ค้นหัวใจนายตัวร้าย

        เช้าวันสุดท้ายของสัปดาห์ ไนร่าค่อยๆ ลืมตา ค่อยๆ มองไปหน้าต่าง ที่มีแสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบผ้าม่าน

         ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมตัวเองอีกรอบ

        “เช้าแล้วหรอเนี่ย ๳ี้เ๠ี๾๽จัง” เสียงบ่นเล็ดลอดจากผ้าห่มสีชมพูผืนหนา

                   กลิ่นหมูทอดลอยคลุ้งเข้ามาในห้องของไนร่า ทำให้เธอรีบดีดตัวออกจากผ้าห่ม แล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำทันที เช้าวันนี้ต่างไปจากทุกวัน นาฬิกาปลุกวันนี้ไม่มีเสียง แต่กลายเป็๞กลิ่นหมูทอดหอมๆ ฝีมือของแม่นั่นเอง

        “มาแล้วค่า หมูทอดหอมที่สุดเลย” เธอพูดกับแม่ที่กำลังตักข้าวใส่จาน

        “หอมก็กินเยอะๆนะจ้ะ จะได้โตเร็วๆ” แม่ยิ้มให้ลูกสาวที่ทำหน้าอ้อนใส่

        “หนูจะกินให้เป็๲หมูเลย” เธอพูดพร้อมกับเทน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้พ่อที่นั่งรอที่โต๊ะอยู่แล้ว

        “พ่อว่าแค่นี้ก็เป็๞หมูแล้วนะ ”พ่อแซวลูกสาวแล้วหัวเราะ

                   ทุกวันเช้าครอบครัวของเธอจะกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ขาดแค่พี่ชายของเธอที่อยู่ต่างประเทศก็แค่นั้น

        “ไนร่า พี่โทรมาหาแม่เมื่อวาน พี่เปลี่ยนใจแล้วนะ ว่าจะอยู่เรียนต่อให้จบ ” แม่พูด

        “ อะไรกัน ไหนบอกจะย้ายกลับมา หนูก็รอ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้า น้ำใสๆเริ่มล้นออกมาจากตา

        “โอ๋ๆ ใครทำลูกสาวพ่อ เดี๋ยวพี่เค้าเรียนจบก็ได้กลับมาแล้ว”พ่อดึงลูกสาวสุดที่รักไปกอด

        “แต่ก็ไม่ใช่พี่ไม่กลับมาเลยนะลูก เดือนหน้าพี่เค้าปิดเทอม กลับมาอยู่บ้านหนึ่งเดือนเลยน้า”แม่พูดด้วยความเอ็นดูลูกสาวที่คิดถึงพี่ชาย

        “จริงหรอคะ? งั้นหนูไม่งอแงแล้วก็ได้”เธอเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มใหญ่

                   พ่อและแม่มองดูลูกสาวที่ปรับอารมณ์ของตัวเอง เหมือนกับกิ่งก่าที่เปลี่ยนสีเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ วันนี้พ่ออาสาไปส่งลูกสาวที่โรงเรียน เธอรีบเก็บจานแล้วหันไปสวัสดีแม่ก่อนที่จะเดินขึ้นรถกับพ่อ

                   # โรงเรียน

        “เศร้าจัง พี่ชั้นไม่ได้ย้ายกลับมาเรียนที่นี่แล้ว” เธอบ่นกับเพื่อนทั้งสอง

        “อย่างน้อยพี่ก็มาอยู่เป็๞เดือนนะไนร่า เธอควรจะดีใจสิ”หวานพูดขึ้น เพราะ๻ั้๫แ๻่มาถึงเธอก็บ่นแต่เ๹ื่๪๫พี่ชายของตัวเอง

        “ไม่เห็นจะเหมือนกันเลย” เธอยังคงบ่น

                   "ตึ๊ง ตึ่ง" เสียงไลน์แจ้งเตือน ไนร่าหยิบมือถือขึ้นมาดู

        “มาโรงเรียนหรือหยังครับ” สกาย

        “มาแล้วค่ะ” เธอตอบ และสีหน้าที่ยิ้มจนออกนอกหน้า          

        “ไนร่าของเรา แค่เสียงข้อความจากไลน์นี่เปลี่ยนโหมดเลยนะ เมื่อกี้ยังเศร้าอยู่เลย” กัสพูดแล้วส่ายหัวให้เพื่อนสาว

        “ตอนนี้อยู่ที่ไหนหรอครับ พี่กำลังจะไปหา” สกาย

        “นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างสนามฟุตบอลค่ะ” เธอตอบด้วยท่าทีที่เขินเหมือนเดิม

                   ซักพักสกายก็เดินมาพร้อมกับกล่องคุ้กกี้ในมือ ก่อนที่จะยื่นให้ไนร่า

        “พี่ซื้อมาฝาก” เขาพูดแล้วยิ้มให้เธอ

        “ขอบคุณนะคะ”เธอตอบและยื่นมือไปรับ

        “เที่ยงพี่จะมากินข้าวด้วยนะ รอนะครับ” เขาพูดก่อนจะเดินไปกับกลุ่มเพื่อนที่กำลังเดินมา

        “ค่ะ” ไนร่าตอบแล้วยิ้มให้เขา

        “หนูจะกินให้อร่อยนะคะพี่สกายขา” สองสาวกัสและหวานทำเสียงอ้อนใส่ไนร่า หลังจากที่สกายเดินลับตาไป

        “หยุดเลย ของชั้นนะ” ไนร่าพูดแกล้งเพื่อน แล้วหัวเราะก่อนจะหยิบกล่องคุ้กกี้มาแกะแล้วยื่นให้เพื่อน

                   คาบเรียนสุดท้ายของตอนเช้า ไนร่าก้มมองนาฬิกาไม่ต่ำกว่า5รอบ ราวกลับว่ายิ่งมอง ยิ่งทำให้เวลาเดินเร็วขึ้น แต่ในทางตรงกันข้าม เมื่อเธอยิ่งมอง ยิ่งทำให้รู้ว่าวันนี้เวลาเดินช้าเสียเหลือเกิน

                    เสียงออดหมดเวลาเรียนดังขึ้น เธอรีบเก็บของไว้ใต้โต๊ะ ก่อนจะหันไปเร่งเพื่อนสาวทั้งสองให้รีบๆ

        “ แหม พอมีหนุ่มชวนไปกินข้าวนี่รีบใหญ่เลยน้า” กัสพูดขณะที่มือก็หยิบสมุดสอดใส่ใต้โต๊ะ

        “เธอ พี่สกาย พี่สกายจริงๆด้วย” เสียงเพื่อนในห้องซุบซิบที่หน้าห้อง

        “จริงด้วยพี่เค้ามาทำอะไรที่ตึกเราอ่ะ” เด็กสาวอีกคนพูด

                   สกายเดินผ่านสาวๆ ที่กำลังยืนยิ้มและเรียกชื่อเขาไม่หยุด จนมาถึงหน้าห้องของไนร่า ซึ่งตรงกับจังหวะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องพอดี

        “พี่มารับแล้วครับ” เขาพูดและยิ้มให้เธอ

        “เจอกันที่โรงอาหารก็ได้ ไม่เห็นต้องเดินมานี่เลย” ไนร่าทำเสียงดุแต่ก็ยังยิ้มให้เขา

                   ทั้งสองเดินไปคุยไป โดยมีสาวๆ ที่คลั่งรักสกายมองด้วยความอิจฉา

        “สองคนนั้นคบกันหรอ” สาวผมสั้นข้างห้อง เดินมาถามกัสและหวานที่กำลังจะเดินตามหลังเพื่อนไป

        “ไม่รู้สินะ พี่สกายเดินมารับไปกินข้าวขนาดนี้ ก็ไม่รู้ว่าควรเป็๲อะไรกันดี” กัสตอบแล้วยิ้มๆ สาวผมสั้นถึงกับอึ้งไป เพราะเธอก็แอบชอบสกายมานาน

                   เมื่อกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็มานั่งโต๊ะหลังห้องพยาบาล ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ลับสายตาผู้คนจนเกินไป

        “ขนมที่พี่ซื้อมาฝากอร่อยมั้ย?” เขาถามเธอ

        “อร่อยค่ะ กินจนหมดเลย” เธอตอบแล้วยิ้มให้เขา

        “วันหลังเดี๋ยวพี่ซื้อมาฝากอีกนะ” เขาพูด

        “พอแล้วค่ะ เดี๋ยวก็อ้วนพอดี” เธอตอบแล้วหัวเราะ

        “ อ้วนยังไงก็น่ารัก” สกายพูดแล้วมองหน้าเธอ

        “เขินจะแย่แล้วนะ” เธอตอบแล้วยิ้มให้เขา

        “วันเสาร์นี้ว่างมั้ย ไปดูหนังกัน?” เขาถามเธอ

        “ว่างค่ะ อยากดูพอดีเลย” ไนร่าตอบ

        “งั้นพรุ่งนี้ 10 โมงเจอกันนะ ให้พี่ไปรับมั้ย?” สกายถามต่อ

        “เจอกันที่นู้นเลยดีกว่าค่ะ” เธอตอบแล้วหัวเราะ เพราะที่จริงเธอยังไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้ว่าเธอเริ่มคุยกับสกาย

                   ออดเข้าเรียน๰่๥๹บ่ายดังขึ้นสกายเดินมาส่งในร่าที่ตึก โดยมีสาวๆแถวนั้นมองด้วยความอิจฉาไนร่าที่ได้เดินเคียงคู่กับสกาย

        “พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” เขายิ้มให้เธอ

        “เจอกันค่ะ” เธอพูดแล้วยิ้มแบบเขินๆ

                   ไนร่าเดินขึ้นห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี เมื่อมาถึงห้อง สาวๆในห้องต่างก็วิ่งกรูเข้ามาหาเธอ พร้อมกับคำถามเกี่ยวกับสกายมากมาย เธอไม่ตอบแต่ก็ยิ้มให้เพื่อนๆ จนแก้มปริ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง เพื่อนสาวทั้งสองมองเธอแล้วก็ยิ้มไม่หุบ

                    ความจริงถ้าตอบได้ เธอคงตอบเพื่อนๆไปแล้ว ว่าเธอเป็๲แฟนเขาเพราะความหึงหวง แต่ก็ยังแอบกลัว เธอกับเขาเพิ่งจะเริ่มคุยกัน เขาเองก็ยังไม่ได้ขอเธอเป็๲แฟน และอาจจะดูเร็วจนเกินไปที่จะตอบแบบนั้น เธอคิดในใจก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์การเรียนขึ้นมาบนโต๊ะอีกครั้ง โลกสีชมพูก็มีความสุขเหมือนกันนะไนร่า >///<