ตอนที่ 1 เอ็ม วีรชัย
“แม่จ๋า เอ็มไปแล้วนะจ๊ะ แม่”เอ็มพูดลาบุพการีในขณะที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของตัวเองพร้อมกับสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้บนหลัง
“เดี๋ยวๆๆ เอ็ม ลูก อย่าเพิ่งไป”อิ่มแม่ของเอ็มะโเรียกลูกชายก่อนจะวิ่งตรงเข้ามาหา
“แม่ฝากไอ้นี่ไปให้ น้าอ่ำของแกด้วย”อิ่มพูดพร้อมกับยื่นถุงพลาสติกในมือส่งให้ลูกชาย
“อ๋อ ได้จ๊ะ แม่ งั้น...เอ็มไปแล้วนะจ๊ะ” เอ็มรับถุงพลาสติกนั้นมาแขวนไว้ที่แฮนด์มอเตอร์ไซค์ก่อนหันมาพูดลาแม่อีกครั้ง
“เดี๋ยว อย่าเพิ่ง” อิ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แม่ขอกอดอีกทีนะ” พูดจบอิ่มก็เดินเข้าไปใช้สองแขนโอบรัดรอบตัวลูกชายคนเก่งที่กำลังจะไปทำงานที่เมืองหลวง
เอ็มก็ใช้สองแขนโอบกอดรัดร่างหญิงชราไว้แน่นพร้อมกระซิบบอก“แม่จ๋าเอ็มจะพยายามกลับมาบ่อยๆนะจ๊ะ”
“อื้ม....โอเคเอ็มอยู่ที่นั่นก็ดูแลตัวเองดีๆนะ เข้าใจไหมลูก” อิ่มพูดพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้มันไหลออกมาให้ลูกชายเป็ห่วง
“อิ่ม ปล่อยลูกมันไปได้แล้ว”เสียงของชายชราอีกคนที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้อิ่มต้องหันขวับไปมอง
“ฮึ ใครมันจะไปเหมือนพี่หล่ะลูกเรามันจะออกไปทำงานทั้งที ไม่เห็นมีน้ำตาซักกะหยด” อิ่มพูดแดกดันคู่ชีวิตของตัวเอง
“เฮอะ….ทำไมฉันจะต้องร้องไห้ด้วยหล่ะไอ้เ้าเอ็มของเรามันก็โตขนาดนี้แล้ว มันดูแลตัวเองได้อยู่แล้วใช่ไหม ลูกพ่อ”พ่อของเอ็มพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เหมือนจะแสร้งยิ้มออกมา
“ใช่จ๊ะ พ่อ”เอ็มยิ้มกว้างพร้อมตอบผู้เป็พ่อไปก่อนจะพูดต่อ “งั้นคราวนี้ เอ็มไปจริงๆแล้วนะจ๊ะ ทั้งสองคนเอ็มกลัวน้าอ่ำแกจะรอนาน”
จากนั้นเอ็มก็ขับมอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้านที่ตัวเองเกิดและเติบโตในทันทีและถึงแม้ว่าเค้าจะเหลือบเห็นน้ำตาของผู้เป็พ่อและแม่หยดไหลออกมาจากตาเค้าก็ทำได้แค่ใจแข็งแล้วเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับเพียงเท่านั้น…..
บ้านสวนของลุงอ่ำ
“น้าอ่ำครับ น้าอ่ำ เอ็มมาแล้ว”เอ็มะโเรียกน้องชายของแม่ตัวเองเสียงดังลั่น
“อ้าว...เอ็มมาแล้วหรอ...รอแป๊บนึงนะน้ำอ่ำของเอ็มเค้ายังอาบน้ำไม่เสร็จเลยน่ะ”ไอรีนเมียสาวผมบลอนด์ของอ่ำเดินออกมาทักทายหลานชายของผู้ที่เป็สามีของเธอทั้งทางพฤตินัยและนิตินัยอย่างเป็กันเอง
“น้าไอรีน หวัดดีครับ” เอ็มก็กล่าวทักทายน้าสาวคนสวยกลับไป
“เอ็ม มา เข้ามาในบ้านก่อนดีกว่า” ไอรีนกวักมือเรียกเอ็มให้เข้าไปในบ้าน....และพอชายหนุ่มเดินเข้าไปจนถึงในห้องนั่งเล่นเค้าก็เจอะเข้ากับชายแก่อีกคนนึง
“น้าฉิม หวัดดีครับ” เอ็มยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวทักทายเพื่อนสนิทของน้าชายตัวเอง
“หวัดดีๆ เอ็ม ไอ้อ่ำ มันตื่นสายน่ะรอมันหน่อยน่ะ”ฉิมหันมารับไหว้เอ็มก่อนหันกลับไปเล่นกับลูกน้อยของไอรีนต่อ
ทั้งๆที่ตัวเองก็เป็ลูกของพี่สาวอ่ำแต่เอ็มนั้นกลับไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรของอ่ำเลยแม้แต่น้อย ทั้งการที่เมื่อห้าปีก่อนที่พวกเค้าถูกเกณฑ์กันบุกไปช่วยเ้านายสาวของเค้าที่ชื่อว่าเพียงตาหรือว่าการที่เค้าได้เมียสาวแสนสวยที่ชื่อว่าไอรีนคนนี้มาและถึงแม้ว่าเค้าจะรู้สึกแปลกๆนิดหน่อยที่ฉิมเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยแต่เค้าก็ไม่เคยจะคิดไถ่ถามอะไรออกไป
“อ้าว เอ็มมาแล้วหรอ โทษทีๆน้าตื่นสายไปหน่อย” อ่ำทักทายลูกของพี่สาวขณะที่เดินลงมาจากบันได
“ไม่เป็ครับ น้าอ่ำ”เอ็มตอบน้าชายกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะนึกถึงของที่แม่ฝากมาให้ได้ “อ๋อ น้าอ่ำครับ อันนี้ แม่ฝากมาให้ครับ”
อ่ำเดินเข้ามารับถุงจากมือของหลายชายก่อนตอบ “เออๆ ขอบใจ”
แล้วอ่ำก็ยื่นของส่งให้กับไอรีนที่อยู่ในครัวพร้อมกับพูดลาเธอ“เมียจ๋าผัวไปก่อนนะ”
“ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ ผัวขา” สาวผมบลอนด์พูดตอบสามีเฒ่า
พอล่ำลาเมียสาวเสร็จอ่ำก็เดินตรงไปหาลูกชายตัวน้อยที่นั่งเล่นอยู่กับเพื่อนรักของตัวเองก่อนจะพูดลา “ลูกจ๋า พ่อไปก่อนนะ”
และหลังจากที่บอกลากันจนเสร็จเรียบร้อยแล้วฉิมก็เดินออกมาช่วยอ่ำและเอ็มยกรถมอเตอร์ไซค์ของเอ็มขึ้นท้ายรถกระบะของอ่ำเพื่อจะได้เอาไปขับที่เมืองหลวง
“งั้นเอ็มลาเลยนะครับ น้าฉิม” เอ็มหันมากล่าวลาเพื่อนรักของอ่ำอีกครั้งเมื่อขนสัมภาระขึ้นรถจนครบทุกชิ้นแล้ว
“เอ็ม ที่กรุงเทพมันอันตรายดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ เข้าใจไหม” ฉิมพูดบอกชายหนุ่มด้วยความห่วงใย
“ครับ น้าฉิม” เอ็มตอบกลับพร้อมยิ้มกว้าง
“ฉิม กูฝากที่นี่ด้วยนะ” อ่ำหันมาพูดกับเพื่อนรักและพอเค้าพยักรับเอ็มกับอ่ำก็ขึ้นไปบนรถกระบะเพื่อจะขับตรงเข้ามาในเมืองหลวงในทันที…….
ห้าชั่วโมงต่อมา ที่เมืองหลวง ณแมนชันเก่าแห่งนึงใจกลางเมืองหลวง
“ขนของลงมาหมดแล้วเนอะ”อ่ำหันมาถามหลานชายเมื่อขนทั้งสัมภาระและมอเตอร์ไซค์ของเค้าลงมาจากรถจนหมดแล้ว
“หมดแล้วครับ น้าอ่ำ” เอ็มพูดตอบน้าชายก่อนจะพูดต่อ “น้าอ่ำ เอ็มขอบคุณมากนะครับ”
อ่ำมองหน้าหลานชายก่อนจะพูดออกมา “อืม...ไม่เป็ไร.....อ๋อ แล้วก็ เอ็มน้าเห็นว่าหลายคนเค้าก็เตือนแล้วอ่ะน่ะ แต่น้าก็ต้องพูดย้ำอีกครั้ง...ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ”
“ครับ น้าอ่ำ” เอ็มตอบกลับไป
“งั้นน้ากลับก่อนนะ...เดี๋ยวมันจะดึกไปซะก่อน”อ่ำล่ำลาหลานชายเรียบร้อยก็ทำท่าจะกลับขึ้นไปในรถแต่กลับหยุดชะงักไปนิดนึงก่อนจะหันหน้ากลับมาพูดกับเอ็มต่อ “เอ่อ....เอ็ม ถ้าเอ็มมีเวลาว่างเอ็มช่วยไปดูไอ้พวกคนจรจัดใต้ทางด่วนให้น้าหน่อยซิ”
“ได้ครับ ได้ ถ้าว่างเดี๋ยวเอ็มจะไปดูให้ว่าแต่ว่าพวกเค้าอยู่ใต้ทางด่วนไหนหรอครับ” เอ็มรับปากก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา
และหลังจากที่อ่ำบอกกล่าวถึงที่อยู่ของพวกคนจรจัดที่เค้าเจอะเจอแล้วถูกชะตากันตอนที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้เรียบร้อยแล้วอ่ำก็ขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านในทันที
เอ็ม วีรชัย ลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อและแม่เด็กหนุ่มบ้านนอกธรรมดาๆที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นักข่าวและด้วยความขยันบวกเข้ากับความพยายามในท้ายที่สุดเอ็มก็ได้รับการว่าจ้างจากสำนักข่าวบันเทิงแห่งนึงในเมืองหลวงเข้าจนได้
เค้ามาพักอาศัยอยู่ในเมืองหลวงเพียงลำพังไม่ได้มีญาติที่อาศัยอยู่ใกล้ๆคอยช่วยเหลือเพราะญาติเพียงคนเดียวที่เคยเข้ามาทำงานอยู่ในเมืองหลวงอย่างอ่ำนั้นตอนนี้เค้าก็กลับไปทำไร่ทำสวนที่บ้านเกิดเสียแล้ว
หนึ่งเดือนต่อมา ที่สำนักข่าวบันเทิงแห่งนึง
ถึงการใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวในที่ๆห่างไกลจากครอบครัวมันจะดำเนินไปได้อย่างยากลำบากแต่เด็กหนุ่มบ้านนอกอย่างเอ็มก็พยายามฟันฝ่าผ่านมันมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
“เอ็มๆ” เสียงเรียกของบ.ก. ที่ดังเรียกทำให้ชายหนุ่มต้องรีบหันไปมองก่อนจะขานรับ“ครับ”
ชายหัวล้านวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะพูด “เอ็ม....เดี๋ยววันนี้เอ็มช่วยสัมภาษณ์ดรีมณริศรา ให้พี่หน่อยนะจ๊ะ”
เอ็มที่รู้จักดาราสาวชื่อดังคนนี้เป็อย่างดีก็ใเป็อย่างมากที่จะได้สัมภาษณ์เธอก่อนจะพยักหน้าพร้อมตอบ“ได้ครับ....ว่าแต่จะให้ผมไปสัมภาษณ์ที่ไหนหรอครับบ.ก.”
ชายหัวล้านหันมามองลูกน้องหนุ่มก่อนตอบ “ที่ห้องประชุมของเรานี่แหล่ะจ๊ะ”……….