ภรรยาของหนุ่มยัน

"เอ่อ..."เทเซียสมองซินตาค้างทันทีเมื่อเจอกับตัวเลือกที่แสนจะลำบากต่อการเลือก ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังถูกซินแก้แค้นคืน

"ว่าไงครับ? พี่จะเลือกอะไร?"ซินถามย้ำออกมาอีกครั้ง ใบหน้าแปดเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่แสดงว่าเหนือกว่าเทเซียสอย่างมาก

"กดดันพี่จัง...นี่แก้แค้นพี่คืนใช่ไหมเนี่ย?..."เทเซียสถามกลับ ในใจยังลังเลอย่างมาก หากเลือกอย่างแรกเขาคงต้องรออีกนาน เลือกอย่างที่สองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่ากอด

"ผมไม่ได้กดดันเลยนะ แล้วก็ไม่ได้แก้แค้นคืนด้วย ไม่เคยคิดที่จะแก้แค้นคืนเลยด้วยซ้ำ"ซินตอบกลับก่อนจะค่อยๆแสยะยิ้มออกมาเมื่อพูดประโยคท้าย

"แต่หน้านี่ตัดกับคำพูดมากเลยนะ"เทเซียสแสยะยิ้มกลับแล้วพูดออกมา ทั้งสองต่างคนต่างแสยะยิ้มใส่กันอย่างไม่ยอม

"พี่ว่าผมหรอ?"เทเซียสแทบเปลี่ยนสีหน้าไม่ทันเมื่อจู่ๆซินเปลี่ยนสีหน้ามองตาแป๋วแล้วถามเขา เทเซียสถึงกับเลิ่กลั่กทันที

"อะ...เอ่อ...ปล่าวๆพี่ไม่ได้ว่าตัวเล็กนะ พี่แค่หมายถึงว่า...เอ่อ...แบบ...คำพูดกับสีหน้าตัวเล็กมันตัดกันมากเฉยๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไรจริงๆนะ"เทเซียสพยายามเรียบเรียงคำอธิบายให้ซินฟัง ซินมองแล้วแอบกลั้นขำนิดหน่อย "นี่แกล้งพี่หรอ!?"

"อุ้บ!ผมปล่าวนะ"ซินยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำ ก่อนจะตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เทเซียสแกล้งทำหน้ามุ่ยใส่ "โอ๋เอ๋น๊าา~อย่างอนเค้านะ~"ซินพูดง้อเสียงหวาน ทำให้เทเซียสใจสั่นรัวทันทีแต่ต้องเก็บอาการไว้

"เนี่ย!ตัวเล็กอ่ะชอบแกล้งพี่"เทเซียสพูดพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ ซินมองแล้วยิ้มออกมา

"โอ๋ๆอย่างอนผมนะครับ แกล้งเล่นเฉยๆเองอ่ะ"ซินพูดพร้อมกับส่งยิ้ม จากนั้นทั้งสองทานอาหารด้วยกันจนเสร็จแล้วช่วยกันเก็บของทำความสะอาด

"เดี๋ยวพี่เช็ดจานเก็บเองก็ได้ ตัวเล็กไปโทรบอกแม่ก่อนเถอะว่าจะค้างที่นี่ต่ออีกอ่ะ"เทเซียสพูดสั่งในขณะที่ซินกำลังจะเช็ดจาน

"อื้ม"ซินมองแล้วตอบรับในลำคอ ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนไปแขวนไว้ที่สำหรับตากตรงนอกหน้าต่าง แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาแม่ของเขา

ตรู๊ดด~! ตรู๊ด~!

:ฮัลโหลว่าไงลูก:รอสายสักพักหนึ่งแม่ของซินกดรับสายแล้วพูดรับ

"แม่ครับ...คือผมขอค้างที่บ้านพี่เซียสต่อได้ไหมครับ? คือแบบว่า...พ่อกับแม่พี่เซียสจะกลับมาวันอังคารนี้ด้วยอ่ะครับ แล้วพี่เซียสอยากให้ผมเจอกับพ่อแม่เขาด้วย ผมเลยว่าจะขอค้างต่อ หลังจากนั้นค่อยกลับอ่ะครับ"ซินพูดขอ แล้วเงียบรอฟังคำตอบ ไม่รู้ว่าแม่ของเขาจะอนุญาตหรือไม่

:แป๊บนึงนะลูก แม่ขอถามพ่อก่อน:แม่ของซินพูด ก่อนที่เธอจะ๻ะโ๷๞ถามคนเป็๞พ่อ :นี่พ่อ ลูกจะขอค้างต่อ เจอกับพ่อแม่ของลูกเขยแล้วเดี๋ยวกลับ:เสียงของแม่ซินเล็ดลอดออกมาในสายเบาๆ

:เอ้อ! จะย้ายไปอยู่ด้วยกันเลยก็ได้:พ่อของซิน๻ะโ๠๲กลับมา ซินแอบยิ้มนิดหน่อย

:ได้จ่ะ:แม่ของซินพูดตอบ

"ครับ งั้นแค่นี้นะครับ ขอบคุณนะครับ"ซินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมและอ่อนหวาน เทเซียสที่เช็ดจานเสร็จเรียบร้อย เขายืนพิงตรงที่อ่างล้างจานแล้วมองซินพร้อมกับยิ้มออกมาอ่อนๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงของซิน

:จ้าา:แม่ของซินตอนกลับ

"รักแม่นะครับ"ซินพูดแล้วยิ้มออกมา นั่นจึงทำให้แม่ของเขายิ้มออกมาเช่นกัน และเทเซียสด้วย

:จ้าๆแม่ก็รักซินนะ อย่าดื้อมากล่ะ:แม่ของเขาตอบกลับพร้อมกับพูดติดตลกออกมา

"ครับๆ"ซินตอบรับอย่างขำๆ สักพักเขาเป็๲ฝ่ายกดวางสาย "ยิ้มอะไรครับ?"ซินถามขึ้นมาเมื่อหันมาเห็นเทเซียสมองเขาแล้วยิ้มอยู่

"ปล่าว"เทเซียสตอบกลับแล้วส่ายหน้าเบาๆทั้งๆที่ตัวเองยังยิ้มอยู่ พร้อมกับเดินมาหาซิน "น่ารักได้ใครมาเนี่ย!?"เทเซียสพูดก่อนจะจูบเบาๆบนริมฝีปากบาง

"น่ารักที่สุดเลย"เขายังคงพูดชมออกมาอีกพร้อมกับพรมจูบทั่วกรอบใบหน้า "น่ารักมากๆ อย่าไปทำตัวน่ารักแบบนี้ใส่ใครนะ ยกเว้นพี่และครอบครัวของตัวเล็กเอง"เทเซียสพูดสั่ง

"ห้ามน่ารักใส่พ่อกับแม่พี่ด้วยใช่ไหมครับ?"ซินถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย สองมือยกขึ้นโอบเอวแกร่งไว้ เทเซียสมองแล้วทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

"น่ารักใส่ได้ แต่อย่ามาก เดี๋ยวพ่อแม่พี่ขโมยตัวเล็กไปเพราะน่ารักเกิน"เทเซียสตอบออกมา ทำเอาซินถึงกับหลุดหัวเราะทันที

"เขาจะมาขโมยผมไปทำไมล่ะครับ พี่ก็..."ซินพูดออกมาอย่างขำๆ เทเซียสค่อยๆยกมือขึ้นลูบศีรษะอย่างเอ็นดู ก่อนจะก้มลงใช้ปลายจมูกถูกับปลายจมูกของซินเบาๆแล้วจูบบนริมฝีปากอีกครั้งและผละออก

"ขโมยไปเลี้ยงไง ไม่อยากให้ใครมาเลี้ยงตัวเล็ก ตัวเล็กเป็๲เมียพี่นะ พี่เลี้ยงได้คนเดียว อย่าให้ใครมาเอาไปเลี้ยงล่ะ อย่ายอมให้เขาเลี้ยงด้วย!"เทเซียสตอบออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงจังกึ่งพูดเล่น

"ครับๆ"ซินตอบกลับพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "เอ้อ! พี่ช่วยผมหางานทำหน่อยสิ ผมว่าจะหางานพาร์ทไทม์ทำ จะได้แบ่งเบาภาระให้พ่อกับแม่ด้วย"

"๻้๵๹๠า๱เงิน?"เทเซียสถาม ซินจึงมองด้วยสายตาเหนื่อยใจกับคำถามทันที

"ก็ใช่น่ะสิครับ ผมจะทำงานเพื่อเอาเงินไปใช้จ่ายนะ"ซินตอบ

"เงินพี่ไง ตอนนี้เงินพี่ก็เหมือนเงินตัวเล็กนั่นแหละ นี่พี่ว่าจะเอาบัตรเครดิตของพี่ให้ตัวเล็กอยู่ เอาไว้ใช้ได้เลย ไม่ต้องไปเสียเวลาทำงาน"เทเซียสตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ไม่เอาครับ นั่นเงินพี่นะ ผมไม่อยากเป็๞ภาระให้พี่อีก ผมอยากหางานทำเองมากกว่า"ซินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยและพูดอธิบายออกมา ทำให้เทเซียส๻๷ใ๯เล็กน้อยกับคำปฏิเสธนั่นด้วย

"ตัวเล็กคนเดียวไม่ได้ทำให้พี่มีภาระหรอก!!ฮืออ!!!"เทเซียสกอดซินแล้วพูดออกมาก่อนจะแกล้งทำน้ำเสียงร้องไห้ฟูมฟายออกมา

"ไม่ครับ!!เ๹ื่๪๫เงินมันเป็๞สิ่งสำคัญนะ!!ผมไม่อยากใช้เงินใครฟรีๆ!!"ซินตอบกลับและพยายามจะผลักเทเซียสออก

"ม่ายยยย!!!ตัวเล็กต้องใช้เงินพี่นะ!!!"เทเซียสไม่ยอมและพูดออกมา ซินถึงกับกุมขมับทันที "นะครับ พี่อุตส่าห์จะเลี้ยงตัวเล็กอ่ะ ตัวเล็กคนเดียวมันไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก พี่ยอมทุ่มหมดตัวเพื่อตัวเล็กคนเดียวเลยนะ"เทเซียสมองตาแป๋วแล้วพูด

"เวอร์ไปแล้วมั้งครับ"ซินพูดแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ

"พี่พูดจริงๆนะ พี่ยอมให้ตัวเล็กได้หมดทุกอย่างเลย ณ ตอนนี้ แต่ยกเว้นหัวใจเพราะพี่ให้ตัวเล็กไปตั้งนานแล้ว"เทเซียสตอบกลับ แล้วพูดคำพูดหวานแหววออกมาจนทำให้ซินหน้าแดงใจเต้นแรงทันที

"พี่บ้า!"ซินก้มหน้าพูดว่าเบาๆด้วยความเขิน เทเซียสแอบยิ้มออกมาอย่างชอบใจที่ได้แกล้งซินจนเขาเขินด้วย

"ที่พี่พูดทั้งหมดนี่พี่จริงจังนะ ไม่ได้พูดเล่นเลยแม้แต่คำเดียว"เทเซียสพูดบอก ซินจึงมองนิ่งๆพูดอะไรไม่ออก

"แต่ผมเกรงใจ ถึงจะเป็๞แฟนกันแต่นี่มันก็เ๹ื่๪๫เงินทองเลยนะครับ"ซินตอบ เพราะในใจเขารู้สึกเกรงใจเทเซียสมากจริงๆ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่เต็มใจจะให้ แล้วเพราะพี่เป็๲แฟนตัวเล็กไง ตัวเล็กเลยต้องรับไว้"เทเซียสพูดออกมาเชิงบังคับ

"ทำไมชอบบังคับ..."ซินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้เบาๆแต่ทำให้เทเซียสได้ยินอยู่ดี เทเซียสที่ได้ยินยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"ก็เพราะตัวเล็กดื้อไงล่ะ!พี่ถึงต้องคอยบังคับเนี่ย!"เทเซียสตอบออกมาพร้อมกับยกมือบีบแก้มคนตัวเล็กเบาๆแล้วดึงยืดออกมา

"ดื้อแล้วรักไหม?"ซินถามแล้วจับมือเขาไว้ เทเซียสยิ้มออกมาทันที

"รักสิ รักที่สุดเลย รักมากๆจนอยากจะกินเข้าไปแล้วเนี่ย! รักนะครับไอ้ดื้อของพี่"