....ด้านในสุดของสุสานโบราณเป็ห้องโถงใหญ่เพดานสูงชัน โค้งมนเหมือนท้องั กำแพงเป็หินขนาดใหญ่ แกะสลัก ลวดลายฟ้า-ดิน-ดวงดาว แสงเทียนหรือคบไฟส่องสะท้อนบนพื้นหินเงาวาว ทำให้ห้องเหมือนเต็มไปด้วยเงาเคลื่อนไหว ความเย็นของหินใต้ดินและความชื้นทำให้เสียงก้องเล็ก ๆ ทุกก้าวที่เดิน เงียบสงัด…จนกระทั่งทุกเสียงเคลื่อนไหวจะดังชัดเจน และมีกลิ่นเหมือน น้ำเก่าและโลหะจาง ๆ บ่งบอกถึงความเก่าแก่หลายร้อยปี
มีรูปปั้นหินสัตว์เทพจีนโบราณ ั อยู่ประตูทางเข้า, หงส์ แกะสลักกลางห้อง, สิงโตและเต่า อยู่ตามมุมห้อง
มีหีบสมบัติขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง มีลวดลายประหลาดสลักไว้เต็มไปหมด หีบนี้มีกลไกซ่อนด้านล่างและรอบแท่น
ชายหัวหน้าทาสยืนอยู่กับลูกน้องของตน 2-3 คน ใบหน้าเขายังคงยิ้มด้วยความปลอมเปลือก เยว่หลิงถูกเชือกมัดมือยืนอยู่ข้างกัน ใบหน้าเ็าราวกับไร้ความรู้สึก
"คุณชายคงแปลกใจสินะขอรับที่ใต้เล้าไก่มีสุสานยิ่งใหญ่ขนาดนี้" เยว่หลิงไม่ตอบ แววตาเขาไร้ความรู้สึก หัวหน้าทาสชายจึงได้แค่ยิ้ม
แล้วทันใดนั้นก็มีกลุ่มทหารเดินเข้ามา แต่ละคนชุดเกราะเต็มยศ ทำให้รู้ว่าเป็ระดับนายกอง รองแม่ทัพ
แล้วชายหัวหน้าทาสและทหารทุกคนก็ก้มศรีาะลมเทื่อคนผู้หนึ่งเข้ามา
"คาราวะนายท่าน"
ชายวัยกลางคนในชุดเกราะเต็มยศ เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แม่ทัพเสือขาวไป๋หู่ อาแท้ๆของไป๋เยว่หลิงนั่นเอง
"ในที่สุดวันนี้ก็จะเปิดได้แล้วสินะ"
"ใช่ขอรับนายท่าน"
ไป๋หู่หันมามองเย่วหลิง "เ้านี่ใช้ได้แน่นะ?"
"พวกเราถึงเข้ามาที่ห้องนี้ได้ัยังไงล่ะขอรับ เพราะใช้เืของเขาประตูกลจึงเปิด"
"ดี! ข้าลงทุนไปมาก ไอ้อ๋องฝูนั่นข้าต้องจัดการมันก่อนที่มันจะเป็ภัยภายหลัง"
แม่ทัพเสือขาวหันไปมองหน้าเยว่หลิง
"ถ้าแม่เ้าไม่หนีไปซะก่อน ข้าก็คงไม่ต้องเสียเวลานานขนาดนี้"
"และยังต้องมาทนเห็นหน้าเ้าอีก ไอ้ความอัปยศของตระกูล!" เขาถุยน้ำลายใส่เท้าเยว่หลิง
"รีบๆทำให้เสร็จ!" แม่ทัพสั่ง
หัวหน้าทาสให้ทหารจับตัวเยว่หลิงมาใกล้หีบ พอเข้ามาใกล้ๆหีบนี้ช่างประหลาด มันไม่ใช่หินธรรมดา มันเหมือนมีแสงอะไรวิ่งไปมาตามลวดลายที่ดูไม่เข้าใจรอบหีบด้วย
มีสั้นกรดที่ฝ่ามือคุณชายไป๋ แล้วจับมือมาคั้นเืไหลลงตราสัญลักษณ์กลางหีบๆเรืองแสง มีแสงสีเขียว แดง และน้ำเงินพุ่งออกมาจากด้านในหีบเป็เส้นแสง หีบค่อยๆเปิดอ้าออก
"ฮ่าๆ" แม่ทัพเสือขาวดึใจหัวเราะลั่น
แกร๊ก! หีบอ้าค้างไว้ เปิดได้แค่นิดเดียวแล้วหยุด
"เืไม่พอ กรีดเืมันอีก!"
มืออีกข้างคุณชายไป๋ถูกมีดกรีด เืสดๆไหลลงสัญลักษณ์อีกครั้ง มันค่อยๆเปิดอ้ามากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยแล้วก็หยุด แต่ก็ทำให้เห็นด้านใน มันมีของที่เป็แท่งแปลกๆหลายแท่ง
แม่ทัพรีบเอามือไปดึงแท่งอันที่อยู่มุมหีบออกมา มันเป็แท่งโลหะประหลาด
"นี่แหละ! ใช่! อาวุธเทพเ้า!" เขาแตะที่มุมหนึ่งของแท่งนั้นอย่างชำนาญ เกิดเป็ลำแสง(แสงเลเซอร์)ยิ่งไปโดนทาสชายคนหนึ่งสลายกลายเป็ผงไปต่อหน้าต่อตา
"ฮ่าๆๆๆ ข้ารอวันนี้มานานแล้ว ในที่สุดคราวนี้แหละ ข้าจะได้เป็จักรพรรดิ์!"
"รีบให้มันเปิดหีบ!ให้เสร็จ!"
หัวหน้าทาสพยายามบีบให้เืหยดออก แต่เหมือนแทบไม่มีหยดเืแล้ว เขาจะเอามีดกรีดข้อมือคุณชายไป๋
"ตัดคอมันเลย!" แม่ทัพเสือขาวสั่ง
พวกทหารช่วยกันกดศรีษะไป่เยว่หลิงลงกลางหีบ แล้วชักดาบใหญ่ออกมาชูขึ้นเตรียมตัดศรีษะ
"ช้าก่อน!"
หัวหน้าทาสชายพูดเสียงดัง แล้วหันมายิ้มให้แม่ทัพเสือขาว
"นายท่าน เขาอาจมีประโยชน์อีกในอนาคต ข้าคิดว่าอย่าเพิ่งรีบฆ่าเขาเลย..."
อึ่ก! รองแม่ทัพชกที่ท้องเขาจนจุกล้มลงกับพื้น
"เป็แค่ทาส บังอาจกล้ามาเสนอความเห็นกับข้า!"
"ข้าไว้ชีวิตเ้า ไม่บอกว่าเ้าคือเชื้อพระวงศ์คนสุดท้ายก็ควรสำนึกบุญคุณ"
"ขอ....ขอรับ" หัวหน้าทาสชายก้มหน้าและยิ้ม แต่ลึกๆในใจเขาเ็ปมาก
"แต่...ข้ารักษาสัญญา เ้าช่วยไขกลไกจนเข้ามาในห้องสมบัตินี้ได้ เมื่อเสร็จเื่แล้วข้าจะปล่อยพวกเ้าทั้งหมดเป็อิสระ"
หัวหน้าทาสชายยกมือขึ้นแสดงความขอบคุณ แต่ในใจเขาคิดว่าเสร็จแล้วเขาคงถูกฆ่าตายที่นี่พร้อมคุณชายไป๋แน่นอน มันไม่ปล่อยข้าไว้แน่
ตูม! เฟี้ยว โครม! เสียงดังจากอุโมงค์ทางเข้า และดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"ห...." มีเสียงแว่วดังกังวานตามก่อนเ้าของเสียงมาถึง
"หล...." เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
....ไป๋เยว่หลิงยิ้ม....
"หลิงหลิง!!!"
เลี่ยหยางนั่นเองเขาวิ่งฝ่ากับดักสารพัดจนมีแผลเต็มตัว แต่แผลไม่ลึกมาก
เลี่ยหยางและเลี่ยเวินเข้ามาจนถึงห้องโถง สายตาเขามือเห็นเยว่หลิงถูกกดศรีษะเตรียมบั่นคอ เลี่ยหยางโกรธมาก เลี่ยเวินขว้างมีดบินไปแทงมือทหารจนดาบที่จะบั่นคอหลุดมือ
เลี่ยหยางกดปุ่มเล็กๆที่ด้ามดาบ เขาพุ่งเข้าไปหาเยว่หลิงอย่างไม่คิดชีวิต
พวกนายกองที่ยืนขวางเอาดาบเข้าฟัีน เมื่อดาบเสียดสีก็เกิดประกายไฟ ดาบของเลี่ยหยางก็ไฟลุกอีกครั้ง ไฟนั้นบางครั้งก็ลอยในอากาศตามการแกว่งดาบ แม้มันไม่สามารถไหม้ชุดเกราะได้ แต่ก็เผามือที่ถือดาบของพวกนายกองได้
"โห่! ดาบเพลิง" แม่ทัพเสือขาวยิ้ม แล้วขยับศรีษะสั่งให้รองแม่ทัพทั้ง 2 คนไปสู้เลี่ยหยาง
ส่วนตัวแม่ทัพเข้าไปจับศรีษะเยว่หลิงกดลงทาบฝาหีบ เขายกดาบอันใหญ่ของจตัวเองขึ้น เตรียมจะบั่นศรีษะหลานชายแท้ๆของตัวเอง
เลี่ยหยางสู้อย่างบ้าคลั่ง แต่ระดับรองแม่ทัพแถมมีถึง 2 คนไม่ใช่จะรับมือได้ง่ายๆ เลี่ยเวินเองก็ถูกพวกทาสยิงธนูใส่
.
.
.....ติ๋ง....หยดน้ำตาไหลออกมาจากตาไป๋เยว่หลิง เขาซึ้งใจมากที่เลี่ยหยางยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเขา
เขาขยับปากพูดช้าๆ "....ลา.....ก่อน...." แล้วดาบก็ฟันลงที่คอไป๋เยว่หลิง
"ไม่!!"
เลี่ยหยางะโสุดเสียง น้ำตาไหลพราก
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
ในความทรงจำลางๆของข้า ั้แ่เด็กมาข้าก็ฝึกหนัก ไม่เคยมีใครมาสงสารข้า และข้าก็ไม่เคยเป็ห่วงใคร ั้แ่ท่านแม่จากไป ชายผู้นั้นก็ไม่เคยมอบความรักใดๆให้ข้าเลยนอกจากสั่งให้ช้าไปฝึก ....ฝีก....และฝึก เขาทิ้งข้าซึ่งเป็ลูกแท้ๆไว้กลางป่าต้องสู้กับฝูงหมาป่ากระหายเืเอาชีวิตรอดแต่ผู้เดียว
แต่...วันนี้ข้าไม่อยู่เดียวดายอีกแล้ว ั้แ่เจอเขา ดังนั้นข้าจะไม่ยอมให้ใครพรากความอบอุ่นนี้ไปจากข้าเด็ดขาด!
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
525K
