บทที่15
อดีตที่แสนโหดร้าย
อี้ชิงเริ่มทำการเล่าเื่ราวทุกอย่างเริ่มั้แ่ต้นทั้งหมดเกี่ยวกับที่มาของหลี่หยาง
โดยสิ่งที่เขาทำการเล่าออกมาเป็อันดับแรกนั่นก็คือเกี่ยวกับเื่ของตระกูล
ตระกูลหลี่เป็หนึ่งตระกูลขนาดใหญ่ดินแดนแห่งนี้เป็ตระกูลที่มีทั้งอำนาจมีทั้งเงินทองมีทั้งกำลังพวกเขามีทุกอย่างอยู่ภายในมือ
โดยที่เรียกได้ว่าเป็ตระกูลที่ยิ่งใหญ่เป็อย่างมากโดยพวกเขาส่วนใหญ่แล้วจะทำหน้าที่รับราชการแล้วก็เป็ขุนนางยศใหญ่โตมีทั้งเส้นสายและเงินทอง
แต่เพราะว่าเป็ตระกูลขนาดใหญ่ผู้ที่อยู่ภายในตระกูลก็ล้วนแล้วแต่เป็จุดคาดหวังว่าจะเป็อัจฉริยะและเป็ผู้ที่มีพร์ถ้าผู้ใดเกิดภายในตระกูลนี้แล้วไม่มีพร์ติดตัวชะตากรรมของคนผู้นั้นเองก็คงจะไม่ต่างจากคนไร้ค่าในสายตาของผู้อื่น
โดยตระกูลนี้ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันมีนามว่าหลี่ไห่เยียนเขาเป็ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันแล้วก็เป็ขุนนางที่มีความสามารถโดยที่รับตำแหน่งใหญ่โตภายในราชสำนักแล้วก็เป็คนที่มีความสามารถในด้านการฝึกฝนวรยุทธโดยตัวของเขามีภรรยาอยู่ทั้งหมด 3 คนเป็ฮูหยินเอกหนึ่งแล้วก็อนุภรรยาอีกสองคน
ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือมารดาของหลี่หยางแต่ว่าเื่ราวทุกอย่างมันซับซ้อนกว่าที่เห็นเพราะว่าหลี่หยางเขาไม่ใช่บุตรชายของหลี่ไห่เยี่ยน
แต่เขาเองก็เป็คนที่มีสายเืของตระกูลหลี่เช่นเดียวกันโดยที่ก่อนหน้านี้คนที่ควรจะขึ้นเป็ผู้นำของตระกูลหลี่มันไม่ใช่หลี่ไห่เยี่ยนแต่ว่ามันควรจะเป็พี่ชายของไห่เยี่ยนที่มีนามว่าหลี่เหยียน
หลี่เหยียนเขาเป็พี่ชายแล้วก็เป็คนที่มีพร์เป็อย่างมากในด้านการฝึกฝนวรยุทธั้แ่วัย20 เขาได้ขึ้นกลายเป็แม่ทัพใหญ่ของดินแดนห้าธาตุแห่งนี้นำพาตระกูลหลี่ให้รุ่งเรืองเป็อย่างมาก
และคนผู้นั้นก็คือบิดาของหลี่หยางนับตามฐานะแล้วหลี่ไห่เยี่ยนก็คงจะเทียบฐานะได้เทียบเท่ากับว่าเป็อาของหลี่หยาง
เหตุการณ์ทุกอย่างที่มันทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปคงจะต้องเริ่มต้นขึ้นเมื่อตอนที่หลี่หยางยังคงอายุได้ไม่เท่าไหร่
ในตอนนั้นหลี่เหยียนผู้เป็บิดาของหลี่หยางตัวของเขาได้รับหน้าที่ในการทำภารกิจบางอย่างที่เป็ภารกิจรับเขาเป็คนที่มีความสามารถและเก่งกาจในด้านวรยุทธเป็อย่างมากแต่ว่าภารกิจนั้นเขาทำพลาดโดนสังหารตาย
มันทำให้ทุกอย่างมันเป็ไปผู้นำตระกูลเลยตกมาเป็ของหลี่ไห่เยี่ยนผู้เป็น้องชายและเพราะว่าผู้เป็มารดาของหลี่หยางรู้ดีว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างหบร่ไห่เยี่ยนต้องขับไล่พวกเขาออกจากตระกูลอย่างแน่นอน
ในตอนนั้นมารดาของหลี่หยางกำลังตั้งท้องลูกอีก1 คนนั่นก็คือน้องสาวของหลี่หยาง
นางมีชื่อว่าหลี่อวี้นางอายุห่างจากหลี่หยางประมาณ2 ปีและเพราะว่ามีลูกน้อยทั้งสองที่ต้องดูแลให้ตอนนั้นหลี่ไห่เยี่ยนมันเองก็พึงพอใจในความงามของพี่สะใภ้ของตนเองเลยทำการยื่นข้อเสนอให้นางไปเป็อนุภรรยาของมัน
แน่นอนว่ามารดาของเด็กทั้งสองที่เพิ่งสูญเสียสามีเพื่อที่จะทำการรักษาลูกทั้งสองของตนเองให้อยู่ภายในตระกูลเอาไว้นางเอกต้องยินยอม
หลี่ไห่เยี่ยนมันแตกต่างจากพี่ชายของมันที่ว่าตัวของมันไม่ใช่คนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีแต่ว่ามันเป็คนที่มีจิตใจหยาบกระด้างพ่อของหลี่หยางเป็แม่ทัพที่ยิ่งใหญ่เขาเป็คนที่ผู้คนนั้นต่างพากันเคารพยกย่อง
แต่ว่าผู้เป็น้องชายนะไม่ใช่ผู้คนนั้นต่างเกลียดชังเพราะว่าตัวของมันเป็คนที่ใช้ไม่ได้
เื่ราวเหตุการณ์และต้นกำเนิดของเขาก็เป็เช่นนั้น
อี้ชิงตัวของเขาเล่าต่ออีกว่าหลังจากที่หลี่หยางได้โตขึ้นมาตัวของเขาไม่ได้มีพร์ติดตัวเส้นลมปราณถูกปิดตายเลยทำให้โดนรังแกั้แ่ยังเล็ก
โดยคนที่รังแกนั้นก็คือบุตรชายคนโตและบุตรชายคนรองของผู้นำตระกูลหลี่ผู้ที่มีศักดิ์และฐานะเป็ลูกพี่ลูกน้องกับเขาคนทั้งสองเป็คนที่มีความสามารถเลยมักจะเหยียดหยามและรังแกหลี่หยางมาโดยตลอด
โดยเื่นี้พวกมันเองก็สามารถกระทำได้ดั่งใจเพราะว่ามีฮูหยินใหญ่เป็คนคอยให้ท้ายอยู่ตลอดอี้ชิงเขาเล่าต่อว่าบางครั้งคนเ่าั้ถึงกับเตะต่อยหลี่หยางจนาเ็สาหัสแล้วก็ต้องนอนติดเตียงไปหลายวัน
โชคยังดีที่ว่าหลี่ิอวี้ผู้ที่เป็น้องสาวของหลี่หยางตัวของนางเป็คนที่มีความสามารถในด้านการฝึกฝนแถมรูปลักษณ์ยังงดงามนางเลยไม่ได้โดนรังแกภายในตระกูลเพราะว่าตระกูลเห็นว่าสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้เพราะว่าสามารถนำไปแต่งออกเรือนแล้วผูกสัมพันธ์กับตระกูลต่างๆได้
ชีวิตในวัยเด็กของหลี่หยางมันเป็ชีวิตที่ช่างหน้าอาภัพเพราะว่าเขานั้นโดนรังแกมาตลอดทั้งชีวิตบางครั้งาเ็เจียนตายผู้เป็มารดาก็พยายามปกป้องอย่างสุดชีวิตแต่ว่าอำนาจของนางภายในตระกูลนั้นน้อยนิด
เพียงแค่บ่าวข้างกายนั่นก็คือมารดาของอี้ชิง
ยิ่งเป็่หลังๆหลี่หยางในวัยย่างเข้า18 ปีแล้วเขาเองก็โดนกลั่นแกล้งเช่นเดียวกันในการส่งชื่อเข้ามาภายในกองทัพแล้วก็ให้โดนพามาที่าของดินแดนทั้ง2 ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้
่นี้มารดาของหลี่หยางนางกำลังล้มป่วยไม่สามารถปกป้องลูกชายของตนเองได้เลยแม้แต่น้อยเพราะแบบนั้นหลี่หยางถูกนำพาตัวมาภายในาที่เหมือนกับการปะาเช่นนี้
นี่คือเื่ราวทั้งหมดหลี่หยางทำการเล่าออกมาเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นเพื่อที่จะให้นายน้อยของตนเองสามารถทำความเข้าใจเกี่ยวกับเื่ราวที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วที่สุด
หลังจากที่ได้ฟังเื่ราวที่ได้ถูกทำการเล่าออกมาแล้วหลี่ใบหน้าของเขายังเรียบเฉยเ็าและมันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
‘ พวกเราสองคนก็เหมือนกันจริงๆนะหลี่หยาง ’ เขาพูดกับตนเองภายในใจพร้อมกับยิ้มเยาะในโชคชะตาที่ช่างคล้ายคลึง
เื่ราวที่เกิดขึ้นกลับตัวของเขาเองในอดีตแล้วเื่ราวที่เขาได้รับฟังจากปากของอี้ชิงมันทำให้เขานั้นรู้ว่าโชคชะตาของพวกเขาทั้งสองนั้นคล้ายคลึง
ในอดีตเขาเองก็เคยเป็เช่นนั้นตัวเขาไม่รู้จักแม้กระทั่งใบหน้าพ่อและแม่ของตนเองโดนกลั่นแกล้งมาทั้งชีวิตพยายามกระเสือกกระสนเพื่อเอาชีวิตรอด
“ นายน้อยเหตุใดถึงแสดงรอยยิ้มเช่นนั้นล่ะขอรับ? ตัวของท่านไม่รู้สึกโกรธเกี่ยวกับเื่ราวที่เกิดขึ้นเลยอย่างนั้นหรือ?” อี้ชิงกำลังนั่งอยู่ข้างๆพูดขึ้นพร้อมกับแสดงใบน่าประหลาดใจ
“ โกธรสิ.. แต่ว่าพวกเราไม่สามารถกระทำอันใดได้ดังนั้นในตอนนี้ถ้าข้าอยากจะแก้แค้นก็คงทำไม่ได้”
“ แต่ว่าถ้ารอดพ้นจากาในครั้งนี้ไปมันก็ไม่แน่ ” หลี่หยางเปลี่ยนใบหน้าของตนเองกลายเป็ใบหน้าที่จริงจัง
“ นายน้อยหมายความว่าอย่างไรขอรับ? ” อี้ชิงสงสัย
“ หลังจากจบานี้พวกเราจะแข็งแกร่งขึ้น ข้าเคยบอกเ้าไปแล้วยังไงว่าข้าจะไม่เหมือนเดิมตัวของข้าในตอนนี้กำลังมีมันกำลังมีความรู้สึกที่อยากจะเติมเต็มแล้วอยากจะไขว่คว้ามากพอดูเลยที่เดียว”
“ ตัวของเ้าเองก็จำเป็จะต้องช่วยข้าเช่นเดียวกัน พวกเราสองคนจะเอาชีวิตรอดภายในาครั้งนี้แล้วก็เดินทางกลับไปเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง” หลี่หยางหันไปจ้องมองอี้ชิง
นี่เป็อีกหนึ่งครั้งที่ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์มองผู้เป็นายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในตอนนี้ดวงตาของมันกำลังมองผู้เป็นายอย่างปลื้มปิติ
†††
การฝึกอย่างหนักได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเขาพักเพียงแค่คืนเดียวเท่านั้นหลังจากนั้นก็ทำการเริ่มฝึกฝนต่อในขณะที่ยังไม่ได้ลงสู่า
ทั้งสองการฝึกฝนกระบี่ของตนเองั้แ่ในตอนเช้าจนถึงตอนเย็นพวกเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาทำการตวัดกระบี่ของตนเองไปกี่ครั้ง
แต่เมื่อมานั่งมองมือของตัวเองในทุกๆวันมันก็เกิดาแพุพองตลอด
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: : ค่าความรวดเร็วเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: ค่าความยืดหยุ่นเพิ่มขึ้น1 หน่วย
---
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: : ค่าความรวดเร็วเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: ค่าความยืดหยุ่นเพิ่มขึ้น1 หน่วย
---
หลี่หยางฝึกฝนร่างกายของตนเองอย่างหนักเพื่อเพิ่มคุณสมบัติร่างกายของตนเองในทุกๆด้าน
---
ระบบ: : ค่าประสาทััพิ่มขึ้น1 หน่วย
------
---
ระบบ: เส้นพลังปราณเพิ่มขึ้น1 หน่วย
---
---
ระบบ: : ค่าสติปัญญาเพิ่มขึ้น1 หน่วย
---
เขาไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าามันจะเป็อย่างไรในตอนนี้กองทัพของทั้งสองฝ่ายก็ยังคงฟาดฟันกันไปส่วนตัวของเขาเองก็กำลังฝึกฝนไป
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
---
ระบบ: ค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
---
หลังจากที่ผ่านมา3 วันหลังจากที่เขาทำการก้าวลงไปสนามรบในครั้งนั้นเข้าได้ฝึกฝนตนเองมา 3วันแล้ว
ค่าสเตตัสของเขาเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง
----------------
ชื่อ หลี่หยาง LV15
เผ่ามนุษย์
ฉายา-----
HP[430/430]
MP[150/150]
ค่าความเหนื่อยล้า[100/100]
ค่าความหิว[100/100]
ค่าความกระหาย[100/100]
ค่าประสบการณ์EXP[3000/120]
ค่าสเตตัสหลัก
ความแข็งแกร่ง82 หน่วย
ความรวดเร็ว79 หน่วย
ความยืดหยุ่น64 หน่วย
ประสาทัั75 หน่วย
เส้นพลังปราณ67 หน่วย
สติปัญญา45 หน่วย
---------------
แต่ว่ามันมีสิ่งที่น่าประหลาดใจมากกว่านั้น
ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ข้างๆเป็ทุ่งหญ้าเขียวขจีอันกว้างใหญ่ต้นหญ้าสีเขียวขจีพวกมันกำลังเอนเอียงไปมาตามสายลมที่กำลังเย้าหยอกสายลมเย็นๆพัดผ่านในยามเที่ยงวันดวงอาทิตย์ยามนี้กำลังลอยสูงขึ้นจนมาอยู่ตรงบริเวณกลางศีรษะมันกำลังสาดส่องแสงสว่างไสวรวมไปถึงความร้อนระอุ
ร่างของบุรุษทั้งสองกำลังฟาดฟันกระบี่ของตนเองอย่างดุเดือดฝีมือกระบี่คำว่าเขาได้ตอนนี้ถือได้ว่าไม่มีผู้ใดกินกันลงเลยทีเดียว
แต่ในขณะที่กำลังแลกกระบี่เป็อยู่นั้นอี้ชิงเขาได้ทำการก้าวถอยหลังออกมาอยู่ๆกำลังภายในร่างกายของเขามันก็ไหลเวียนออกมาจากทางเส้นพลังปราณยังไม่ทันได้ตั้งใจ
พลังปราณเ่าั้ห่อหุ้มตัวกระบี่เหล็กภายในมือของเขาเอาไว้
พรึ่บ!!!
----
ระบบ:ตรวจพบพลังปราณ
----
ข้อความมันปรากฏขึ้นตรงหน้าของหลี่หยางดวงตาของเขากำลังจ้องมองไปที่กระบี่ของคู่ซ้อมที่อยู่ด้านหน้ามันมีออร่าพลังปราณห่อหุ้มอยู่
ไม่ใช่เพียงแค่หลี่หยางไม่ต้องหยุดเท้าของตนเองลงแม้แต่อี้ชิงตัวของเขายังหยุดการเคลื่อนไหวของตนเองเลยดวงตาจ้องมองกระบี่ภายในมืออย่างตื่นตระหนกก่อนจะอุทานออกมา “ นายน้อย!!!”
“ นี่มันทักษะการควบคุมลมปราณของข้าสามารถห่อหุ้มกระบี่ได้แล้ว” มันรีบทำการยกสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อให้ผู้เป็นายที่อยู่ด้านหน้าได้มอง
หลี่หยางเขาทำท่าทางสงบนิ่งจ้องมองกระบี่ที่ถูกเขาหุ้มด้วยพลังปราณ ‘ ก็น่าจะได้อยู่หรอกฝึกกันมาตั้งหลายวันแถมเลวอย่างเพิ่มขึ้นอีก’
หลี่หยางขณะที่เขากำลังจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ภายในหัวของเขามันก็บังเกิดความคิดบางอย่างขึ้น
เขาทำการยกกระบี่ในมือของตนเองขึ้นมาดวงตาจ้องมองกระบี่สีเงินที่มันกำลังกระทบกับแสงจากดวงอาทิตย์
‘ รวบรวมพลังปราณแล้วก็ส่งออกมา.. ’ ดวงตาของเขาหรี่เล็กลงที่ของเขาเพ่งเล็งไปที่กระบี่ภายในมือ
และแล้วความพยายามของเขามันก็สำเร็จ
ตรึง!!
---
ระบบ: ท่านได้รับสกิลควบคุมพลังปราณ
---
ข้อความจากระบบปรากฏตรงหน้าดวงตาทั้งสองข้างของหลี่หยางเบิกกว้างขึ้น
จบบท