คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        [บ้านพักริมทะเล - เที่ยงวัน]

        หลังจากเพิ่งตื่นนอน นิวและเตชินก็ต่างรีบยันกายลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะแข่งกันวิ่งเข้าไปอาบน้ำอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็จูงมือกันออกไปทานมื้อเช้าควบเที่ยงที่ร้านอาหารชายทะเล ก่อนจะกลับมานั่งกอดกันอยู่บนผืนทรายหน้าบ้านของพวกเขาต่ออย่างมีความสุข

        และในขณะที่นิวกำลังนั่งอยู่บนตักของเตชินนั้น เตชินก็เคลื่อนริมฝีปากของเข้าไปฝังจูบแก้มเนียนของนิวเบา ๆ อย่างรักใคร่

        จุ๊บ...

        "พี่ชินอ่ะ? ทำไมชอบแกล้งผมจังครับ"

        นิวหันกลับมาปรายตาค้อนเตชินอย่างไม่จริงจังนัก แต่แล้วเตชินก็นึกสนุกจนอยากแกล้งให้อีกฝ่ายเขินอายเล่น เตชินจริงก้มลงไปหอมแก้มของนิวอีกครั้งทั้งซ้ายและขวาสลับกัน

        จุ๊บ...จุ๊บ...

        "พี่ชินอ่ะ? พอได้แล้ว...เดี๋ยวคนอื่นเห็น"

        นิวหันกลับมาค้อนเตชินอีกครั้ง ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่บริเวณชายหาดด้วยท่าทีเขินอาย แต่เตชินก็ยังคงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นใคร ๆ ก่อนที่เตชินจะก้มลงไปฝังริมฝีปากหยิกลงบนแก้มเนียนอย่างโจ่งแจ้ง เหมือนกำลังประกาศให้โลกรู้ว่านิวคือคนรักของเขา

        จุ๊บ...จุ๊บ...จุ๊บ

        และเมื่อนิวรู้ว่าเตชินกำลังเล่นแกล้งจุ๊บตัวเองอยู่ นิวก็ดิ้นขลุกขลัก ก่อนจะหันกลับมาผลักอกของเตชินพร้อมกับปล่อยหมัดเล็กของตัวเองลงบนแผ่นอกของเตชินหนึ่งตุ๊บ

        ผลั่ก! ตุ๊บ!

        "อึก"

        เตชินฟุ๊บหน้าลงไปบนผืนทรายทันทีเมื่อโดนหมัดของนิว ซึ่งนิวเองดีใจมากที่ตัวเองสามารถแกล้งเตชินได้

        “เป็นไงล่ะ? โดนแกล้งคืนซะบ้าง เจ็บปะ?”

        นิวย่อตัวนั่งลงข้าง ๆ เตชิน พร้อมกับยกยิ้มกว้างด้วยความพอใจ ทว่าเตชินกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบและยังไม่ยอมขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

        "พี่ชิน? นี่คือแผนแกล้งเจ็บของพี่เหรอครับ?"

        นิวยื่นนิ้วเข้าไปสะกิดไหล่ของเตชินเบา ๆ พร้อมกับพยายามก้มหน้าลงต่ำเพื่อพูดคุยหยอกล้อกับเตชิน

        "พี่ชินคร้าบ...หมดฤิทธิ์แล้วเหรอคร้าบ?"

        นิวรู้สึกแปลกใจมากที่เตชินยังนั่งอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับไปไหน แต่นิวสังเกตเห็นมือของเตชินข้างหนึ่งใช้กันใบหน้าของเขาไว้เพื่อไม่ให้หน้าทิ่มผืนทราย ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเตชินใช้กุมหน้าอกของเขาเอาไว้

        “พี่ชินคนเจ้าเล่ห์ สงสัยคงอยากแกล้งให้เราเข้าไปพยุงแน่ ๆ เลย แต่นิวไม่หลงกลให้พี่ได้จุ๊บนิวอีกหรอก”

        นิวพึมพำพร้อมกับนึกขำในใจ เมื่อนิวคิดว่านี่คือแผนแกล้งจุ๊บของเตชิน แต่แล้วเตชินก็ยังคงนั่งฟุ๊บหน้าลงกับแขนของตัวเองอยู่ท่าเดิมจนนิวเริ่มใจไม่ดี

        "พี่ชิน! พี่ชิน! พี่ชินครับ!"

        นิวเรียกชินหลายครั้ง ก่อนที่นิวจะเอื้อมมือเข้าไปพยุงเตชินขึ้นอย่างร้อน ใจ พร้อมกับใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าของเตชินให้แหงนขึ้น

        "พี่ชิน? พี่เจ็บเหรอครับ?"

        นิวถามเตชินเสียงสั่นเมื่อนิวเห็นว่าเตชินยังคงหลับตานิ่งสนิท และไม่ตอบสนองอะไร

        "พี่ชิน! พี่ชินครับ!"

        นิวยื่นมือเข้าไปตบแก้มของเตชินเบา ๆ เพื่อเรียกสติ จากนั้นไม่นานเตชินก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ พร้อมกับยิ้มให้นิวด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ก่อนจะผวาเข้ากอดนิวทันที

        หมับ!

        นิวโอบกอดเตชินไว้อย่างแนบแน่นเมื่อนิวเห็นท่าทีที่ตื่นกลัวของเตชิน

        "พี่ชิน? นิวขอโทษนะครับที่เล่นแรงกับพี่เกินไปหน่อย พี่เจ็บมากรึเปล่าครับ"

        นิวบอกเตชินอย่างคนรู้สึกผิด แล้วนิวก็เลื่อนฝ่ามือเล็กของเขาลงไปลูบแผ่นหลังกว้างของเตชินอย่างแผ่วเบาและเอาใจ

        "พี่ชินจะตีผมก็ได้ พี่จะต่อยผมคืนก็ได้ แต่อย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว"

        นิวบอกเตชินเสียงสั่นเครือ เพราะนิวคิดว่าเตชินเจ็บเพราะตัวเองจริง ๆ

        "พี่ไม่โกรธนิวหรอก"

        เตชินตอบนิวกลับมาเพียงแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของนิว และบอกนิวอย่างตรงไปตรงมา

        "พี่แค่เหนื่อยนิดหน่อยเอง ไม่เกี่ยวกับที่นิวต่อยพี่หรอก"

        "แล้วทำไมพี่หน้าซีดขนาดนี้ล่ะครับ? ตัวพี่ก็เย็นด้วย หรือว่าพี่ยังไม่หายเป็นไข้ใช่ไหมครับ? แล้วพี่ได้เอายามาไหมครับ?"

        นิวรัวคำถามใส่เตชิน พร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปแตะหน้าผากของเตชินไล่ลงมาจนถึงแก้มสากของอีกฝ่าย ก่อนที่นิวจะรีบชักมือออกด้วยความตกใจ แต่เตชินก็ส่ายหน้าแทนคำตอบว่าเขาไม่ได้พกยาอะไรมาเลย

        "แค่เหนื่อย พักสักเดี๋ยวก็หายแล้วครับ?"

        เตชินบอกนิวเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปกอบกุมมือเล็กของนิวเอาไว้ และพยายามยิ้มให้กว้างที่สุด พร้อมกับป้อนคำหวานให้นิวดังเช่นเวลาปกติของพวกเขา

        "แต่ถึงจะเหนื่อย...พี่รักนิวมากนะ รักที่สุดเลย"

        จุ๊บ

        เตชินยื่นริมฝีปากของเขาเข้าไปประทับลงบนริมฝีปากบางของนิวเบา ๆ เมื่อเขาเห็นสีหน้าของนิวดูเครียดเกินไป

        “พี่ชินแน่ใจนะครับว่าไม่เป็นไรจริง ๆ”

        นิวถามย้ำออกไปด้วยความเป็นห่วง แต่เตชินก็ยังพยักหน้าขึ้นลงเพื่อยืนยันคำตอบของเขาเหมือนเดิมว่าเขาไม่เป็นอะไรจริง ๆ จากนั้นเตชินก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา ก่อนจะหยิบสร้อยสีเงินออกมาชูขึ้นในระดับสายตาของนิว

        "นิวจำได้ไหม? สร้อยเส้นนี้ที่พี่เคยใส่ให้นิวเมื่อคราวก่อนที่เรามาที่นี่?"

        “จำได้ครับ”

        นิวตอบเตชินกลับไปเสียงสั่นเครือ เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าสร้อยเส้นนี้เขาเคยถอดมันคืนให้กับเตชินไปแล้วตั้งแต่คราวที่นิวบอกเลิกเตชินไป แต่นิวไม่คิดว่าเตชินจะเก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลาแบบนี้

        “ถ้างั้นผมขอคืนได้ไหมครับ? ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะเก็บรักษามันเอาไว้อย่างดีเลย”

        นิวจ้องมองดูสร้อยสีเงินในมือของเตชินนิ่งน้ำตาคลอ เพราะนิวดีใจมากที่ได้เห็นสร้อยแทนใจเส้นนี้อีกครั้ง

        "ได้สิครับ...เพราะพี่ตั้งใจจะคืนให้นิวอยู่แล้ว"

        เตชินบอกนิวพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นสร้อยสีเงินในมือคืนใส่มือให้กับนิวอีกครั้ง แต่ว่านิวกลับยัดสร้อยนั้นคืนให้กับเตชินทันที พร้อมกับบอกเตชินอย่างเอียงอาย

        "พี่ชินใส่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากให้พี่ใส่ให้"

        "หันหลังมาสิ? เดี๋ยวพี่ใส่ให้"

        “ครับ”

        นิวทำตามที่เตชินบอกอย่างว่าง่าย จากนั้นเตชินก็บรรจงสวมสร้อยคอให้กับนิวอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะก้มลงไปขโมยหอมแก้มเนียนของนิวเบา ๆ

        จุ๊บ...

        “ขอบคุณครับ”

        นิวยิ้มหวานด้วยความเขินอาย ก่อนที่เขาจะยื่นริมฝีปากบางเข้าไปจูบลงบนแก้มของเตชินเบา ๆ โดยมีสายตาคมของเตชินคอยจับจ้องอยู่อย่างไม่กะพริบตา

        จุ๊บ...

        นิวรีบหลบสายตาคมของเตชิน และทำทีเป็นชี้นิ้วโบ้ยไปที่ริมชายหาดเพื่อแก้เขิน

        “เราไปนั่งตรงโน้นกันเถอะครับ ผมอยากดูทะเลใกล้ ๆ”

        นิวชวนเตชินพร้อมกับฉุดมือของเตชินให้วิ่งตามตัวเองไปจนถึงชายหาดแล้วนิวก็ฉุดแขนเตชินให้นั่งลงบนผืนทรายข้าง ๆ ตัวเอง ก่อนที่นิวจะซบหัวของเขาลงบนไหล่กว้างของเตชินด้วยท่าทางออดอ้อน แต่ทันใดนั้นเตชินก็เอื้อมมือไปคว้าเอวบางของนิว ก่อนจะจับนิวย้ายขึ้นมานั่งลงบนตักของตัวเอง

        หมับ!

        เตชินสอดแขนเข้าไปสวมกอดนิวไว้ทั้งตัว พร้อมกับวางคางของเขาเกยไว้บนบ่าเล็กของนิว หลังจากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็นั่งชมวิวทะเลในท่าซ้อนหลังกัน และพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องที่มีสาระและไม่มีสาระปะปนกันไป

        “ผมอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้จังเลยครับ”

        “ทำไมล่ะ”

        “เพราะผมอยากอยู่กับพี่ชินแบบนี้นาน ๆ ผมอยากเห็นพี่ชินยิ้มบ่อย ๆ ผมอยากนั่งชมวิวทะเลสวย ๆ กับพี่ชินตลอดไปครับ”

        “ถ้าเป็นไปได้...พี่ก็อยากให้เป็นอย่างงั้นเหมือนกัน”

        นิวและเตชินพูดคุยหยอกล้อกันอยู่เนิ่นนานจนลืมเวลา และพอพวกเขารู้ตัวอีกที น้ำทะเลก็เริ่มลดจากชายหาดที่พวกเขานั่งไปไกลแล้ว

        “ว้าว! น้ำลงแล้วครับพี่ชิน”

        เสียงร้องบอกเตชิน พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ชายหาดที่กว้างกว่าเดิมด้วยท่าทางตื่นเต้น

        “เห็นแล้ว”

        “งั้นผมขอไปว่ายน้ำได้ไหมครับ?”

        “อืม...แต่อย่าว่ายเลยธงสีเขียวล่ะ”

        เตชินตกลงยอมให้นิวไปว่ายน้ำตามที่เขาต้องการ เพราะเตชินเห็นว่าน้ำทะเลลงไปเยอะมากแล้ว และอีกอย่างเตชินก็รู้ดีว่านิวว่ายน้ำเก่งมากอยู่แล้ว

        “ครับผม”

        นิวรับปากเตชินเสียงใส ก่อนที่นิวจะถอดเสื้อยืดของตัวเองโยนทิ้งไป แล้วนิวก็วิ่งลงทะเลไปทันที

        ฟิ้ว! ตุ้ม! / เสียงนิววิ่งลงทะเลและกระโดดโต้คลื่น

        “พี่ชินครับ? น้ำเย็นมากเลยครับ มาว่ายน้ำด้วยกันสิครับ เดี๋ยวนิวให้ขี่หลัง”

        นิวตะโกนกลับมาเรียกเตชิน พร้อมกับกวักมือเรียก แต่เตชินก็ส่ายหน้าไปมาและตะโกนกลับไปบอกนิวว่า

        “ไม่เอา...พี่ว่ายน้ำไม่เก่ง”

        หลังจากนั้นเตชินก็นั่งมองนิวเล่นน้ำทะเลต่อไปเรื่อย ๆ อย่างมีความสุขจนกระทั่งจู่ ๆ เตชินก็รู้สึกถึงแรงกดหัวไหล่ของเขาจากด้านหลัง เขาจึงละสายตาจากนิว พร้อมกับหันกลับไปด้านหลังด้วยความตกใจ

         “พี่นาย? พี่มาได้ไงครับ?”

        เตชินขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเขาเห็นนายยืนยิ้มอยู่ด้านหลังของเขา

        “ก็ตามนายกับนิวมาไง”

        นายยักคิ้วพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับเตชิน ก่อนที่นายจะก้มลงไปกระซิบกระซาบบอกอะไรบางอย่างกับเตชิน

        ซุบซิบ ซุบซิบ

        “ห๊ะ!”

        เตชินอุทานออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง ซึ่งอาการตกใจของเตชินก็สร้างความขบขันให้กับนายได้ดีมากเลยทีเดียว

        “หึ! พี่ไปเตรียมตัวก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพอใกล้เสร็จแล้ว พี่จะมาตาม”

        นายบอกเตชินแค่นี้ แล้วนายก็เดินจากเตชินไป ทิ้งให้อีกฝ่ายนั่งงงต่อไปตามลำพัง...

----------------------------------

ซันด๊อก