“ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้” ทานตะวันพยายามดิ้นลงจากการอุ้มของเ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ชื่อ วสุธาหญิงสาวรู้สึกเกลียดชายหนุ่ม
เธออยู่ของเธอดีๆเขาก็สร้างเื่ให้เธอต้องเจ็บตัวดูเอาเถอะได้นอนอยู่แต่ในห้องไม่ต้องไปทำงานทำการพอดี
“ไม่ปล่อย ไม่มีวันปล่อย” วสุธาตอบทานตะวันโดยไม่ต้องคิดชายหนุ่มรีบก้าวขาเดินอย่างรวดเร็วเพื่อพาหญิงสาวไปหาหมอที่หน้าเขื่อนโดยไม่สนใจสายตาของนายเหนือหัวที่มองมาทางเขาอย่างไม่พอใจและเสียงด่าว่าของทานตะวันพอพาทานตะวันขึ้นรถโฟร์วีลคู่ใจของเขาไปได้วสุธารีบขับรถออกไปทันทีโดยไม่รอเ้าพงษ์นภดล ถกลเกียรติ และธราธร
“พระทัยเย็น ฝ่าา ดินคงมีเหตุผลที่ทำแบบนี้ พวกเรารีบตามพวกเขาไปดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” ธราธรรีบวิ่งไปเอารถเพื่อรับสหายทั้งสองคนตามวสุธาและทานตะวันไปที่หน้าเขื่อน
“โกรธพี่เหรอ” วสุธาถามทานตะวันตอนนี้หญิงสาวไม่ยอมมองหน้าและไม่พูดกับเขาเลย พอขึ้นรถได้สะบัดหน้ามองออกไปข้างทาง
“เกลียด” ทานตะวันตอบเสียงห้วน
“พี่ไม่เชื่อว่าทานเกลียดพี่ ทานแค่โกรธพี่ ที่ทำให้ทานเจ็บ พี่ขอโทษนะ”
“ใช่ฉันโกรธ โกรธมาก ฉันไม่เข้าใจทำไมคุณชอบยุ่งกับฉันและทำไมต้องโกรธฉันที่ฉันไปเที่ยวป่าพนาไพรกับพวกคุณด้วยทั้งที่พวกคุณเป็คนชวนพวกเราเอง” ทานตะวันหันมาพูดตอบกลับชายหนุ่มทันทีหญิงสาวนิ่วหน้าตอนนี้เธอเจ็บมากกว่าเดิม
“พอๆ เดี๋ยวถ้าทานหาย จะด่าจะว่าพี่ พี่จะอยู่ให้ว่าตลอดชีวิตเลย”
“ฝันไปเหอะ จบงานที่เขื่อนนี้ฉันจะไม่เหยียบที่นี่อีกเลย” หลังจากนั้นภายในรถเงียบต่างคนต่างอยู่ในความคิดตัวเองจนมาถึงศูนย์แพทย์หน้าเขื่อนวสุธาอุ้มทานตะวันไปหาหมอทันที
“เกิดอะไรขึ้นครับ” หมอถามทันทีที่เห็นนายพลวสุธาอุ้มทานตะวันวิศวกรสาวจากเมืองไทยเขารู้มาสักพักแล้วว่าทั้งสี่คนปลอมตัวมาเพื่อดูความเรียบร้อยในการสร้างเขื่อน
“ล้มค่ะหมอ” ทานตะวันเป็ผู้ตอบเอง
“ได้ครับเดี๋ยวผมขอตรวจอาการก่อน” ขณะที่หมอกำลังตรวจและถามอาการบุคคลทั้งสามก็ตามมาถึงเ้าพงษ์นภดลเดินเข้าไปห้องตรวจคนเดียวโดยที่องครักษ์ทั้งสองอยู่ข้างนอก พอหมอเห็นหน้าพระองค์เครื่องมือในการตรวจหลุดมือโดยทันทีเ้าพงษ์นภดลรีบบอกหมอให้รีบทำต่อโดยทันทีก่อนที่ทานตะวันจะรู้ความลับว่าพระองค์เป็ใคร
“กระหม่อมเออหมอคิดว่า ควรรีบพาคุณทานตะวันไปโรงพยาบาลในตัวเมืองเพื่อให้แน่ใจว่ามีไม่มีส่วนใดเสียหายขอให้ทุกคนออกไปก่อนหมอกับพยาบาลจะปฐมพยาบาลเบื้องต้นคุณทานตะวันก่อน”
“คุณวสุธา หมอรบกวนแจ้งเ้าที่ให้นำรถพยาบาลมารับที่นี้ครับ”
“ครับหมอ” นายพลวสุธารีบเดินออกไปทันทีเพื่อรถจะได้รีบมารับทานตะวันเ้าพงษ์นภดลเดินตามนายพลวสุธาออกมาพระองค์เดินไปหาองครักษ์ทั้งสอง
“ฝ่าาวันนี้พระองค์มีนัดเสวยกระยาหารค่ำกับพระมเหสีและท่านหญิงธารานรินทร์กระหม่อม”นายพลธราธรรีบแจ้งนัดหมายซึ่งพระองค์ไม่สามารถปฏิเสธได้ตัวเขารู้ดีว่าองค์เหนือหัวอยากตามทานตะวันไปโรงพยาบาลมากกว่าเ้าพงษ์นภดลถอนหายใจ
“ได้ เรารู้แล้ว ธราธรไปกับเราส่วนถกลเกียรติเราฝากทางนี้ด้วย” พระองค์รอจนรถเข็นนอนผู้ป่วยของทานตะวันออกมา
“ทาน พี่มีธุระสำคัญต้องรีบกลับ ถ้าเสร็จธุระแล้วพี่จะรีบกลับมาหาทานนะ”
“ค่ะ พี่สายฟ้าทานไม่เป็ไร” จากนั้นรถเข็นนอนผู้ป่วยของทานตะวันขึ้นไปยังรถฉุกเฉินเพื่อไปโรงพยาบาลโดยมีถกลเกียรตินั่งอยู่หน้ารถข้างคนขับมีพยาบาลประจำข้างผู้ป่วยอยู่ข้างหลัง
“พระองค์ไปแล้วเหรอ” ถกลเกียรติหันไปหาคนขับทันที
“ดิน ทำไมเป็นายขับ คนขับรถไปไหน”
“เราเป็คนขอขับเอง”
“นายรู้ไหมฝ่าาโกรธมาก”
“รู้ และเราก็รู้ว่าพระองค์คิดจะทำอะไร”
“ฝ่าาชอบคุณทานตะวันและดูเหมือนเธอก็ชอบฝ่าา” ถกลเกียรติเตือนสติวสุธาให้ชายหนุ่มคิดให้ดีว่าคู่แข่งของเขาไม่ใช่คนที่จะสู้ได้ง่ายถ้าเพียงแต่เ้าพงษ์นภดลคิดอยู่ฝ่ายเดียวก็คงมีลุ้น แต่นี่ฝ่ายหญิงก็มีหัวใจตรงกับพระองค์เช่นกัน
“แต่ฝ่าาอภิเษกแล้ว” วสุธาเถียงเพื่อน
“ดิน แต่นายก็รู้ว่าฝ่าาไม่ได้ทรงรักพระมเหสีบางทีเราคิดว่าคุณทานตะวันอาจยอมรับได้เมื่อเธอรู้ความจริง” หลังจากที่เพื่อนรักทั้งสองคนพูดคุยกันระหว่างพาทานตะวันมาหาหมอที่โรงพยาบาลรถก็มาถึงหน้าห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลทหารในตัวเมืองของประเทศภูวธาราพอจอดรถเสร็จวสุธาะโลงจากรถทันที ตอนนี้ทานตะวันหลับไปแล้วคาดว่าพยาบาลคงให้กินยาแก้ปวดที่มีฤทธิ์ง่วงนอนกับเธอเวรเปลทำความเคารพนายพลทั้งสองแล้วรีบพาทานตะวันไปยังห้องฉุกเฉินเพื่อรอหมอกระดูกมาดูอาการ
“โอเค พาคุณทานตะวันเข้าห้องเอกซเรย์เลย”
“รู้ผลวันนี้เลยไหมครับหมอ” วสุธาถามหมอทันที
“ประมาณชั่วโมงหนึ่งครับ แต่ผมว่าอาการไม่น่าหนักมากอาจจะแค่กล้ามเนื้ออักเสบผมขอตัวก่อนนะครับ” หมอทหาราุโยิ้มให้กลับนายพลหนุ่มอนาคตไกลทั้งสอง
พระราชวังประเทศภูวธารา
“น่าเสียดายที่ดินติดภารกิจเลยไม่ได้มากินข้าวกับพวกเรา”
“ไม่เป็ไรเสด็จอา ครั้งหน้าหลานจะนัดให้ตรงกับ่เวลาที่พี่ดินไม่ติดภารกิจ”เ้าพงษ์นภดลจำใจปดท่านหญิงธารานรินทร์
“อาก็หนักใจเหมือนกัน ตอนนี้ดินอายุสี่สิบปีแล้วแต่ยังไม่มีครอบครัว”
“โธ่ ท่านแม่เพคะ ถ้าพี่ดินรู้ว่าเรายังพูดเื่ว่าเมื่อไรพี่ดินจะมีครอบครัวอีกพี่ดินจะโกรธเอานะคะทีนี่ถ้าขอฝ่าาไปทำภารกิจไกล ท่านแม่จะโกรธลูกกับฝ่าาไม่ได้นะ” พระมเหสีนภานรีธนดิลกเย้ามารดา
“เสด็จอาสบายใจได้ หากหลานเจอสตรีใดที่มีความเหมาะสม หลานจะรีบจัดสมรสพระราชทานทันที”
“ฝ่าาอาไม่ได้้าผู้หญิงร่ำรวยหรือชาติตระกูลดีแต่ขอให้เธอเป็คนดีและดินรักเธอก็พออาว่าเราพักเื่ของดิน”
“เชิญพระองค์กับพระมเหสีเสวยเพคะ”
“เชิญเสด็จอาเช่นกัน”
“คุณหมอ คนไข้เป็อย่างไรบ้างครับ” วสุธาลุกขึ้นเดินตรงไปหาหมอทันทีโดยมีถกลเกียรติยืนอยู่ข้างๆ
“ไม่เป็ไรมาก กล้ามเนื้ออักเสบ ่นี้ก็ลดการใช้งานแขนข้างที่เจ็บสักระยะหนึ่งเดี๋ยวจะพันแขนให้และก็อาจให้หยุดงานเพื่อพักผ่อนสักสองสามวันน่าจะดีขึ้น”
“ท่านนายพลจะให้คุณทานตะวันพักทีนี้หรือกลับไปที่บ้านพัก”
“บ้านพักค่ะ” ทานตะวันตอบทันทีโดยมีพยาบาลเข็นรถเข็นเธอออกมาจากห้องหัตถการถกลเกียรติกับวสุธาสบตากันทันทีสงสัยว่าหญิงสาวได้ยินหมอเรียกชื่อยศเขาหรือเปล่าแต่ดูแล้วคงไม่ได้ยิน วสุธาจึงหันไปพยักหน้ากับหมอ
“ได้ครับ ผมจะให้พยาบาลจัดการให้”
“ขอบคุณครับ/ค่ะ” ระหว่างที่พยาบาลเข็นรถเธอนั่นหญิงสาวคิดว่ากลุ่มผู้ชายสี่คนนี้ต้องไม่ธรรมดาในประเทศนี้ที่นี้โรงพยาบาลทหารขนาดหมอยังต้องให้เกียรติพวกเขา
“คุณทานตะวันลุกไหวไหมคะ” พยาบาลถามเพื่อให้หญิงสาวขึ้นรถฉุกเฉินกลับไปส่งที่บ้านพัก
“ไหวค่ะ” ทานตะวันพยายามลุกขึ้นจากรถเข็นแต่ดูเหมือนวสุธาทนไม่ไหวชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวขึ้นไปหลังรถรู้ตัวอีกทีตอนนี้เธออยู่ในรถพยาบาลเรียบร้อยไปแล้ว
“เกียรติ นายขับรถกลับเขื่อน คุณพยาบาลครับผมขอคุยกับทานตะวันหน่อยนะครับ”นายพลถกลเกียรติกับนางพยาบาลพยักหน้ารับกับความหน้ามึนของนายพลวสุธาที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็คนจริงจังในทุกๆเื่และเขาถึงยาก
“ขึ้นมาทำไม” ทานตะวันถามชายหนุ่มทันที
“พี่จะดูแลทาน หายโกรธพี่เถอะนะ พี่ไม่ตั้งใจจะทำให้ทานเจ็บ” ทานตะวันมองหน้าชายหนุ่ม หญิงสาวถอนหายใจ
“ก็ได้ค่ะ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ ถ้าพี่ทำทานเจ็บอีกทานจะไม่คุยกับพี่อีกเลย”
“ครับทาน พี่จะไม่ทำอีก” ชายหนุ่มยิ้มให้กับหญิงสาว หลังจากนั้นทานตะวันนั่งหลับตลอดทางเมื่อรถมาถึงที่พักครั้งนี้ทานตะวันยอมให้วสุธาอุ้มมาส่งที่พักโดยดีมีกลุ่มเพื่อนของเธอเดินตามมายังห้องนอนของหญิงสาวทานตะวันคิดในใจดีนะที่ก่อนออกไปทำงานเธอเก็บของเรียบร้อยไม่อย่างนั้นคงอายทั้งวสุธาถกลเกียรติ และนางพยาบาลแน่
“น้องวา พี่ฝากทานด้วยนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะมาตอนเช้าก่อนพวกน้องไปทำงาน”นายพลวสุธาคุยกับวารุณีหลังจากที่ทุกคนออกมาจากห้องพักของทานตะวัน
“ค่ะ พี่ดิน พี่เกียรติไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ เดี๋ยวพวกเราดูแลทานเอง”
1K
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)
