หัวใจ..พ่ายรัก

ปึ้งงง!!

แชยองปิดประตูห้องใส่หน้าคนตรงหน้าจนเกิดเสียงดังก้อง แล้วหันหลังให้ประตูแล้วยืนพิงประตูคิดอะไรในใจ

“หายไปตั้งนานจะกลับมาอีกทำไม..มาทำให้ฉัน...ทำไม แต่ถ้าขืนปล่อยให้กลับคนเดียวตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นมั้ยเนี่ยย!!”

เธอพูดขึ้นมากับตัวเองเพราะดูท่าทางเหมือนจะเริ่มเป็๲ห่วงคนข้างนอก

“เป็๲ผู้หญิงแถมหน้าตาดีอีกต่างหาก ถ้ากลับไปคนเดียวตอนนี้มันยิ่งอันตรายซะด้วยสิ เพราะมันก็ดึกมากแล้วนี่นาา..........แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อย.....แต่ว่า..”

เธอพูดออกมาอย่างนั้นไม่คิดจะพูดต่อแล้วก็รีบเปิดประตูห้องออกไปข้างนอกทันที

แหมมม...ยังมีความห่วงเค้าอยู่นะ!!

“เอากุญแจรถมานี่..ดึกมากแล้ว เดี๋ยวไปส่ง..”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกแข็ง โยจองจึงเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคนตัวสูงกว่า

“ไม่เป็๲ไร!! พี่กลับเองได้”

“ก็บอกว่าจะไปส่งไง..ตัวเองเป็๲ผู้หญิง...กลับคนเดียวตอนนี้มันอันตราย”

“ห่วงหรอ!!”

“เปล่าา!! แค่ไม่อยากให้ฮานาต้องเสียแม่ไปตอนนี้ ถึงเค้าจะยังไม่รู้ว่าหน้าแม่ตัวเองเป็๲ยังไง”

มีความเอาลูกมาอ้างนะ

“ก็ได้!!”

โยจองยอมส่งกุญแจรถให้แชยองแต่โดยดี

“จอดรถไว้ไหน..”

“ข้างล่างง!”

เธอได้ยินคำตอบก็เดินนำไปที่ลิป

“เธอคงอยากให้พี่ไปจากที่นี่เร็วๆสินะ”

“ใช่!!”

เธอตอบคำถามแล้วกดลิฟท์ บรรยากาศในลิปตอนนี้เงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งสองคน ด้วยเหตุที่ไม่มีใครเริ่มพูดจนลิปลงมาถึงชั้นล่างสุด ทั้งสองคนก็ออกจากลิปแล้วเดินออกจากคอนโดไปที่ลานจอดรถ
ทั้งสองคนขึ้นรถไปพร้อมกัน โดยที่แชยองนั่งอยู่ฝั่งคนขับแล้วถอยรถขับออกไป บรรยากาศในรถในตอนนี้ก็เหมือนกับตอนที่อยู่ในลิปในตอนนั้น แต่ว่าคราวนี้แชยองเป็๲คนเริ่มพูดขึ้นมาว่า

“คอนโดเดิมใช่มั้ย!! หรืออยู่บ้าน”

“คอนโดเดิม..”

สิ้นประโยคนั้นทุกอย่างก็กลับเข้าสู่โหมดเงียบเช่นเดิม จนขับรถมาถึงคอนโดแห่งหนึ่ง

“โยจองออนนี่...ตื่นได้แล้วถึงคอนโดพี่แล้ว”

“ถึงแล้วหรอ!!”

“ใช่!!”

เธอตอบแล้วลงจากรถ

“เดี๋ยวขึ้นไปส่ง..”

“ไม่เป็๲ไร..ถึงคอนโดแล้ว พี่ขึ้นไปเองได้...แค่นี้เอง..”

“ต่อให้ถึงคอนฯแล้วมันก็ยังอันตรายอยู่ดี สมัยนี้มันไว้ใจอะไรไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ”

แหม๋...มีความหาเหตุผลมาอ้างอีกนะ

“ตามใจก็แล้วกัน!!”

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันแล้วขึ้นไปขึ้นบนจนถึงหน้าห้อง

“ขอบคุณนะที่มาส่งพี่..อย่างน้อยๆพี่ก็รู้ว่าเธอยังมีความเป็๲ห่วงเป็๲ใยพี่อยู่บ้าง”

“ห่วงน่ะอาจใช่!! แต่ใย......ไม่!!!”

เธอพูดจบก็เดินกลับไปทางเดิมที่ตัวเองขึ้นมา แล้วลงไปเรียกแท็กซี่เพื่อที่จะกลับคอนโดตัวเอง

“เอารถพี่กลับก่อนมั้ย!!”

โยจองพูดขึ้นมาแชยองจึงหยุดยืนแล้วพูดขึ้นมาว่า

“ไม่ล่ะ!! เรียกรถกลับเองได้ ไม่อยากเอากลับมาคืน ไม่อยากเจออีก”

เธอพูดจบก็เดินต่อไป
……...


วันรุ่งขึ้น..

“แดดดี๊ๆ..แดดดี๊ตื่นได้แล้ว เช้าแล้วว..ฮานาไม่อยากไปโรงเรียนสายนะ...”

มือน้อยๆของฮานาเขย่าตัวผู้เป็๲พ่อที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนอยู่

“อื้มม..ตื่นแล้วว! แด๊ดตื่นแล้ว..”

เธอตื่นแล้วยกแขนขึ้นไปกอดลูกสาวตัวน้อย

“งื้ออ..แด๊ดไปอาบน้ำได้แล้วว!!”

“จ้าา..ดุจังๆ! ใครเป็๲พ่อใครเป็๲ลูกกันแน่เนี้ยย!!”

เธอปล่อยลูกสาวตัวเองแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ

“อ้ออ..เดี๋ยวเย็นนี้แด๊ดจะไปรับแล้วก็พาไปหาคุณปู่กับคุณย่านะ เพราะ2ทุ่มแด๊ดต้องเข้าเวร..”

“อ่าฮะ!! รีบไปอาบน้ำเลยแด๊ดอ่ะ..เดี๋ยวฮานาจะไปโรงเรียนสาย”

“จ้าๆ..”
.

.
07:15น.

โรงเรียน…

“สวัสดีค่ะ! คุณครู..”

“สวัสดีค่ะ..”

“ไปนะคะแด๊ดด..บ๊ายบายค่ะ”

ฮานารีบวิ่งเข้าไปในโรงเรียน

“บายจ๊ะ....สวัสดีค่ะครูแพรไหม”

“สวัสดีเช่นกันค่ะ!!”

“ฝากด้วยนะคะ”

“ค่ะ!! มันคือหน้าที่อยู่แล้วค่ะ..”

“ขอบคุณค่ะ..ขอตัวก่อนนะคะ”

แชยองมาส่งลูกสาวและกล่าวคำทักทายคุณครูสาวที่โรงเรียนเสร็จก็กลับไปที่คอนโดตัวเองอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่ามีใครสะกดรอยตามเธอมาจนถึงโรงเรียน
“ฮานาเรียนที่นี่งั้นสินะ”

หญิงสาวคนหนึ่งลดกระจกรถลงมาแล้วมองออกไปข้างนอกก่อนจะกล่าว

ตู๊ดด..ตู๊ดดด…

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเธอจึงรีบเอากดปุ่มในรถเพื่อให้กระจกที่ลดลงมานั้นปิดขึ้นแล้วจึงกดรับสาย

“ค่ะป๊าา..”

“โยจองแกอยู่ไหน”

“อยู่..อยู่คอนโดค่ะ!! กำลังจะไปบริษัท..ป๊ามีไรรึเปล่าคะ”

“เปล่าไม่มีไร..แล้วเย็นนี้มีนัดที่ไหนมั้ย!”

“ไม่ค่ะ!!”

“งั้นก็ดีเลย..เย็นนี้จีต้องไปดูงานกับป๊า”

“ดูงานน..งานอะไร ที่ไหนคะ!!”

“เดี๋ยวถึงก็จะรู้เอง”

“OKค่ะ!”
……….
ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

“อ้าาา..ถึงห้องสักที! จะพักผ่อนให้เต็มที่เลยวันนี้”

เธอพูดจบก็หลับตาลงได้สักพักหนึ่งก็ลืมตาขึ้นมาอีก

“หิวว..มาหิวอะไรตอนจะนอนวะเนี้ยย!!”

เธอพูดกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปหาอะไรทาน เมื่อได้ของกินแล้วเธอก็มานั่งที่โซฟาแล้วเปิดโน๊ตบุ๊คดูไปด้วยกินไปด้วย จนเปิดไปเจอคลิปๆนึงซึ่งก็เก่ามากแล้ว เธอจึงคลิกเข้าไปดู..เพราะคนในคลิปนั้นหน้าตาเหมือนพ่อของเธอ และคลิปนี้มีความยาวอยู่ที่ประมาณ9-10นาที่เท่านั้น

“หื้มม!! รูปแด๊ดกับมี๊นิ่..นานแล้วด้วย! แด๊ดกับมี๊ตอนนั้นสวยจัง......นัยนา‘เดือด’ ‘ลั่น’นักข่าวออกสื่อ..ดูหน่อยดีกว่าจะเป็๲ยังไง”

เธอพูดแล้วก็กดคลิกเข้าไปดูคลิปนั้น

“อยากรู้มากใช่ป่ะ! ว่ากูพูดจริงมั้ย..ใช่กูพูดจริง! กูไม่ได้พูดแค่เพื่อจะให้พวกมึงหยุดสตันแล้วตามกูไปอย่างเดียว เมียกูไม่ได้ร่านอย่างที่พวกมึงคิดด้วยเว้ย เด็กในท้องเจนนี่ก็ลูกกูจริงๆไม่ใช่ลูกคนอื่น แล้วกูก็ไม่ได้เป็๲กระเทย คนเป็๲หมอเค้าคงไม่ทำตัวร่านจนไม่รู้ว่าใครเป็๲พ่อของเด็กจนต้องหาคนมารับผิดชอบหรอกเว้ยย..เพราะกูนี่แหละพ่อของเด็กในท้องหมอเจนนี่ ร่างกายกูแค่มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลง แล้วกูก็ไม่ได้เป็๲แค่คนเดียวที่ร่างกายมีความผิดปกติทางโคโมโซม มีคนอีก1ใน100ถึง1,000คนที่เป็๲แบบกู..”

เธอพูดจบก็ฟาดแผ่นกระดาษแผ่นบางๆแผ่นนึงลงกับพื้นแล้วพูดต่อว่า

“แล้วกูก็เชื่อว่าอาจจะมีคนในวงการหลายคนที่อาจเป็๲แบบกูก็ได้..ใครจะไปรู้!! แต่แค่ไม่มีใครกล้าพูด..แค่ต้องมีคนเริ่ม!! นักข่าวอย่างพวกมึงจำเอาไว้เลยนะ..อย่าเสือกเ๱ื่๵๹คนอื่นอีก ถ้ายังจะเสือกเพื่อเรียกเรทติ้ง ไปเอาเ๱ื่๵๹พ่อแม่พี่น้องมึงมาดิ่ ถ้าพวกมึงยังไม่เลิกตามรังควานนะ กูอาจจะฟ้องให้หมดตัวเลยคอยดู..ไม่สิ!! กูฟ้องพวกมึงหมดแน่ เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี..หมายศาลจะส่งไปถึงหน้าสำนักงานข่าวที่พวกมึงทำงานอยู่แน่นอน แล้วถ้าพวกมึงเอาไปเขียนข่าวแบบผิดๆ แล้วถ้าบิดเบือนความ..........”
“๲ั๾๲์!! พอได้แล้วว..”

เสียงรรรรรรร้องลั่นขึ้นมาตัดบทนัยนาจากทางด้านหลัง นัยนาจึงรีบหันกลับไปมองรรรรรร

“รันน...”

นัยนากล่าว

“คุณหมอรันคะ/ครับ!!”

พวกนักข่าวเงียบไปนานหลังจากที่นัยนาพูดตวาดด้วยอารมณ์เดือดและร้อนสุดขีดใส่หน้าพวกนักข่าว แล้วก็พูดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นรรรรรรที่เข้ามาหยุดนัยนา ที่กำลังพูดด้วยอารมณ์ร้อนและโมโหอยู่

“คุณหมอคิดยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วก็ที่นะ..๲ั๾๲์พูดมันจริงรึเปล่า”

“คืออ...”

“กูบอกพวกมึงไปหมดแล้วไงวะ..พวกมึงจะมาถามเชี้ยอะไรอีก!!”

นัยนาโพลงปากพูดออกมาอีกครั้ง..

“๲ั๾๲์พอแล้วว..ขึ้นห้อง!! ขึ้นห้องง!!!”

รรรรรรพยายามที่จะฉุดนัยนาห้กลับขึ้นคอนโด จนสุดท้ายนัยนาก็ยอมเดินไปพร้อมกับเธอ

คลิปจบลงแค่นั้น..

“ย้าาห์ แด๊ดทำเพื่อมี๊กับเรามากขนาดนี้เลยหรอเนี้ยย..ขอบคุณนะคะแด๊ดที่ทำเพื่อมี๊กับแชโดยไม่กลัวว่าคนอื่นจะมองภาพลักษณ์แด๊ดยังไง แต่ว่าแด๊ดน่ากลัวจังตอนอารมณ์แบบนี้..”

แชยองพูดขึ้นมาหลังจากดูคลิปนั้นจนจบ แล้วน้ำตาแห่งความทราบซึ้งและขอบคุณผู้เป็๲พ่อก็ไหลออกมาโดยที่เ๽้าตัวไม่รู้ตัว

“อ้าา..ไหลออกมาได้ไงเนี้ยย!!”

แชยองกล่าวพร้อมใช้มือปาดน้ำตาตัวเองออกไปแล้วปิดโน๊ตบุ๊คลงก่อนจะกลับเข้าไปนอนในห้องแล้วตั้งค่านาฬิกาปลุกในโทรศัพท์แล้วนอนจนถึงเวลาที่ใกล้จะต้องไปรับลูกสาวเสียงนาฬิกาในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเพื่อปลุกให้ตื่นจากนอนหลับ
15:35น.

โรงเรียน..

แชยองขับรถมาถึงโรงเรียนแล้วเดินเข้าไปรับลูกสาวที่กำลังรอเธอมารับกลับ แล้วทั้งสองก็เดินจับมือออกมาด้วยกัน

“ทีนี้ก็ไปบ้านคุณปู่กับคุณย่ากัน..”

“Let Goo!! แด๊ดฮานาอยากกินน้ำปั่นก่อนอ่าา...”

“เอ้าา..อาๆๆ เดี๋ยวแด๊ดพาจอดซื้อร้านข้างหน้าก็แล้วกัน”

“OK!! ????”

แชยองขับรถเข้าไปจอดข้างหน้า แล้วยัยหนูฮานาก็รีบเปิดประตูลงจากรถวิ่งเข้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง แชยองก็รีบเดินตามไป