กรุงเทพกระหายเลือด 18+

บาดแผลของผมหายไปราวกับเรื่องโกหกแต่ทั้งร่างกลับเจ็บปวดรวดร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!อ๊าาาาาก! อ๊าาาาก! อ๊าาาาก! อ๊าาาก!ผมร้องดิ้นร้องดิ้นยิ่งกว่าตอนโดนไฟปีศาจแผดเผา!คงมีแต่พี่แป้งที่เฝ้าดูเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดถึงรู้ความนศ.สาวสวยไม่มีคำใดจะเอื้อนเอ่ยเธอมองร่างชายหนุ่มค่อยๆเปลี่ยนแปลงอย่างไม่เชื่อสายตามัดกล้ามทั่วร่างของเขาปริแตกมีเลือดไหลซึมแล้วก็กลับรักษาตัวเองใหม่ เป็นอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมาแต่ที่แน่ชัดก็คือทุกครั้งที่รักษา มัดกล้ามทั่วร่างของเขาก็ใหญ่ขึ้นๆแข็งแกร่งและงดงามขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปมีเค้าของดีรอสโซ่เพิ่มขึ้นมา มันยังคงดูออกว่าเป็นเขาแต่เสริมจมูกเสริมกรามเบ้าตาลึกขึ้นและนัยตาเป็นสีฟ้าอย่างฝรั่งข้างหนึ่งอีกข้างเป็นสีทอง!ถึงจุดนี้ความเจ็บปวดของผมก็เริ่มทุเลาผมมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงแต่พอคาดเดาได้ว่ามันเป็นไปในทางที่ดีเพราะเธอไม่ได้ร้องกรี๊ดแล้ววิ่งหนีไป!ผมลุกขึ้นนั่ง ตาจ้องเขม็งไปยังร่างของศัตรูที่ฟื้นตัวใกล้เสร็จเช่นกันแล้วหันไปหาพี่แป้ง"พี่ไปหลบก่อนเถอะครับผมว่าผมไม่เป็นไรแล้ว""ดะ...ได้"เธออ้อมแอ้มตอบหน้าแดงก่ำ แล้วค่อยคลานไปหลบที่รถผมนึกเข้าข้างตัวเองว่าคงได้ความหล่อของดีรอสโซ่มาสักครึ่งแต่เมื่อก้มมองร่างกำยำเปลือยเปล่าของตัวเองแล้วถึงได้เข้าใจชิบหาย...ทำเป็นพูดหล่อแต่ชีเปลือยอยู่เหรอนี่กู....สิ้นความคิดปีศาจยักษ์ร่างแดงก็เยื้องก้าวเท้าเข้ามาหา"โฮ่! ข้าพอรู้ว่าเจ้าแพ้น้ำตาผู้หญิง แต่ถึงขนาดสละร่างช่วยไอ้หนูนี่เชียวหรือ!?"ปีศาจพูดโดยจ้องมาที่ผม ผมที่ไม่รู้จะตอบว่าอะไร ก็ได้แต่อึ้ง...เอาไงดีวะ...แล้วเคียวของเขาหายไปไหนเนี่ย หรือต้องใช้กำปั้นสู้?!"เจ้าโง่"เสียงหนึ่งเรียกผม แต่หันรีหันขวางแล้วก็ไม่เจอ"คิดหน่อยสิวะ ว่านี่เสียงใคร"เจ้าของเสียงพูดต่อโดยไม่สบอารมณ์นัก"ดีรอสโซ่ ถ้าคุณยังไม่ตายก็รีบออกมาเถอะ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี"ผมยังคงโชว์ความซื่อแบบไม่สลด...เฮ่อ.... เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มดังอยู่ข้างๆพอหันไปก็เห็นเขาเป็นภาพลางๆสีดำๆท่าทางน่าตลกเหมือนกับผีน้อยแคสเปอร์แต่เป็นร่างดำตาสีขาวไร้ปลายเท้าคล้ายร่างของวิญญาญ"ฮ่าฮ่าฮ่า!"ผมหลุดขำก๊ากออกมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะเสียงหล่อๆของเขาไม่เข้ากับรูปร่างผีดำตลกๆนั่นเอาซะเลย!"พอใจรึยัง..."ผีดำทำสีหน้าหงุดหงิด ซึ่งมันดูน่ารักจนผมต้องกลั้นขำแก้มตุ่ย"ความจริงติดต่อทางความคิดอย่างเดียวง่ายและเร็วกว่าเยอะแต่สงสัยจนพรุ่งนี้โง่ๆอย่างเจ้าก็ยังไม่เข้าใจ!"เขาบ่นเหมือนโอบีวันบ่นลุคสกายวอร์คเกอร์!!ส่วนผมนั้นกำลังดีใจ อย่างสุดลิ่ม"คุณยังอยู่ในร่างผม! โชคดีจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่าคนเดียวจะทำยังไง!""อย่ามัวแต่ดีใจไอ้หนุ่ม หลบเร็ว!!"เขาพูดพร้อมชี้ไปยังลูกไฟเวทย์มนต์ที่เหวี่ยงหวือตรงมาหาผม"!"ผมตกใจในความเร็วของตัวเอง มันเหมือนลูกไฟเคลื่อนที่ช้าลงในขณะที่ผมหลบหลีก ขีดความสามารถของร่างกายของผมมันก้าวกระโดด!โอ้ก!!!!!ไม่ทันดีใจได้สุด อาการคลื่นเหียนก็โจมตีอย่างรุนแรงจนแทบอ้วกออกมาจริงๆ!!อาการผมเหมือนคนเมารถยังไงยังงั้น"อย่าเคลื่อนไหวด้วยความตื่นตกใจใจเย็นเข้าไว้ เจ้าต้องให้วิญญาญชินกับร่างใหม่เสียก่อน!"นักล่ารุ่นเก๋าเริ่มสอนนักล่าหนุ่มแล้วผมที่มัวปลาบปลื้มอยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากหูที่แยกแยะเสียงได้มากขึ้นอย่างน่ารำคาญ!มันเป็นเสียงเหวี่ยงหมัดหวือแหวกอากาศมาจากทางซ้ายรู้พิกัดความเร็วได้อย่างถูกต้องชัดแจ๋วเพียงแค่ได้ยิน!เด็กหนุ่มที่เคยธรรมดาเอี้ยวตัวหลบในท่าสะพานโค้ง!ผมแทบไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือตัวเองก่อนจะดีดตัวเตะซัมเมอซอลค์คิค(ตีหลังกากลับหลังสองครั้งพร้อมกับเตะขึ้นบนอากาศไปด้วย)เข้าที่ปลายคางของมันจนกระเด็น!ยอมรับเลยว่าจำมาจากเกมสตรีทไฟเตอร์ที่เคยเล่นแต่ทำได้จริงด้วยตัวเองนี่แม่งเจ๋งโคตรๆ!"อย่าเพิ่งตื่นตกใจไปไอ้หนุ่ม มีเจ๋งกว่านี้อีก!"อาจารย์ผีดำสุดคิกขุของผมกล่าวก่อนจะลากแผงควบคุมอะไรสักอย่างออกมาเหมือนกับหน้าจอใสๆลอยได้ที่เรามักเห็นในหนัง เกมหรืออนิเม"พวกเราคือนักล่าที่อยู่นอกเหนือกฏ เราสามารถเก็บของอะไรก็ได้ไว้ในช่องว่างของมิติเฉพาะ!เป็นอภินันทนาการเวทย์มนต์จากเทพผู้สาบเรายังไงล่ะ!"ผมเข้าใจสถานการได้ทันทีเมื่อเห็นอินเตอเฟซโชว์สต็อคของมากมายทั้งชุด อาวุธ ของใช้ หรือแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงหรือของกิน!ดีพร้อมขนาดนี้มันต้องแลกเปลี่ยนกับอะไรที่บัดซบมากๆแน่!แต่ไม่ใช่เวลามากลัวอย่างเด็กงี่เง่าผมเลือกชุดโค้ทหนังสุดเท่ของดีรอสโซ่ทันทีฉับพลันความมืดก็ครอบคลุมร่างและเปลี่ยนแปลงเป็นชุดสุดเท่ห์สวมใส่อย่างเรียบร้อย!พอหันไปมองพี่แป้งที่หน้าแดงมองความเท่ของผมโดยไม่ใช่หน้าแดงเพราะชีเปลือยผมยิ่งปลื้มขึ้นไปอีกหลายเท่า!!อาวุธที่เลือกออกมาจากกรุ ผมเลือกดาบซามูไรมันเป็นความฝันตั้งแต่ยังเด็กแล้วที่ได้ใช้ดาบเท่ๆ!เมื่อจับดาบไว้ในมือความแปลกใจก็ยังมีมาไม่หยุดเมื่อผมรู้สึกเหมือนเรียนรู้และฝึกฝนมันมาเนิ่นนาน"มันคือความรู้ของนักล่า เจ้าจะใช้อาวุธเป็นทุกอย่างที่ข้าเคยใช้มาก่อนแม้แต่อาวุธใหม่หากเรียนรู้เพียงครั้งเดียว ก็จะจดจำได้!""ว้าว!"ผมร้องออกมาด้วยใจอันลิงโลด"อย่าเพิ่งได้ใจไป แม้มีอาวุธดีและใช้เป็นแต่เจ้ายังขาดประสบการณ์ การต่อสู้จริง!"แคล้ง!!!!!!ไม่รอให้ดีรอสโซ่อธิบายจบ ประสบการณ์ต่อสู้จริงก็พุ่งเข้าหาผมทันที!แม้มีประสาทที่ว่องไว้ เรียนรู้ทุกกระบวนท่าแต่เหมือนที่เขาบอกไว้ ผมเลือกท่ามาใช้ไม่ถูกเพราะขาดประสบการณ์จึงได้แต่ตั้งรับกรงเล็บปีศาจนั่น!ฉัวะ! ฉัวะ!"แม่งเอ๊ย!!!"คำสบถหลุดออกมาเมื่อเงาเล็บฟาดฟันทะลุการตั้งรับจนบาดลึกเข้าไปในเนื้ออยู่หลายแผล แม้มีพลังฟื้นฟูแต่มันก็ยังเจ็บปวด แถมถ้าปล่อยให้โดนจุดสำคัญผมก็จะมีสิทธิ์ตายแบบเดียวกับดีรอสโซ่!"ลดดาบลงแล้วเหวี่ยงดาบขึ้นจากทางขาซ้าย""หาาา? แบบนั้นมันก็ตบหัวผมหลุดน่ะสิ!"ผมโต้แย้งอาจารย์หนุ่ม"ตอนนี้ข้าค่อนข้างว่าง จึงมีโอกาสดูการต่อสู้จากวงนอกเชื่อข้าเจ้าทำได้แน่ ร่างกายของเจ้ากับข้าที่ผสมเอาจุดเด่นเข้าด้วยกันทำให้ตอนนี้เจ้าออกท่าดาบได้เร็วกว่าข้าแล้วจงเชื่อมั่นในกำลังของตัวเอง และคำแนะนำของข้า!"คำพูดของเขาฟังแล้วมีพลังฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก!ผมลดดาบลงเจ้าปีศาจเล็งตบหัวผมให้ขาดอย่างทันทีที่เห็นผมเผยช่องว่าง!จังหวะเดียวกันนั้นผมกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วตะหวัดคมดาบขึ้นสุดแรง!มันฟันขาของเจ้าปีศาจขาดในทันที!เมื่อเสียสมดุลกงเล็บที่กะฟันหัวผมให้หลุดก็เพียงถากใบหน้าผมไปอย่างแผลตื้นๆ"ดี!! เจ้าคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดี แต่ความกล้าของเจ้านี่แหละที่น่าทึ่งการก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวนั่นวัดผลกันได้เลยขามันขาดแต่หัวเจ้าก็มีสิทธิ์หลุด หากเจ้าชักเท้ากลับจะเงยหัวหลบแม้สักนิดต้องโดนดาบสองของมันตายคาที่แน่!"แต่ผมไม่ได้ฟังคำกล่าวชื่นชมของดีรอสโซ่แต่อย่างใดด้วยสมาธิของผมกำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด!การที่ฟันขามันขาดนั้นยังไม่ใช่ดาบสังหาร!ผมก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งแล้วลงดาบบั่นหัวมันขาดสะบั้น!"บะ บ้าเอ๊ย! ข้าต้องมาแพ้นักล่าที่เพิ่งทำพันะสัญญาหรือนี่ อ๊าาาาก!!!!"ฉัวะ!!!!ฉูดดดดดด!!!!เสียงดาบบั่นคอจนหลุดกระเด็นตามมาด้วยเสียงโลหิตสีแดงฉานสาดกระเด็นบางส่วนเปรอะเปื้อนไปบนหน้าของผม...ร่างของมันยังคงดิ้นหงึกๆโดยไม่รู้ตัวลิ้นของผมก็แลบเลียหยดเลือดที่ไหลลงมาบนริมฝีปากนั่น"เฮอะ...เริ่มทำหน้าเหมือน นักล่าขึ้นมาแล้วสิ"อาจารย์ผีคิกขุกล่าวออกมาเหมือนภูมิใจระคนเวทนา...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 4 จากธรรมดากลายเป็นนักล่า

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 4 จากธรรมดากลายเป็นนักล่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้