ฉันจะต้องตายลงแบบนี้จริงๆอย่างนั้นหรือ? ฉันคิด ต่อให้นี่เป็โชคชะตาของฉันก็ตาม แต่ในใจลึกๆของฉันกลับไม่ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น
ฉันใช้ความพยายามเฮือกสุดท้าย สร้างด้ามน้ำแข็งขึ้นมาจากพลังมานาที่เหลืออยู่น้อยนิด เพื่อป้องกันตัวฉันจากการโจมตีของสัตว์อสูรตรงหน้า ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าไม่สามารถที่จะป้องกันได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อย ถ้ามันพอจะช่วยเพิ่มโอกาสมีชีวิตอีกสักเล็กน้อย ฉันก็ยินดี
ฉัวะ อั่ก
เขาข้างหนึ่งของทวินอีฟฮอร์นตรงหน้าแทงเข้ามาที่ไหล่ของฉัน เือุ่นๆค่อยๆไหลััไปทั่วแขน เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายของฉันค่อยๆลดลง ความเ็ปที่บริเวณหน้าท้องไหลตีขึ้นมาผสมปนเปกับความเ็ปที่หัวไหล่
ดวงตาของฉันเริ่มพร่าเลือนลงทีละเล็ก ทิวทัศน์รอบด้านค่อยๆไกลออกไป ในก่อนที่ฉันจะหมดแรงลงนั้น จู่ๆก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง และเห็นเรือนผมสีดำสง่างามปรากฏขึ้น
"..ริน" จากนั้นทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไป ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความใและร้อนรน ผสมกับความรู้สึกผิดและหวาดกลัว ราวกับว่าโลกทั้งใบของบุคคลตรงหน้ากำลังจะแตกสลายลง
หยาดน้ำตาสีฟ้าใสไหลรินลงมาจากดวงตาสีน้ำทะเลอย่างต่อเนื่อง ในตอนนั้นเองฉันรู้สึกได้ว่าเขาได้ขยับมือของฉันแล้วสวมใส่บางอย่างลงมา
จากนั้นรอบตัวของฉันก็ขาวโพลนไปทั้งหมด นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน? ฉันมองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่าสีขาว
หรือว่าฉันตายไปแล้วจริงๆงั้นเหรอ? ฉันเหม่อมองออกไป แต่ชั่วครู่หนึ่งนั้นก็มีหลุมสีดำปรากฏขึ้นตรงที่ๆฉันนั่งอยู่ ร่างกายของฉันค่อยๆตกลงไปยังเงาสีดำนั้น
ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกเจ็บก่อนหน้าค่อยๆหายไป และมีความรู้สึกเบาสบายเข้ามาแทนที่ ราวกับว่าฉันกำลังอยู่ภายในความมืดที่แสนอบอุ่น
"ริริน..." เสียงทุ้มใสดังขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ มันดูห่างไกลและแ่เบา
ในตอนนั้นเอง ฉันเห็นเงาสีขาวบางอย่างกำลังจ้องมองมาทางฉันด้วยสายตาอ่อนโยน ใบหน้านั้นยิ้มให้ฉันเล็กน้อยก่อนจะผลักฉันลงไป
"ริริน!! ตื่นสิ!!" เสียงใสดังขึ้นข้างๆหูของฉัน ทิวทัศน์สีขาวตรงหน้าหายไป แปรเปลี่ยนเป็แสงสีครามกับเศษใบไม้สีเขียวที่พริ้วไหว
"เฮือก!!" ฉันรู้สึกตัวขึ้นมา จากนั้นก็มองไปยังต้นเสียงที่เรียก
เด็กผู้ชายใบหน้าสวยงามกำลังหลั่งน้ำตามองมาทางฉัน ดวงตาสีฟ้าครามใสสว่างขึ้นราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังกลับคืนมา ท่านพี่เอลิออทกอดฉันเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยฉันออกไป แล้วฉันจะแตกสลายลงอย่างง่ายตาย
เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นนั้น ฉันก็ััได้ถึงความอบอุ่นที่แพร่กระจายออกมาจากทั่วร่างกาย ราวกับว่าร่างกายของฉันได้รับการรักษาเยียวยาอาการาเ็ทั้งหมด อีกทั้งมานาของฉันก็ฟื้นคืนมาจนเต็มเหมือนเดิม
ฉันรีบมองไปยังร่องรอยาแหรือเสื้อผ้าที่ขาดไป แต่ก็พบว่าร่องรอยพวกนั้นได้หายไปทั้งหมด รวมถึงเสื้อผ้าก็กลับคืนสภาพเดิมด้วยเช่นกัน นี่มัน....
ไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป ท่านพี่เอลิออทก็จ้องมาทางฉันด้วยสายตาที่คมกริบแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า
"ยัยบ้าริริน คราวหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา และด้วยสายตาของเขาที่มองมาทางฉันราวกับ้าคำยืนยัน
"ค่ะ..." ฉันเค้นเสียงที่แสนจะแหบแห้งเพื่อตอบรับ
"นี่ รู้ไหม ว่าพี่จะเสียใจแค่ไหนถ้าในวันนี้มาไม่ทัน" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยขึ้น แล้วมองมาทางฉันอย่างลึกล้ำ ฉันไม่สามารถอ่านความหมายที่เขาส่งผ่านมาให้ฉันได้เลย
ลำคอของฉันราวกับว่ามีเข็มนับร้อยทิ่มแทงในขณะที่พยายามจะตอบไป มีคำพูดมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ย แต่ก็ไม่สามารถกล่าวออกไปได้
ทันใดนั้นท่านพี่เอลิออทก็เอาใบหน้ามาซบที่ไหล่ขวาของฉัน เขาร้องไห้ออกมาและกอดประคองร่างฉันเอาไว้อย่างอ่อนโยน
เหตุการณ์เมื่อครู่ มันเกือบไปแล้วจริงๆ ฉันเกือบจะได้จากไปแล้ว ถ้าหากว่า ถ้าหากท่านพี่เอลิออทไม่ได้เข้ามาช่วยฉันเอาไว้ บางทีฉันคงจะอยู่ในนิรันดร์แห่งความสงบไปแล้ว
ภายในใจของฉันกังวานไปด้วยเสียงร้องไห้อันอ่อนโยนของท่านพี่
อา... สองครั้งแล้วที่ถูกท่านพี่ช่วยเอาไว้ ครั้งแรกที่ใต้รากไม้ข้างริมลำธารนั่น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าฉันเป็ใคร แต่ท่านพี่ก็ยังเข้ามาช่วย ดูแลและเป็ห่วงในตอนที่ฉันนอนป่วยอยู่แต่ในห้อง จนฉันสามรถรับรู้ถึงความอ่อนโยนและความห่วงใยของท่านพี่ได้
และนี่ก็เป็อีกครั้ง ที่ฉันถูกท่านพี่ช่วยเอาไว้อีกแล้ว...
หยดน้ำตาอาบไหลไปทั่วบริเวณแก้มของท่านพี่เอลิออท ฉันอยากจะขอโทษเขาเหลือเกิน อยากจะโทษในความซื่อบื้อ ประมาทและหลงตัวเองที่กล้าออกมาสู้กับสัตว์อสูรด้วยตัวคนเดียวของฉันเป็อย่างมาก ถ้าฉันไม่ได้ออกมาในวันนี้ คงจะไม่เกิดเื่นั้น และท่านพี่ก็จะไม่ร้องไห้แบบนี้
ฉันรู้สึกผิด ผิดที่หลงตัวเอง ผิดที่ทำให้ท่านพี่เอลิออทร้องไห้ แต่ว่าฉันก็ไม่มีแรงพอที่จะกล่าวขอโทษออกไป
ฉันได้แต่ยกมือขึ้นไปซับน้ำตาที่ไหลลงมาของท่านพี่เอลิออท... ฉันเป็หนี้ชีวิตของเขาแล้ว ความรู้สึกมากมายประทุขึ้นภายในใจของฉัน หนึ่งในนั้นคือความรู้สึกบางอย่างที่ฉันบอกไม่ถูก มันรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับไม่ยอมรับมัน
ฉันไม่ควรยอมรับมัน เพราะถ้าหากฉันยอมรับมันแล้วล่ะก็...
ใช่แล้ว มันคือความรู้สึกนั้น ความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นแต่มันก็ได้เกิดขึ้นมาแล้ว ต่อจากนี้ไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันคงไม่สามารถทำแบบเดิมได้อีกแล้ว ในตอนนั้นฉันคิดถึงเื่ที่จะต้องจากท่านพี่ไปขึ้นมา
ไม่ว่าจะทางไหนมันก็ไม่มีทางออกจริงๆอย่างนั้นหรือ? ถ้าหากนั่นเป็สิ่งที่ถูกกำหนดมาไว้แล้ว ว่าไม่มีทางที่จะอยู่ด้วยกันได้ ฉันก็จำเป็จะต้องยอมรับมันเพราะมันถูกกำหนดมาอย่างนั้นเหรอ
ภาพสีหน้าที่เศร้าโศกนั่งอยู่ตรงหน้าร่างไร้ิญญาที่ฉันเคยเห็นในซีจีเกมโผล่ขึ้นมา เสียงร้องไห้ที่แสนสั่นเทาเมื่อเข้าสู่ฉากแบดเอดดิ้ง กับท่วงทำนองที่แสนหม่นหมองและเศร้าสร้อยดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในหัวใจของฉัน ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะขยับเปลี่ยนเป็ภาพสีแดงกับดำ และความมืดก็ดูดกลืนทุกสิ่งเข้าไป
ในใจของฉันสั่นไหวอย่างรุนแรง ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ท่านพี่ต้องฆ่าตัวตาย ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลยจริงๆ
แต่ถ้าเกิดท่านพี่ที่แสนอ่อนโยนคนนี้เกิดชอบคุณนางเอกขึ้นมาจริงๆล่ะ? อีกหนึ่งฉากจบที่ท่านพี่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขกับคุณนางเอก...
ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาด... ความรู้สึกปฏิเสธมากมายผุดขึ้นมา ท่านพี่ที่แสนอ่อนโยน ท่านพี่ควรเป็ของฉันแต่เพียงคนเดียวเท่านั้น ความรู้สึกมากมายเอ่อล้นขึ้นมา ในขณะเดียวกันน้ำตาของฉันก็เริ่มไหลริน ฉันไม่สามารถเอาใจช่วยคุณนางเอกได้จริงๆ
'ฉันจะไม่ยกท่านพี่ให้ใครเด็ดขาด'
ถ้อยคำที่ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้าย ดังขึ้นมาภายในใจของฉัน
ต่อให้ต้องถูกท่านพี่ลงมือสังหารก็ไม่เป็ไร ถ้านั่นเป็ความ้าของท่านพี่ฉันก็ยินยอมแต่โดยดี ชีวิตที่ได้มาในอีกครั้งหนึ่ง มันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว...
แต่ถ้านั่นไม่ใช่ความ้าของท่านพี่ หรือมีใครบางคนที่้าจะควบคุมตัวเขา ฉันจะไม่ปล่อยเอาไว้อย่างแน่นอน ฉันจะไม่ยกท่านพี่ให้กับใครก็ตามที่ท่านพี่ไม่ได้้ามัน ต่อให้ฉันจะต้องลงมือทำบางสิ่ง หรือเสียสละบางอย่างฉันก็ยอม
ขอโทษจริงๆนะคะคุณนางเอก ฉันขอล่ะ ไม่ว่าคุณจะเลือกใครเข้ารูทของคุณก็เชิญ แต่คนเดียว คนเดียวเท่านั้นที่ฉันจะไม่ยอมให้ ก็คือท่านพี่ที่แสนใจดีและอ่อนโยน ฉันจะเป็คนปกป้องและเติมเต็มความปรารถนาของท่านพี่ด้วยตัวของตัวเองเท่านั้น และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งมันไปได้เด็ดขาด ฉันจะเป็คนเติมเต็มรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนของท่านพี่เอง! หลังจากนี้ นี่จะเป็ปณิธานที่สำคัญที่สุดของฉัน
623
