บทที่ 19: แขกผู้มีเกียรติ
ผมสาวเท้าเดินสลัดพัดกระดาษในมือโบกสะบัดอย่างเฉื่อยชา ก้าวเดินตรงดิ่งมายังโรงเตี๊ยมหงส์ทองที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านการค้าเมืองหลงไห่ ทว่าภาพตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปจากปกติอย่างสิ้นเชิง ทหารอารักขาสวมชุดเกราะยาวสีขาวทองปักลายหงส์หิมะดูหรูหราทรงอำนาจนับร้อยนายยืนตรึงกำลังรักษาการณ์รอบโรงเตี๊ยมอย่างหนาแน่นแ่า แผ่รังสีพลังลมปราณกดดันผู้คนผ่านไปผ่านมาจนไม่มีใครกล้าสบตาหรือเฉียดเข้าใกล้ ภายในลอบบี้ชั้นล่างเถ้าแก่เ้าของร้านยืนตัวสั่นพั่บ ๆ คอยโค้งคำนับด้วยใบหน้าซีดเผือดปานกระดาษไหว้เ้า
ผมก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ประตูกระจกไม้หนาของโรงเตี๊ยม ทันใดนั้นทหารอารักขาสองนายก็ขยับหอกเหล็กยาวสีทองกั้นทางผมไว้ทันที ใบหน้าของพวกเขาเ็าราวกับหิมะพันปีไร้ความรู้สึกคล้ายหินสลัก
"สถานที่นี้ถูกปิดชั่วคราวเพื่อรับรองแขกผู้มีเกียรติของราชสำนัก! คนนอกห้ามเข้าก้าวเดียว หากฝ่าฝืนมีโทษปะาชีวิต!" หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงต่ำคำรามสะกดผู้คนรอบบริเวณจนเงียบกริบ
ผมไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แสร้งทำเป็ยิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์หยิบพัดมาแตะหน้าผากตัวเองเบา ๆ พลางเอื้อมมือซ้ายล้วงเอาป้ายตราเหล็กกล้าลายพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งเป็ "ป้ายบารมีแม่ทัพใหญ่เกราะดำ" ที่เมียรักเฉินฮวามอบให้ผมสลัดทหารเมื่อวันก่อนชูขึ้นตรงหน้าพวกมันตรง ๆ
"เฮ้ย! พวกพี่ชายทหารองครักษ์รูปหล่อ" ผมเอ่ยน้ำเสียงกะล่อนกวนประสาท "ป้ายพยัคฆ์ดำของค่ายแม่ทัพเฉินฮวานี่พอจะใช้แลกตั๋วเข้าชมโรงเตี๊ยมชั้นสองได้ไหมจ๊ะ? ข้ามีนัดคุยเื่เหมืองแร่เหล็กไหลตระกูลลู่กับใต้เท้า้าน่ะจ้ะ"
หัวหน้าองครักษ์เห็นป้ายเหล็กสีดำลายพยัคฆ์อันน่าเกรงขามถึงกับดวงตาเบิกกว้าง มือไม้สั่นสะท้านรีบชักหอกเก็บกลับไปทันทีอย่างรวดเร็ว ป้ายนี้คือสัญลักษณ์ของแม่ทัพผู้คุมกำลังพลชายแดนห้าพันนาย มีศักดิ์ศรีและอำนาจทหารเทียบเท่ายศเสนาบดีในแผ่นดิน! พวกเขาไม่มีทางกล้าขัดขวางสามีของแม่ทัพใหญ่แน่ ๆ
"ต้องขออภัยใต้เท้า! เชิญ้าห้องรับรองพิเศษได้เลยขอรับ!" พวกทหารองครักษ์คุกเข่าหลบทางให้ผมทันทีอย่างเคารพนบนอบ
ผมยิ้มกะล่อนร่าเริงในมาดแมงดาเกาะเมียกิน: *'หึ ๆ... การเกาะเมียเป็แม่ทัพนี่มันสะดวกรวดเร็วปานวีไอพีการ์ดทองคำแท้ ๆ โว้ย! สบายกว่าไปไหนมาไหนด้วยตัวเองเยอะ!'* ผมเดินนวยนาดขยับพัดพริ้วขึ้นบันไดไม้โบราณก้าวขึ้นสู่ห้องลับชั้นสองของโรงเตี๊ยมหงส์ทองทันทีอย่างสบายใจเฉิบ
เมื่อเปิดประตูบานเลื่อนไม้บุผ้าไหมเข้าไป บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบสลัว แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างโปร่งสะท้อนเงาของสตรีนางหนึ่งที่นั่งสง่าผ่าเผยอยู่ข้างโต๊ะน้ำชาไม้หอมโบราณส่งกลิ่นไอชาพันปีหอมกรุ่น นางสวมชุดไหมคลุมยาวสีฟ้าครามปักลายหงส์ทองปกปิดคอเสื้อสูง เผยให้เห็นต้นคอระหงขาวเนียนดุจน้ำนมและไหล่ลาดมนสวย ใบหน้าสวยคมคายขาวเนียนดุจหยกสลักชั้นเลิศ เส้นผมสีดำขลับยาวสยายถึงบั้นท้ายงอนงามคิ้วเรียวสวยปานวาด ดวงตากลมคมกริบเปล่งประกายเย็นะเืทรงบารมีดุจจักรพรรดินีผู้อยู่เหนือผู้คน นางคือองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ 'จีเสวี่ย' ยอดฝีมือขอบเขตแกนทองคำขั้นที่ 9!
บนโต๊ะไม้ตรงหน้านางมีกระดานหมากรุกจีนตั้งอยู่ มีเม็ดหมากสีดำและขาววางเรียงรายสลับซับซ้อนทว่าอยู่ในจุดอุดตันไร้ทางขยับ กลุ่มหมากดำล้อมรอบหมากขาวเหมือนัั์ที่กำลังจะกลืนกินหางตัวเอง จีเสวี่ยกุมขมับจ้องมองกระดานหมากรุกอย่างเคร่งเครียดปานจะกินมันเข้าไป
"ค่ายกลคอหอยั..." นางพึมพำเสียงหวานต่ำปนเหนื่อยหน่าย "ค่ายกลหมากโบราณนี้ไร้ทางแก้ไขจริง ๆ หรือ? ข้าพยายามโคจรรูปแบบหมากในสมองมาสามวันสามคืนแล้วทว่ากลับพบแต่ทางตายตกต่ำทุกรูปแบบ..."
ผมก้าวเท้าเดินนวยนาดเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้ขออนุญาต แย่งน้ำชาราคาแพงลิ่วชามร้อยตำลึงทองของนางมากระดกซดอึกใหญ่ดุจน้ำเปล่าพลางบ่นอุบ: *"โธ่... ชารสขมปานยาหม้อเหล้าโรงแบบนี้กินเข้าไปได้ยังไงกันจ๊ะคนสวย?"* ใบหน้ากะล่อนยิ้มพราวเสน่ห์แอบกวาดสายตามองอกอวบอัดล้นเสื้อคลุมและสะโพกฟิตปั๋งตึงเปรี้ยะใต้กระโปรงไหมสีครามของนางอย่างสัปดนในใจตามสัญชาตญาณความหื่นแมงดา: *'โอ้โห! ออร่าองค์หญิงนี่มันช่างยั่วน้ำลายจริง ๆ โว้ย! ทั้งเ็า หยิ่งยโส คัพหน้าอกก็น่าจะใหญ่โตสะดุดตาดีชะมัด ถ้าได้สยบนางคาเตียงนอนหอบัญญัติศึกรักคงจะฟินสะท้านฟ้าแน่ๆ!'*
"เฮ้ย! น้องสาวคนสวยจ๋า" ผมเอ่ยทักเสียงกะล่อนหยอกเย้า "หมากกระดานนี้มันทางตันและเน่าหนอนขนาดนั้น ทำไมถึงทำหน้าเครียดปานปวดท้องเมนส์แบบนั้นล่ะจ๊ะ? ให้พี่ชายสุดหล่อช่วยแก้ให้ไหมจ๊ะ?"
จีเสวี่ยเงยหน้าคมสวยมองผมด้วยสายตาเย็นะเืคมกริบปานใบมีดโกน ไอเย็นลมปราณแกนทองคำขั้น 9 แผ่ซ่านครอบคลุมห้องลับจนโต๊ะชามชาน้ำแข็งเกาะตัวส่งเสียงดังกรอบแกรบสะกดลมหายใจ
"เ้าคือเซียวเฉิน เขยแต่งเข้าขยะของตระกูลลู่รึ?" นางเอ่ยเสียงเ็ารังเกียจขยะตรงหน้า "สามหาวนัก! กล้าดีอย่างไรเข้ามานั่งเสมอข้า แย่งน้ำชาข้าดื่ม และกล่าววาจาลามกใส่ข้า! หากเ้าแก้ค่ายกลหมากนี้ไม่ได้ ข้าจะสั่งตัดลิ้นเ้าโยนให้สุนัขกินเดี๋ยวนี้!"
"โธ่... น้องสาวอย่าเพิ่งดุสิจ๊ะ" ผมหัวเราะกิ๊กกั๊กไม่เกรงใจพลังกดดันระบบ "กฎกติกาหมากรุกน่ะเหรอ... มันก็แค่การคำนวณมิติมุมกว้างแบบรูบิคผสมคณิตศาสตร์และทฤษฎีเกมยุคปัจจุบันเท่านั้นแหละจ้ะ ดูนี่นะน้องสาวคนงาม!"
ผมเอื้อมมือหยิบเม็ดหมากสีขาวกลมเกลี้ยงขึ้นมาเม็ดหนึ่ง รวบรวมสมาธิปลดใช้งาน 'เคล็ดวิชาหมากรุกปราชญ์สากล' และ 'ทักษะมิติรูบิค' ที่ซื้อมาจากระบบทันที ทันใดนั้นกระดานหมากในสายตาผมก็กลายเป็โครงข่ายเส้นตาราง 3 มิติที่แสดงทางเลือกนับหมื่นแบบในพริบตา ผมยิ้มกะล่อนแล้วกระแทกวางเม็ดหมากขาวลงในจุดที่เรียกว่า "จุดตายไร้ปราณย้อนกลับ" ซึ่งตามตำราหมากรุกจีนดั้งเดิมถือเป็การฆ่าตัวตายของหมากขาวและเปิดร่องรอยช่องว่างให้ศัตรูถล่มซ้ำชัดๆ!
*แป๊ก!*
เสียงหมากขาวกระทบกระดานหมากรุกดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องลับ
จีเสวี่ยแสยะยิ้มเ็าเตรียมจะสั่งการปะาชีวิตผมทว่าดวงตาคู่งามพลันเบิกกว้างอ้าปากค้าง ร่างระหงสั่นสะท้านดั่งโดนสายฟ้าฟาดเมื่อนางพินิจพิจารณาดูการเดินหมากของผมดี ๆ เม็ดหมากขาวที่ดูเหมือนฆ่าตัวตายกลับปิดกั้นการหายใจและทำลายสมดุลของกลุ่มหมากดำทั้งหมดรวดเดียว ส่งผลให้กลุ่มหมากดำั์ที่เคยล้อมกรอบปิดกั้นทางตันแตกกระเจิงทำลายกลไกัดำลงราบคาบ เปิดทางรอดให้ัขาวฟื้นคืนชีพพลิกกลับมาชนะศึกกระดานได้อย่างอัศจรรย์คาตาปาฏิหาริย์ยุทธภพ!
"เป็... เป็ไปได้ยังไงกัน?!" จีเสวี่ยลุกขยับยืนตัวสั่นระริกชี้มือมาทางกระดานหมาก ดวงตาคมสั่นไหวระริกปานเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกลืมมาดองค์หญิงใหญ่ไปสิ้น "ค่ายกลหมากคอหอยัที่ปราชญ์สามแผ่นดินพยายามไขมาห้าร้อยปี... เ้ากลับแก้ได้ในหนึ่งเม็ดหมากรุกด้วยการยอมเสียสละหมากขาวตัวเองรึ?!"
ผมยืดอกส่ายหน้าสลัดพัดกะล่อนกวนโทสะอย่างถึงที่สุดพลางเดินอ้อมโต๊ะไปกระซิบกระเส่าข้างหูของนาง
"เื่ง่าย ๆ แค่นี้เองจ้ะองค์หญิงรัก" ผมยิ้มหื่นขยิบตาหวานหยดเป่าลมร้อนใส่ใบหูขาวเนียนของนางหยอกเย้า "บอกแล้วว่าสามีคนนี้มีความสามารถล้นหลาม ทั้งเื่เดินหมากบนกระดาน... และเื่ซอยหมากบนเตียงนอน ข้าเชี่ยวชาญทุกลีลากระแทกกระทั้นเลยนะจ๊ะ อยากลองซ้อมศึกเตียงกับข้าคืนนี้ไหมจ๊ะ?"
จีเสวี่ยหน้าขึ้นสีแดงซ่านสลัดความหยิ่งทนงทิ้งไปในชั่วขณะ ดวงตาคมสวยปนสะท้านมองผมประหนึ่งเจอขุมทรัพย์ทางปัญญาที่งดงามที่สุด นางสะกดอารมณ์และหัวใจที่สั่นไหวก้าวเดินเข้ามาหาผมสบสายตาจริงจังน้ำเสียงหวานสั่นะเืปนกระเส่าอธิบายภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง
"เซียวเฉิน... เ้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ... ทว่าตอนนี้มีเื่ด่วนระดับแผ่นดินถล่ม! อัครเสนาบดีฉ้อฉลในเมืองหลวง 'หลี่หลินฝู่' ได้ร่วมมือลับส่งหมายจับกุมปะาชีวิตล้างตระกูลลู่ของเ้าโทษฐานสะสมแร่เหล็กไหลและค้าของเถื่อนฏเพื่อปกปิดความผิดตนเอง! และตอนนี้ราชสำนักกำลังส่งยอดฝีมือ 'สิบแปดอรหันต์เหล็กไหล' ที่นำโดยขุนศึกแกนทองคำขั้นที่ 8 มาล้อมเมืองหลงไห่เพื่อฆ่าปิดปากตระกูลลู่แล้ว! หากเ้าตกลงเล่นหมากรุกและไขปริศนากลศึกช่วยข้าโค่นล้มอัครเสนาบดีคนนี้... ข้าจะใช้ฐานะองค์หญิงใหญ่ช่วยปกป้องเ้าและฮูหยินทั้งหมดของเ้าให้อยู่รอดปลอดภัยและเสพสุขชั่วชีวิต!"
[ ติ๊ง! ]
[ ระดับ Affection ของจีเสวี่ยต่อโฮสต์: 35% (เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากความอัจฉริยะกวนประสาทและทักษะหมากรุกสยบปฐี!) ]
คำท้าและเงื่อนไขช่วยเมียขององค์หญิงใหญ่ช่างหวานปากพ่อแมงดาใหญ่จังเลยโว้ย! คราวนี้ได้เวลาปราบพยศศึกปัญญาและศึกเตียงกับองค์หญิงแสนสวยคนนี้ในเมืองหลวงแล้วสิ!
*ข้ากระชับพัดกระดาษในมือมั่นสายตามองใบหน้าคมสวยขององค์หญิงจีเสวี่ยที่สั่นเทา ข้าก้าวเดินออกจากโรงเตี๊ยมหงส์ทองอย่างสบายใจเฉิบ ค่ำคืนแห่งการเจรจากับภรรยาทั้งสามและแผนการถล่มขบวน 18 อรหันต์เหล็กไหลของอัครเสนาบดีกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ัศึกของข้าตื่นตัวคึกคักอย่างยิ่งที่จะสยบทุกวิกฤตแผ่นดินและชิงตัวสตรีกระชับรักคนนี้มานอนกอดให้อุ่นใจคาเตียงนอนหอบัญญัติปัญญา!*
(โปรดติดตามบทต่อไป...)
1K
