ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    จากนั้นทั้งสองก็เดินทางตามหาบอสต่อพวกภูมิได้เดินทางผ่านภูเขาหลายลูกและใช้เวลาในการเดินทางเก็บเลเวลหลายวันจนกระทั่งในตอนที่พวกทั้งสองกำลังเดินหามอนเตอร์อยู่นั้นก็ต้องหยุดลงเมื่อพวกเขาก็ได้เจอเข้ากับ กลุ่มคนที่มีทั้งหมด5คนและ2ใน5คนนั้นเป็นผู้หญิง พวกเขากำลังวิ่งหนีสิ่งมีชีวิตที่เป็นหมาป่าที่ตัวมันเป็นสีเขียวเหมือนใบตอง มันมีขนาดตัวที่ใหญ่เท่ารถยนต์

   มอนเตอร์ หมาป่าเขียว lv.25

รูปแบบพลัง มิเนอร่า

มีความรวดเร็วเป็นอย่างมาก แต่มีพลังชีวิตที่ต่ำ

มันและกลุ่มคนทั้ง5ที่วิ่งนำหน้ามันนั้นอยู่ห่างกันประมาณ5เมตร

   ทันใดนั้นหญิงสาวที่กำลังวิ่งรั้งท้ายกลุ่มนั้นเธอมีผมสีฟ้าจากการย้อมและเธออยู่ในชุดเหมือนนักเวทย์ในการ์ตูนที่ภูมิเคยเห็นก็ได้สุดล้มลงแล้วกลิ้งไปกับพื้นหิมะ เพื่อนที่นำหน้าทั้งสี่คนได้ยินเสียงล้มและเสียงร้องตกใจของเธอจึงได้หันมามองสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาได้หยุดวิ่งในทันทีแล้วหัวหน้ามาเผชิญหน้ากับหมาป่าตัวเขียวที่กำลังตามหลัง

   ถึงแม้สภาพของแต่ละคนก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดีเลยสักคนมีเลือดเต็มตัวแต่ทว่าพวกเขาก็มีท่าทางมุ่งมั่นว่าจะยอมตายไปกับเพื่อน แม้ว่ายิ่งสาวที่ล้มจะบอกให้พวกเขาวิ่งต่อไปไม่ต้องห่วงเธอก็ตาม

   ภูมิเมื่อเห็นภาพดังกล่าวร่างกายของเขาก็ขยับไปเองอย่างรวดเร็ว เขาได้พุ่งเข้าหมาป่าตัวนั้นแล้วได้ต่อยหมัดที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันสีฟ้าเข้าที่หัวของมันอย่างแรง จนทำให้ร่างของมันบิดและกระเด็นไปตามแรงหมัดของเขา นุชที่วิ่งตามมาได้เข้าไปดูอาการของคนที่กำลังล้มอยู่ เมื่อเห็นว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บหลายแห่งเขาก็ได้เข้าไปเอาโพขั่นรักษาให้พวกเขาและให้นุชไปฆ่าหมาป่าเขียวแทน ในตอนแรกพวกเขาจะไม่รับ แต่สุดท้ายพวกเขาก็รับเอาไว้เพราะเห็นนุชกำลังต่อสู้ช่วยพวกเขาอยู่

   "ขอบคุณค่ะ "

   หญิงสาวผมสีฟ้าที่ได้กล่าวเบาๆ

   "ไม่เป็นไรครับ"

   ภูมิกล่าวตอบ

  " แล้วนั้นเธอสู้คนเดี๋ยวจะไหวหรอค่ะคุณจะไม่ไปช่วยเธอหน่อยหรอค่ะ มันเก่งมากๆ เลยนะ"

   ผู้หญิงผมดำร่างผอมที่สาวใส่ชุดเกราะหนังที่ปิดเพียงจุดสำคัญของร่างกายและเป็นผู้หญิงอีกคนในกลุ่มได้กล่าวถามภูมิขึ้นเมื่อเห็นนุชที่กำลังเดินไปหามอนเตอร์ที่กำลังลุกขึ้นจากพื้นดิน

   ภูมิไม่ได้กล่าวตอบคำถามของเธอเขาทำเพียงยิ้มให้เธอเท่านั้นก่อนที่เธอจะต้องตกใจเมื่อขาของมอนเตอร์ตัวนั้นถูกดินโอบล้อมแล้วยืดขามันเอาไว้จากนั้นก็มีดินที่รูปร่างเหมือนกรวดพุ่งปลายแหลมเข้าใส่ท้องของมันจนเลือดสาดกระจาย จากนั้นก็ได้มีอีกสองอันพุ่งเข้าใส่ซ้ายขวาจนท้องของมันกลายเป็น 3 รูเครื่องในและเลือดสาดกระจายเต็มพื้น

   จากนั้นก็ได้มีกรวยดินอีกอันพุ่งเข้าใส่กลางหัวของมัน มันรีบส่ายหัวหลบการโจมตีของนุชแต่กรวยดินนั้นก็ได้โค้งงอพุ่งตามหัวของมันไป จากนั้นไม่นานขาทั้ง 4 ของมันก็อ่อนลงและล้มพับลงพื้น

   ชายร่างผอมในชุดนักเวทย์สีขาวใบหน้าซูบผอมที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกล่าวแนะนำทีมของตัวเอง ซึ่งเขาแนะนำตัวเองเป็นคนแรก ชื่อของเขาคือ

บิว และผู้ชายร่างใหญ่มีกล้ามด้านขวามือของเขาที่ใช้โล่กับดาบคือ นิก และคนด้านซ้ายที่ใส่ชุดเกราะเหล็กเหมือนหันกับนิกแต่ใช้ดาบคู่มีชื่อว่า ปอน ส่วนหญิงสาวผมสีฟ้าที่หกล้มชื่อว่า น้ำ และคนสุดท้าย หญิงสาวผมดำ มีชื่ว่า แพร ซึ่งทั้ง5คนนั้น

   จากนั้นภูมิและนุชก็ได้แนะนำตัวกับพวกเขาบ้าง แต่ก่อนที่จะพูดคุยกันนานกว่านี้ภูมิได้ชวนพวกเขาออกห่างจากตรงนี้ซะก่อนเพราะอาจจะมีมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งได้ยินเสียงการต่อสู้ของพวกเขาหรือไม่ก็ตามกลิ่นเลือดมายังจุดที่พวกเขาอยู่ได้

   ภูมิได้เดินนำหน้าพวกเขาไปโดยพวกเขาได้เดินเรียบไปตามภูเขาซึ่งมีต้นไม้อะไรก็ไม่รู้ซึ่งแผ่กิ่งก้านปกคลุมแสงจนแทบจะไม่สามารถสาดส่องลงมาได้พวกเขาได้เดินห่างจากจุดที่ต่อสู้ประมาณหนึ่งกิโลเมตรก็ได้หยุดลงเพราะภูมิได้เจอที่ที่พอจะเป็นที่พักได้แล้ว มันเป็นเหมือนโพรงถ้ำแต่ไม่ลึกมากและมีต้นไม้ล้อมรอบปิดทางเข้าจนแทบจะมิดชิด

   "พี่ภูมิพวกพี่เลเวลเท่าไหร่กันทำไมถึงได้ใช้พลังได้อะ"

   แพรได้ถามออกมาเสียงดังแม้หญิงสาวร่างเล็กในชุดที่ถูกช่วยไว้จะได้ตบขาเธอเพื่อไม่ให้ถามเมื่อพวกเขาได้นั่งตามจุดต่างๆ ข้างใน  

  "ไม่เป็นไร ก็ไม่เยอะนะ เรามีเลเวล 25 ส่วนพี่ภูมิมีเลเวล 30 แล้วพวกเธอละเลเวลเท่าไหร่กัน"

   นุชกล่าวตอบคำถามออกไปแต่เธอไม่รู้เลยว่าค่าสถานะของภูมินั้นไปไกลกว่าเลเวลเสียอีกที่เธอไม่รู้เป็นเพราะภูมิแอบทำโดยที่เธอไม่เห็นเพราะเขากลัวว่าเธอจะมองเขาเป็นตัวประหลาด ซึ่งทั้งคู่ได้นั่งติดกันเหตุที่ทั้งสองนั่งติดกันก็เป็นเพราะว่าในระหว่างเดินทางพวกเธอก็คุยกันระหว่างเดินซึ่งภูมิก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงทั้งสามคนเขาคุยอะไรกันแหละพากันขำเป็นระยะจนทำให้พวกสาวๆ เริ่มจะสนิทกันมากขึ้น

   "โอโห ทำไม่เก็บเลเวลกันไวจังอะ พวกหนูมีเลเวล18-19ก็ว่าตัวเองเลเวลเยอะแล้วนะ หรือว่าเข้าดันเจี้ยนตั้งแต่วันแรกที่มันปรากฏ"

   พวกเขาแสดงอาการตกใจออกมาชัดเจน

   "แล้วพี่ถามได้ไหมทำไมพวกน้องถึงได้เข้ามาในดันเจี้ยนละ "

   ภูมิกล่าวขึ้นในตอนที่เขากำลังจะจุดไปเพื่อทำอาหารเที่ยง เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาพักของเขาแล้ว