⚡ ตอนที่ 15 — พายุในแสง
“แสงไม่เคยกลัวพายุ…แต่พายุทำให้เรารู้ว่าแสงสว่างมาจากไหน”
เมืองที่ไม่ปล่อยให้ใครลืมอะไรง่าย ๆ
สามวันหลังงานแถลงข่าวอื้อฉาว
โซลเต็มไปด้วยภาพมินอาและแทจุนบนปกข่าวออนไลน์
“เด็กฝึกงานเปิดโปงข้อมูล…หรือแค่เื่รักซ่อนเร้น?”
“ประธาน KJ ถูกพักงาน—บริษัทสั่นะเื!”
“ยูอินซอกโต้กลับ ระบุมีหลักฐานใหม่จะเปิดเผยเร็ว ๆ นี้!”
เสียงเมืองดังจนมินอาแทบลืมว่าที่นี่คือบ้านของเธอครั้งหนึ่ง
แม้ไม่มีใครพูดต่อหน้า
แต่ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยสายตาที่แอบมอง
ปะปนทั้งศรัทธา ความสงสัย และอคติปนกัน
จีฮุนคอยเดินนำเธอทุกทาง
เหมือนรู้ดีว่าพายุลูกนี้ไม่ได้มีแต่ฝน—มันมีก้อนหินปะปนมาด้วย
ห้องสอบสวนที่เย็นไปถึงกระดูก
ภายในห้องสอบสวนของคณะกรรมการบริษัท
อากาศนิ่งเสียจนรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความจริงที่กำลังรอถูกเปิด
“คุณฮันมินอา นั่งตรงนี้ครับ”
เธอนั่งลง
มือวางบนตักอย่างเรียบร้อยแต่ตึง
เธอสูดหายใจลึก—เหมือนคนที่เตรียมะโลงน้ำที่ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน
กรรมการเปิดแฟ้ม
“โปรดเล่าั้แ่วันที่เกิดเหตุข้อมูลรั่วไหล
รวมถึงเหตุผลที่คุณออกจากกรุงโซลกะทันหัน”
มินอาเล่า
ตรงไปตรงมา
ไม่หลบ ไม่แก้ตัว
แม้บาง่เสียงสั่นจนต้องหยุดรวบรวมลมหายใจ
เมื่อเล่าจบ
คำถามที่ทุกคนรออยู่ก็มาถึง
“คุณมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับประธานคังหรือไม่?”
คำถามนี้เหมือนตัดอากาศออกจากห้อง
แต่เธอเงยหน้า
ตอบช้าแต่มั่นคง
“เขาคือคนเดียวที่ยืนข้างฉันในวันที่ไม่มีใครเชื่อฉันเลย
แต่ความสัมพันธ์ส่วนตัว…
ฉันไม่คิดว่าความจริงใจควรถูกตีความเป็เื่ผิดค่ะ”
กรรมการหลายคนพยักหน้าช้า ๆ
เหมือนเริ่มเห็นความชัดเจนบางอย่างในตัวเธอ
อีกคำถามหนึ่งดังขึ้น
คมและบาดใจเหมือนคมมีด
“คุณทราบหรือไม่ว่าระหว่างที่คุณหายไป
ประธานคังถูกพักงาน เพราะพยายามปกป้องชื่อเสียงของคุณ?”
มินอาชะงัก
หัวใจเหมือนหยุดเต้นพักหนึ่ง
“…เขาทำแบบนั้นจริง ๆ หรือคะ”
“ทำครับ”
น้ำเสียงกรรมการเรียบ
“และเป็สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราต้องสอบสวนต่อว่าเขาใช้อำนาจเกินขอบเขตหรือไม่”
เธอก้มหน้า
แล่นความเจ็บผ่านหัวใจเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก
ไม่ใช่เพราะคำว่า “สอบสวน”
แต่เพราะผู้ชายคนนั้น…ยอมเสี่ยงทั้งหมดเพราะเธอ
มินอาเงยหน้า
น้ำเสียงแน่นขึ้น
“กรุณาอย่าให้เขาต้องรับผิดแทนเื่ที่ฉันไม่ได้ทำเลยค่ะ
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากความผิดของคนอื่น ไม่ใช่เขา ไม่ใช่ฉัน”
ห้องทั้งห้องเงียบ
ก่อนกรรมการจะปิดเอกสารด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือครับ”
เธอลุกออกจากห้อง
ขาเหมือนอ่อนแรงไปชั่วขณะ
แต่หัวใจกลับหนักขึ้นกว่าเดิม
ชายในห้องทำงานที่ถูกปิดไฟ
ฝั่งตรงข้ามตึก
แทจุนถูกจำกัดอำนาจในฐานะ CEO ชั่วคราว
ห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพนักงานเข้าออก
ตอนนี้เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินชัดเจน
เขานั่งอยู่ที่เดิม
มองโต๊ะที่มินอาเคยนั่ง
ตำแหน่งเดิมที่เธอเคยแสดงแบบให้เขาดู
ลายเส้นที่เธอเผลอขีดไว้ยังอยู่ที่มุมโต๊ะ
เขาวางปลายนิ้วแตะบนรอยนั้น
คล้ายอยากให้ความว่างเปล่าตรงนั้นเติมเต็มด้วยตัวเธออีกครั้ง
ประตูเปิด
จีฮุนเข้ามา
“ท่าน ข่าวการสอบสวนของมินอากำลังถูกพูดถึงในโซเชียลครับ
บางโพสต์เริ่มพุ่งเป้ามาที่ท่านอีกครั้ง”
แทจุนกำมือแน่น
แต่ไม่ตอบโต้อารมณ์
เขาถามเพียงคำเดียว
“เธอ…โอเคไหม”
จีฮุนยิ้มบาง
“เธอเข้มแข็งครับ แต่ผมเห็นว่าเธอพยายามแบกความผิดไม่ใช่ของเธอไว้มากเกินไป”
แทจุนหลับตา
เหมือนคนพยายามสะกดอารมณ์ปั่นป่วนในอก
“…ผมอยากบอกเธอว่าไม่จำเป็ต้องแบกแทนผมเลย
แต่ดูเหมือนเธอทำตรงข้าม”
จีฮุนตัดสินใจถามตรง
“ท่านรักเธอหรือเปล่าครับ”
แทจุนเงียบไปนาน
ก่อนตอบด้วยเสียงแ่ แต่ชัดเจนอย่างที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน
“ผมรู้แค่…ถ้าเธอร้องไห้เพราะบริษัทนี้อีก
ผมคงยืนเป็ประธานต่อไปไม่ได้”
จีฮุนพยักหน้า
คำตอบนั้น…มากพอแล้ว
ใต้บันไดหนีไฟ — สถานที่ธรรมดาที่ใจเต้นไม่ธรรมดา
หลังสอบสวน
มินอาเดินไปหลบหลังตึก
จุดที่เธอเคยร้องไห้ตอนฝนตกวันนั้น
คราวนี้ไม่มีฝน
แต่เธอกลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังเปียกชุ่มด้วยความกังวล
“คุณมินอา”
เสียงอบอุ่นคุ้นเคยดังขึ้น
เธอหันไป
แทจุนยืนอยู่ตรงทางเดิน
แสงแดดลอดระแนงเหล็กลงมาที่ไหล่เขา
ทำให้เขาดูเหมือนภาพวาดมากกว่าคนจริง ๆ
เขามองเธอเหมือนอ่านความเหนื่อยของเธอผ่านแววตาได้ทั้งหมด
“คุณร้องไห้หรือเปล่า”
เธอรีบปฏิเสธ
“ไม่ค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”
เขาขยับเข้ามาใกล้
ไม่รุกล้ำ
แต่พอให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้จริง ๆ
“ผมรู้ว่าคุณพยายามเข้มแข็ง
แต่คุณไม่จำเป็ต้องเข้มแข็งคนเดียวแล้วนะ”
มินอากัดริมฝีปาก
น้ำตาซึมขึ้นอีกครั้ง
“ฉันแค่…กลัวว่าเพราะฉัน คุณจะต้องเสียทุกอย่าง”
แทจุนส่ายหน้า
เสียงหนักแต่ละมุน
“คุณคือคนเดียว…ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าต่อให้พายุมา ผมก็อยากยืนต่อ
ถ้าต้องเสียทุกอย่างเพราะปกป้องคุณ ผมไม่เคยคิดว่านั่นคือการสูญเสียเลย”
น้ำตาเธอไหลทันที
แต่เธอไม่หลบอีกแล้ว
“งั้น…ฉันจะไม่หนีอีกค่ะ
ไม่ว่าพายุครั้งต่อไปจะหนักแค่ไหน
ฉันจะอยู่ข้างคุณ”
รอยยิ้มแทจุนผ่อนคลายขึ้น
เหมือนภาระที่กดเขามานานถูกยกออกเล็กน้อย
เขายื่นมือ
เธอวางมือลงบนมือเขาโดยไม่ลังเลเหมือนก่อน
“ถ้าอย่างนั้น เราจะเจอมันด้วยกัน”
พายุลูกใหม่ —
คืนนั้น
ข่าวใหม่ะเิอีกระลอก
“ชเวยุนอาเปิดปาก—ประธานคังรู้เห็นข้อมูลรั่วแต่ปกปิด!”
“ยูอินซอกอ้างมีหลักฐานโยงประธาน KJ เข้ากับการล้มดีลต่างชาติ”
เสียงเมืองดังกว่าเดิม
แรงกว่าเดิม อันตรายกว่าเดิม
แทจุนมองข่าว
ใบหน้าสงบ แต่ดวงตาหนัก
เขาไม่ตอบโต้ทันที เพียงพูดกับจีฮุนสั้น ๆ
“คนโกหก…จะย้อนทำร้ายตัวเองในที่สุด”
มินอาเห็นแววตาเขา
และรู้ทันทีว่าในใจเขากำลังเจ็บ
ไม่ใช่เพราะข่าว
แต่เพราะคนที่ออกมาพูด…คือยุนอา
ผู้หญิงที่เขาเคยเชื่อใจมากที่สุดคนหนึ่ง
เธอจับมือเขาเบา ๆ
เหมือนให้สัญญา
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…ฉันอยู่ตรงนี้นะคะ”
เขามองเธอ แววตาเขาอ่อนลงช้า ๆ
และนั่น—คือประตูที่พาไปสู่ตอนที่เข้มที่สุด
32K
