บทที่3 ตระกูลหนาน
ทั้งสองมาที่งานประมูลเหยาหลันกอดแขนเฉินหนานพามานั่งที่ประธานของงานระหว่างทางเจอคนมีหน้ามีตาในตระกูลดังๆจำนวนมากมางานเนื่องจากตระกูลเหยาเป็ตระกูลใหญ่มากในวันเดอร์เล่ล์รวมไปถึงตระกูลหนานด้วย
“ว่าไงที่รักไม่ได้เจอหลายวันเื่แต่งงานเธอว่าไง”เขาพูดโดยไม่แยแสเฉินหยานที่อยู่ข้างๆเหยาหลันเพราะเขาไม่เห็นเขาอยู่ในสายตะ
“นายฝันไปเถอะ”หนานฮาวมองไปที่เฉินหนานเมื่อเห็นว่าเหยาหลันกอดแขนของเขาอยู่
“เด็กน้อยฉันขอเตือนเอามือของแกออกไปจากเธอและอย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก”เฉินหนานยิ้ม
“เหยาหลันเธอเป็พลผู้หญิงของเขางั้นหรือ”เฉินหนานพูดโดยไม่มองหน้าของหนานฮาว
“ไม่นะฉันยังไม่มีใครเลย”ดวงตาของเธอเป็ประกายเมื่อมองเฉินหนาน
“ถ้างั้นเมื่อกี้คงเป็เสียงของลมอ่อฉันหมายเสียงถึงลมๆแล้งๆแถวนี้แน่ๆ”เหยาหลันหัวเราะ
“คุณนี่ปากร้ายจริงๆเลยนะ”
“แก”หนานฮาวโกรธจัด เฉินหนานไม่สนใจเดินออกมาจากหนานฮาวเพื่อเข้าไปข้างในและหาที่นั่งจากนั้นงานประมูลก็เริมขึ้น ทิ้งหนานฮาวที่กำลังแค้นไว้ด้านหลังอย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าอาละวาดในงานเขาไม่ใช่คนโง่มีตระกูลใหญ่ๆมาร่วมงานมากหากเขาไปล่วงเกินผลที่ตามมากคงไม่สวยแน่ ของชินแรกมีคนประมูลไปถึงห้าล้านหยวน
“ดูเหมือนว่าคนที่นี่ชอบศิลปะกันมากนะใช้เงินเป็ล้านเลยในการซื้อภาพวาด”
“ใช่แล้วการได้ชื่นชมและเก็บเป็ของตัวเองนั้นเป็ความสุขของคนรักงานศิลป์เลยนะ”เฉินหนานยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของเธอ ทำให้เขาคิดถึงผู้หญิงที่คอยตามจีบเขาในโลกเซียนหลายร้อยคนรวมถึงคนที่เป็สาวงามที่สวยที่สุดในโลกเซียนทว่าเขาในตอนนั้นบ้าในการเป็มหาเทพเซียนมากเกินไปจนไม่สนใจสิงใดเขาเข่นฆ่าและสร้างศัตรูไปทั่วจนทำให้ต้องมาตายลงและมายังโลกนี้อย่างไรก็ตามเขาดีใจมากที่ได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้งและตั้งใจจะไม่ทำแบบเดิมอีก
“คุณ…คุณคิดอะไรอยู่กัน”เฉิดหนานได้สติ
“พอดีฉันนึกถึงเื่เก่าๆน่ะ”เหยาหลันมองไปที่เฉินหนาน
“คุณไม่เหมือนเด็กเลยเหมือนกันตาเฒ่าเหลี่ยมจัดมากกว่า”เฉินหนานยิ้ม
“เธอว่าฉันแก่งั้นหรือฉันอายุสิบเจ็ดนะ”เหยาหลันหัวเราะ
“คุณได้เงินแล้วจะเอาไปทำอะไร”เฉินหนานยิ้ม
“ลงทุน”ดวงตาของเหยาหลันยิ่งเป็ประกาย หากบอกว่าเฉินหนานเป็คนอายุสามสิบเธอก็เชื่อความคิดการวางตัวของเขาไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดเลยความโดดเด่นนี่มันคืออะไรกันเธอใจสั่นแล้วจริงๆ
“คุณจะลงทุนอะไร”เฉินหนานยิ้ม
“ความลับทางธุรกิจน่ะ”เหยาหลันทำหน้าโกรธๆ
“เอาน่าบอกตอนนี้เธอคงไม่ตื่นเต้นน่ะสิ”เธอเปลี่ยนมายิ้มทันที เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำตัวเป็เด็กเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินหนาน เวลาผ่านไปจนถึงสามทุ่ม ภาพของเขาถูกนำออกมาแสดงเมื่อทีมงานของเหยาหลันเปิดผ้าคลุมออก ทำคนที่เข้าใจงานศิลป์ต่างเงียบงันแม้เสียงเข็มตกตอนนี้ก็คงได้ยินเสียงของมันอย่างชัดเจน เวลาผ่านไปไม่นานเสียงของผู้ดำเนินรายการประมูลก็ดังขึ้น
“นี่คือภาพจากศิลปินลึกลับเขาไม่ยอมบอกชื่อทางเราจึงตั้งให้เขาว่าศิลปิลลึกลับ และภาพนี้มีชื่อว่าร่มเงาบรรพบุรุษราคาเริ่มต้นยี่สิบล้านหยวน และต้องเพิ่มครั้งละหนึ่งแสนหยวน เฉินหนานได้ยินก็ใแพงแบบนี้แล้วจะขายได้ยังไงกัน หรือว่าเหยาหลันคิดจะแกล้งเขาแล้ว เฉินหนานหันไปมองเธอก็พบว่าเธอมองเขามาอยู่ก่อนแล้ว เฉินนานจึงไม่พูดอะไรแต่สิ่งที่ทำให้เฉินหนานใยิ่งกว่าภาพของเขาถูกประมูลในราคาเก้าสิบหกล้าน ผู้ซื้อเป็หญิงชราคนหนึ่งข้างๆมีหลานสาวและหลานชายเฉินหนานมองจากด้านหลังอายุคงประมาณยี่สิบขึ้น เมื่อจัดการเื่เงินเรียบร้อยแล้วเฉินหนานก็ถูกเหยาหลันลากตัวไปทานมื้อค่ำ ทว่าก่อนไปที่หนานฮาวกก็มาดักรอเขาอยู่หน้าประตูทางออก ระว่างทางพนักงานต่างทำความเคารพเธอและเฉินหนานตลอดทางมันทำให้เขาอึดอัดมาก
“หนานฮาวนาย้าอะไร”เหยาหลันเธอโกรธมากหนานฮาวแสยะยิ้ม
“ฉัน้าพาเธอไปดินเนอร์ในคืนนี้นะสิถามมาได้เราเป็แฟนกันนี่”
“นายฝันไปหรือเปล่าฉันเนี่ยนะเป็แฟนนายฉันมีนัดแล้วนายหลีกไป”หนานฮาวหัวเราะ
“อย่าบอกนะว่าเธอจะไปกับไอ้เด็กหนุ่มกระจอกงอกง่อยนี่”หนานฮาวและคนของมันกว่าห้าคนหัวเราะลั่น
“ฉันไปกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนายไปซะ”
“นี่เธอคิดว่าเป็ใครมาไล่ฉัน”
“ฉันเป็เ้าของแกลอรี่แห่งนี้ทำไมถึงจะไล่นายไม่ได้”สายตาหนายฮาวเปลี่ยนเป็เย็นะเื
“น้องชายถ้าไม่อยากมีปัญหาก็หนีไปซะ”เฉินหนานมองหนานฮาวไม่ต่างจากตัวโง่งมคอยตามผู้หญิงเหมือนคนไร้ค่าเขาไม่อยากจะเสียเวลาด้วยจึงเดินไปที่รถเหยาหลัน
“เราไปกินข้าวกันเถอะดึกแล้วส่วนนายดูเหมือนว่าจะเมาอยู่กลับไปก่อนแล้วค่อยมาหาเธอใหม่ผู้หญิงเขาจะมาชอบคนที่เมาอาละวาทก็แบบนี้ได้ไงหากมีก็คงมีแต่พวกไร้สมองแล้ว”
“แก”หนานฮาวะเิความโกรธพุ่งไปหาหนานฮาว ส่วนเหยาหลันได้ยินคำพูดของเฉินหนานเธอเขาใจได้เลยว่าชายคนนี้มีความสุขุมมากมีความคิดเป็ผู้ใหญ่มากๆ เปรี้ยงเฉินหนานต่อยหน้าของหนานฮาวถอยออกไปหลายเมตรสลบทันทีคนที่เหลือวิ่งเขาไปที่เฉินหนาน ตูมๆๆเฉินหนานถีบไปที่ใบหน้าของคนที่เข้ามาคนแรกจากนั้นก็ต่อยไปที่ท้องของคนที่ตามมาจากนั้นม้วนตัวถีบไปที่หน้าอกข้องชายร่างใหญ่อีกสองคนที่พุ่งมาทีหลังเฉินหนานเตะไปที่ก้านคอแล้วต่อยไปที่ใบหน้าทั้งหมดเขาจัดการไม่ถึงสามวินาที เหยาหลันรู้ว่าเฉินหนานเก่งการต่อสู้แต่นี่มันก็เกินไปไหมลูกน้องหนานฮาวมากสำนักัทองเชียวนะ คนทั้งหมดสลบไปในการโจมตีเดียว
“เอาล่ะไปกินข้าวได้แล้ว”เฉินหนานนั่งในรถหยิบบัตรเงินสดออมมาดูพร้อมยิ้มอย่างพอใจ เหยาหลันเห็นก็ยิ้มออกมา
“ฉันขอเบอร์คุณหน่อยสิ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“ฉันไม่มีโทรศัพท์หลอกนะ”ที่จริงโทรศัพท์ของเขาพังไปเพราะโดนเพื่อนเอาไปทิ้งน้ำ ตอนนี้เขายังเอ๋ออยู่เขาไม่มีโทรศัพท์มาหลายเดือนแล้ว ส่วนมากแม่เขาจะโทรหาครูเมิ่งไม่ก็ฉางเย่มากกว่า เหยาหลันขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ถามต่อ แล้วชวนคุยเื่ทั่วไปของเฉินหนานแต่เขาก็ไม่ค่อยบอกอะไรเยอะ หลังจากทานมื้อค่ำอันโรแมนติกในความคิดของเหยาหลันในโรงแรมห้าดาว พวกเขาก็เดินออกมาเฉินหนานตัดสินใจว่าวันนี้จะไปนอนคอนโดเสียหน่อยพรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องตื่นเช้า เมื่อมาถึงห้องในคอนโดหรูเขาก็ให้องของเขาถึงกับมีสองชั้นและห้องอีกสี่ห้องเล็กการตกแต่งหรูหลามาก
“ดูเหมือนว่าตระกูลเหยารวยไม่น้อยถึงกับให้ของมีค่าระดับนี้มาให้กับเขา เฉินหนานจึงคิดว่าต่อไปคงต้องช่วยเหลือตระกูลเหยาอีกสักนิด”
เช้าวันต่อมาเฉินหนานคิดว่าเดินไปเรียนเช่นเดิม ทว่าก่อนออกจากห้องเหยาหลันมารอเขาหน้าประตูและส่งโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดให้เขา เฉินหนานแปลกใจผู้หญิงอะไรบุกมาห้องผู้ชาย แต่พอนึกได้ว่าคนโดนี้เป็ของเธอ และนี่ก็เป็ยุคสมัยใหม่แล้วเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี และรับรู้ได้ว่าเหยาหลางให้คอนโดนี้มาเพราะแบบนี้นี่เองความจริงเหยาหลันก็ย้ายมาคนโดทันที ทว่าเธออยู่ชั้นล่างเพื่อไม่ให้จงใจเกินไป
“ขอบใจเธอมากเขามาก่อนสิ”เธอทำเป็เกรงใจ
“จะดีหรือ”
“ก็ได้งั้นเราออกไป”ไม่ทันที่เฉินหนานพูดจบเธอก็เข้ามานั่นในห้องของเขาทันที เฉินหนานทำหน้าป่วยๆจากนั้นฉินหนานก็ถามเื่ธนาคารเขาจะเปิดบัญชีเสียหน่อยเพื่อความสะดวกในการใช้งาน เธออธิบายพร้อมพาเขาไปทำที่ธนาคารเมืองวันเดอร์เล่ล์ พอรู้ว่าเธอจะมาธนาคารผู้อำนวยการธนาคารก็ต้อนรับอย่างดีไม่นานเงินแปดสิบหกล้านก็เขาไปในบัญชี เขาปวดใจน้อยๆที่โดนหักค่าใช้จากในการประมูลไปสิบล้าน เมื่อทานข้าวเข้ากับเธอเฉินหนานก็กลับไปเรียนตามปกติสิ่งที่ทำเขาลำบากใจคือเธอขับแลมโบกินี่สี่แดงรุ่นล่าสุดไปส่งเขานี่เธอคงอยากให้คนเกลียดเขาหรือไง
“ไอ้อ้วนส่งเงินมาให้ฉันเดียวนี้”กลุ่มวัยรุ่นยืนกันห้าหกคนล้อมเด็กร่างอ้วนเอาไว้ ถึงแม้จะอ้วนแต่เขาก็ดูดีหน้าตาและผิวกายเขาคือจงจินเปาเพื่อนเฉินหนานนั่นเอง ปีที่แล้วมีคนแกล้งเฉินหนานเขาจึงไปช่วยเฉินหนานไว้ตอนนี้จึงผิดใจกับขาใหญ่ในโรงเรียนหลายคน
“ฉันไม่ให้พวกนายหลอกพวกนานมันไร้สาระอยู่ไปวันๆ”
“ไอ้อ้วนนี่ปากดีนักตบแม่งเลย”เฉินหนานกำลังจะกลับบ้านก็เห็นเหตุการณ์เข้า
“ปล่อยเขาแล้วชั้นจะไม่หักแขนพวกนาย”ทุกคนหันมาเมื่อเห็นเฉินหนานก็หัวเราะ
“เฉินหนานหนีไปพวกมันจะแกล้งนาย”เฉินหนานไม่พูดอะไรแต่ก็ซึ่งใจที่จินเปาหวังดีกับเขาแม้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย
“หุบปากไอ้อ้วน”จากนั้นทุกคนก็พากันเขาไปอัดเฉินหนาน
“เหอะ…เว้นที่ให้เดินกลับไปเดินในน้ำเน่า” เปรี้ยงๆ ตูมๆ ไม่นานพวกนั้นก็นอนหงายเจ็บหนัก ดวงตาของจิงเขาเบิกกว้าง
“ลูกพี่หนานนายหายแล้วหรือแต่ว่าทำไมนายต่อยเก่งแบบนี้”เฉินหนานหัวเราะ
“ฉันดูหนังจีนมาเยอะน่ะ”ทั้งสองหัวเราะ แล้วกอดคอเดินออกจากโรงเรียน จินเป่ามีรถจากที่บ้านมารับตระกูลจงเองก็ร่ำรวยพอสมควรดังนั้นจึงมีคนขับรถมารับมาส่งทุกวัน ส่วนเฉินหนานก็เดินกลับมาถึงบ้านก็ใมีรถหรูมาจอดที่หน้าร้านกาแฟของแม้เขาหลายคัน ด้วยความเป็ห่วงแม่ของเขาจึงเขาไปในร้านก็พบคนกำลังทะเลาะกันอยู่
“พวกแกเป็ใครมาขวางทางฉัน”
“เราเป็ใครไม่สำคัญแต่นายมาทำร้ายร้านคุณป้าแบบนี้ไม่ได้”เสียหญิงสาวแผดดัง ในร้านมีข้าวของพังเต็มไปหมดกระจกร้านแตกเครื่องชงกาแฟพัง
“ฉันมาหาเฉินหนานเพื่อสั่งสอนให้มันอยู่ในที่ของมัน”
“นายน้อยหนานคุณคงไม่อยากผิดใจกับพวกเราหรอกใช้หรือไม่”
“ใครจะสนพวกแกกัน”
“อาหลงอย่าไปใส่สนใจมันไล่มันออกไป”หญิงวัยกลางคนบอกเตือนเธอกำลังกอดลั่วอันอันที่กำลังร้องไห้อยู่อีกด้านเป็หญิงสาวเธอคือฟู่รินวันนี้ตระกูลฟู่ตั้งใจจะมาขอบคุณเฉินหนานที่รักษาไป๊หยุนซวงหญิงวัยกลางคนคือไป๊หยุนซวงนั่นเอง
“ถ้าฉันบอกว่าฉันคือฟู่หลงแห่งบริษัทฟู่ซุนกรุ๊ปล่ะ”หน้าของหนานฮาวขาวซีดบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีนแม้ว่าตระกูลหนานจะใหญ่พอๆกเบตระกูลเหยาทว่าตระกูลฟู่มีผลประโยชน์ต่อตระกูลหนานพอสมควร
“ซวยแล้วพ่อกำลังทำโครงการและต้องได้รับความช่วยเหลือจากฟู่ซุนกรุ๊ปไม่งั้นโครงการล่มแน่”หนานฮาวคิดในใจ
“นายนี่มันเด็กน้อยจริงๆนะมีเื่กับใครควรรู้เื้ัคนที่นายหาเื่ด้วยไม่งั้นมันจะชักนำตระกูลไปสู่หายนะ”ตุบหนานฮาวคุกเข่าลง
“นายน้อยหลงโปรดให้อภัยผมด้วยผมไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็เพื่อนคุณหวังว่าคุณจะไม่ลดตัวมายุ่งกับผม”
“เื่นั้นฉันไม่ได้ตัดสินใจนายร่วงเกินผู้มีพระคุณที่รักษาแม่ของฉันแล้วคิดว่าฉันควรทำไงนายถึงกับทำร้ายจนเธอาเ็และพนักงานในร้านอีกหลานคนนายคิดว่านี่เล็กน้อยจนฉันมองข้ามได้งั้นหรือ”
“คุยกับมันไปก็เปล่าประโยชน์ฟู่หลงพี่โกรธมากที่มันมาทำกับคุณป้าขนาดนี้หากวันนี้เราไม่มาคุณป้าคงโดนหนักกว่านี้แล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น”!!!!เฉินหนานมองไปรอบๆเห็นสะภาพร้านก็อดไม่ได้ที่จะโกรธจัด เขาเห็นหนานฮาวที่กำลังคุกเข่าอยู่และคนแปลกหน้าอีกสามคนที่เขาคุ้นหน้าแต่จำไม่ได้ เขาเห็นแม่ที่มีเืออกำลังร้องกำลังร้องไห้จึงรีบไปดู ไม่นานเขาก็ถอนใจและเดาสถานการณ์ได้ทันที
“ขอบคุณพวกคุณมาที่มาช่วยแม่ผมไว้”เขาประคองแม่ขึ้นและรักษาให้เธอโชคดีที่แผลไม่ลึกมาก
“น้องชายจำพวกเราได้หรือไม่”
“พวกคุณคือ”
“ที่ตลาดสมุนไพรไงเธอรักษาฉันไว้”
“พวกคุณนั่นเองอาการเป็ยังไงบ้างครับคุณป้า”หยุนซวงยิ้มกว้าง
“หายสนิทเลยล่ะ”
“ลูกรู้จักพวกเขาด้วยหรอลูก”
“ลูกของเธอเคยช่วยฉันไว้น่ะวันนี้พวกเรามาขอบคุณเขาสามีฉันกำลังตามมาเพื่อจะของคุณเธอกับเด็กคนนี่
“เป็เช่นนี้เอง”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหลอกครับผมแค่เห็นคนป่วยช่วยได้ผมก็ช่วยนั่นเป็สิ่งที่ผมสมควรทำ”ดวงตาของหยุนซวงเป็ประกายหันไปทางฟู่รินอย่างมีความใน
“เธอเลี้ยงลูกได้ดีจริงๆฉันชอบเด็กคนนี้แล้วสิเธอดูแล้วฉันหน้าจะแก่กว่าเธอเรียกฉันว่าพี่หยุนซวงแล้วกัน
“ค…คุณ”
“ไม่ใช่คุณพี่ต่างหาก”หยุนซวงยิ้มให้อันอัน
“ได้ค่ะพี่”
“แม่าเ็ตรงไหนอีกหรือเปล่าครับ”
“แม่ไม่เป็ไรแต่ร้านของแม่พังหมดแล้วค่าซ่อมคงมากทีเดียวและยังเสี่ยวมี่และยี่ซีอีกที่าเ็”
“แม่ไม่ต้องห่วงเื่นี้ผมจัดการเอง”เฉินหนานเดินไปตรงหน้าหนานฮาว แล้วตบไปที่หน้าหนานฮาวจนฟันกระเด็นไปสองซี่ด้วยการตบครั้งเดียว ต่อหน้าแม่ของเขาเฉินหนานทำมากกว่านี้ไม่ได้ หากว่าเป็ข้างนอกเขาฆ่าหนานฮาวตายไปแล้วที่ทำร้ายแม้เขา
“ฉันไม่คิดเลยว่านายมันจะสิ้นคิดแบบนี้ เหยาหลันไม่ชอบนายและฉันก็ไม่ได้เป็อะไรกับหล่อน แต่นายกลับเอามันมาลงที่ฉันไม่พอยังจะมาทำร้ายครอบครัวฉันโดยที่ฉันไม่รู้เื่ด้วย แถมยังทำร้ายแม่ของฉันเอาล่ะชั่งเถอะเอาเงินมาห้าสิบล้านเพื่อเป็ค่าซ่อมร้านและค่ารักษาและค่าทำขวัญคนของแม่ฉัน ไม่งั้นฉันจะทำให้นานอยากตายก็ตายไม่ได้และหากนายชอบใครก็ควรใช้ความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ทำแบบนี้มันหน้าอาย”แน่นอนว่าประโยคนี้แม่เขาไม่ได้ยินแต่ฟู่หลงได้ยินเต็มๆ ฟู่หลงนับถือเฉินหนานขึ้นมาจากใจ คำพูดเช่นนี้ไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดจะพูดได้
“ได้ครับคุณเฉินผมจะทำตามผมจะโอนให้เดี๋ยวนี้เลย”เฉินหนานส่งเลขบัญชีให้หนานฮาวไป
“นายกับคนของนายไปซะไม่งั้นฉันจะหักแขนนาย”…
1K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
