ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่173 ธิดาหยกเล็กเซียวเซียน

"พวกเราเป็นคนเผ่าเดียวกันข้ายินดีช่วยเต็มที่ ให้ข้าเสร็จธุระของแม่นางเล็กก่อน ข้าเต็มใจจะเดินทางไปกับเจ้าเพื่อพบท่านปู่ทวด.."

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ กล่าวขึ้นให้นางสบายใจในตัวเขา ทั้งหมดต่างเดินทางไปร้านค้าของเล็กตันหลังจากจัดสถานที่พักให้กับสองสาวแล้ว

เล็กตันก็นำกริชเพชรมุ่งหน้าขึ้นสู่ทางเหนือ ที่อุดมด้วยป่าเขาสภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ยักษ์ ขนาดสิบคนโอบเรียงรายเต็มทั่วผืนป่า สัตว์อสูรที่มีระดับต่ำ ต่างส่งเสียงร้องเข่นฆ่ากัน เพื่อกินเป็นอาหารตลอดระยะทางที่ผ่านไป

กริชเพชรกลายร่างเป็นผีเสื้อโปร่งใสติดตามหญิงสาวไปเรื่อยๆ สุดท้ายชายหนุ่มก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ที่มีสภาพแวดล้อมแปลกแตกต่างกว่าที่อื่น ตรงหน้าเป็นยอดภูเขาสูงเสียดฟ้าประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ต้นไม้ใหญ่เหมือนถูกตัดโค่นลงทั้งหมด แต่งเติมด้วยดอกไม้ธรรมชาติหลากหลายชนิด มีภมรผีเสื้อบินกันเป็นหมื่นๆ ตัว เก็บกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้กลางทุ่งอันกว้างใหญ่ สูงขึ้นไปห้าพันวาเป็นผาหินรอบๆ ปกคลุมด้วยเมฆหมอกที่ลอยตัวไหลผ่านภูเขาสร้างความเย็น จนพื้นที่ยอดเขาสูงสุดปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ให้ความเย็นสบายให้กับผู้ที่พักอาศัยอยู่บนนั้น

กริชเพชรกลายร่างกลับเป็นมนุษย์ตามเล็กตันลอยละลิ่วลงบนยอดเขา ชายหนุ่มสังเกตดูว่าต้นไม้ดอกไม้ประดับที่ปลูกในบริเวณนี้ ส่วนมากเป็นสมุนไพร ที่ส่งกลิ่นหอมด้วยดอกของมันหลากหลายพันชนิด ที่นี่นับว่าเป็นแหล่งปลูกสมุนไพรชั้นเยี่ยม สุดปลายยอดภูเขาปรากฏกระท่อมที่สวยงามถูกสร้างขึ้นด้วยผลึกน้ำแข็ง ที่ลานหน้าบ้าน ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งคล้ายต้นซากุระดอกสีชมพูบานสะพรั่ง ดูแล้วสวยงามจับตาจับใจ

หญิงสาวรูปร่างอวกอั๋นหน้าตาคล้ายคลึงกับเล็กตันถึงเจ็ดส่วน จมูกของนางโด่งเป็นสันผมสีดำยาวดุจใยไหมสวมชุดสีชมพูอ่อนเบาบาง ลายกิ่งก้านซากุระ เผยให้เห็นหน้าอกที่เต่งตึงอวบอูมใหญ่หัวนมสีชมพูของนางดันชูชันขึ้นสูงสะโพกเอวกลมกลึง ดุจนางฟ้ามาจุติลงบนดินแดนอสูรพฤกษา

ควับๆ!!

อสูรสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อเห็นหลานสาวและชายแปลกหน้ายืนตรงหน้านาง

นางคงเป็นธิดาหยกเล็กเซียวเซียนที่เป็นอาสาวของเล็กตัน สาวสวยขมวดคิ้วสงสัยว่าชายรูปหล่อดุจเทพบุตรตามหลังหลานสาวของนางมาด้วยเหตุใด

โดยธรรมดาแล้วกฎประจำตัวของนางไม่พบปะผู้คน โดยเฉพาะบุรุษเพศแม้ว่ากายอสูรของเขา จะหล่อเหลาขนาดไหนก็ตาม

เพราะหญิงสาว ฝึกวิชาพรหมจรรย์มาตั้งแต่เด็กดังนั้นเรื่องความปรารถนาต่อเพศตรงข้าม จึงไม่อยู่ในหัวใจของหญิงสาว

"คารวะท่านอาหญิง.."

เสียงเล็กตันกล่าวขึ้นปรายตาไปมองกริชเพชรเตือนให้เขาคารวะอาสาวของนาง

"คารวะท่านผู้อาวุโส.."

กริชเพชรยกมือคารวะนางอีกคนหนึ่ง เล็กเซียวเซียนชำเลืองตามองชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ความเย็นชาของหญิงสาวไม่ต่างไปจากเล็กตันสักเท่าไหร่ สายตาของนางมองสูงเหนือศีรษะผู้คน มีความเย่อหยิ่งประจำตัว จนบุรุษใดไม่อาจแตะต้องนางได้

กายอสูรของนางอยู่ในระดับราชันย์ขั้นที่ห้า มันยิ่งทำให้ นางสูงส่งจนทั่วอาณาจักรอสูรพฤกษา หานักรบ ที่มีพลังเท่าหญิงสาวน้อยยิ่งกว่าน้อย นางจึงเป็นหนึ่งในสาม เทพธิดาหยกแห่งดินแดนอสูรพฤกษา

"มีธุระอะไรรึหลานข้า..คนผู้นี้มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือหรือ จึงนำเขามาถึงที่พักของอาหญิง เจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่ต้อนรับแขกแปลกหน้า ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญก็นำเขากลับไปเถอะ.."

สาวสวยกล่าวขึ้นอย่างเย็นชาเพราะนางสัมผัสได้ว่าชายหนุ่ม แม้รูปร่างหล่อเหลาดุจเทพบุตรสลักจากหยกขาวมาจุติ ก็ไม่ได้ทำให้นางหวั่นไหวแต่อย่างใด กายอสูรที่นางสัมผัสได้ตอนนี้เขาแค่อสูรครึ่งเทพ

สมุนไพรที่นางสร้างสรรค์ปลูกขึ้นส่วนมากต้องใช้กับพวกอสูรระดับราชันย์เท่านั้น กายระดับพื้นๆ อย่างกริชเพชร แค่ไปที่ร้านของตระกูลเล็ก ก็สามารถมีทรัพยากรเหลือเฟือ ให้เขาพัฒนาตัวเอง ไม่ต้องขึ้นมาถึงที่นี่ เพียงเอ่ยปากก็ขับไล่ชายหนุ่มไปอย่างไม่ไยดี

"อาหญิงคุณชายโจวก๋วยไม่ได้มาซื้อยาของพวกเราหรอก เขาเป็นนักปรุงโอสถ ข้าพิจารณาแล้วว่ามีคุณสมบัติจะช่วยเหลืออาหญิงได้ ในการสร้างยาส่งเสริมชายหญิง..ที่ท่านกำลังคิดค้นอยู่.."

เล็กตันก้มหน้ารู้สึกละอายใจต่อกริชเพชร ที่อาสาวไม่ให้เกียรติชายหนุ่ม คนที่นางอ้อนวอนมาช่วยญาติผู้ใหญ่ของตน

"หือ! ..เขาเนี่ยนะเหรอ..ที่จะช่วยข้าในการปรุงยาส่งเสริมชายหญิง เจ้าฝันเฟื่องไปแล้วหรือไร ข้าไม่อาจสัมผัสได้ว่าตัวของเขาเป็นนักปรุงยาแม้แต่น้อย พวกปรุงยาต่างมีกลิ่นกายเฉพาะเพื่อบ่งบอกถึงฐานะในการปรุงโอสถ

แต่คนผู้นี้กลับไม่มีกลิ่นนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เจ้าล้อเล่นอะไรกับอาหญิง..เล็กตันเจ้าช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว มีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกมาตรงๆ อย่าใช้เรื่องสำคัญของอาหญิงมาล้อเล่นแบบนี้ พวกเจ้ากลับไปเถอะ..ข้าไม่มีธุระอะไรกับพวกเจ้า.."

เสียงของหญิงสาวเย็นชากระด้างลง นางคาดคิดว่าเล็กตัน คงจะถูกชายหนุ่มที่หล่อเหลาด้านหลังหลอกลวงเพื่อต้องการพบนาง เขาอาจอยากได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งจากนางก็ได้ เพราะหญิงสาวเป็นปรมาจารย์ด้านผลิตวัตถุดิบการปรุงโอสถ ที่เด่นล้ำ

ที่สุดของดินแดนอสูรพฤกษา จนสร้างให้ตระกูลเล็ก เติบโตเป็นอันดับสามของอาณาจักรแห่งนี้ ด้วยการทุ่มเทสร้างสรรค์วัตถุดิบ ที่จำเป็นในการพัฒนากายอสูรแบบฉบับของพวกอสูรพฤกษา หญิงสาวกล่าวจบก็เคลื่อนกายหายไปในรูปแบบที่แปลกประหลาด นางกลับเข้ากระท่อมไปอย่างไม่ไยดี

วูบ! ควับ!

"อาหญิงได้โปรดฟังข้าก่อน.."

เล็กตันทะยานตามอาสาวไป เสื้อผ้าเบาบางของเล็กเซียวเซียนปลิวไสว ขณะล่องลอยลงที่หน้ากระท่อมผลึกน้ำแข็งอย่างสวยงาม

กริชเพชรจนปัญญา ยกยิ้มแห้งๆ เขาก็ไม่ได้อยากมาที่นี่สักเท่าใด เพื่อเห็นแก่เล็กตันที่มีบุญคุณในการยื่นมือขัดขวางสามอสูรเวหา จึงด้นดั้นมาในระยะทางอันแสนไกล กลับถูกปฏิเสธแบบซึ่งๆหน้า

คนอื่นอาจจะโมโหหุนหันจากไปแล้ว แต่สำหรับกริชเพชรเป็นเรื่องธรรมดา เขาย่อมรู้ตัวเองดีว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในการปรุงโอสถของตน ความพิเศษของมัน อยู่ที่เกล็ดวิญญาณอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาล ที่เพิ่มพลังเม็ดยาให้มีคุณภาพเป็นร้อยเท่า และยังได้วิชาปรุงโอสถฉบับคัดลอกของปรมาจารย์ปรุงยา มาช่วยแก้หน้าขณะแข่งขันในโรงเตี๊ยม

ดังนั้นหญิงสาวที่เก่งกาจในเรื่องปรุงยาระดับสูงอย่างเล็กเซียวเซียน มองปราดเดียวก็รู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนไร้ค่าขนาดไหน แม้แต่ปรายตามองก็ยังถือว่าให้เกียรติมากแล้ว เรื่องจะให้เขาแนะนำวิธีการปรุงยาส่งเสริมชายหญิง ที่นางคิดค้นมาหลายร้อยปี คนเดียวที่จะช่วยหญิงสาวคือปรมาจารย์ปรุงโอสถเท่านั้น ที่จะแนะนำได้ คนอื่นถือว่าไร้ประโยชน์สำหรับนางโดยสิ้นเชิง

"เจ้ากลับไปเถอะไม่ต้องแล้ว..ข้ารู้ดีว่าเจ้าหวังดีแต่ชายผู้นั้นไม่อาจช่วยข้าได้หรอก เสียเวลาเขาเปล่าๆ ข้าจะพักผ่อนแล้ว.."

เสียงของอาหญิงกล่าวขึ้นแบบเยือกเย็น นางคงจะไม่ค่อยพอใจกริชเพชรสักเท่าไร ที่อาจจะใช้เล่ห์เหลี่ยมปั่นหัวเล็กตัน ให้นำเขามาถึงที่นี่

"วัตถุดิบในการปรุงโอสถของข้า..มันมีคุณค่าสูงสำหรับพวกกายอสูรระดับราชันย์ เขามีกายอสูรครึ่งเทพใช้ยาของข้าไม่ได้หรอก ขืนนำไปใช้โดยไม่ระมัดระวัง ไฟธาตุแตกเป็นอันตรายถึงชีวิต อย่าคิดข้ามขั้นโดยใช้วัตถุดิบระดับนี้เลย.."

เสียงของหญิงสาวกล่าวเตือนเล็กตันและกริชเพชร คล้ายๆ เหมือนกับกำลังบอกชายหนุ่มว่านางรู้ถึงจุดประสงค์ของเขาที่มาหานางแล้ว อย่าใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้กับคนอย่างนาง ดังนั้นจึงไม่เกรงใจไล่เขาไปซึ่งๆ หน้า

"อาหญิง..ไม่ใช่เป็นอย่างที่ท่านคิดหรอกนะ..ข้าพิสูจน์มาแล้ว ขนาดสือตู้ผิงท่านอาของแม่นางสือหงษ์ ยังเสียกระบวนเมื่อเจอยาของคุณชายโจวก๋วยเข้าไป เขาเกิดความกำหนัดอย่างรุนแรง ต้องรีบไปเสพสมจนท่านผู้เฒ่าอับอายขายหน้า ไม่กล้าเข้าร่วมงานประมูล

ข้าจึงเห็นว่าคุณชายโจวก๋วยมีวิชาการปรุงยาที่แปลกพิสดาร จึงอยากให้อาหญิงเปิดใจคุยกับเขาสักเล็กน้อย ข้ารับประกันเต็มร้อยเลยว่าคุณชายโจวก๋วย ไม่ต้องการวัตถุดิบปรุงยาของท่านแม้แต่ต้นเดียว อย่าดูถูกน้ำใจคุณชายโจวก๋วยเยี่ยงนี้ ข้าเล็กตันรู้สึกละอายใจยิ่งนัก~..."

เสียงของหญิงสาวสั่นเครือคล้ายกำลังจะร้องไห้ม่านตาของนางก่อเกิดน้ำใสๆ กระเพื่อมขึ้นพร้อมจะแตกออก ด้วยความเสียใจขายหน้าต่อกริชเพชร เล็กเซียวเซียนรักหลานสาวคนนี้มาก เมื่อเห็นท่าทีของนางเศร้าเสียใจจึงอดใจอ่อนไม่ได้

"เอาล่ะ..เจ้าอย่าร้องเลยเข้ามาด้านในก่อนข้ารู้ดีว่าเจ้าเป็นห่วงข้า มีอะไรก็มาคุยกันอย่าเอาแต่ร้องไห้ไม่อายผู้อื่นหรอกหรือ..."

เสียงของหญิงสาวอ่อนลงรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับหลานสาว ถ้านางไม่สนิทสนมรักใคร่เล็กตัน ต้องตีก้นสั่งสอนให้นาง เข้าใจถึงเล่ห์เหลี่ยมของผู้คนให้มากขึ้น เพราะเล็กเซียวเซียนไม่ค่อยไว้ใจบุรุษเพศมายาวนาน นางจึงเป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้

..................................................................................................................................................................................

ไรท์ขอขอบคุณรูปภาพจากGoogleและDemon Rose,Mild Loveจากเว็บเด็กดีที่แจกภาพประกอบฟรี รูปภาพเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหานิยาย ลงไว้เพื่อความสวยงามเท่านั้นขอขอบคุณอีกครั้ง