ตอนที่ 22
ใน่เย็นวันหนึ่งหลังจากนำทางิญญาดวงสุดท้ายของวันเสร็จ ระหว่างทางที่ทั้งสองกำลังใช้กลับสำนักงานิญญาเหมือนทุกวัน อีวานที่ครึ้มอกครึ้มใจอยากทำกิจกรรมคลายเครียดขึ้นมากะทันหันก็ลากแซ็กตรงเข้าโรงแรมที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ทันที
อึดใจต่อมาเสื้อผ้าของพวกเขาก็ถูกถอดไปกองอยู่บนพื้น ทั้งสองพัวพันกันอยู่บนเตียงนุ่มๆ ที่ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีชมพูอ่อนด้วยร่างกายอันเปลือยเปล่าโดยมีเสียงของเนื้อกระทบกันดังเป็จังหวะผสมกับเสียงครางอันวาบหวาม
“ฮะ ฮะ อ๊ะ ลึกไป ฮึก” อีวานครางเสียงหวาน ฝ่ามือสีขาวสะอาดที่ยันไหล่ของแซ็กเอาไว้สั่นระริก ขณะที่แก่นกายอันใหญ่โตของแซ็กกระทั้นลึกเข้ามาในกายกว่าทุกครา
“ไม่ชอบแล้ว?” แซ็กจูบซับพวงแก้มของอีวานพลางเลื่อนฝ่ามืออันแข็งแกร่งที่กำลังเค้นคลึงยอดอกสีชมพูอันชื้นแฉะไปด้วยน้ำลายของเขาไปััท้องน้อยสีแดงเรื่ออันนูนเด่นเพราะมีแก่นกายใหญ่ของเขาอยู่ภายในอย่างรู้ทัน
“อึก ฮะ ฮะ ฮ้ะ” อีวานครางเสียงหวิวตอบรับััอันเสียวซ่านในยามที่แก่นกายใหญ่ของแซ็กบดขยี้จุดอ่อนไหวของเขาด้วยความป่าเถื่อน พาให้ชายหนุ่มต้องแอ่นเอวสูงขึ้นเพื่อรับความกระสันให้ถนัดขึ้นอย่างตะกละ
“อีวานอย่ารัด อุ๊บ” แซ็กปรามเสียงเข้มพลางหยัดสะโพกออกจากร่างของอีวานเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยคก็ถูกอีวานยื่นหน้ามามอบจุมพิตอันเร่าร้อนเสียก่อน
แซ็กได้แต่รัดรึงเรียวลิ้นอันนุ่มนิ่มเป็การตอบรับอย่างดูดดื่ม ขณะที่ฝ่ามือของเขาเลื่อนจากท้องน้อยของอีกฝ่ายไปััต้นขาสีแดงที่มีรอยฟันอย่างแ่เบา จากนั้นเขาก็ดันต้นขาอันชื้นแฉะไปด้วยเหงื่อของอีวานให้อ้ากว้างขึ้น ซึ่งอีวานก็ยอมให้แซ็กทำตามใจ ขณะที่ริมฝีปากสีชมพูสุดเซ็กซี่ของเขายังคงพัวพันอยู่กับการแลกเปลี่ยนน้ำหวานในโพรงปากกับอีกฝ่ายอย่างมัวเมา
“ใกล้แล้ว อึก!” แซ็กขบกรามแน่น จากนั้นเขาก็แลกเปลี่ยนของเหลวโพรงปากกับอีวานต่อ ขณะที่แก่นกายของเขาบดขยี้เส้นทางสีหวานอันคับแน่นของอีวานอย่างดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ
“อ้ะ อ๊ะ อ๊ะ” ทุกครั้งที่แซ็กกระแทกกายหนักๆ เข้ามาจะไม่ลืมบดเบียดจุดอ่อนไหวภายในเส้นทางสีหวานไปด้วย พาให้อีวานเสียวซ่านจนขาสั่นไปหมด
“อ้ะ อ้ะ อ๊ะ จะถึงแล้ว ฮะ ฮ้ะ ฮ๊ะ” อีวานครางเสียงหลงเพราะความกระสันที่ถูกแก่นกายใหญ่บดขยี้จุดอ่อนไหวบริเวณหน้าท้อง
ชายหนุ่มเริ่มมองเห็นแสงสีขาวอยู่รำไร ทำให้เส้นทางสีหวานยิ่งขมิบตอดรัดแก่นกายใหญ่มากขึ้นไปอีก
“พร้อมกันนะ” แซ็กเลื่อนริมฝีปากมาประทับจูบไวๆ บนใบหูอันนุ่มนิ่มของอีวาน จากนั้นจึงฝังหน้าลงบนซอกคอสีขาวสว่างอันชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายพลางกระทั้นกายหนักๆ เข้าไปในเส้นทางสีหวานอันคับแน่น
“ฮ๊ะ อ๊ะ อ๊า~” อีวานครางสุดเสียง ขณะที่แก่นกายขนาดพอดีมือของเขาปล่อยน้ำรักออกมาเปื้อนแผงอกของแซ็ก
ชั่วเวลานั้นอีวานััได้ถึงของเหลวข้นอุ่นๆ ที่ไหลรินออกมาจากแก่นกายใหญ่อยู่ภายในช่องทางอันคับแน่นของเขา ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดให้หลวมขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็จึงพรมจูบกระหม่อมของคนกำลังขบเม้มซอกคอของเขาอยู่เบาๆ เป็การตกรางวัล
ท่ามกลางแสงไฟข้างทางสีเหลืองนวลที่ทอดลงมาบนทางเท้าซึ่งถูกปูด้วยอิฐสีเทาหม่นจนเกิดภาพอันอบอุ่น แซ็กก้าวเท้าไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าอันมั่นคง ขณะที่สองมือประคองร่างของอีวานที่ซ้อนอยู่บนหลังอย่างระมัดระวังเหมือนอย่างเคย
“ไม่น่าตามใจนายเลย หมดแรงแล้วก็ต้องให้ฉันแบกทุกที” แซ็กบ่นพึมพำพลางหวนนึกถึง่เวลาอันร้อนแรงที่เขาและอีวานใช้ด้วยกันก่อนที่จะกลับมายังมิติกึ่งกลางด้วยสีหน้าเซ็งๆ
“ไม่ชอบ?” อีวานที่ซบหน้าอยู่บนแผ่นหลังกว้างของแซ็กเอ่ยถามเสียงเรียบอย่างรู้ทัน
“เปล่าสักหน่อย ฉันก็แค่บ่นไปงั้นเอง” คำถามของอีวานทำให้แซ็กรีบกลับคำแทบจะทันที ขณะให้ฝ่ามือแกร่งของเขากระชับต้นขาของอีวานให้แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“หึ พูดมากจริงๆ” อีวานเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าบนใบหน้าของเขากลับมีรอยยิ้มบางๆ ระบายอยู่
“เฮ้ แซ็ก พึ่งกลับมาจากโลกคนเป็เหรอ?” ชายหนุ่มร่างใหญ่เ้าของผมสีน้ำตาลสว่างในชุดสูทสีเทาเข้มขยิบตาให้เพื่อนผมดำที่เดินอยู่ข้างกัน แล้วะโทักแซ็กด้วยสุ้มเสียงอันเบิกบาน
“ไงเคสเชอร์ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่” แซ็กหันมาทักทายผู้ชำระความพยาบาทด้วยสีหน้าเซ็งๆ เพราะอีกฝ่ายเข้ามาขัดจังหวะเขากับอีวานจนทำให้บรรยากาศดีๆ หายไปหมด
อีวานมองผู้มาใหม่แวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็เลือกที่จะนิ่งฟังพวกเขาสนทนากัน ขณะที่หนังตาก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
“ก็นะ ่นี้งานยุ่งน่ะ” เคสเชอร์ยักไหล่เล็กน้อยๆ พลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยเพราะต้องทำงานหนักมาตลอดทั้งสัปดาห์
“ิญญาพยาบาทน่ะเหรอ?” แซ็กโคลงหัวเบาๆ เขาพอจะรู้ว่าหน่วยของเคสเชอร์มีหน้าที่ชำระิญญาที่แพ้ให้กับความมืดของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงทวนถามอย่างไม่คิดอะไร
เื่ที่ิญญาแปรเปลี่ยนเป็ผู้พยาบาทแซ็กเองก็ไม่รู้ว่า ปกติแล้วเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหนเหมือนกัน
“ใช่แล้วล่ะ ่นี้ผุดขึ้นมาเยอะอย่างกับดอกเห็ด ไม่รู้อะไรทำให้พวกมันแตกตื่นแบบนั้น” ชายหนุ่มผมดำที่เดินเคียงกับเคสเชอร์บ่นอุบพลางหยิบโน้ตของคนรักที่บอกให้เขากับเคสเชอร์ไปรวมตัวกันที่บาร์ขึ้นมาอ่านอีกรอบ
“ทำงานหนักกันน่าดูเลยสิ” ท่าทีเซ็งๆ ของเคสเชอร์ ทำให้แซ็กเดาะลิ้นหนึ่งที แล้วเอ่ยกับทั้งสองด้วยความเห็นใจอยู่ไม่น้อย
งานของหน่วยชำระผู้พยาบาทไม่ใช่งานง่ายๆ เนื่องจากมีความอันตรายต่อกายเนื้อและดวงิญญามาก หากพลาดแม้แต่ก้าวเดียวกระทั่งดวงิญญาของตัวเองก็อาจได้รับความเสียหายไปด้วย
ด้วยเหตุนี้เองแซ็กจึงเห็นใจเพื่อนทั้งสองที่จะต้องเผชิญกับอันตรายเพื่อชำระผู้พยาบาทที่ปรากฏบนโลกคนเป็
“ก็เหมือนพวกนายไง ดูสิคนบนหลังนายหลับปุ๋ยไปแล้ว” เคสเชอร์เอ่ยแซวยิ้มๆ เขาเลื่อนสายตาไปมองชายหนุ่มหน้าหล่อในชุดสูทที่หลับอยู่บนหลังของแซ็กด้วยความเอ็นดู
แซ็กได้แต่ส่ายหัวเบาๆ พวกเขาก็เดินไปบนทางเท้าท่ามกลางสายลมเอื่อยๆ ที่พัดมาเป็ระยะ จนกระทั่งแยกกันตรงหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ของแซ็กนัก
“อ้อ แซ็ก” ก่อนที่จะแยกกันเคสเชอร์ก็หันมาะโรั้งแซ็กที่กำลังจะข้ามถนนเอาไว้เสียงขรึม
“ว่าไง?” แซ็กเอี้ยวตัวเล็กน้อย จากนั้นจึงหันมาเอียงคอถามเคสเชอร์ด้วยท่าทางกวนๆ
“ฉันได้ยินว่า นายเป็คนแจ้งท่านเซซีลเลียสเื่วงเวทย์อัญเชิญซาตาน ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่า คนของหน่วยเราก็เจอมันเหมือนกัน” เคสเชอร์เอ่ยด้วยสุ้มเสียงอันเคร่งขรึม ใบหน้าของเขามีความจริงจังฉายชัดอยู่ในยามที่เอ่ยกับแซ็ก จากนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับเพื่อนผมดำของเขา
แซ็กยืนนิ่งอยู่บนทางม้าลายพักหนึ่ง เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงแบกอีวานกลับห้องไป
แซ็กไม่รู้ว่า วงเวทย์อัญเชิญซาตานเป็เื่ใหญ่แค่ไหน อันที่จริงเขาแค่เดาว่า คงจะมีใครบางคน้าอัญเชิญซาตานสักตนที่ถูกจองจำอยู่ในนรกออกมา ส่วนจะเป็ซาตานตนใดและถูกอัญเชิญขึ้นที่ไหนเขาเองก็จนปัญญาที่จะคาดเดา
ช่างเถอะ ไม่ว่ามันจะเกิดเื่ใหญ่มากแค่ไหนขึ้น เขาก็แค่ต้องพยายามตั้งรับอันตรายที่อาจมาถึงพวกเขาเท่านั้นเอง
ท่ามกลางแสงยามเช้าวันเสาร์ซึ่งเป็วันหยุดสุดสัปดาห์ของพวกเขา อีวานก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนสีฟ้าพาสเทล แล้วต้องถอนหายใจออกมาด้วยความขัดใจเมื่อเห็นแซ็กวางเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ ‘สำหรับอีวาน’ ลงบนโต๊ะอาหาร
“ฉันเกลียดสมูทตี้ของนาย” อีวานเอ่ยกับคนที่ยืนพิงโต๊ะอาหารอย่างเซ็งๆ พลางหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ไปด้วย
“โตแล้วก็ต้องหัดกินของที่มีประโยชน์บ้างสิ ถ้ากินไม่หมดฉันไม่ให้นายกินกาแฟแน่” แซ็กเอ่ยเสียงดุ แล้วขยิบตาให้อีวานด้วยท่าทางทะเล้น จากนั้นจึงหยิบหลอดบนเคาน์เตอร์มาปักใส่แก้วสมูทตี้ที่อุดมไปด้วยวิตามินจากผักใบเขียวอย่างอารมณ์ดี
“เฮ้อ น่ารำคาญจริงๆ” อีวานกลอกตามองสมูทตี้สีเขียวเข้มราวกับเด็กน้อยที่ถูกบังคับ
เมื่อทำใจได้แล้วชายหนุ่มจึงยอมก้มลงดูดสมูทตี้รสขมฝีมือแซ็กจนหมด
ั้แ่เล็กจนโตอีวานไม่ชอบกินผักใบเขียวมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงมักจะเลี่ยงที่จะกินพวกมันอยู่เสมอ แต่พักหลังมานี้กลับถูกแซ็กบังคับให้กินมันทุกวัน
“พอใจไหม?” หลังจากกลั้นใจดูดสมูทตี้สีเขียวรสขมจางๆ จนหมดอีวานก็เลื่อนแก้วเปล่าไปเบื้องหน้าของแซ็กพลางเอ่ยเสียงขุ่นด้วยสีหน้าเคืองๆ
“ดีมาก กาแฟของนาย” แซ็กเอ่ยเสียงใสด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ แล้วจึงวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะด้านหน้าของอีวานด้วยท่าทางอันเบิกบาน
เมื่อเสิร์ฟกาแฟให้คุณผู้ชายเสร็จแล้ว แซ็กจึงเดินฮัมเพลงไปที่โซนครัวเพื่อนำจานไข่คนสองจานที่เขาเตรียมเอาไว้บนเคาน์เตอร์มาวางไว้บนโต๊ะอาหารเพื่อเริ่มมื้อเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุขของพวกเขาท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้าคละเคล้าไปด้วยกลิ่นกาแฟอันหอมกรุ่นของอีวาน
บ่ายวันนั้น อีวานนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ ขณะที่กำลังอ่านเนื้อหาเกี่ยวกับ ‘แรงะเิมหาศาลของดวงิญญาในสภาวะวิกฤติ ซึ่งจะนำไปสู่การแตกสลายในเวลาต่อมา’ ด้วยความใคร่รู้
แซ็กที่พึ่งจะเอาผ้าจากเครื่องซักไปตากที่ราวด้านหลังเสร็จเดินมาหยุดยืนอยู่ที่ประตู เขาเอนตัวพิงกับขอบประตูที่เชื่อมระเบียงด้วยท่าทางอันผ่อนคลาย
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาสีเหลืองท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ด้วยแววตาอันเต็มไปด้วยความสุขใจ ขณะที่ในหัวก็นึกถึงกิจกรรมอันดุเดือดที่พวกเขาทำกันเมื่อ่สายของวัน
ใช่แล้ว…และครั้งนี้เขาเป็คนอ่อยอีวานขึ้นเตียงเองด้วย!
แค่คิดถึงท่อนขาเรียวๆ ของอีวานที่โอบบั้นเอวของเขาเสียแน่นก็ฟินแล้ว!!
“นี่อีวาน” แซ็กก้าวไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างกับคนที่กำลังจดจ่อกับหนังสืออยู่ เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าอันหล่อเหลาของอีวานพลางเอ่ยเสียงอ้อนไปด้วย
“อะไร?” อีวานเลื่อนสายตาจากหนังสือไปมองใบหน้าอันหล่อเหลาของแซ็ก เมื่อได้สบสายตากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เป็ประกายระยิบระยับของอีกฝ่าย ชายหนุ่มพลันรู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นมา
สายตาทะเล้นแบบนี้ ในหัวคงไม่ได้คิดเื่ดีๆ อยู่เป็แน่!
“จูบที” แซ็กทำปากจู๋พลางเคลื่อนใบหน้าอันหล่อเหลาของตัวเองไปใกล้ๆ กับใบหน้าของอีวานด้วยท่าทางกวนๆ
“...” อีวานหรี่ตามองท่าทางรอจุมพิตอันน่าเกลียดของเ้าชายกบแล้วปิดหนังสือที่อ่านค้างเอาไว้อย่างหมดอารมณ์ด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยจูบแซ็ก…แต่ท่าทางกวนประสาทของอีกฝ่ายทำให้อีวานจูบไม่ลง!
“ไม่เอาน่า เราจูบกันตั้งหลายครั้งนะ!” เมื่ออีวานไม่ยอมตอบสนองสักที แซ็กก็เริ่มบิดตัวพลางยู่ปากบ่นด้วยสุ้มเสียงอันน่าหมั่นไส้เป็ที่สุด
“เฮ้อ!” อีวานยกมือขึ้นมานวดขมับพลางถอนหายใจออกมาเสียงดังด้วยความแหนงหน่ายกับท่าทางอุบาทว์ของอีกฝ่าย
สงสัยจะสมองเจริญไม่เต็มที่ก่อนจะหลุดออกจากร่างเลยทำให้ิญญามีอาการปัญญาอ่อนสินะ อีวานตั้งสมมติฐานข้อนี้ขึ้นมาเงียบๆ
“ถอนหายใจแบบนั้นทำไม ไม่ใช่ว่านายเห็นฉันเป็เพื่อนแก้เหงาหรอกนะ?” แซ็กย่นคิ้วพลางเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ข้างกันเสียงหลงด้วยท่าทางน้อยอกน้อยใจ
“ก็ไม่เชิงหรอก” สีหน้าที่เปลี่ยนจากน่าหมั่นไส้กลายเป็แง่งอนที่เห็นแล้วชวนระอา ทำให้อีวานระบายยิ้มออกมาบางๆ พลางเอ่ยเย้าด้วยสุ้มเสียงอันผ่อนคลายไปด้วย
ถึงแม้ว่าท่าทีของแซ็กจะน่าระอาไปบ้างสำหรับอีวาน แต่ในบางมุมก็น่าเอ็นดูอยู่เหมือนกัน
“เฮ้!” แซ็กยู่ปากอย่างเคืองๆ ที่อีวานพูดอย่างกับว่า เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูดไปเรื่อยแบบนั้น พาให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของแซ็กเริ่มมีเค้าลางของความงอนจริงๆ ผุดขึ้นมา
ท่าทีของแซ็กทำให้อีวานระบายยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เขาเลื่อนฝ่ามือสีขาวสว่างจากปกหนังสือสีควันบุหรี่ไปััใบหน้าหล่อเหลาอันบึ้งตึงด้วยความงอนของแซ็กอย่างนึกเอ็นดู จากนั้นชายหนุ่มก็เคลื่อนริมฝีปากสีชมพูอันสุดแสนจะเซ็กซี่ไปประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากหยักของคนขี้งอนอย่างแ่เบา
“โซลเมทอย่างนายทำไมถึงเื่มากจัง?” อีวานเอ่ยถามเสียงเบาด้วยสุ้มเสียงอันน่าหลงใหลที่พาให้คนฟังใจสั่น แล้วเคลื่อนตัวไปนั่งลงบนตักของแซ็กไปด้วย
“นายมันนิสัยเสีย” แซ็กบ่นอุบอิบ สองมือของเขาเลื่อนไปโอบเอวของอีวานเอาไว้อย่างเป็ธรรมชาติ
…ขณะที่หัวใจเ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะะเิอยู่รอมร่อ
“แล้วไม่ชอบ?” อีวานหัวเราะเสียงใสอย่างอารมณ์ดี เขาเลื่อนฝ่ามือไปประคองใบหน้าอันหล่อเหลาของแซ็กอย่างแ่เบา แล้วประทับจุมพิตอันอ่อนหวานลงไปบนริมฝีปากหยักอีกครั้ง
จุมพิตอันหอมหวานของอีวานพัดพาความขุ่นเคืองที่กำลังก่อตัวขึ้นไปจนสิ้น ชั่วเวลานั้นแซ็กทำได้เพียงรัดเรียวลิ้นอันนุ่มนิ่มของอีวานเอาไว้ราวกับว่า เขากำลังโอบรับความรู้สึกอันบางเบาที่อีวานไม่เคยพูดออกมาเอาไว้เงียบๆ
“ชอบสิ ชอบมากเลยล่ะ!” แซ็กถอนริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากสีชมพูอันชุ่มฉ่ำของคนในอ้อมกอด เขาหยักยิ้มเอ่ยด้วยความสำราญพลางออกแรงรัดเอวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนตักให้แน่นขึ้น
อีวานคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาก็ดึงหน้าของแซ็กมาประทับจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง
เรียวลิ้นของพวกเขากลับมาพัวพันกันด้วยความลุ่มหลงในรสชาติอันหวานล้ำของน้ำหวานที่แลกเปลี่ยนให้กันอยู่ไม่ขาด จากนั้นพวกเขาพัวพันกันอย่างลึกซึ้งภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่ส่องเข้ามาในห้องเล็กๆ อันอบอุ่น
ติดตามตามอ่านได้ทุกวันศุกร์ และ วันเสาร์ เวลา 20.30 จ้า
สำหรับใครรอไม่ไหว ดำเนินเื่ถึง หน้า 241 (หน้า 246 แบบรวมปก) ในฉบับ ebook นะคะ
3K
