ตอนที่25
"สวนดอกไม้หลังวัง."
ฮองเฮา: ท่านเทพท่านอยู่ที่ไหนท่านได้ยินข้าไหม ไหม
ท่านเทพ: ฮ่า ฮ่าข้าอยู่นี่!! เ้า้าพบข้ามีเื่อันใดกัน
ฮองเฮา: ข้าอยากกลับบ้านข้าทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว
ท่านเทพ: ยังเ้ายังมีสิ่งที่ต้องทำอีกแต่เ้าจะกลับตอนนี้ยังไม่ได้
ฮองเฮา: ทำไมข้าถึงกลับไม่ได้
ท่านเทพ: เ้ายังไม่เสร็จสิ้นภารกิจยังไงล่ะ
ฮองเฮา: เสร็จแล้ว
ท่านเทพ: ยังเ้ายังทำไม่สำเร็จ โจโฉ
ฮองเฮา: โจโฉทำไม
ท่านเทพ: เ้าต้องทำให้โจโฉรู้ใจตนเองให้ได้
ฮองเฮา: หา!! ข้าไม่ใช่ผู้หญิงข้าทำไม่ได้
ท่านเทพ: ถึงใจเ้าจะเป็ชายข้าเชื่อว่าเ้าก็ทำได้เช่นกัน
ฮองเฮา: ไม่ข้าไม่อยากทำได้โปรดส่งข้ากลับโลกปัจจุบันด้วยเถอะ
ท่านเทพ: ไม่ได้ถ้าเ้าไม่อยากทำเ้าก็จงอยู่ที่นี่ต่อไปฮ่า ฮ่า
ฮองเฮา: เดี๋ยวท่านเทพท่านอย่าพึ่งไป ข้าพูดยังไม่จบ
ท่านเทพ: ไว้วันหน้าข้ามาใหม่ฮ่า ฮ่า..
ฮองเฮา: เดี๋ยวท่านปัดโธ่!!!ท่านบังคับข้าแบบนี้ไม่ได้ข้าทำไม่ได้ข้าก็บอกท่านแล้วว่าข้าเป็ชายเดี๋ยวนะหรือว่าท่านรู้แต่แรกแล้วว่าข้าไม่ใช่หญิง
"ลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่เดินครุ่นคิดไปมา"
ฮองเฮา: ทำไมข้าต้องทำให้ไอ้เ้านั้นรู้ใจตนเองหรือว่าข้าต้องทำให้โจโฉมีใจให้กับข้าอย่าง งั้นรึหรือว่าข้าเื่แบบนี้มันบังคับจิตใจกันได้สะที่ไหนกันเล่าปัดโธ่..
"ฮองเฮาถอนหายใจเฮือกใหญ่"
ฮองเฮา: ข้ารู้สึกท้อแท้กับสิ่งที่เป็อยู่ข้าเกลียดขี้หน้าเ้าเป็อย่างยิ่งโจโฉแต่ข้าก็ต้องเข้าหาเ้าท่านเทพนะท่านเทพโหดร้ายกับข้าเกินไปแล้ว
"ตำหนักหลวง.."
ฮ่องเต้: วี๋เซียนพระสนมเป็เช่นไรบ้าง
วี๋เซียน: พระนางเหมือนเสียสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะนางเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดอาหารก็ไม่ยอมทานน้ำก็ไม่ยอมดื่ม
ฮ่องเต้: เ้าส่งนางกำนัลสักคนไปดูแลนาง
วี๋เซียน: จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะถ้าฮองเฮารู้เข้า
ฮ่องเต้: นางไม่มีทางรู้เด็ดขาดนี่คือคำสั่งข้าใครก็ขวางข้าไม่ได้และอีกอย่างนางไม่เคยไปตำหนักเย็นสักครั้ง
วี๋เซียน: พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะรีบไปเดี๋ยวนี้
"หลังจากฮองเฮากลับจากสวนหลังวังนางตรงไปยังตำหนักหลวงฮ่องเต้"
ขันที: ฮองเฮาเสด็จตำหนักหลวงฝ่าา
ฮองเฮา: ฝ่าา
ฮ่องเต้: น้องหญิง
ฮองเฮา: ฝ่าาเพฮ่าทรงทำอะไรอยู่เพฮ่า
ฮ่องเต้: ข้านะรึข้ากำลังอ่านคำร้องจากเหล่าเสนาบดี
ฮองเฮา: อย่างงั้นรึเพฮ่า
ฮ่องเต้: เ้าเดินเหินมาถึงตำหนักข้ามีเื่อันใดกัน
ฮองเฮา: ฝ่าาหม่อมฉันไม่อยากเดินเหินมาเหยียบตำหนักพระองค์นักหรอกหม่อมฉันมีสิ่งที่หม่อมฉันต้องทำให้สำเร็จ
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าพูดเช่นนี้
"ฮองเฮามองไปรอบ รอบภายในห้องนางกำนัลทั้งหลายต่างเดินออกจากตำหนักไปหมดและหลังจากนั้นฮองเฮา ก็มองไปยังโจโฉ.."
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าอย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้
ฮองเฮา: ทำไมเพฮ่าฝ่าาหม่อมฉันมองพระองค์ด้วยสายตาเช่นนี้มิได้หรือเพฮ่า
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าใจเย็น เย็น ค่อย ค่อยพูด ค่อย ค่อยจา
ฮองเฮา: ไม่ได้เพฮ่า
ฮ่องเต้: ไม่ได้แล้วเ้าจะทำอะไรข้า
"จากนั้นฮองเฮาดึงแขนฮ่องเต้และจับฮ่องเต้หมุนอยู่หลายรอบ"
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าทำอะไรกันข้าเวียนศรีษะไปหมดแล้ว
"ฮองเฮาหัวเราะชอบใจฮ่า ฮ่า...."
ฮ่องเต้: เ้าเป็บ้าอะไรน้องหญิงเ้าจะแปลงร่างรึ หรือว่าเ้าเป็ปีศาจ
ฮองเฮา: ปีศาจอย่างงั้นรึฮ่า ฮ่าข้าว่าเ้าต่างหากที่เป็ปีศาจอย่ามาว่าข้าเช่นนี้ข้าไม่ใช่ปีศาจ
ฮ่องเต้: เ้าก็ว่าข้าเช่นกันนิทำไมข้าจะว่าเ้าไม่ได้น้องหญิงเ้าเป็อะไรของเ้ากันแน่
ฮองเฮา: ฝ่าาพระองค์เป็อะไรเพฮ่า
ฮ่องเต้: ข้ายังคุยกับเ้าไม่รู้เื่เ้ากับถามข้าฝ่าาพระองค์เป็อะไรข้านิมึนตึบเลย ตึบจริง จริงน้องหญิงข้าว่าเ้ากับข้าอาจจะคุยกันไม่รู้เื่ก็เป็ได้
ฮองเฮา: ฝ่าาหม่อมฉันก็พูดจาไม่รู้เื่อยู่แต่ไหนแต่ไรพระองค์ยังไม่ชินอีกหรือเพฮ่า
"จากนั้นฮองเฮาออกท่าทางร่ายรำอ่อนช้อยหมุนตัวไปมาฮ่องเต้ได้แต่ขยี้ตาตนเอง
ฮ่องเต้: นี่ข้าฝันไปรึข้าต้องฝันไปแน่ แน่
"ฮ่องเต้ยังไม่เชื่อสายตาตนเองแต่กลับใช้มือตบหน้าตนเองเพื่อเรียกสติเปี้ยะ!!!
ฮ่องเต้: โอ๊ย..!เจ็บชมัดเลยข้าไม่ได้ฝันไปจริง จริง
"หลังจากฮองเฮาร่ายรำเสร็จฮองเฮาเดินเข้าไปใกล้ ใกล้ฝ่าาจับแขนฝ่าาโน้มตัวลงนอนบนเตียง
ฮ่องเต้: ปล่อยข้าน้องหญิง
"ภาพทุกอย่างเข้ามาในหัวโจโฉ หอนางโลม วังหลวง โรคระบาด า
ฮ่องเต้: โอ๊ย โอ๊ย!! ทำไมข้าปวดศีรษะมากถึงเพียงนี้
"ฮ่องเต้ลืมตาขึ้นมากับพบว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากับไม่ใช่ฮองเฮาแต่เป็แต่เป็ผู้ชายเขาคนนั้นนั่นก็คือลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่แต่โจโฉกลับมองเห็นร่างที่แท้จริงของลู่ฉาง
ฮ่องเต้: นี่เ้า!! ทำไมเป็เ้า
ฮองเฮา: ฝ่าา
"ฮองเฮาเรียกสติฮ่องเต้และฮ่องเต้ก็หมดสติไป
ฮองเฮา: หมอหลวงใครอยู่ด้านนอกพวกเ้ารีบตามหมอหลวงเร็วเข้าฝ่าาหมดสติไปแล้ว
"หลังจากตามหมอหลวงมาตรวจดูอาการฮ่องเต้"
ฮองเฮา: หมอหลวงฝ่าาทรงเป็อย่างไรบ้าง
หมอหลวง: ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะฝ่าาเพียงทรงอ่อนเพลียเล็กน้อยเท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: โธ่เอ๊ย!! ข้าก็นึกว่าเป็อะไรมาก
"ในขณะที่ฝ่าาสลบหมดสติอยู่นั้นฝ่าาเข้าสู่ห้วงความฝันในอดีตภาพที่เกิดขึ้นนั้นเป็ภาพโจโฉที่นั่งมองลู่ฉางใต้ต้นไม้ใหญ่และโจโฉก็สดุงตื่น"
ฮ่องเต้: นี่ข้า ข้าฝันอีกแล้วหรือเนี้ย..!!
ฮองเฮา: เ้าตื่นแล้วรึเ้าดูไม่เป็อะไรแล้วข้าขอตัว
ขันที: ส่งฮองเฮา
"ฮ่า ฮ่า และเสียงนั้น"
ฮ่องเต้: เสียงใคร
ท่านเทพ: ข้าไม่ได้มาพบเ้าเสียนานเ้าจำข้าไม่ได้แล้วรึ
ฮ่องเต้: ท่านเทพ
ท่านเทพ: เ้าอยากได้พรข้าก็ประทานพรให้เ้าแล้วแต่ช้าหน่อยอย่างน้อยเ้าก็ได้พบคนที่เ้ารัก
ฮ่องเต้: หา!!ข้านี่นะข้าไม่เห็นจะจำได้สักอย่าง
ท่านเทพ: เ้าจะจำได้เองก็ต่อเมื่อจิตใจของเ้านั้นมีความรักต่อนาง
ฮ่องเต้: ใครกัน
ท่านเทพ: จะใครกันล่ะถึงข้าจะให้พรเ้าช้าไปหน่อยตั้งหนึ่งพันปีแต่อย่างไรเสียข้าก็ขอให้เ้าสมหวังแล้วกันฮ่า ฮ่า...
ฮ่องเต้: ท่านเทพท่านหมายความเช่นไรกัน
"ฮ่า ฮ่า..."
ฮ่องเต้: ข้าถามอะไรท่าน ท่านก็เอาแต่หัวเราะสงสัยข้าจะคุยกับท่านไม่รู้เื่อีกคนอะไรกันข้ากับนางมีความเกี่ยวข้องกันอย่างงั้นรึนี่มันเื่อะไรออกไปสักทีสิภาพเหล่านี้ทำไมถึงมีในหัวข้าเต็มไปหมดชายผู้นั้นเป็ใครกัน
ฮองเฮา: ป่านนี้ข้าว่าไอ้บ้าโจโฉนั้นคงใกล้จะเป็บ้าเต็มทีแล้วล่ะเอาแต่เอะอะโวยวายหรือว่า!!ท่านเทพจะมาพบโจโฉไม่ได้การข้าต้องรีบไป
"ตำหนักหลวง.."
หลัวชี: องค์หญิงจะรีบไปไหนเ้าค่ะ
"ฮองเฮากลัวไม่ทันท่านเทพรีบวิ่งอย่างรวดเร็วขันทีที่ยืนอยู่ระหว่างทางต่างพากันหลบแทบไม่ทันกันเลยทีเดียว"
ขันที: นั่นอะไรมาอย่างกับความเร็วสูงนั่นฮองเฮานิพระองค์จะรีบวิ่งไปไหน
"จากนั้นฮองเฮาถีบประตูอย่างเสียงดังปัง!!โจโฉใกับเสียงประตูที่เปิดอย่างดัง
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าเป็บ้าอะไรประตูไม้อย่างดีของข้าจะพังก็เพราะเ้านี่แหละ
ฮองเฮา: เดี๋ยวให้ข้าหายใจก่อนเมื่อชั่วครู่เ้าอยู่กับใครท่านเทพไปไหนท่านเทพมาพบท่านใช่หรือไม่ ไม่อย่างนั้นเ้าไม่เอะอะโวยวายเสียงดังเช่นนี้
ฮ่องเต้: ใครกันข้าอยู่แต่เพียงผู้เดียว
ฮองเฮา: เ้าโกหกข้า ข้าได้ยินเสียงเ้าคุยกับชายแก่
ฮ่องเต้: น้องหญิงเผื่อข้าคุยกับขันทีเ้าก็คิดว่าข้าพูดคุยกับท่านเทพอะไรนั้นอย่างงั้นรึ
"ฮ่องเต้พูดในใจข้าจะบอกเ้าให้โง่สิยังไงข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเ้าเป็ใคร..."
ฮองเฮา: เฮ้ย!!.มาเสียเที่ยวจริงเลย
ฮ่องเต้: เ้ามีเื่อันใดวิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิตเช่นนี้
ฮองเฮา: เปล่า ข้าก็แค่วิ่งออกกำลังกาย
ฮ่องเต้: เอ่าหรอ อืม!! งั้นเชิญน้องหญิงกลับตำหนักได้แล้วข้าจะพักผ่อน
ฮองเฮา: ถ้าข้าไม่กลับล่ะ
ฮ่องเต้: หรือว่าเ้าจะพักค้างคืนที่ตำหนักข้า
ฮองเฮา: ฟังแค่นี้ข้าก็ขนลุกจะแย่ไปดีกว่า
"หลังจากฮองเฮาก้าวขาพ้นประตูไปฮ่องเต้ก็หัวเราะฮองเฮาอย่างชอบใจ ฮ่า ฮ่า...!!
ฮองเฮา: บ้าเอ่ยรีบวิ่งมานึกว่าจะทันที่ไหนได้โดนไอ้หมอนั้นยัวประสาทข้าแต่ก็เอาเถอะข้าอยู่ที่นี่ก็สนุกดีเหมือนกัน
ฮ่องเต้: ข้าจะทำเช่นไรดีถึงจะรู้ได้ว่านางเป็ใครมาจากที่ไหนถ้าข้าเดินเข้าไปถามนางตรง ตรงนางคงบอกข้าสินะอย่างนางคงไม่บอกข้าง่าย ง่ายแน่แต่ข้ามีแผน
โปรดติดตามตอนต่อไป......
13K
