ในวันที่เจียงซินสละชีพเพื่อวิถีแห่งเต๋า เผ่ามารที่อาละวาดในแดนิญญาเทียนเฉิงถูกผนึกเข้าสู่แดนมาร ในที่สุดโลกมนุษย์ก็ได้พบกับความสงบสุข
บำเพ็ญเพียรมานับแสนปี สุดท้ายก็ต้องคืนสู่ธุลีดิน
เจียงซินหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า สติสัมปชัญญะค่อย ๆ เลือนหายไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในความเลือนรางนั้น นางรู้สึกว่าร่างกายจมอยู่ในกลุ่มก้อนที่อ่อนนุ่มและอบอุ่น
"เพียะ!" เสียงดังสนั่นพร้อมกับความเจ็บแสบที่ส่งมาจากบั้นท้าย เจียงซินลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
นางร้องออกมาตามสัญชาตญาณ เสียงร้องไห้จ้าของทารกดังระงมไปทั่วทั้งห้อง ตามมาด้วยเสียงแสดงความยินดีของผู้ใหญ่ที่อยู่ในห้อง
"ยินดีด้วยเ้าค่ะท่านประมุขได้บุตรสาวที่งดงามยิ่งนักเ้าค่ะ" เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น นางคือหมอโอสถที่ทำคลอดให้ฉีหลานชิง "ข้าทำคลอดเด็กมามากมาย แต่ไม่เคยเห็นเด็กคนไหนที่เกิดมาแล้วงดงามเช่นนี้เลยเ้าค่ะ"
เจียงซินงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าตนเองกลับชาติมาเกิดเป็ทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลก
ชมว่านางงดงาม หมอโอสถผู้นี้สายตาแหลมคมยิ่งนัก!
ฉีหลานชิงที่เอนกายอยู่บนเตียงแกะสลักมีใบหน้าซีดเซียว นางเผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรง "พานางมาให้ข้าดูหน่อย"
หญิงสาวผู้หนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับนางอยู่สามส่วนโบกมือห้ามหมอโอสถ พร้อมกับยิ้มพลางหยิบขวดโอสถลูกกลอนออกมาขวดหนึ่ง
"ท่านพี่ ท่านรีบกินโอสถคืนิญญาเก้าชั้น เพื่อฟื้นฟูร่างกายเถิดเ้าค่ะ นี่เป็โอสถที่ข้าตั้งใจไปขอมาจากหุบเขาซิ่งหลินเพื่อท่านโดยเฉพาะ ตอนนี้ท่านเป็ผู้มีคุณูปการอย่างยิ่งต่อสำนักเทียนสุ่ย จะปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะ"
"หว่านอวิ๋น ขอบใจเ้ามาก" ฉีหลานชิงยิ้มบาง ๆ และรับขวดโอสถลูกกลอนนั้นมาด้วยความซาบซึ้งใจ
สำนักเทียนสุ่ย? หว่านอวิ๋น? มอบโอสถคืนิญญาเก้าชั้นให้พี่สาวที่เพิ่งคลอดลูกอย่างนั้นหรือ?? ชื่อและเหตุการณ์ที่คุ้นเคยเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเจียงซิน ทำให้นางใจนตัวสั่น นี่มันไม่ใช่เื่ราวในหนังสือนิยายที่นางเคยอ่านหรอกหรือ?
ในนิยายภรรยาของเ้าสำนักเทียนสุ่ย นามว่า 'ฉีหลานชิง' ได้ให้กำเนิดบุตรสาว หลังจากคลอดลูก ร่างกายของนางอ่อนแอ ด้วยความเชื่อใจจึงได้กินโอสถคืนิญญาเก้าชั้นที่ฉีหว่านอวิ๋นผู้เป็น้องสาวแท้ ๆ ส่งมาให้
นางคิดว่านี่คือ ความห่วงใยจากน้องสาว โดยหารู้ไม่ว่าฉีหว่านอวิ๋นนั้นอิจฉานางจนแทบบ้า สิ่งที่ส่งมาให้ไม่ใช่โอสถคืนิญญาเก้าชั้นที่ช่วยชีวิต แต่เป็โอสถตู่อวิ๋นที่ทำลายรากฐานการบำเพ็ญ ฤทธิ์ของโอสถตู่อวิ๋นนั้นแฝงเร้นอย่างยิ่ง ฉีหลานชิงซึ่งเป็อัจฉริยะผู้บำเพ็ญยันต์จึงถูกกัดเซาะโดยไม่รู้ตัว
พร์ด้านยันต์ที่ไร้คู่เปรียบของนางค่อย ๆ เลือนหายไป จนสุดท้ายกลายเป็คนพิการที่ไม่อาจบำเพ็ญอาคมได้ และต้องตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของฉีหว่านอวิ๋น
ส่วนบุตรสาวที่ฉีหลานชิงให้กำเนิด ถูกฉีหว่านอวิ๋นสลับตัวั้แ่วันที่เกิด โดยเปลี่ยนเป็ลูกสาวของตนเอง เพื่อให้มั่นใจว่าสามีภรรยาของฉีหลานชิงจะไม่สงสัยในสายเืของบุตรสาว ฉีหว่านอวิ๋นจึงใช้พิธีสังเวยเืกับบุตรสาวแท้ ๆ ของฉีหลานชิง และใช้มนตร์ดำสลับสายเืและพร์ของเด็กทั้งสองคน
ั้แ่นั้นมา ลูกสาวแท้ ๆ ของฉีหว่านอวิ๋นจึงทุกสิ่งที่เป็ของลูกสาวฉีหลานชิง เติบโตขึ้นมาอย่างราบรื่นในฐานะผู้เป็ที่รักของทุกคน และกลายเป็ที่หมายปองของเหล่าอัจฉริยะทั่วโลกผู้บำเพ็ญเพียร
เหล่าอัจฉริยะเ่าั้ต่างหลงใหล คลั่งไคล้ ถึงขั้นบุกตะลุยเข้ามาในสำนักเพื่อชิงตัวนาง ใน่ที่ถูกกักบริเวณเพราะทำความผิด ผู้เป็ที่รักคนนั้นได้ให้สายลับส่งข่าวขอความช่วยเหลือ
เหล่าอัจฉริยะทั่วโลกผู้บำเพ็ญเพียรต่างร่วมแรงร่วมใจช่วยเหลือ ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะร่วมมือกับเผ่ามารเพื่อบุกทำลายประตูสำนักเทียนสุ่ย นอกจากสตรีผู้เป็ที่รักที่เป็ต้นเหตุแล้ว ทุกคนในสำนักไม่มีใครรอดพ้น ล้วนตายในสนามรบทั้งหมด เพื่อปกปิดความผิดของตน นางจึงใส่ร้ายว่าสำนักเทียนสุ่ยสมคบคิดกับเผ่ามาร และถูกเผ่ามารหักหลัง การที่สำนักถูกกวาดล้างจึงเป็เื่ที่สมควรแล้ว
ตอนนั้นเจียงซินอ่านเนื้อเื่จนโกรธจนแทบกระอักเื แต่ตอนนี้ตัวนางกลับกลายเป็เด็กดวงกุดที่กำลังจะถูกสังเวยเืคนนั้น!
'ชาตินี้ไม่เกิดมาเสียยังดีกว่า!'
เมื่อเห็นฉีหลานชิงหยิบโอสถตู่อวิ๋นออกจากขวดและกำลังจะกิน เจียงซินก็ลนลานจนแทบคลั่งดิ้นรนสุดชีวิตในอ้อมกอดของหมอโอสถ
หมอโอสถยิ้มพลางปลอบประโลม "เด็กคนนี้แรงเยอะจริง ๆ ไม่แน่อาจจะเป็ผู้มีพร์ในการบำเพ็ญกายาก็ได้นะเ้าคะ"
ไม่มีใครเข้าใจความหมายของนาง เจียงซินร้อนใจจนแทบเสียสติ ร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดเสียง
[อา... อา... อา... กินไม่ได้นะ!!!]
[นั่นไม่ใช่โอสถคืนิญญาเก้าชั้น! แต่มันคือโอสถตู่อวิ๋น!]
[ท่านแม่ของข้า! อย่ากินนะเ้าคะ!!]
ฉีหลานชิงที่นำโอสถลูกกลอนมาจ่อที่ริมฝีปากชะงักไป นางได้ยินเสียงเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างไรกัน? ในห้องมีค่ายกลติดตั้งอยู่ เสียงไม่มีทางมาจากภายนอก สายตาของฉีหลานชิงจึงเหลือบมองไปยังทารกเพียงคนเดียวในห้องโดยไม่รู้ตัว
[ท่านแม่! น้าหญิงหมายชีวิตท่าน! อย่ากินนะ!!!]
ฉีหลานชิงหันไปมองฉีหว่านอวิ๋นตามสัญชาตญาณ
สายตาที่จู่ ๆ ก็มองมาทำให้ฉีหว่านอวิ๋นใจกระตุก นางเผยรอยยิ้มที่ไม่เป็ธรรมชาติ "ท่านพี่ เป็อะไรไปเ้าคะ? รีบกินโอสถเถิดเ้าค่ะ จะได้ไม่ทิ้งอาการาเ็เรื้อรังไว้ในร่างกาย"
[อย่ากิน!!! ยามีพิษ!!!]
เสียงเล็ก ๆ นุ่มนิ่มะโจนแทบจะแหบแห้ง
ฉีหลานชิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเก็บโอสถลูกกลอนในมือกลับเข้าขวด แล้วยิ้มบอกฉีหว่านอวิ๋นว่า "นาน ๆ ทีเ้าจะมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้ข้า ข้าควรจะเก็บรักษาไว้ให้ดี โอสถคืนิญญาเก้าชั้น ข้าเองก็มีอยู่เหมือนกัน"
ฉีหลานชิงหยิบขวดหยกเล็ก ๆ ออกมาจากแหวนมิติ และเทโอสถคืนิญญาเก้าชั้นออกมาหนึ่งเม็ด
ฉีหว่านอวิ๋นรีบกล่าวว่า "มันเป็โอสถลูกกลอนชนิดเดียวกัน ท่านพี่จะแบ่งว่าเป็ของใครของมันไปทำไมกันเ้าคะ"
ฉีหลานชิงย้อนถามด้วยรอยยิ้ม "ในเมื่อเป็โอสถลูกกลอนชนิดเดียวกัน แล้วน้องสาวจะแบ่งว่าเป็ของเ้าหรือของข้าไปทำไมเล่า?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีหว่านอวิ๋นแข็งค้าง หัวใจกระตุกวูบ "ถ้าเช่นนั้นท่านพี่คืนของให้ข้าเถิดเ้าค่ะ"
"ข้าจะเก็บรักษาไว้อย่างดี" ฉีหลานชิงกินโอสถคืนิญญาเก้าชั้นของตนเอง แล้วเก็บโอสถทั้งสองขวดเข้าสู่แหวนมิติ ก่อนจะหันไปหาหมอโอสถ "พาลูกมาให้ข้าดูหน่อย"
หมอโอสถรับคำและเดินเข้ามา ทารกน้อยตัวนุ่มนิ่ม ผิวขาวผ่องราวกับตุ๊กตากระเบื้อง ขนตายาวสั่นไหวน้อย ๆ หนาทึบดุจขนอีกา
ฉีหลานชิงรับลูกมา ก็เห็นบุตรสาวสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ดวงตาที่คลอด้วยหยาดน้ำตาปรือเปิดปรือปิด พยายามกวัดแกว่งแขนเล็ก ๆ ราวกับ้าจะกอดนาง
[ท่านแม่ของข้าดงามจริง ๆ ! อยากกอด! อยากกอดที่สุดเลย!]
ฉีหลานชิงกวาดสายตามองอีกสองคนที่เหลือในห้อง เมื่อเห็นว่าหมอโอสถและฉีหว่านอวิ๋นไม่มีท่าทีผิดปกติ จึงสันนิษฐานว่าเสียงนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน
นางลองก้มลงเอาแก้มแนบกับแก้มของบุตรสาว ท่ามกลางััที่เย็นเล็กน้อย นางได้ยินเสียงโห่ร้องดีใจของเด็กน้อย
[เย้! ได้แนบชิดกับท่านแม่คนสวยแล้ว!]
[มีความสุขที่สุด มีความสุขที่สุดเลย!]
นี่คือเสียงในใจของลูกสาวหรือ? ฉีหลานชิงตกตะลึง แต่มองดูลูกสาวในอ้อมกอดที่ส่งเสียงฮึมฮัมด้วยความดีใจ จึงระงับความสงสัยในใจไว้
โลกผู้บำเพ็ญเพียรมีเื่แปลกประหลาดมากมาย การที่ลูกสาวเกิดมาพร้อมความพิเศษเช่นนี้ย่อมเป็เื่ปกติ
แล้วหว่านอวิ๋นคิดจะทำร้ายนางจริง ๆ หรือ?
ฉีหลานชิงเงยหน้ามองฉีหว่านอวิ๋น "หว่านอวิ๋น โอสถคืนิญญาเก้าชั้นของเ้า ซื้อมาจากสหายเต๋าคนไหนในหุบเขาซิ่งหลินหรือ? วันหลังข้าจะได้ไปขอบคุณถึงที่"
ฉีหว่านอวิ๋นตอบอย่างอึกอัก "ข้าฝากคนอื่นซื้อเ้าค่ะ ไม่ทราบว่าผู้ขายเป็ใคร ท่านพี่ก็ทราบดีว่าพลังบำเพ็ญเพียงเท่านี้ของข้า มิอาจเข้าสู่สายตาของเหล่าบรรพชนแห่งหุบเขาซิ่งหลินได้"
[นางไม่ได้ไปซื้อโอสถคืนิญญาเก้าชั้นที่หุบเขาซิ่งหลินเสียหน่อย!]
[นางยังคิดจะสังเวยเืข้า เพื่อสลับโชคชะตาและพร์ของข้ากับลูกสาวของนางด้วย!]
[ลูกสาวที่เพิ่งเกิดเมื่อวานของนาง นอนอยู่ในมิติเจี้ยจื่อของนางนั่นไง!]
เจียงซินะโในใจด้วยความโกรธ ทำให้ฉีหลานชิงใจสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง
น้องสาวที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก เหตุใดจึงมีความคิดที่อำมหิตเช่นนี้? และมิติเจี้ยจื่อของฉีหว่านอวิ๋นนั้น ก็เป็พี่สาวอย่างนางนี่แหละที่เป็คนมอบให้!
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ฉีหลานชิงก็กล่าวว่า "หว่านอวิ๋น มิติเจี้ยจื่อของเ้าถึงเวลาต้องซ่อมแซมพอดี เอามาให้ข้าช่วยซ่อมให้เถิด"
ฉีหว่านอวิ๋นรีบซ่อนกำไลหยกที่ข้อมือตามสัญชาตญาณ "ท่านพี่เพิ่งคลอดลูก ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะใช้พลังิญญานะเ้าคะ"
"ข้าเพิ่งกินโอสถคืนิญญาเก้าชั้น ร่างกายฟื้นฟูแล้ว" ฉีหลานชิงเห็นฉีหว่านอวิ๋นขัดขืน จึงอุ้มลูกสาวเดินเข้าไปหา
ฉีหว่านอวิ๋นมีความลับในใจ จึงรีบถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว
ฉีหลานชิงตระหนักได้ทันทีว่ามีสิ่งผิดปกติ นางอุ้มลูกสาวแล้วไล่ตามออกไป ยันต์จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกจากแขนเสื้อของนาง กลายเป็ัยาวล้อมรอบตัวฉีหว่านอวิ๋นไว้
[ท่านแม่เก่งที่สุดเลย!!]
ฉีหว่านอวิ๋นหยิบอาวุธเวทชิ้นหนึ่งออกมา และสามารถสลายยันต์เ่าั้ได้
ฉีหลานชิงชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นประกบกัน ยันต์แผ่นหนึ่งพุ่งทะลุการป้องกันของฉีหว่านอวิ๋นและปะทะเข้ากับกำไลหยกของนาง บังคับเปิดมิติเจี้ยจื่อที่ซ่อนอยู่ในกำไลหยกออกมา ภายในมิติเจี้ยจื่อที่ดูเหมือนกระท่อมน้อยในชนบท มีทารกหญิงที่เพิ่งเกิดนอนอยู่จริง ๆ และไม่ไกลกันนั้น ยังมีแท่นบูชาที่กำลังจะถูกเปิดใช้งานอีกด้วย!
123
