รถยนต์กลางเก่ากลางใหม่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านจัดสรรหลังหนึ่งชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวจัดที่มักถูกคนอื่นทักผิดว่าเป็คนเชื้อสายอื่นที่ไม่ใช่ไทยอยู่เสมอก้าวลงจากรถก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้านหลังหยิบของที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเต็มอ้อมแขนเข้าบ้านหมอนิรุตน์จัดของที่ซื้อมาเก็บไว้ใส่ตู้เย็นเสร็จก็ขึ้นไปยังห้องนอนเพื่ออาบน้ำระหว่างที่กำลังหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้าอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นรูปบนโต๊ะทำงานเข้าพอดีมันเป็รูปถ่ายกลุ่มของเพื่อนที่สนิทกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัยซึ่งตอนนี้ก็ยังคบหากันอยู่อย่างเหนียวแน่น ชายหนุ่มยิ้มนิดๆอดที่จะเดินไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูด้วยความคิดถึงไม่ได้
หลายปีแล้วที่เขากับเพื่อนๆไม่ได้เจอกันเพราะต่างคนต่างมีภาระหน้าที่ของตัวเองต้องทำจะมานัดสรวลเสเฮฮาเหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่ได้อาศัยโทรคุยกันเพื่อถามสารทุกข์สุกดิบกันเป็ครั้งคราวเท่านั้นเพื่อนในกลุ่มมีหกคนแต่คนที่เขาสนิทที่สุดคือพงศกรที่คบหากันมาั้แ่เรียนมัธยมต้น
ไม่รู้ป่านนี้อีกฝ่ายจะเป็อย่างไรบ้างเพราะได้ข่าวว่าแต่งงานแล้วทว่าเขาไม่สามารถไปร่วมงานแต่งได้เนื่องจากติดงานด่วนเสียก่อนจึงทำให้ไม่ได้ไปแสดงความยินดีด้วยตัวเองได้แต่โทรศัพท์ข้ามทวีปไปแสดงความยินดีด้วยเท่านั้น ป่านนี้พงศกรคงมีลูกเล็กๆน่ารักๆ ให้เขาได้เป็คุณอาแล้วล่ะ
พอคิดถึงเื่เพื่อนแต่งงานก็ทำให้หมอหนุ่มอดคิดถึงมารดาของน้องเอมขึ้นมาไม่ได้ที่ว่าเขารู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายนั้นขณะนี้ก็ยังติดอยู่ในใจชายหนุ่มมองหน้าพงศกรในรูปนิ่งนานก่อนจะร้องอุทานออกมาเมื่อรู้แล้วว่าเคยเห็นหน้าปาริฉัตรที่ไหนใช่แล้ว...หน้าตาเหมือนเ้าสาวในรูปงานแต่งงานและรูปถ่ายเล่นคู่กับเพื่อนเขาอีกหลายภาพที่พงศกรเคยส่งมาให้ดูถึงว่าสิทำไมเขาคุ้นหน้าปาริฉัตรนักและรู้สึกว่าภรรยาของเพื่อนเขาจะชื่อเล่นว่าปาซะด้วยสิเอ...นี่คงไม่ได้หมายความว่าคุณปาริฉัตรมารดาของน้องเอมจะเป็ภรรยาของเพื่อนเขาหรอกนะ
เพื่อความแน่ใจว่าตัวเองคิดไม่ผิดหมอนิรุตน์จึงเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ดูรูปที่เซฟเก็บเอาไว้อย่างรวดเร็วเพื่อจะได้รู้กันไปเลยว่าเขาคิดไม่ผิดซึ่งพอเห็นรูปงานแต่งของพงศกรแล้วก็ไม่ผิดตัวจริงๆมารดาน้องเอมเหมือนภรรยาของเพื่อนเขาราวกับฝาแฝด ไม่สิ ต้องใช่คนๆ เดียวกันแน่ๆเขามั่นใจแต่ที่เขาไม่เข้าใจคือถ้าใช่แล้วทำไมภรรยาของเพื่อนกับลูกถึงได้มาอยู่ที่นี่และผู้ชายคนนั้นที่ชื่อชาติชายทำไมถึงได้เป็พ่อของน้องเอมกันล่ะ
ความสงสัยมันมีมากพอเป็ตัวผลักดันให้หมอนิรุตน์ตัดสินใจโทรศัพท์ทางไกลหาเพื่อนที่เมืองไทยทันทีทั้งที่เวลาที่โน่นคงดึกมากแล้วหมอหนุ่มลังเลเล็กน้อยว่าจะโทรไปรบกวนเพื่อนดีหรือไม่แต่แล้วก็ตัดสินใจลองโทรเผื่อเพื่อนจะยังไม่นอนซึ่งเขาก็คาดการณ์ได้แม่นยำอีกเช่นเคยเพราะน้ำเสียงของคนรับไม่มีวี่แววงัวเงียสักนิด
“สวัสดีครับ”
“เฮ้ย...ว่าไงเพื่อนรักแกยังไม่นอนอีกหรือไงวะ”
“ไอ้รุตน์แกเป็ยังไงบ้างว่ะ หายเงียบไปเลยนะ”คนทางเมืองไทยนิ่งไปครู่ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจเมื่อจำเสียงได้ว่าเป็ใคร
“สบายดีแล้วแกล่ะเป็ยังไงบ้าง”
“ก็ดีสบายแกไม่คิดจะกลับเมืองไทยบ้างหรือไงวะรุตน์ เล่นหายเงียบไปเลยนะเพื่อนคนอื่นๆบ่นถึงแกกันใหญ่เลย”
“โทษทีว่ะเพื่อนงานทางนี้ยุ่งมากเลย”
“หวังว่าแกคงยังไม่ได้หาเพื่อนสะใภ้เป็แหม่มมาให้พวกฉันหรอกนะ”พงศกรเอ่ยแซวเล่นเสียงกลั้วหัวเราะ
หมอนิรุตน์หัวเราะตามก่อนเอ่ยตอบเสียงสดใส“ยังโว้ย วันๆ ทำแต่งานจะมีเวลาไปหาสาวที่ไหนล่ะอีกอย่างไม่ใช่รสนิยมของฉันด้วย ฉันก็เหมือนพวกแกนั่นแหละนิยมของไทยโว้ย”
สองหนุ่มหัวเราะกันครืนใหญ่ก่อนที่หมอนิรุตน์จะเอ่ยเข้าเื่ที่สงสัยอยู่
“เฮ้ย...ไอ้กรทำไมแกกับเมียแกถึงได้อยู่ห่างกันซะคนละประเทศเลยล่ะวะ มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า”
“หา! แกว่ายังไงนะไอ้รุตน์เมียฉันอยู่ที่นั่นอย่างนั้นเหรอ แกพูดจริงหรือพูดเล่นวะ”
หมอนิรุตน์แทบจะยกหูโทรศัพท์ออกห่างจากหูตนเองแทบไม่ทันเพราะกลัวแก้วหูจะแตกจากพลังเสียงของเพื่อน
“เบาๆ หน่อยสิวะแก้วหูฉันจะแตกนะโว้ย”
“อย่ามัวพูดเล่นบอกมาว่าแกพูดจริงหรือเปล่าเมื่อกี้น่ะ แล้วเจอที่ไหน”
หมอนิรุตน์ฟังน้ำเสียงของเพื่อนออกจะเคร่งเครียดชอบกลน้ำเสียงที่ตอบกลับไปจึงไม่มีแววล้อเล่นอีกเลย
“ใช่ ฉันจะล้อแกเล่นทำไมวะตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าถึงได้กลับมาดูรูปแล้วก็โทรหาแกนี่แหละมีเื่อะไรเกิดขึ้นเหรอกร เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ”แล้วหมอนิรุตน์ก็ได้รับรู้เื่ราวทั้งหมดจากปากเพื่อน ถ้าอยู่ใกล้ๆ เขาอยากจะตบหัวเพื่อนสักทีสองทีให้หายบ้านักนี่แหละเพราะความใจร้อน ทิฐิถือความคิดของตัวเองเป็ใหญ่จนไม่ฟังใครถึงต้องมาเป็แบบนี้
“เื่มันก็เป็แบบที่ฉันเล่านี่ล่ะ”
“เนี่ยละน้าไอ้นิสัยแบบนี้ของแกนี่แหละที่ทำให้ครอบครัวแกพังแบบนี้ ใจร้อนและก็ไม่ฟังใครเลยเมื่อไรแกจะเลิกนิสัยอย่างนี้เสียทีวะ ไม่รู้ว่าฉันควรเห็นใจหรือสมน้ำหน้าแกดี”
“แกอย่าซ้ำเติมฉันนักได้ไหม”
“โดนซ้ำเติมเยอะๆ สิดีแกจะได้รู้ข้อบกพร่องของตัวเองแล้วแก้ไขยังไงล่ะแล้วนี่แกจะทำยังไงต่อไปวะในเมื่อแกหย่าขาดจากคุณปาแล้วแถมยังทำกับเขาไว้เยอะซะด้วย”
“ไม่รู้สิตอนนี้ขอให้ได้เจอปาก่อนอย่างอื่นค่อยคิดทีหลังก็แล้วกันพรุ่งนี้ฉันจะบินไปหาแกที่โน่นเลยนะ”
“เฮ้ย!อะไรจะรีบร้อนปานนั้นวะ”
“แกไม่เข้าใจ” เสียงถอนหายใจดังมาตามสาย “ฉันเฝ้าตามหาเขามาตลอดเกือบสี่ปีที่ผ่านมาเพราะฉะนั้นฉันไม่อยากพลาดถ้าพลาดคราวนี้ฉันก็ไม่รู้จะไปตามหาได้ที่ไหนอีกแล้ว”
“ใครว่าฉันไม่เข้าใจแกฉันเข้าใจดีและฉันเชื่อนะว่าสักวันคุณปาจะต้องเข้าใจแกและอภัยให้แก เชื่อฉันสิ”
“ขอบใจนะที่ปลอบใจฉันฉันก็ภาวนาให้มันเป็เช่นนั้น เออ...ว่าแต่แกยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเจอปาที่ไหน”
“ที่โรงพยาบาล”
“อะไรนะ! ที่โรงพยาบาลงั้นเหรอปาเป็อะไร บอกฉันมาสิว่าปาเป็อะไรไอ้รุตน์” พงศกรเข้าใจผิดคิดว่าปาริฉัตรได้รับอันตรายจึงซักถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกใ
“เปล่าๆคุณปาไม่ได้เป็อะไร เธอแค่มาเฝ้าไข้...” หมอหนุ่มกำลังจะบอกว่าคนที่เป็คือลูกต่างหากทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยคดีเพื่อนก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ขอบคุณคุณพระคุณเ้า”พงศกรเอ่ยพึมพำขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์พอหมอนิรุตน์จะกล่าวต่อก็ถูกเขาตัดบทไปเื่อื่นเสีย “แล้วแกจะมีเวลามารับฉันที่สนามบินไหม”
“เอาเถอะรอให้แกมาถึงเดี๋ยวก็รู้เอง แหม...ทำอย่างกับแกไม่เคยมาที่นี่อย่างนั้นแหละกลัวหลงทางหรือไงวะเด็กน้อย”หมอนิรุตน์เอ่ยสัพยอกเพื่อนเล่นก่อนจะหัวเราะร่าไปพร้อมกับเพื่อนจากนั้นก็คุยกันถึงเื่นัดหมายในวันพรุ่งนี้และต่อด้วยเื่ทั่วไปเกี่ยวกับข่าวคราวของบรรดาเพื่อนๆในกลุ่มที่หมอหนุ่มยังไม่รู้อีกพักใหญ่ๆ ก็วางสายจากกัน
หลังจากวางสายจากเพื่อนแล้วหมอนิรุตน์ก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายที่เหนื่อยล้าจากงานมาทั้งวันซึ่งพอได้อาบน้ำก็รู้สึกสดชื้นขึ้นชายหนุ่มลงไปข้างล่างเพื่อหาอะไรทานก่อนเข้านอนแล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าลืมบอกเพื่อนไปเื่หนึ่ง เขาตั้งใจจะบอกอยู่แล้วแต่โดนเพื่อนขัดซะก่อนและพอถูกชวนคุยเื่อื่นไปก็ลืมเสียสนิทไปเลย
หมอนิรุตน์ลังเลว่าจะโทรกลับไปหาเพื่อนใหม่อีกครั้งเพื่อบอกเื่ที่ปาริฉัตรมีลูกและสามีใหม่ดีหรือเปล่าแล้วเขาก็ตัดสินใจไม่โทรน้ำเสียงยินดีของเพื่อนทำให้เขาไม่อยากทำลายความสุขของพงศกรลงในตอนนี้ เอาเถอะเดี๋ยวอีกฝ่ายก็จะมาที่นี่อยู่แล้วเอาไว้ค่อยบอกตอนนั้นก็ได้จะได้ทำใจไว้ก่อนเวลาเจอหน้ากันอีกอย่างเวลาที่เมืองไทยก็ดึกมากแล้วด้วยเขาไม่อยากรบกวนเพื่อนอีก
เป็อย่างที่หมอนิรุตน์คาดเดาไว้ไม่มีผิดพงศกรตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งที่เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว ในที่สุดเขาก็หาเธอพบจนได้ขอบคุณ์ที่ยังเมตตาเขาอยู่และที่น่าขอบคุณสุดๆก็เห็นจะเป็เพื่อนรักของเขาที่ทำให้เขาสมปรารถนาเห็นทีเขาคงต้องให้รางวัลหมอนิรุตน์ขนานใหญ่แล้วละแต่ขอให้เขาเคลียร์เื่ตัวเองเสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วเขาจะตอบแทนเพื่อนอย่างงามโดยการหาสาวน่ารักๆให้สักคน
ชายหนุ่มหัวเราะขำกับความคิดของตนเองก่อนจะถอนใจออกมาอย่างเป็สุขครั้งแรกนับจากผ่านมาเกือบสี่ปีเวลาสี่ปีที่เขาไม่ได้พบเธอเลยเธอจะเป็อย่างไรบ้างนะจะสุขสบายดีและมีครอบครัวใหม่ไปหรือยังนะ แล้วทำไมเธอถึงไปอยู่ที่อังกฤษได้ล่ะเฮ้อ...มีหลายเื่ทีเดียวที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับตัวเธอและที่สำคัญที่สุดเขาอยากรู้เหลือเกินว่าเธอลืมเขาไปแล้วหรือยังเธอยังรักเขาอยู่เปล่า...เขาอยากรู้เหลือเกิน
“ปา...ยอดรักผมดีใจเหลือเกินที่จะได้พบคุณ ผมจะไปหาคุณและยอมรับผิดกับคุณทุกอย่างผมจะขอแก้ตัวกับคุณอีกครั้งถ้าคุณยังให้โอกาสผมอยู่”พงศกรเอ่ยด้วยความหวังที่ล้นปรี่เต็มหัวใจ
เช้าวันรุ่งขึ้นพงศกรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแม้เมื่อคืนจะนอนดึกมากก็ตามชายหนุ่มรีบเข้าบริษัทแต่เช้าเพื่อจัดการเคลียร์งานที่เร่งด่วนให้เรียบร้อยเขาเรียกตัวอรอุมาเข้ามาพบในห้องเพื่อสั่งงานและบอกให้เธอจัดการหาตั๋วเครื่องบินไปลอนดอนให้ภายในวันนี้
เขาให้อรอุมาเช็กตารางงานทั้งหมดแล้วให้เธอจัดการเลื่อนนัดทุกนัดที่เห็นว่าไม่สำคัญเท่าไรให้หมดจากนั้นก็ให้หญิงสาวไปเชิญคุณสมพงศ์และคุณวินัยมาพบเขาที่ห้องทำงานเพื่อมอบหมายงานทั้งหมดให้ทำแทน่ที่เขาไม่อยู่เมื่อคุยงานกับผู้าุโทั้งสองเสร็จแล้วพงศกรก็นั่งเคลียร์งานเอกสารที่เร่งด่วนอีกกองโตให้เรียบร้อยก่อนออกเดินทาง
เฮ้ย...นี่ถ้าวัฒนาอยู่ด้วยกันที่นี่ก็ดีสิเขาคงได้ไปลอนดอนแทนที่จะมานั่งเคลียร์งานก่อนไปเป็บ้าเป็หลังอยู่แบบนี้
วัฒนานั้นสามารถทำงานแทนเขาได้ทุกอย่างอาจเรียกได้ว่าเป็ดั่งแขนขาของเขาเลยทีเดียวเสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวดังขึ้นชายหนุ่มหยิบขึ้นมากดรับพลางอมยิ้มและนึกในใจว่าวัฒนาช่างเป็เลขาที่รู้ใจเขาจริงๆเพราะแค่นึกถึงก็โทรหาเลย
“ว่าไงวัฒนางานที่นั่นเรียบร้อยดีไหม”
“เกิดเื่ใหญ่แล้วครับเ้านายคนงานที่นี่ประท้วงจะขอขึ้นค่าแรงและเรียกร้องสวัสดิการบางอย่างครับ”วัฒนารายงานเสียงเคร่งเครียด
“อะไรนะ!แล้วฝ่ายบริหารที่นั่นล่ะทำอะไรบ้างทำงานกันยังไงถึงปล่อยให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้นได้”
“ตอนนี้กำลังช่วยกันเกลี้ยกล่อมพนักงานอยู่ครับแต่ไอ้ตัวแกนนำมันเรียกร้องที่จะคุยกับเ้านายคนเดียวเท่านั้นคนอื่นมันไม่ยอมเจรจาด้วยครับ”
ได้ฟังคำรายงานจากเลขาส่วนตัวแล้วพงศกรก็เผลอสบถคำหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิดให้มันได้อย่างนี้สิ ทำไมมันต้องมามีเื่ตอนที่เขามีธุระสำคัญด้วยนะ
“เ้านายจะมาไหมครับ”
“คนอื่นไม่ได้เลยเหรอผู้จัดการของที่นั่นล่ะ” ชายหนุ่มพยายามหาทางออกตอนนี้เขากลายเป็คนพะว้าพะวังไปเสียแล้วเพราะงานก็ห่วงเื่เจออดีตภรรยาก็ห่วงเช่นกันวัฒนานิ่งเงียบไปพักจนพงศกรได้ยินเสียงพนักงานที่ประท้วงดังเข้ามาในสายซึ่งพอจับใจความได้เพียงนิดหน่อยเท่านั้น
“พวกนั้นไม่ยอมท่าเดียวเลยครับเ้านายบอกว่า้าคุยกับเ้าของบริษัทอย่างเดียวเท่านั้นคนอื่นไม่เจรจาด้วยเด็ดขาด” วัฒนารายงานอีกครั้ง
พงศกรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะบ่นอย่างหัวเสีย“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ วัฒนา...นายบอกพวกนั้นด้วยว่าฉันจะขึ้นไปเจรจาด้วยตัวเองให้พวกพนักงานที่ชุมนุมกันส่งตัวแทนเข้ามาพูดคุยกับฉันภายในวันนี้ตอนเย็น” ชายหนุ่มตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะจัดการเื่งานเร่งด่วนนี้ก่อนและหลังจากวางสายจากวัฒนาแล้วเขาก็กดอินเตอร์คอมหาอรอุมาทันทีพร้อมกับสั่ง
“คุณอรผมยกเลิกตั๋วไปลอนดอนนะ เดี๋ยวคุณช่วยจองให้ผมใหม่อีกครั้งแต่คราวนี้ไปเชียงใหม่นะวันนี้และด่วนที่สุด” สั่งเสร็จชายหนุ่มก็เอนหลังพิงเก้าอี้นุ่มอย่างหมดแรง
รอผมก่อนนะปาคุณอย่าเพิ่งหนีผมไปไหนซะก่อนนะยอดรัก...
พงศกรภาวนาอยู่ในใจพลางหลับตาลงด้วยความอ่อนใจก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาเพื่อนเพื่อเลื่อนนัดชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มากดโทรหาหมอนิรุตน์สัญญาณติดทว่าไม่มีคนรับสายหรือว่าเพื่อนเขาจะอยู่ที่โรงพยาบาลกันนะทำอย่างไรดีล่ะ เขาไม่มีเบอร์ติดต่อที่โรงพยาบาลที่เพื่อนทำงานอยู่เลย
แล้วพงศกรก็คิดออกว่าควรทำเช่นไรเมื่อได้ยินเสียงจากเครื่องบันทึกเสียงของโทรศัพท์ทำงานชายหนุ่มจัดการฝากข้อความถึงเพื่อนว่าเขาไปที่นั่นไม่ได้ในตอนนี้และขอให้เพื่อนโทรกลับเร็วที่สุดทันทีที่ได้ยินเสียงฝากข้อความของเขา
ณ ท่าอากาศยานเชียงใหม่เมื่อพงศกรมาถึงก็เห็นวัฒนามายืนคอยรอรับแล้ว ชายหนุ่มสองคนเดินเคียงกันออกมาจากอาคารด้วยใบหน้าเคร่งเครียดโดยไม่สนใจสายตาของสาวๆแถวนั้นที่ทอดสายตามองพวกเขาอย่างสนใจเพราะทั้งสองรูปร่างหน้าตาหล่อเหล่าใกล้เคียงกันบุคลิกลักษณะสูงสง่าพอกันจึงดึงดูดสาวน้อยสาวใหญ่ได้ไม่ยากนัก
วัฒนานั้นหุ่นผอมบางกว่าพงศกรเล็กน้อยส่วนความสูงก็พอๆ กันแต่ถ้าดูดีๆ จะเห็นว่าพงศกรสูงกว่าเล็กน้อยชายหนุ่มทั้งสองไม่สนใจใครเลยเอาแต่เดินลิ่วๆไปที่รถพร้อมกับปรึกษางานกันอย่างไม่ให้เสียเวลาผู้หญิงสำหรับพงศกรนั้นมีเพียงคนเดียวเท่านั้นในชีวิตคือปาริฉัตรเขาจึงไม่สนใจใคร
ส่วนวัฒนาก็เข็ดจากความรักครั้งเก่าที่ผิดหวังเพียงเพราะเขาจนกว่าผู้ชายอีกคนที่มาชอบเธอเขาก็เลยพาลเกลียดผู้หญิงทุกคนหนำซ้ำยังกล่าวหาผู้หญิงที่เข้ามาหาเขาทุกคนว่าเห็นแก่เงินไปหมดโดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่ร่ำรวยอยู่ในฐานะเช่นเขาเขาจะตั้งป้อมอคติเอาไว้ก่อนว่าเห็นแก่เงินทุกครั้ง
ทว่าถึงจะคิดเช่นนี้แต่เขาก็ไม่ได้เกลียดผู้หญิงทุกคนจนเหมือนโรคจิตที่เข้าใกล้สาวไม่ได้หรอกนะผู้หญิงที่เข้ามาโดยบริสุทธิ์ใจอย่าง้าคบหาแบบเพื่อนเขาไม่เคยคิดรังเกียจแต่เขาจะไม่ยอมพาหัวใจตัวเองเข้าไปพัวพันใกล้ผู้หญิงคนไหนให้เ็ปอีกแล้วเท่านั้น
การเจรจากับตัวแทนพนักงานเป็ไปอย่างเคร่งเครียดหนึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่้าด้วยพนักงานเรียกร้องมากเกินไปสองชั่วโมงผ่านไปก็ยังตกลงกันไม่ได้จนกระทั่งเข้าสู่ชั่วโมงที่สามพงศกรจึงขอจบการเจรจาเพียงแค่นี้ก่อนเพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว ชายหนุ่มกล่าวกับแกนนำกลุ่มว่าให้นำข้อเสนอของเขาไปบอกกับพนักงานทุกคนและปรึกษากันให้เรียบร้อยทางเขาก็จะปรึกษาพิจารณาถึงข้อเสนอที่ได้รับมาเช่นกันและพรุ่งนี้จะนัดเจรจากันอีกครั้ง
เมื่อทุกคนทยอยกันออกไปจากห้องประชุมหมดแล้วเหลือเพียงวัฒนาคนเดียวเท่านั้นพงศกรก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรงเพราะเหนื่อยทั้งกายและใจเลขาหนุ่มหันมามองอย่างเห็นใจก่อนจะปรึกษากับเ้านายด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเหนื่อยอ่อนไม่แพ้กัน
“ผมว่าถ้าเราคุยกับพวกพนักงานโดยตรงเื่น่าจะง่ายกว่านี้นะครับเ้านายดูท่าแล้วไอ้คนที่เป็แกนนำมันคงไม่ยอมเราง่ายๆ ถ้าไม่ได้สิ่งที่มัน้า”
“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันดูแล้วสิ่งที่เรียกร้องไปเป็เพราะตัวมัน้าเองมากกว่าเพียงแค่อาศัยสถานการณ์่นี้เป็เครื่องต่อรองเราเท่านั้นเอง”
“ถ้างั้นเราจะทำยังไงดีครับเราจะรับข้อเสนอของพวกนั้นเหรอครับ”
“มันมากเกินไปบางอย่างให้ได้เพราะสมควร แต่บางอย่างก็ให้ไม่ได้”
วัฒนานิ่งเงียบปล่อยให้เ้านายเป็คนตัดสินใจเองเขาเชื่อทุกคำสั่งและทุกการกระทำเสมอว่าพงศกรคิดถี่ถ้วนดีแล้วทุกอย่าง
“พรุ่งนี้นายไม่ต้องเข้าประชุมด้วยหรอกนะวัฒนาอยู่ช่วยฉันข้างนอกดีกว่า ฉันเชื่อว่านายคงไม่ทำให้ฉันผิดหวัง”
วัฒนามองเห็นสายตาไว้วางใจและเชื่อมั่นในตัวเขาที่เ้านายมีให้ก็ปลื้มใจรู้สึกมีกำลังใจที่จะทำงานต่อไปไม่ว่างานนั้นจะหนักหนาแค่ไหนก็ตามตอนแรกเลขาหนุ่มก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเ้านายถึงไม่ให้เลขาอย่างเขาเข้าประชุมด้วย แต่ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างแล้วจึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่มุ่งมั่นตั้งใจ
“มีอีกเื่นะวัฒนาฉันอยากให้นายโทรไปยกเลิกงานกับนักสืบได้แล้ว เพราะไม่จำเป็ต้องจ้างอีกต่อไป”
“ทำไมล่ะครับหรือว่าเ้านายท้อใจซะแล้ว”
“เปล่า” พงศกรยักไหล่พลางคลี่ยิ้มนิดๆ ด้วยดวงตาเป็ประกาย “เพียงแต่ฉันรู้แล้วเท่านั้นว่าปาอยู่ที่ไหน”
วัฒนานิ่งงันไปครู่ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ“จริงหรือครับเ้านาย แล้วตอนนี้คุณปาอยู่ที่ไหนล่ะครับให้ผมไปพามาหาเ้านายเลยไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอกยังไงนายก็ไปตอนนี้เหมือนฉันไม่ได้อยู่ดี เอาไว้เสร็จงานแล้วค่อยไปด้วยกันดีกว่ารู้ไหมงานนี้ที่เจอได้ต้องขอบใจเพื่อนฉันที่อยู่ลอนดอนมากที่สุดนะ” พงศกรบอกเสียงกลั้วหัวเราะดวงหน้าคมเข้มนั้นเบิกบานราวกับดอกไม้ได้รับแสงอาทิตย์
‘คุณปา’ ที่เขาไม่เคยพบอยู่ที่ลอนดอนหรือเนี่ย แบบนี้เองสินะพวกนักสืบที่เขาจ้างถึงหาตัวปาริฉัตรไม่เจอเสียทีที่แท้ก็อยู่ต่างประเทศนี่เองวัฒนารู้สึกยินดีกับเ้านายด้วยอย่างจริงใจ หลายปีที่เขาเห็นเ้านายไร้ความสุขต่อไปนี้คงจะไม่มีอีกแล้ว
หลังจากที่ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องเพื่อนอนหลับพักผ่อนแล้วนั้นพงศกรก็มานั่งรอโทรศัพท์จากเพื่อนด้วยใจจดจ่อ เขามองนาฬิกาที่แขวนบนผนังห้องซึ่งบอกเวลาตีหนึ่งยี่สิบเข้าไปแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเพื่อนจะโทรมาเสียทีเอ...หรือว่าหมอนิรุตน์จะยังไม่กลับจากโรงพยาบาลกันนะอาจจะเป็ไปได้เพราะงานที่โรงพยาบาลเอาแน่เอานอนไม่ได้เสียด้วยสิคงเป็เช่นนี้แน่ๆ เพราะชายหนุ่มรู้จักนิสัยของเพื่อนตัวเองดี ถ้านิรุตน์รู้ว่าเขาโทรหาละก็จะต้องรีบติดต่อกลับมาทันที
เวลาผ่านไปนานพอสมควรหนังตาเริ่มหรี่ลงจนเกือบจะปิดอยู่แล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววว่าจะมีคนโทรมาเหมือนเดิมความอ่อนเพลียจากการทำงานแถมเมื่อคืนยังนอนไม่พออีกทำให้วันนี้พงศกรไม่สามารถฝืนสังขารได้อีกต่อไป เขาจึงค่อยๆเอนตัวลงและหลับไปอย่างรวดเร็วทันทีที่หัวถึงหมอนซึ่งคืนนี้ชายหนุ่มก็หลับสบายจนถึงรุ่งเช้าโดยไร้เสียงโทรศัพท์รบกวนแต่อย่างใด
144
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)