มันเป็อุบัติเหตุ
...ผ่านไปร่วมสองชั่วโมง การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างสูสี โดยเป็การผลัดกันรุกผลัดกันรับ แต่ดูเหมือนฝ่ายนักผจญภัยที่เตรียมพร้อมมาดี จะเริ่มได้เปรียบ เพราะมีทั้งน้ำยาเติมเื และน้ำยาเติมเวทย์มาไม่อั้น บวกกับทั้งสี่ระมัดระวังมาก หลังจากที่เอริคทำผิดพลาดครั้งสุดท้าย พวกเขาทุกคนก็ไม่มีใครกล้าทำเกินหน้าที่ตัวเอง หน้าที่ซึ่งเกิดจากการฝึกซ้อมในการล่าบอสมอนสเตอร์
โดยแผนการก็คือ นักธนูเรดคอยจู่โจมระยะไกล และใช้สกิลติดสถานะยิงใส่ บวกกับวิ่งวนหนีไปรอบ ๆ พร้อมกับให้อาเรียใช้สกิลลดความเกลียดชังเพื่อลดการตกเป็เป้าจู่โจม ส่วนเจฟก็คอยเข้าปะทะเพื่อทำลายจังหวะการจู่โจมของศัตรู และคอยรับดาเมจของัดำแทนเพื่อน เมื่อมันชะงักก็เป็หน้าที่ของนักรบอย่างเอริค ที่จะใช้สกิลหนักที่ร่ายได้ช้า แต่รุนแรงคอยทำดาเมจ และปิดท้ายที่หน่วยสนับสนุน...นักบวชอาเรียคอยรักษา และแจกบัพอยู่ที่ด้านหลัง แม้ัจะพยายามบินหนีขึ้นฟ้าอยู่หลายรอบ แต่ก็ถูกสกิลยั่วยุของเอริค ผลัดกับการใช้สกิลชนปะทะของเจฟ ดึงไว้อยู่หลายครั้ง
แต่ัก็คือั เมื่อเืของมันลดลงไปถึงหนึ่งในสี่ ดวงตาสีเหลืองก็เปลี่ยนเป็สีแดง พลังโจมตี และความรวดเร็วของมันเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทำให้การต่อสู้ของเหล่านักผจญภัยลำบากขึ้นเป็ทวีคูณ แต่ทั้งสี่ก็ผ่านไปได้ด้วยความอดทน แต่ผลก็คือน้ำยาต่าง ๆ ที่เตรียมมาลดลงไปกว่าหนึ่งในสี่
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป...เมื่อเืของัลดไปถึงครึ่ง มันก็เปลี่ยนท่าทีจากการต่อสู้ปะทะ เป็ใช้สกิลคมมีดวายุ สลับกับพ่นไฟ เข้าใส่เพื่อเพิ่มระยะห่างจากเอริคและเจฟ จนทำให้เกิดช่องว่างขึ้นเล็กน้อย แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ฉวยโอกาสหลบหนี แต่เ้าัเลือกที่จะบินเลียดพื้นกระแทกเข้าใส่เอริค ที่มีสกิลยั่วยุจนเสียหลักล้มลง
การเปลี่ยนแปลงรูปแบบกระทันหันทำให้เจฟรับมือไม่ทัน ถูกคมมีดวายุผลักให้ถอยร่นออกไป และเปิดช่องให้ัดำเหินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อนที่มันจะเป่าบอลเพลิงเข้าใส่อาเรีย ที่ยืนเป็เป้านิ่งอยู่ด้านหลัง ทำให้เจฟต้องใช้สกิลพุ่งปะทะเข้าไปรับการโจมตีของั เพราะหากอาเรียเกิดตายขึ้นมา หายนะคงมาเยือนพวกเขาทั้งสี่อย่างไม่ต้องสงสยั
ในที่สุดัดำก็หลุดออกจากวงล้อม และกำลังบ่ายหน้าไปสู่ริมผาสูง เรดที่ทำหน้าที่ดีบัพ และเป็คนทำดาเมจรอง เมื่อเห็นเพื่อน ๆ เสียขบวน และเขาเองก็ไม่ได้ตกเป็เป้าโจมตี ก็เปลี่ยนมาใช้สกิลลูกศรติดตามยิงเข้าใส่ั ลูกศรพุ่งไปด้วยความเร็วสูง และปักเข้าที่ปลายหางของัได้ทันอย่างฉิวเฉียด
การปะทะในรอบแรกจบลง นักผจญภัยทั้งสี่เสียเพียงแค่น้ำยาครึ่งหนึ่ง แต่ัดำาเ็และหลบหนีไปได้
หากไม่ใช่เพราะการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมของเรด ที่ทำให้พวกเขาทั้งสี่ไม่พลาดตำแหน่งที่ัดำหนีไป รวมถึงป้องกันการฟื้นพลังของัไปในตัว...การต่อสู้ครั้งนี้คงเสียหายหนักแล้ว
...แต่ระยะเวลาของสกิลมีเพียงแค่สิบห้านาที พวกเขาจำเป็ต้องแข่งกับเวลา
เมื่อัหายลับไปทั้งสี่ก็มารวมตัวกันอีกครั้ง เรดหยิบเอาแผนที่สมบัติมาจากเจฟ เขาเทียบตำแหน่งของมันกับสกิลติดตาม ทำให้เรดพบว่าสมบัติในแผนที่ เป็จุดเดียวกับที่ัดำกำลังมุ่งตรงไป
ทั้งสี่ไม่มีเวลาอีให้เสียอีก...เจฟจึงะโบอกจงลั่วให้รออยู่ที่้า และพวกเขาก็เลือกที่จะพุ่งลงไปล่าสมบัติในทันที เพราะกลัวว่าัดำที่กำลังาเ็อยู่จะฟื้นตัว หากฤทธิ์ของลูกศรติดตามหมดลง (สกิลลูกศรติดตามจะทำดาเมจขั้นต่ำสุดตลอดเวลาเพื่อป้องกันการฟื้นตัวของเหยื่อ)
เมื่อทั้งหมดจากไป จงลั่วก็ออกมาจากที่ซ่อน และเดินตรงไปที่ริมผาแห่งความตาย ก่อนจะสำรวจดูรอบ ๆ ว่าไม่มีสัตว์อสูรอยู่ในบริเวณ
...จงลั่วยืนอยู่ที่ริมหุบเหวแห่งความตาย พร้อมกับหลับตาซึมซับบรรยากาศการต่อสู้อันแสนดุเดือดเมื่อครู่ ก่อนที่จะจินตนาการว่าผู้ที่ต่อสู้กับัคือตัวเขาเอง แต่ความสุขเพียงเล็กน้อยนี้ก็อยู่ได้ไม่นานนัก เพราะจงลั่วลืมไปว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังแบกสัมพาระหนักอยู่ที่ด้านหลัง และเมื่อลมกรรโชกแรงพัดมา ทุกอย่างก็สายเกินกว่าที่จะแก้ไข จงลั่วถูกลมกระชากให้เสียหลักหงายหลังตกลงไปในหุบเหวแห่งความตาย...
ในที่สุดกลุ่มนักผจญภัยก็ลงมาถึงยังก้นหุบเหว ที่ซึ่งมีแสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงเล็กน้อย
"ข้างหน้านี่ละ" เรดกระซิบบอกเพื่อนในกลุ่มเมื่อทั้งสี่มาถึงแนวหินขนาดใหญ่ เมื่อเห็นว่าไม่จำเป็ต้องอาศัยสกิลติดตามตัวของเรดอีก เจฟจึงเปลี่ยนมาเป็ผู้ที่ทำหน้าที่เดินนำหน้าอีกครั้ง
เมื่อเดินมาอีกครู่หนึ่ง เมฆก้อนใหญ่เคลื่อนมาบดบังดวงอาทิตย์ ทำให้ด้านล่างนี้มืดมิดลงในทันที แต่ดูเหมือนทั้งสี่จะมาถึงเป้าหมายพอดิบพอดี
เอริคชี้ไปที่เงาสลัวข้างหน้าด้านหน้า "นั่นไงมันนอนอยู่นั่น" พูดจบเขาก็หยิบไอเทมหินไฟขึ้นมาไว้ในมือ แสงสว่างรำไรจากหินไฟ ก็ค่อยเพิ่มทัศนวิสัยให้ดีขึ้น ก่อนที่เอริคจะหันไปมองทางเจฟเป็การขอความเห็น ...เจฟพยักหน้ารับ
เมื่อทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว เอริคก็โยนหินไฟลอยขึ้นไปกลางอากาศตรงไปยังเงาสลัว พร้อมกับทั้งหมดง้างสกิลใหญ่รอโจมตีกระหน่ำใส่ัดำอย่างไร้ซึ่งความปราณี
แสงวาบจากหินไฟ...ทำให้ทั้งหมดเป็ภาพเบื้องหน้าถนัดตา กองูเาเหรียญทองขนาดมหึมาสาดแสงสะท้อนหินไฟจนละลานตาไปหมด
"หยุดดดด!!!" เสียงะโดังมาจากเงาตะคุ่มเบื้องหน้า
เปรี้ยง ตูม บรึ้ม...! การจู่โจมชุดใหญ่อันสูญเปล่า ต้องเบนออกจากเป้าหมายในวินาทีสุดท้าย พร้อมเสียงสบถดังออกมาจากกลุ่มนักผจญภัย
"อาลั่ววว!"
"ลุงงง!"
"ไอ้เวรรรร!"
"@##@!%%..."
ทุกสรรพนามที่เอ่ยออกมา ล้วนเรียกคนเพียงเดียวกัน...จงลั่ว
162
