็อธิบายถึงเทคนิคต่างๆ ในการแสดงแต่ละฉาก เขาชี้ให้ดูเชือกที่กั้นไว้เพื่อให้วัวได้วิ่งออกมาก่อนที่นักขี่ม้าจะตามไล่ ถ้าม้าตัวใดแหกเชือกที่กั้นไว้ออกมาก่อน จะต้องมีการบวกเวลาในการต่อสู้เข้าไปอีก 10 วินาที หลังจากที่จับวัวได้แล้วจะต้องปล่อยเวลาให้มันลุกขึ้นยืนขึ้นก่อนที่คาวบอยจะล้มมันลงใหม่และผูกขามันได้
ตลอดการแสดงขี่ม้าหลังเปล่านั้น เลฟตี้อธิบายให้ฟังว่านักขี่ม้าทุกคนจะต้องวางเท้าอยู่เหนือไหล่ม้าทันทีที่ม้าวิ่งออกจากช่องทางวิ่ง มือข้างที่ว่างของนักขี่ม้าจะต้องไม่แตะที่ตัวมาเลย นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาจึงยกมือขึ้นโบก เพื่อให้กรรมการได้เห็นว่ามือไม่ได้ถูกตัวม้าและเป็การช่วยให้เขาทรงตัวได้อย่างดีในเวลาเดียวกัน
“ทำไมลิเจถึงให้คาวบอยคนอื่นขี่ม้าของเขาได้ละคะ? ” ไดอาน่าถามเมื่อการแข่งขันสู้วัวเริ่มขึ้น
“มันก็ไม่เชิงว่าเขาจะอนุญาตให้คนอื่นขี่ได้เสียทีเดียวหรอก” เลฟตี้ตอบอย่างยิ้มแย้ม “คุณเห็นไหมว่าลิเจแทบจะเป็เนื้อเดียวไปกับตัวม้า ทั้งนี้เพราะมันเป็วิธีการบังคับม้าให้วิ่งไปได้รอบ ๆ คาวบอยคนอื่นจะช่วยบังคับม้าไว้ให้ในกรณีที่ถ้าเกิดเพลี่ยงพล้ำขึ้นมา แต่ไอ้ม้าแดงตัวนี้มันช่วยทำประโยชน์ให้ลิเจอย่างมาก ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันต้องเสียเงินซื้อม้าตัวนั้นไปเท่าไหร่ แต่เวลานี้รางวัลมันก็เลขห้าตัวละ นั่นไง....เห็นไหมลิเจขึ้นไปอยู่ตอนหัวของมันแล้ว” แกขยิบตาให้ไดอาน่า “ม้าฝีเท้าขนาดนี้ และลิเจก็ชำนาญพอที่จะรู้อยู่แล้วว่าจะทำอย่างไร รับรองเลยว่ามันจะต้องเข้าขากันอย่างดี จนกว่าจะไปจบลงที่การแข่งขันเนชั่นแนล ไฟนัลส์ โรดิโอ ในเดนเวอร์นั่นแหละ”
เลฟตี้นิ่งเงียบไปตลอดการแข่งขันสู้วัวกระทิงนั้นรู้ซึ้งถึงว่าทำไมไดอาน่าจึงบีบมือแน่น หน้าซีดเผือดหลังจากที่ลิเจได้ชัยชนะแล้ว เธอก็ยิ้มให้คาวบอยแก่ผู้นี้อย่างเพลีย ๆ ซึ่งแกก็พยักหน้าตบหลังมือเธอเบา ๆ เป็การปลอบใจ ก่อนที่จะทำสัญญาณให้รู้ว่าถึงเวลาออกไปพบลิเจแล้ว
เลฟตี้อาสากับลิเจอย่างขันแข็งว่า จะช่วยดูแลม้าให้ และลิเจก็ยอมรับความเอื้อเฟื้อนั้น แต่ก็ยังช่วยปลดอานลงก่อนที่จะออกมา
“คุณจะรังเกียจไหมถ้าจะต้องรอ 2-3 นาทีให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน? ” ลิเจถามขึ้น ขณะที่เขากับไดอาน่าเดินมาถึงที่จอดรถไว้ ก้มลงมองดูโคลนที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าอย่างไม่ใคร่สบายใจนัก “ผมลืมบอกไอ้กระทิงตัวนั้นไปว่าจะพาคุณออกไปทานอาหารค่ำ”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันคอยได้” ไดอาน่าหัวเราะ ทั้งคู่เดินไปหยุดอยู่ข้างรถใกล้กับแนวกระโจมที่ตั้งเป็ค่ายไว้
“ไม่ช้าหรอก” เขาให้สัญญา พูดต่ออย่างลังเลอีกว่า “อันที่จริงผมอยากจะเชิญคุณเข้าไปเหมือนกัน แต่....”
“ฉันจะคอยอยู่ข้างนอกค่ะ” ความอบอุ่นซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย เธอเคยรู้จักกระโจมชนิดนี้มาก่อน และรู้ดีว่ามันไม่มีห้องหับมิดชิดพอสำหรับการเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเลย ดวงตาของเขาแวววับด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าให้เธอเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินเข้าไปในกระโจมนั้น
และจริงอย่างที่เขาพูดไว้ ลิเจโผล่ออกมาใน่เวลาไม่กี่นาที และไม่ใช่เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตเท่านั้น แต่เปลี่ยนทั้งชุดทีเดียว ขณะนี้ลิเจอยู่ในสูทแบบตะวันตก กางเกงขายาวลายริ้วสีน้ำตาล เสื้อเชิ้ตสีเหลืองไข่ไก่, ซึ่งทำให้เขาดูคมสันยิ่งขึ้น และทำให้ดวงตาสีเทาคู่นั้นเป็ประกายวาบวับ ขับสีน้ำตาลของเส้นผมให้ดูเด่นเน้นความกว้างของไหล่ผึ่งกับ่ตะโพกที่แบนราบ ทุกกระเบียดนิ้วในอิริยาบถของลิเจ มาสเตอร์ส คือ ลักษณะสมบูรณ์แบบที่เ้าของไร่ปศุสัตว์จะพึงมีและทำให้ไดอาน่าสะท้านใจนัก
“ผมดูเป็ไงบ้างล่ะ” เขาพูดล้อ ๆ เมื่อเห็นเธอจ้องมองดูอย่างไม่วางตา
“ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วนะสิคะ” ไดอาน่าหัวเราะเสียงปร่าอย่างตื่นใจ ก้มลงมองดูชุดกางเกงขายาวเรียบ ๆ ที่สวมอยู่
“สงสัยว่าจะช้าไปแล้วละ เพราะผมหิว” ลิเจว่าจับแขนพาเธอเดินออกจากที่นั่น “สำหรับคุณน่ะใส่อะไรก็สวยทั้งนั้นละ ผมคิดว่าผู้ชายเขาไม่ทันมองด้วยซ้ำมั้งว่าคุณใส่ชุดอะไรอยู่”
“เอาละค่ะ ฉันจะรับมันไว้เป็คำอภินันทนาการนะคะ” ไดอาน่ารู้สึกตัวเบาเหมือนจะลอยได้ยามที่เดินเคียงคู่กับลิเจ มาสเตอร์ส
“ดีครับ” เขาจับประตูรถไว้ขณะที่เธอก้าวขึ้นไปนั่ง “เพราะผมพูดด้วยความจริงใจ”
เสียงแ่ ๆ ที่กระซิบอยู่ริมหูนั้น ทำให้หัวใจของไดอาน่าเต้นรัวแรงขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาไดอาน่าเฝ้ากังวลใจอยู่แต่ว่า ทำอย่างไร จึงจะทำตัวให้เข้ากันได้กับบุรุษผู้มีท่าทางเฉยเมยและออกจะหยิ่งๆ เสียด้วยซ้ำผู้นี้ได้ แต่ในที่สุดก็รู้ว่า เขาต่างหากที่เป็ฝ่ายก้าวเข้ามาสร้างความสัมพันธ์ก่อน เธอเพียงแต่ก้าวเดินไปตามที่เขาชี้นำให้เท่านั้น ปกติแล้วเธอมักจะรังเกียจคนที่มีลักษณะข่มคนอื่น ซึ่งรวมทั้งตัวเองด้วย แต่ครั้งนี้ไดอาน่ากลับคิดว่ามันน่าจะเป็การดีถ้าลิเจจะเป็ผู้นำทางให้เธอเดิน
485
![พี่ครับช่วยผมหน่อย น้ำมันผมหมด [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755662031_8812019.webp)
