ความเดิมตอนที่แล้ว
ยอนฮวาโดนลูกน้องของโดวอน มา รุมทำลายข้าวของ และพวกมันยังทำร้ายเธอด้วย ทำให้ยอนฮวา ทนไม่ไหว เธอกระโจนพุ้งเข้าใส่จองกุกจากด้านหลังทำให้จองกุกล้มลงหัวฟาดกันขอบโต๊ะ สลบคาที่ ยอนฮวาที่ใมากเพราะเข้าใจว่าตัวเองฆ่าจองกุกไปนั้น ได้วิ่งหนีหายออกจากบ้านไป
คนของแก้งัไฟที่มาคอยเฝ้าดูแลยอนฮวา พบผิดสังเกต ก็เลยมาที่บ้านยอนฮวาและพบกองเืนองเต็มพื้น เขาคิดว่าอาจจะเกิดเื่ไม่ดีกับยอนฮวาเลยรีบโทรแจ้งซึงแจ
ปัจจุบัน
ณ คฤหาสน์ แก๊งัไฟ
วันนี้เป็วันประชุมของเหล่าหัวหน้า การประชุมเพิ่งจบไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว แต่ฮัลซึลกียังนั่งคุยกับเหล่าหัวหน้า ซึงแจ กีฮุน และกียุล ถึงแผนรับมือและโต้กลับแก๊งเคี้ยวเงิน
ฮันซึลกี >"เอ่อ!! กีฮุน พรุ่งนี้แกไปโรงเรียนได้แล้วนะ ครูที่โรงเรียนโทรมาหาพ่อเมื่อวาน อ่อ! กียุลด้วยแกอย่าโดดเรียนบ่อยนักทำให้พองาม หรือพวกแกอยากโดนเรียกผู้ปกครอง"
กีฮุน / กียุล >"ไม่ครับ!!! "
กีฮุน และกียุล นึกภาพ ถึงลูกน้องของพ่อแต่ละคนร่างกายกำยำ รอยสัก และแผลเป็เต็มตัว ถ้าโดนเรียกผู้ปกครองขึ้นมา พ่อก็คงไม่ยอมไป แต่คงจะให้พวกเขาเลือกใครสักคนในนี้ไปเป็ผู้ปกครองแทน
ซึ่งถ้าเป็แบบนั้นพวกเพื่อนๆ ที่โรงเรียนต้องแตกตื่น ถ้าเห็นคนของที่นี้ คงมีคำถามมากมายเข้ามา
"กีฮุน / กียุล นายเป็ลูกมาเฟียเหรอ"
และไม่นานความก็คงแตก พ่อก็คงบ่นเขาหูชาแน่ๆ
เพราะที่โรงเรียนไม่มีใครรู้ว่ากีฮุนและกียุลเป็ทายาทแก้งัไฟ เพราะพ่อของเขาห้ามไว้ ไม่อยากให้เปิดเผยตัว อยากให้พวกเขามีปกติสุขเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปในโรงเรียน
ครืดดด ครืดดด
ซึงแจ >"ลูกพี่ผมขออนุญาตรับโทรศัพท์สักครู่นะครับ"
ฮันซึลกี >"ตามสบาย"
ซึงแจ >" ว่ายังไง แทจุน"
แทจุน >"หัวหน้า คุณหนูยอนฮวา ไม่อยู่ที่บ้านครับ แล้วก็บ้านเละเทะไปหมด แล้วก็มีกองเืที่พื้นด้วยครับ ผมเกรงว่า......"
ซึงแจ >"แกค้นหารอบๆ ดีหรือยัง"
แทจุน >"ค้นทั้งบ้านและรอบๆ แล้วครับ ที่สงสัยคือมีรอยล้อรถมาหยุดที่หน้าบ้าน และรองเท้าคุณหนูยังอยู่ ถ้าออกไปเองต้องใส่รองเท้าไปแน่ครับ นอกซะจาก โดนจับตัวไปหรือ รีบหนีออกไป"
ซึงแจ >"แกรอที่บ้านก่อน เดี๋ยวฉันพาคนออกไป"
แทจุน >"ครับหัวหน้า"
ฮันซึลกี >"เกิดอะไรขึ้น ซึงแจ"
กีฮุน /กียุล >"นั้นนะซิครับ!! "
ซึงแจ >"คุณหนูยอนฮวา หายตัวไปครับ แล้วก็แทจุนพบกองเืที่บ้านของเธอด้วยครับ"
ฮันซึลกี >"ว่ายังไงนะ!!!!! รีบพาคนออกไปตามหาเธอเดี๋ยวนี้!!! "
ซึงแจ >"ครับลูกพี่ใหญ่"
ซึงแจโค้งให้ซึลกีก่อนจะรีบออกจากห้องไป กีฮุนและกียุนมองมาที่พ่อของเขา ฮันซึลกีพยักหน้าให้ลูกๆ ของเขา เป็เชิงว่า อยากรู้ก็ตามพี่ซึงแจไป ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นโค้งตัวให้พ่อของเขาก่อนรีบออกไป
กีฮุน >"พี่ซึงแจ เกิดอะไรขึ้นกับแทจุน พวกเคี้ยวเงินทำร้ายแทจุนเหรอ"
ซึงแจ >"ไม่ใช่หรอก พอดีลูกสาวคนที่ช่วยชีวิตของลูกพี่ใหญ่หายตัวไป"
กียุล >"อ่อ คนนั้น!! เขามีลูกสาวด้วยเหรอครับ"
ซึงแจ >"เอาไว้ฉันค่อยมาเล่าให้พวกนายฟังนะ ว่าแต่จะไปด้วยไหม"
กียุล/กีฮุน >"ไปครับ!!! "
ซึงแจพาลูกน้องไปอีก 3 คน พร้อมกับกีฮุนและกียุน เพื่อช่วยกันตามหายอนฮวา
ค่ายมวย บ้านยอนฮวา
ซึงแจ กีฮุน กียุล และลูกน้องอีก 3 คนมาถึงที่บ้านยอนฮวา กีฮุนลงจากรถและมองไปรอบ
แทจุน >"สวัสดีครับหัวหน้า สวัสดีครับคุณฮุน คุณยุล"
ซึงแจ >"ไม่ต้องมากพิธี พาฉันเข้าไปดูข้างในก่อน พวกแกสามคน ลองตรวจตรารอบๆ แถวนี้หน่อย"
"ครับหัวหน้า!!!! "
แทจุนพาซึงแจเข้าไปยังบ้านของยอนฮวา ฮุนและยุลเองก็ตามเข้ามาด้วย เพื่อทั้ง 3 คนเข้ามาข้างในก็ต้องใเมื่อสภาพบ้านที่เห็น เหมือนผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วง ข้าวของเสียหาย กระจัดกระจาย ทุกอย่างพังพินาศ
ซึงแจ >"นะ มันเกิดอะไรขึ้น!!! "
แทจุน >"หัวหน้า นี้ครับรอยเื!!!! "
ซึงแจ ฮุน และยุลรีบเข้ามาดูที่กองเื ที่เจิ่งนองบนพื้น เืแข็งตัวไปแล้ว
กียุล >"นี้คงไม่ใช่เืของเธอหรอก ใช่ไหมครับ!!! "
กีฮุน >"นายอย่าพูดบ้าๆ เรายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
ซึงแจ >"แทจุน นายไปสืบมาแล้วใช่ไหม ได้เื่ยังไงบ้าง"
แทจุน >"เท่าที่ผมไปสอบถามคนที่อยู่ละแวกนี้ พอจับใจความได้ว่า มีเห็นรถเก๋งสีดำมาจอดที่หน้าบ้าน มีผู้ชายสามคนเข้าไปมาในบ้าน พวกมันน่าจะเป็คนทำลายข้าวของพวกนี้ แต่สักพัก พวกมันก็รีบวิ่งกันออกไป เหมือนจะมี 1 ในสามคนนั้นาเ็ ส่วนไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คุณหนูยอนฮวาก็วิ่งหนีออกจากบ้าน "
ซึงแจ >"แสดงว่าคุณหนูปลอดภัย แต่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน พวกเราต้องรีบตามหาเธอ ก่อนที่พวกมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเธอ"
แทจุน >"ครับ!!! "
ซึงแจ >"แยกย้ายการออกตามหาเธอ ทุกซอกทุกมุม ถ้าเจอเธอรีบโทรแจ้งฉัน เดี๋ยวฉันส่งรูปของเธอเข้่าในมือถือให้่พวกนาย
"ครับหัวหน้า!!! "
ซึงแจ >"ส่วนฮุน! ยุล! ก็ช่วยกันแยกย้ายหาเธอนะ เดี๋ยวฉันส่งรูปเธอให้พวกนายด้วย เธอชื่อยอนฮวานะ"
กีฮุน / กียุล >"ครับ!! "
กีฮุนและกียุลต่างก็แยกย้ายกันออกไปตามหา ระหว่างที่พวกเขาวิ่งไป เสียงข้อความจากซึงแจก็ดังขึ้น
ติ๊ง! ติ๊ง!
กีฮุน /กียุล >"นี่มัน!!!!! "
กียุลรีบโทรเข้ามาหากีฮุนทันที ที่เห็นรูปยอนฮวา ที่ซึงแจส่งมาให้
กียุล >"พี่!!!! นี้มันเดลไม่ใช่เหรอ"
กีฮุน >"อืมใช่!!! เธอเป็ลูกสาวของน้าคนนั้นที่ช่วยพ่อเราไว้งั้นเหรอ"
กียุล >"เธอชื่ออะไรยะ ยอนฮวาใช่ไหม!!!
กีฮุน >"ใช่!! "
กียุล >"โลกมันกลมจริงๆ เลยนะ"
กีฮุน >"รีบหาเธอกันเถอะ ก่อนที่จะเกิดเื่ไม่ดี"
กียุล >"ครับ! "
ตัดมาที่ยอนฮวา เธอวิ่งหนีมาอย่างไร้สติ เธอเกือบโดนรถชนหลายต่อหลายครั้ง เธอวิ่งมาเรื่อยๆ จนอ่อนแรง และเหนื่อยหอบ เธอเข้าไปแอบในโกดังร้างแห่งนึง ซึ่งห่างจากบ้านเธอไม่กี่กิโล ตัวเธอสั่นงันงก
ยอนฮวา >"ไม่!!!! ฉันไม่ได้ฆ่าเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ"
ยอนฮวาเอาแต่ร้องไห้ เธอวิ่งมาโดยที่ไม่ได้ใส่รองเท้า เท้าของเธอมีาแเต็มไปหมด
ยอนฮวา >" โอ้ย!!! เจ็บจัง! "
เธอค่อยๆ แอนตัวผิงกับผนัง สายตาของแดงก้ำไปด้วยรอยน้ำตา แก้มของบวมช้ำ ร่างกายที่บอบบางของเธอ ฟกช้ำหลายแห่งผลมาจากการต่อสู้กับพวกนั้น เธอร้องไห้มาตลอดทาง ทั้งหมดนั้นทำให้เธอเหนื่อยล้า และเผลอหลับไป
ระหว่างนั้นเอง กลุ่มวัยรุ้นประมาณ5 คน ที่ใช้โกดังร้างแห่งนี้เป็ที่ซ่องสุม เสพสิ่งเสพติดและของมึนเมา ก็พากันเดินเข้ามายังโกดังซึ่งที่ประจำของพวกเขา พลันสายตา 1 ในนั้น ที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้า ก็เหลือบไปเห็น ยอนฮวา ที่นอนฟุบอยู่กับพื้น
"เฮ้ยย มึง!! นั่นคนหรือเปล่าวะ เข้าไปดูซิ"
"ครับ!! "
เด็กผู้ชายอายุราว 16 ปี ก็ค่อยๆ เดินเข้ามาหายอนฮวา ที่นอนหลับอยู่
"ลูกพี่!!!! คนครับ ผู้หญิงด้วย"
เ้าคนที่ถูกเรียกว่าลูกพี่ อายุประมาณ 18 ปี ได้เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีก 3 คน เขานั่งลงข้างๆ ยอนฮวาและจ้องมองไปที่รูปร่างของเธอ
"ท่าทางเธอจะหลับอยู่นะ ดูจากสภาพแล้วน่าจะโดนมาก่อนเจอพวกเราอีกว่ะ ฮ่าๆๆ ลาภปากแล้ววันนี้"
"ลูกพี่จะทำอะไรเธอครับ"
"แหม ไอ้นี้ถามได้ มีผู้หญิงมานอนให้ท่าตรงหน้า เราต้องทำอะไรละ"
"ตะ แต่เธอดูเหมือนจะาเ็มานะครับ"
"กูไม่สนเว้ย!!! ในเมื่อเข้ามาในที่ของกู ก็ต้องเป็ของของกู พวกมึงคนหนึ่งไปดูต้นทางซะ"
"คะ ครับ"
ลูกน้อง 1 ในนั้นดูเหมือนจะเป็คนดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะว่าเขาเป็เด็กสุดในกลุ่มและท่าทางอ่อนแอด้วย
ยอนฮวารู้สึกตัวหลังจากที่ได้ยินเสียงดังของไอ้คนที่เป็หัวหน้า เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่ก็ต้องใ รีบลุกขึ้นและถอยกรูเข้าติดผนัง เธอมองไปรอบๆ ก็พบว่าเธอกำลังโดนจ้องมองด้วยกลุ่มวัยรุ่น 4 คน
ยอนฮวา >"เฮือกก! พวกแกเป็ใคร!! "
เธอจะรอดจากพวกนี้ไปได้หรือไม่ ต้องรอติดตามตอนหน้านะคะ
---------------------------------
จบตอน