เมื่อลงจากเขามาเย่ซินเย่วก็แวะที่บ้านเย่เพื่อให้นมเ้าแฝดอีกครั้งก่อนเดินทางเข้าเมือง ป่านนี้ลูกของนางคงหิวแล้วและนางก็ยังต้องไปขายของในเมืองคงใช้เวลาพอสมควร ที่จริงถ้าสามารถนำพวกเขาไปด้วยได้นางก็อยากเอาไปด้วย แต่พวกเขายังเล็กนักการเอาไปด้วยอาจจะทำให้เด็กทั้งสองป่วยไข้ซะเปล่าเปล่า หลังให้นมเด็กทั้งสองเสร็จสิ้น นางก็เดินทางออกจากหมู่บ้านพร้อมหลิงซีหลางและหลิงซีซีทันที นางกะว่าจะขายผิงกั่วถึงแค่ยามอู่ ( 11.00 – 12.59 น. ) เท่านั้นด้วยเพราะเป็ห่วงลูก
ทั้งสามคนเดินทางมาถึงประตูเมืองก็แสดงป้ายประจำตัวให้ทหารเฝ้าประตูดูและเดินลากรถเข็นเข้าเมืองไป เมื่อเข้ามาก็ถามทางจากหญิงชราคนหนึ่งที่เดินผ่านมาได้ความว่าตลาดอยู่ทางปีกซ้ายของเมือง จึงเดินไปตามทางเข้าสู่ปีกซ้ายของเมืองที่เป็แหล่งการค้าสำคัญ โดยบริเวณนั้นมีตลาดใหญ่ประจำเมืองตั้งอยู่ทั้งสามเดินสำรวจร้านที่อยู่ข้างทางไปด้วยเรื่อยเรื่อย ทั้งภัตาคารอาหาร ร้านเสื้อผ้าแพรไหม ร้านชาหอม โรงเตี้ยมเล็กๆ ร้านค้าตั้งอยู่เรียงรายกันตลอดเส้นถนน เย่ซินเย่วคิดว่าหากขายเสร็จเร็วก็อยากแวะเดินเที่ยวดูซักเล็กน้อย
“ตลาดน่าจะอยู่ข้างหน้านั่นนะขอรับ” หลิงซีหลางเอ่ยขึ้น เขาเริ่มเห็นทางเข้าตลาดแล้ว บริเวณนั่นผู้คนต่างเดินขวักไขว่กันไปมา บรรยากาศดูสนุกสนานครื้นเครง
“อืม ไปกันเถอะ” เย่ซินเย่วพูดจบก็เดินนำไป
พวกเขาสามคนเดินถึงทางเข้าตลาดก็แวะที่โต๊ะด้านหน้าตลาดก่อน บนโต๊ะนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เย่ซินเย่วเดินเข้าไปเพื่อคุยเื่พื้นที่ขายกับคนของทางการ โดยมีน้องสามีทั้งสองอยู่ด้านหลัง การค้าขายในเมืองนี้ต้องลงทะเบียนกับเ้าหน้าที่ก่อน จึงจะค้าขายได้ตลาดแห่งนี้เป็ของทางการฉะนั้นจึงได้รับการดูแลจากทหารเมืองและผู้ค้าจะต้องจ่ายค่าเช่าที่ให้ทางการ
“สวัสดีเ้าค่ะผู้ดูแล ไม่ทราบว่าในตลาดมีที่เหลือให้ข้าขายของหรือไม่”
ชายหนุ่มที่อยู่เวรวันนี้ได้ยินเสียงหวานอยู่หน้าโต๊ะของเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อสายตาของเขามองไปเบื้องหน้าก็พบหญิงสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้าขาวกระจ่างใส ั์ตาแข็งกร่าวไม่ยอมคน ท่าทางดื้อรั้นผู้หนึ่ง แต่ท่าทางเ่าั้กับส่งเสริมให้นางดูงดงามยิ่งขึ้นราวกับเสือสาวตัวน้อย เย่ซินเย่วที่ยืนอยู่นานแล้วแต่ไม่เห็นชายหนุ่มตอบกลับก็มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสงสัย สายตาเริ่มมีความเบื่อหนายเพิ่มขึ้น จะมองอะไรกันนักหนา จะทำงานหรือไม่ชักช้านัก
เย่ซินเย่วไม่เข้าใจสายตานั่น แต่หลิงซีหลางที่มองอยู่ตลอดไม่พอใจอย่างยิ่ง เขารู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ของเขาเป็คนสวย นางสวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แต่พี่สะใภ้ใหญ่เป็ของพี่ใหญ่ ใครก็จะมายุ่งกับนางไม่ได้
“ผู้ดูแลขอรับ พี่สะใภ้ใหญ่ของข้า อยากสอบถามที่ว่างเพื่อขายของพอจะมีที่ว่างมั้ยขอรับ”
เสียงเด็กชายที่เอ่ยย้ำสถานะของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ เมื่อสังเกตหญิงสาวอีกครั้งก็พบว่านางทำผมเช่นหญิงสาวที่ออกเรือนแล้ว ทั้งยังมากับเด็กชายหญิงที่ดูแล้วน่าจะเป็น้องสามีของนาง
“มีอยู่กลางตลาดสองที่ ท้ายตลาดสามที่ อยากได้ที่ใดเล่าแม่นาง” ชายหนุ่มยื่นผังแปลนตลาดให้หญิงสาวดู ทั้งยังชี้จุดที่ว่างให้หญิงสาว
“ของเป็กลางตลาดฝั่งนี้เ้าค่ะ” เย่ซินเย่วชี้นิ้วลงบนผังตลาดนั้น อยู่กลางตลาดก็โอเคแล้ว
“ค่าเช่า 5 อีแปะ สำหรับหนึ่งวัน”
“ถ้าข้าอยากเช่าที่สักสามวัน จะราคาเท่าใดเ้าค่ะ” เย่ซินเย่วคำนวณแล้ว ผิงกั่วที่เก็บมาน่าจะต้องรีบขายให้หมดในสามวัน ไม่อยากนั่นผิงกั่วพวกนั่นจะเน่าเสีย
“ถ้าสามวันก็ 15 อีแปะ”
เย่ซินเย่วยื่นเงิน 15 อีแปะให้ผู้ดูแลหนุ่ม ราคานี้ถือว่ารับได้ถือว่าไม่แพงมากนัก
ผู้ดูแลหนุ่มรับเงินมา แล้วยืนป้ายไม้ไผ่ให้กับหญิงสาวไป เพื่อเป็หลักฐานการเช่าพื้นที่ขาย
หลิงซีหลางจดจำจุดที่เย่ซินเย่วชี้บนแปลนผังตลาดแล้วเดินนำมาหลิงซีซี ให้เย่ซินเย่วเดินตามหลังเพราะนางต้องลากรถเข็นมาด้วย เมื่อมาถึงก็พบพื้นที่ว่างจุดหนึ่งจึงนำรถเข็นไปจอดไว้ ร้านด้านซ้ายของนางเป็ร้านขายผักเ้าของร้านเป็หญิงสาวท่าทางทะมัดทะแมงคนนึง ดูจากหน้าตาน่าจะอายุเท่ากับเย่ซินเย่ว ส่วนทางด้านขวาเป็ร้านขายเครื่องเทศเ้าของร้านเป็ชายวัยกลางคนท่าทางใจดี ซึ่งนางคิดไว้แล้วว่าจะซื้อเครื่องเทศพวกนี้กลับไปหลังจากขายผิงกั่วเสร็จ
ทั้งสามคนช่วยกันจัดแผงขายเสร็จเรียบร้อย เย่ซินเย่วก็ให้เด็กทั้งสองไปยื่นหย้าหน้าร้านเรียกลูกค้าหน้าร้าน ส่วนตนเองก็หันมาหั่นผิงกั่วลูกหนึ่งใส่จาน เพื่อเป็ของทดลองชิม
เย่ซินเย่ว้าขายผิงกั่วพวกนี้ให้หมดโดยเร็ว จึงนะเอาแผนการตลาดสมัยใหม่ออกมาใช้ แต่ก่อนตอนนางเดินในห้างสรรพสินค้าก็มีการให้ทดลองชิมก่อนซื้อสินค้า ยิ่งตอนนี้นางขายผลไม้ก็ยิ่งต้องให้ลูกค้าชิมก่อนเพื่อช่วยในการตัดสินใจซื้อ ผิงกั่วของนางนั่นทั้งหวาน ทั้งกรอบ หากใครได้ชิมย่อมต้องซื้อกลับสักชั่งสองชั่งแน่นอน
ระหว่างที่ทั้งสามคนตั้งร้านอยู่นั่นก็มีหลายคนสนใจพวกนางอยู่แล้ว เพราะผลไม้ในสมัยนี้นั่นหาได้ยาก นิยมส่งขายกันที่ร้านอาหารกับจวนขุนนาง ไม่ค่อยมาตั้งร้านขายในตลาดแบบนี้ ยิ่งเห็นว่าเป็ผิงกั่วลูกใหญ่ สีแดงสดผู้คนก็ยิ่งสนใจ
“นางหนู เ้าขายอะไรรึ” เสียงเถ้าแก่ร้านเครื่องเทศเอ่ยขึ้นซักถาม
“ผิงกัวป่าเ้าค่ะ ข้าเพิ่งไปเก็บมาเมื่อเช้าเลย สดสดทั้งนั้น” เย่ซินเย่วเอ่ยตอบ นางยังคิดทำการค้าอยู่การผูกมิตรไว้ ดีกว่าสร้างศัตรู
“ผิงกั่วของเ้าลูกใหญ่น่ากินนัก ต้องขายดีแน่แน่” หญิงสาวที่อยู่ร้านขายผักก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน
“ขอบคุณนะ งั้นเ้ากับท่านลุงก็ลองชิมดู”
“ไม่เป็ไรหรอก นางหนูเก็บไว้ขายเถอะ ของซื้อของขายจะมาแจกกินได้ยังไง” เถ้าแก่ร้านเครื่องเทศเอ่ยปฏิเสธทันที
“กินเถอะเ้าค่ะ พวกนี้ข้าปอกไว้เพื่อให้ลูกค้าไว้ชิมก่อนซื้ออยู่แล้ว” เย่วินเย่วพูดจบก็ยื่นผิงกั่วให้ทั้งสองชิม ทั้งสองคนจึงหยิบกินไปคนละชิ้นอย่างเกรงใจ แต่เมื่อเอาเข้าปากลองเคี้ยวกินก็ชื่นชอบยิ่งนัก ทั้งรสชาติที่หวาน ทั้งความกรอบ ผิงกั่วนี่อร่อยเสียจริง
“ข้า จูตานหง ส่วนนั้นท่านลุงหลี่หาน หรือเรียกท่านลุงหลี่ก็ได้” จูตานหงแนะนำตัว จากการพูดคุยกันนางคิดว่าหญิงสาวค่อนข้างน่าคบหาทีเดียว
“ข้า เย่ซินเย่ว นั่นน้องสามีข้าหลิงซีหลางกับหลิงซีซี” เย่ซินเย่วแนะนำตัวกลับ ทั้งแนะนำน้องสามีทั้งสองด้วย
“สวัสดีพี่สาวจู ท่านลุงหลี่ขอรับ/เ้าค่ะ”เด็กทั้งสองยิ้มแย้มเอ่ยทักทายทั้งสองคน เรียกความเอ็นดูจากพวกเขาได้ไม่น้อย
จูตานหงกับหลี่หานยิ้มออกมา เด็กสองคนนี้รู้ความนักทั้งน่ารักด้วยกันทั้งคู่
“นางหนูผิงกั่วเ้ารสชาติหวานยิ่ง เ้าขายเท่าไรรึ” หลี่หานเอ่ยถาม หลังจากได้ชิมแล้วเขาก็อยากซื้อไปให้คนที่บ้านทันที ผิงกั่วพวกนี้พวกเขาน่าจะชอบ
“ชั่งละ 20 อีแปะเ้าค่ะ” เย่ซินเย่วที่คิดราคาไว้แล้วเอ่ยตอบ
“อืม ลุงขอสักสองชั่งแล้วกัน จะซื้อไปฝากคนที่บ้าน” ราคาไม่แพงเขาซื้อไหว
“ข้าด้วย ข้าเอาหนึ่งชั่ง” จูตานหงเอ่ยขึ้นเช่นกัน นางจะเอากลับไปให้แม่สามีกับสามีกิน พวกเขาต้องชอบแน่แน่
เย่ซินเย่วหั่นผิงกั่วไว้สองจาน โดยให้หลิงซีหลางกับหลิงซีซีถือไว้หน้าร้าน นางให้ทั้งสองคนเป็คนเรียกลูกค้าและนำเสนอสินค้าโดยการให้ชิมคนละหนึ่งชิ้น ส่วนนางจะเป็คนขายและคิดเงิน การชั่งผลไม้ตอนแรกนางลืมคิดถึงเื่นี้ไป ดีที่จูตานหงบอกว่าสามารถใช้ตาชั่งของนางได้ เย่ซินเย่วจึงหมดกังวลในเื่นี้ หลังจบการขายของวันนี้นางคิดว่าจะให้เงินเป็การตอบแทน
“เร่เข้ามาเ้าค่ะ เร่เข้ามาผิงกั่วกรอบกรอบหวานหวานเ้าค่ะ” เสียงใสของหลิงซีซีะโขึ้น เรียกความสนใจจากชาวบ้านแถวนั้นได้เป็อย่างดี
“ชิมก่อนได้ขอรับ ไม่ซื้อไม่เป็ไร” หลิงซีหลางก็ะโขึ้นอีกคน
“หนุ่มน้อยข้าขอชิมสักหน่อยสิ” หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน นางค่อนข้างสนใจผิงกั่วนั้น หลานชายของนางชอบกินยิ่งเห็นเด็กชายท่าทางขยันขันแข็งคนนี้ นางก็ยิ่งอยากอุดหนุน
“ได้ขอรับ ท่านยาย” หลิงซีหลางยื่นจานไปให้หญิงชราหยิบชิม
“อืม…หวานมาก” หญิงชราเอ่ยขึ้นหลังจากชิมเข้าไปหนึ่งคำ ผิงกั่วนี้รสชาติดีนักแถมยังกรอบมาก “ชั่งละเท่าไรล่ะ”
“ชั่งละ 20 อีแปะเ้าค่ะ ผิงกั่วพวกนี้เราเพิ่งเก็บมาจากต้นเลยนะเ้าค่ะท่านยาย” เย่ซินเย่วที่เห็นหญิงชราเอ่ยถามก็ตอบกลับเสียงหวาน ค้าขายต้องเสียงหวานยิ้มแย้มเื่นี้นางรู้ดี
“ข้าเอาสัก 2 ชั่งแล้วกันนะ นางหนู” หญิงชราเอ่ยบอกสองชั่งน่าจะพอ บ้านนางเป็ครอบครัวใหญ่มีหลายคนจึงต้องคิดคำนวณให้ดี
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เย่ซินเย่วชั่งผลไม้สองชั่งแล้วส่งให้หญิงชรา พร้อมรับเงินมา 40 อีแปะถ้วนไม่ขาดไม่เกิน
หลังจากหญิงชราจากไปก็มีหลายคนให้ความสนใจผิงกั่วเป็อย่างมาก ยิ่งได้ชิมผิงกั่วจากเด็กสองคนหน้าร้านแล้วก็ตัดสินใจซื้อได้ง่ายขึ้น ราคา 20 อีแปะ นั่นถือว่าพอเหมาะแล้วเพราะมันทั้งหวานและกรอบ
“แม่ค้าข้าขอ 3 ชั่ง”เสียงหญิงสาวจากฝั่งซ้ายเอ่ยขึ้น เย่ซินเย่วรีบจัดการให้
“แม่ค้าข้าขอ 2 ชั่ง” เสียงฝั่งขวาก็ดังขึ้นต่อกัน
ผ่านไปไม่นานผิงกั่วก็หมดไปเกือบครึ่ง หลิงซีหลางกับหลิงซีซีที่ะโขายจนเสียงแหบแห้งก็มีกำลังใจในการขายเพิ่มขึ้นไม่น้อย
เย่ซินเย่วที่เห็นเด็กน้อยทั้งสองขยันขันแข็งถึงเพียงนั้นก็ยิ้มเอ็นดู เมื่อเห็นว่าคนเริ่มซาก็เรียกพวกเขามากินน้ำแล้วนั่งพักก่อน ส่วนนางก็ขายของต่อโดยเอาจานผิงกั่วที่หั่นไว้แล้ววางไว้บนรถเข็นแทน
"แม่ค้า เอาผิงกั่วมาให้ข้าชิมหน่อย" เย่ซินเย่วหันมองก็พบหญิงสาวท่าทางสะอาดสะอ้านคนหนึ่ง ดูจากการถือตัวและเชิดหน้าหน่อยหน่อยราวกับลุกคุณหนู แต่ชุดเสื้อผ้ากลับเป็แบบเรียบง่าย จึงเดาว่าหญิงสาวคนนี้น่าจะเป็คนรับใช้ของคนใหญ่คนโตสักคน
"นี่เ้าค่ะ"
เย่ซินเย่วค่อนข้างจะไม่สนใจกับท่าทางนั้นของหญิงสาว เพียงหยิบจานที่ใส่ผิงกั่วยื่นให้ ฉีกยิ้มการค้าอีกหน่อย
"หั่นลูกใหม่ให้ข้าชิมสิ พวกนี้มันปลอกไว้นานแล้วฝุ่นคงติดเต็มไปหมด" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างรังเกียจ
นางคือ เสี่ยวหลาง เป็คนใช้คนสนิทของคุณหนูเล็ก จวนแม่ทัพหากไม่ใช่เพราะคุณหนูอยากกินผิงกั่วตอนนี้เดี๋ยวนี้ล่ะก็ นางคงไม่มาหาซื้อในตลาดหรอก รอให้พวกพ่อค้าที่ไปทางใต้ส่งไปให้ที่จวนดีกว่า สบายกว่าเยอะ
"เ้าค่ะ" เย่ซินเย่วไม่อยากมีเื่นัก จึงทำตามที่หญิงสาว้า ปลอกแล้วก็ยื่นให้หญิงสาวอีกครั้ง
เสี่ยวหลางเมื่อได้กินก็รู้สึกดียิ่งผิงกั่วนี้หวานนัก ผิงกัวที่มาจากทางใต้ยังไม่หวานขนาดนี้เลย
"ข้าเอา 5 ชั่ง" เสี่ยวหลายเอ่ยบอก พรางยื่นเงิน 1 ตำลึงเงินให้
เย่ซินเย่วจัดผิงกั่ว 5 ชั่งใส่ตะกร้าให้นางอย่างรวดเร็ว เพื่อให้นางจากไปเสียที เย่ซินเย่วรำคาญคนแบบนี้นัก คนอะไรเชิดคอแข็งราวกับกิงก้า
"ทำไมหนักขนาดนี้ เ้าเอาไปส่งให้ข้าที่จวนแม่ทัพด้วย" เสี่ยวหลางเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้รับตะกร้ากลับมา ปกตินางเป็สาวใช้ส่วนตัวของคุณหนูเล็กเลยไม่ค่อยได้ทำงานหนักเพียงดูแลใกล้ชิดคุณหนูเล็กเท่านั้น ยิ่งคุณหนูเป็คนอ่อนโยน ใจดี นางยิ่งสบาย
เย่ซินเย่วที่ได้ยิน แทบอยากโยนหญิงสาวผู้นี้ออกไป มันจะอะไรนักหนากับของแค่นั้น
"พวกเราไม่มีบริการจัดส่งเ้าค่ะ แต่ถ้า้าจริงจริงข้าก็จะไปส่งให้ แต่ต้องจ่ายเพิ่มอีก 2 ตำลึงเงินนะเ้าค่ะ"
“นี่มันแพงกว่าค่าผิงกั่วอีกนะ” เสี่ยวหลางโอดครวญออกมา ปกติหากนางเอ่ยว่ามาจากจวนแม่ทัพมีแต่คนจะไปส่งให้นางฟรี พึงเคยมีคนคิดจะเก็บเงินค่าส่งนาง
“ก็เป็ค่าเสียเวลาอย่างไรล่ะเ้าค่ะ เพราะข้าต้องทิ้งร้านเดินไปส่งของให้ท่าน” เย่ซินเย่วเอ่ยเสียงเศร้าราวกับโดนรังแก “แต่ถ้าท่านไม่อยากเสียค่าจัดส่งให้ข้า ท่านก็เหมาผิงกั่วที่เหลืออยู่นี่ทั้งหมดก็ได้เ้าค่ะ แล้วข้าจะไปส่งให้ถึงที่หมายโดยไม่เก็บเงินเลย” เย่ซินเย่วยังเอ่ยขึ้นอีก เอาสิอย่างจ่ายแบบไหนก็ว่ามา นางกะคราวคราวผิงกั่วน่าจะเหลืออีกประมาณ 15 ชั่ง ถ้านางกล้าเหมานางก็กล้าเอาไปส่ง
“ไม่ต้องข้าถือไปเองก็ได้” เสี่ยวหลางเห็นท่าไม่ดีจึงหยิบตะกร้าแล้วออกไปทันที นางไม่ยอมเสียเงินขนาดนั้นหรอก
เย่ซินเย่วที่เห็นคนเดินออกไป ก็ยิ้มพลางโบกมือลา
“ไปดีมาดีนะเ้าค่ะ”
ซินเย่ว : ผิงกั่วหวานหวานจ้าาาา
1K
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
