[จบ] สวรรค์ประทานหนูน้อยนำโชคมาสู่ครอบครัวชาวนา

บทที่ 19 หมอหรือขอทาน  (รีไรต์)

แม่เฒ่าฉินอุ้มฉินเยาเยาไว้พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่โตนัก เป็๲แบบสถาปัตยกรรมทางเหนือทั่วไป 

ด้านหน้ามีห้องหลักสองห้อง ตรงกลางเป็๲ห้องรับแขก สองข้างเป็๲ห้องนอน และยังมีห้องเก็บของอีกหนึ่งห้อง

เรือนด้านตะวันออกและตะวันตกสองห้อง ตรงกลางลานปลูกต้นท้อ และใต้ต้นท้อมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ

รูปแบบเรียบง่าย แต่สำหรับครอบครัวของพวกเราก็ถือว่ากว้างขวางมากแล้ว

“โอ้! ที่นี่มีบ่อน้ำด้วย ไม่รู้ว่าจะมีน้ำหรือไม่”

สือไห่ถังเห็นบ่อน้ำในลานบ้านก็ตาเป็๲ประกาย วิ่งเข้าไปดูแล้วร้องด้วยความดีใจ 

“มีน้ำ มีน้ำ!”

ทุกคนในครอบครัวรีบวิ่งเข้าไปดู 

ปรากฏว่าเป็๲จริงดังที่สือไห่ถังกล่าว มีน้ำจริง ๆ ด้วย

แม้ระดับน้ำในบ่อน้ำนี้จะต่ำกว่าบ่อน้ำทั่วไปอยู่มาก แต่ในยามที่เกิดภัยแล้งเช่นนี้ เพียงแค่มีน้ำในบ่อก็สามารถประทังชีวิตได้อย่างแน่นอน 

แม่เฒ่าฉินทอดมองน้ำในบ่อที่ใสจนเห็นก้นบ่อ บังเกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นในใจ นางจึงเรียกฉินเหล่าซื่อเข้ามาใกล้ แล้วซักถามเ๱ื่๵๹ราวของเฉินฮั่นหลิน

ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ฉินเหล่าซื่อได้ติดตามคนกลุ่มหนึ่งไปคุ้มกันสินค้า ระหว่างทางได้ช่วยเหลือคุณชายไว้หลายท่าน และได้รับเงินตอบแทนเป็๲สินน้ำใจ

ตามหลักแล้ว การที่ฉินเหล่าซื่อได้ช่วยชีวิตผู้อื่นไว้และรับเอาเงินตอบแทนมา ก็หมายความว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่มีเ๱ื่๵๹พัวพันกันอีก 

แต่ในวันนี้ เฉินฮั่นหลินไม่เพียงแต่พาพวกเขาทั้งหมดเข้าเมืองเท่านั้น แต่ยังหาที่พักพิงให้พวกเขาอีกด้วย นับว่าเป็๲บุญคุณที่ลืมไม่ลง

“เหล่าซื่อ เ๽้าต้องจดจำบุญคุณของคุณชายเฉินไว้ให้ดี ครั้งหน้าจะต้องตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้”

“ข้าทราบแล้ว ข้าจะจดจำไว้”

“พี่สี่ฉิน ท่านป้า”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น เฉินฮั่นหลินกำลังแบกถุงใบหนึ่งเดินเข้ามา ด้านหลังมีคนรับใช้สองคนช่วยกันหามตะกร้าใบใหญ่ตามมา 

ด้านข้างตะกร้ามีไก่สองตัวผูกติดไว้ 

“ฮั่นหลิน นี่เ๽้าทำอะไรน่ะ” 

เฉินฮั่นหลินวางของลงพลางกล่าวว่า “พี่สี่ฉิน ท่านป้า ข้าเอาน้ำมันหมู ข้าวสาร และผักตากแห้งมาให้ขอรับ”

“ข้างนอกไม่มีผักสดแล้ว พวกท่านกินนี่ไปก่อนเถิดขอรับ”

แม่เฒ่าฉินและฉินเหล่าซื่อโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้ ๆ รับไว้ไม่ได้ ข้าวสารหนึ่งจินราคาตั้งหนึ่งตำลึง แพงเกินไปแล้ว คุณชายเฉินเอาของเหล่านี้กลับไปเถิด”

“ท่านป้า สิ่งนี้เมื่อเทียบกับบุญคุณที่พี่สี่ฉินช่วยชีวิตข้าไว้ นับว่าเล็กน้อยยิ่งนัก”

“ฮั่นหลิน ครั้งนั้นข้าช่วยชีวิตเ๽้าไว้ เ๽้าก็มอบค่าตอบแทนให้ข้าแล้ว เ๱ื่๵๹นี้ต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกันแล้ว”

ใบหน้าของเฉินฮั่นหลินฉายแววเศร้าสร้อย “พี่สี่ฉิน นี่ท่านรังเกียจไม่อยากคบหาเป็๲สหายกับข้าแล้วหรือ”

“ไม่ใช่ ๆ ข้ารู้สึกเป็๲เกียรติอย่างยิ่งที่ได้คบหาเป็๲สหายกับเ๽้า เพียงแต่ของสิ่งนี้มีราคาแพงเกินไป ครอบครัวข้ารับไว้ไม่ได้จริง ๆ”

เฉินฮั่นหลินเห็นว่าทั้งสองยืนกรานไม่ยอมรับ ดวงตากระพริบไหวสองครั้งแล้วจึงเอ่ยว่า “ท่านป้ากับพี่สี่ฉินอย่าได้เข้าใจผิด ของสิ่งนี้ข้าไม่ได้มอบให้พวกท่าน”

แม่เฒ่าฉินและฉินเหล่าซื่อกำลังจะใจชื้นขึ้น ก็ได้ยินเฉินฮั่นหลินเอ่ยต่อ 

“ข้าเพียงแต่มอบให้หลานชายและหลานสาวตัวน้อย ๆ เท่านั้น”

“คุณชายเฉิน นี่ไม่ควร...”

“เอาละ ท่านป้าไม่ต้องปฏิเสธข้าแล้ว หากไม่นึกถึงตนเอง ก็ขอให้นึกถึงเด็ก ๆ ดูเด็ก ๆ พวกนี้สิ อดอาหารจนซูบผอมไปหมดแล้ว”

ฉินเยาเยา...

เด็ก ๆ ที่ซูบผอม...

พวกเขาไม่ได้ซูบผอมเลยสักนิด…

ตลอดทางฉินเยาเยาเลี้ยงดูพวกเขาอย่างดี ทุกคนอ้วนกว่าตอนที่ยังไม่ได้หนีภัยเสียอีก

พวกเขาอาจจะไม่ได้อ้วน แต่ไม่ได้ซูบผอมอย่างแน่นอน

ดูเหมือนเฉินฮั่นหลินเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาจึงกระแอมเบา ๆ และลูบจมูกอย่างเขินอายเล็กน้อย

ครอบครัวตระกูลฉินนี้ นอกจากเสื้อผ้าที่ดูเก่าไปบ้างแล้ว ส่วนอื่น ๆ ล้วนไม่ได้ดูเหมือนผู้อพยพแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเด็กน้อย เด็กเหล่านี้ช่างอ้วนท้วนสมบูรณ์กันเสียจริง

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็ขอขอบคุณคุณชายเฉินเป็๲อย่างยิ่ง” 

แม่เฒ่าฉินเห็นเฉินฮั่นหลินพูดเช่นนั้นก็ปฏิเสธไม่ลง จึงจำใจรับไว้พลางคิดในใจว่าจะต้องตอบแทนบุญคุณนี้ในภายภาคหน้า

“เด็กน้อยพวกนี้ เหตุใดจึงไม่รีบขอบคุณคุณชายเฉินอีกเล่า”

“ขอบพระคุณท่านอาเฉินขอรับ”

“ยินดีมาก” 

เฉินฮั่นหลินตอบรับอย่างยินดี แล้วหันไปพูดกับฉินเหล่าซื่อว่า

“พี่สี่ฉิน ท่านป้า พวกเรารีบไปที่โรงหมอจี้เซิงกันเถิด ให้พี่สะใภ้กับคนอื่น ๆ ทำอาหารเตรียมไว้ก่อน พวกเรากลับมาก็จะได้กินกันเลย” 

“ข้าอยากจะดื่มสุรากับพี่สี่ฉินสักหน่อย”

แม่เฒ่าฉินรู้ว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรีบพาหลานทั้งสองที่หมดสติไปหาหมอ จึงเอ่ยสั่ง

“เหล่าซานกับสะใภ้สาม ไปทำความสะอาดบ้าน”

“สะใภ้สี่ ดูแลเด็ก ๆ ไว้”

“เหล่าเอ้อร์ ลิ่งอวี่ พวกเ๽้าอุ้มลิ่งเหวินกับลิ่งผิงไปกับข้า”

“ขอรับท่านแม่”

ทุกคนในครอบครัวขานรับ แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่

แม่เฒ่าฉินอุ้มฉินเยาเยาไว้ ส่วนเหล่าเอ้อร์อุ้มลิ่งเหวิน ลิ่งอวี่อุ้มลิ่งผิง พวกเขามุ่งหน้าไปยังโรงหมอจี้เซิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ภาพความสามัคคีและความรักใคร่กลมเกลียวเช่นนี้ ทำให้เฉินฮั่นหลินรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

แม้บิดาของเขาจะมีเขาเป็๲บุตรชายเพียงคนเดียว แต่ท่านปู่ของเขามีบุตรชายถึงห้าคน เขามีลูกพี่ลูกน้องนับสิบคน 

แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องต่างก็แก่งแย่งชิงดีกัน คอยขัดขากัน แล้วพี่น้องแท้ ๆ จะไม่ทำแบบนั้นเชียวหรือ

“ท่านป้า ครอบครัวของท่านช่างดีนัก ดูรักใคร่กลมเกลียวกันดีจริง ๆ” เฉินฮั่นหลินเอ่ยด้วยความชื่นชม 

แม่เฒ่าฉินหัวเราะเบา ๆ “ครอบครัวยากจนข้นแค้นอย่างพวกเรา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรกันนักหรอก มีแรงก็ต้องช่วยกันทำมาหากิน ไม่อย่างนั้นก็คงได้อดตายกันหมด” 

เฉินฮั่นหลินพยักหน้าเห็นด้วย 

“พวกท่าน๻้๵๹๠า๱ตรวจโรคหรือว่าซื้อยาขอรับ” 

แม้พวกเขาจะแต่งกายซอมซ่อ ใบหน้ามอมแมม ทว่าชายต้อนรับในโรงหมอจี้เซิงก็ไม่ได้ดูแคลนแม้แต่น้อย เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามาในร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทีกระตือรือร้น 

“เสี่ยวหลิน หมอหลี่อยู่หรือไม่” 

ชายที่ถูกเรียกว่า ‘เสี่ยวหลิน’ หันไปเห็นเฉินฮั่นหลินที่อยู่ด้านหลัง พลันรีบเข้ามาคำนับ 

“คุณชายเฉินนี่เอง”

“คุณชายเฉิน หมอหลี่อยู่ที่ชั้นสองขอรับ”

เฉินฮั่นหลินตอบรับแล้วพาแม่เฒ่าฉินกับคนอื่น ๆ ขึ้นไปชั้นสอง

ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา”

เสียงทุ้มต่ำที่ดูไม่แก่เกินไปดังขึ้น

เฉินฮั่นหลินผลักประตูเข้าไป

“หมอหลี่ รบกวนแล้วขอรับ” เขากล่าวพลางโค้งคำนับชายชราที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยก

ทุกคนในครอบครัวฉินมองชายชราผู้นั้นนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ มุมปากกระตุกพร้อมกัน

นี่คือหมอหรือ

หลี่อันลืมตาขึ้นอย่างเฉื่อยชา กวาดตามองพวกเขาแวบหนึ่ง “ใครป่วยหรือ ทำไมมากันมากมายเช่นนี้”

เฉินฮั่นหลินรับฉินลิ่งเหวินจากอ้อมแขนของฉินเหล่าเอ้อร์ แล้วกล่าวว่า “หมอหลี่ หลานชายของข้าหมดสติไปหลายวันแล้ว รบกวนท่านช่วยดูอาการให้หน่อยเถิด”

หลี่อันยืดเส้นยืดสายแล้วลุกขึ้น แล้วจับชีพจรของฉินลิ่งเหวิน จากนั้นก็เบิกตาของฉินลิ่งเหวินขึ้น

คนในครอบครัวฉินเห็นการกระทำที่หยาบกระด้างของเขา ต่างก็ใจหายใจคว่ำ

ด้วยเพราะหมอผู้นี้ดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย

สวมเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด ผมเผ้ารกรุงรัง ใช้ผ้าผูกผมสีประหลาดผูกมัดไว้หลวม ๆ บนศีรษะ

หนวดเคราบนใบหน้าดูราวกับถูกเด็กซุกซนโกนเล่น สั้นบ้างยาวบ้าง

ที่เอวยังเหน็บไหเหล้าไว้ หากไม่รู้ว่าเขาเป็๞หมอ ก็คงคิดว่าเป็๞ขอทานเร่ร่อนเป็๞แน่

ผ่านไปครู่ใหญ่…

หลี่อันยกมือขึ้นลูบเคราที่ยาวบ้างสั้นบ้างอย่างประหลาดใจ แล้วเอ่ยขึ้น 

“สิบวันหอม”