Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

ชายหนุ่มออกจากป่าเข้าสู่ถนนในสภาพที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดของก็อบลิน พอมองไปตามถนนที่ห่างไกลออกไปนั่นก็คือกำแพงสูงใหญ่ที่เขาเห็นเมื่อครั้งแรกที่เข้ามาเล่นเกมนี้ กำแพงของหมู่บ้านจอห์นสัน
หมอตุลย์ปัดเนื้อตัวที่เลอะเปื้อนเศษเลือดเนื้อแล้วเช็คสถานะของตนเอง
[ผู้เล่น : เดสม่อน] [Medic] เลเวล 5พลังชีวิต 170/170กำลัง : 32ความเร็ว : 31ความฉลาด : 30พลังใจ : 31ความอึด : 31พลังเวท 38/38SP : 22[อาวุธไกล 45%][อาวุธมีด15%][อาวุธดาบ 2%][อาวุธยาว 20%] เงิน : เหรียญทองแดง x 33
จากการเดินทางครั้งนี้ทำให้หมอตุลย์จับจุดบางอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านคาร์เมนได้แล้วนั่นคือ มอนสเตอร์ที่อยู่รอบหมู่บ้านคาร์เมนนั้นยากกว่ามอนสเตอร์รอบหมู่บ้านอื่น เขาใช้เวลา 3 ชั่วโมงในการต่อสู้และเดินทางจากหมู่บ้านคาร์เมนมาจนถึงที่นี่ และพบว่าก็อบลินและหมาป่าที่พบรอบๆหมู่บ้านคาร์เมนมีเลเวลสูงกว่ามอนสเตอร์รอบหมู่บ้านจอห์นสันนี้อยู่ 1-2 เลเวล เรื่องจำนวนก็ด้วย ตั้งแต่เข้าใกล้หมู่บ้านจอห์นสัน มอนสเตอร์มักออกมาทีละตัวและใช้เวลานานกว่าจะโผล่มาสักครั้ง
“อย่างนี้ที่สงสัยไว้ก็น่าจะจริง พวกหมู่บ้านฟรอนเทียที่อยู่กลางป่า น่าจะเป็นสิ่งที่บริษัทจงใจสร้างขึ้นมา พวกผู้เล่นในนั้นก็น่าจะเป็นพนักงานบริษัทจริงๆ” หมอตุลย์รำพึงกับตัวเอง “ตรงกับที่อ่านมาในหนังสือจริงๆแฮะ”
ในหนังสือการสร้างเกมออนไลน์ที่อ่านมาบอกไว้ว่าเกมที่ดีนั้น จะมีช่องที่เปิดเอาไว้ให้บริษัทสามารถควบคุมสถานการณ์บางอย่างภายในเกมได้ ในเกมทั่วไปก็จะเป็นระบบGMเกมมาสเตอร์ที่ให้อำนาจผู้เล่นบางคนได้ แต่สำหรับออโรร่าออนไลน์ที่มีจุดขายว่าระบบทั้งหมดถูกควบคุมด้วยปัญญาประดิษฐ์และมนุษย์ไปข้องเกี่ยวไม่ได้ หากบริษัทจะถือไพ่ที่เหนือกว่าก็จะต้องรู้ข้อมูลหรือวิธีที่ทำให้ตนเองเหนือกว่าผู้เล่นทั่วไป ซึ่งดูเหมือนหมู่บ้านที่ว่าจะเป็นหนึ่งในไพ่ลับของบริษัท
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนละกัน ตอนนี้คงต้องไปหาลุงสมิธก่อน” หมอตุลย์เดินตรงไปที่ทางเข้าหมู่บ้านจอห์นสัน ผ่านทหารที่ยืนเฝ้ายามไปแล้วไปยืนงงที่กลางถนน เพราะรอบๆตัวล้วนเป็นบ้านและอาคารที่ดูหยาบเสียจนดูไม่ออกว่าร้านไหนคืออะไร
“จริงด้วยสิ เราไม่ได้ปรับกราฟฟิคนี่หว่า” ชายหนุ่มว่า “ปรับกราฟฟิค ปรับความละเอียดไปที่ระดับกลาง ปรับสี ปรับแสง”
ภาพรอบๆเปลี่ยนเป็นภาพที่ดูปกติขึ้น หมอตุลย์มองไปรอบๆ บ้านอาคารไม้ 3-5 ชั้นเรียงรายอยู่สองข้างถนน ที่ใจกลางหมู่บ้านเป็นหอคอยสูงเรียงรายกัน “ลุงสมิธบอกว่าโรงตีดาบอยู่ใกล้หอคอยสีเทา อยู่นั่นเอง”
หมอตุลย์เดินไปตามถนนจนถึงหอคอยสีเทาที่ว่า ที่ใกล้ๆหอคอยเป็นอาคารไม้ที่ป้ายเขียนไว้ว่ากิลด์ของช่างตีเหล็ก ใกล้ๆกันมีโรงตีเหล็กเรียงรายอยู่
“ลุงสมิธครับ ผมมาถึงแล้วครับ” หมอตุลย์ส่งข้อความหา“โอเคหมอ หมอเห็นโรงตีเหล็กที่ 1 ใช่ไหม เข้ามาเลย” ลุงสมิธตอบกลับ
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในโรงตีเหล็กนั้น ภายในมีชายหญิงหลายคนกำลังง่วนกับการทำอาวุธ ภายในโรงตีเหล็กนี้เงียบกว่าที่คิดไว้ มีเสียงค้อนแค่เสียงเดียวที่ด้านในสุดของโรงตี และเจ้าของเสียงค้อนนั่นก็คือลุงสมิธ
ลุงสมิธใช้ใบหน้าและรูปร่างเหมือนกับตัวจริง แตกต่างกันที่แขนขาทั้ง 4 ข้างนั้นสมบูรณ์ปกติ ค้อนในมือทุบลงไปที่มีดที่วางอยู่บนทั่งเป็นจังหวะ
“โฮ่ หมอตุลย์ ใช้แอคเคาน์นี้สินะ ชื่ออะไรเนี่ย ‘เดสม่อน’ เรอะ” ลุงสมิธบอก “พอหมอปรับให้หล่อน้อยลงกับล่ำน้อยลงแล้วนี่ผมจำแทบไม่ได้เลย”
“เอาล่ะ ไหนขอดูอาวุธหน่อย จะได้ซ่อมให้”
หมอตุลย์ส่งมีดทั้งสองเล่มและหอกทองแดงให้กับลุงสมิธ มือหยาบกร้านนั้นรับเอาอาวุธทั้งสามชิ้นไป ใส่ในไฟ รอจนได้จังหวะแล้วนำออกมาตีด้วยค้อน ก่อนที่จะลับคมอีกครั้ง
“เรียบร้อยแล้วหมอ” ลุงสมิธยื่นมีดและหอกคืนให้ หมอตุลย์ยื่นมือไปรับ
“โอ๊ย ร้อนๆๆๆๆ” มีดทองแดงทั้งสองเล่มตกลงพื้นดังปร่างจนลุงสมิธขมวดคิ้ว
“ร้อน? นี่หมอไม่ได้ปรับลดระดับความเจ็บปวดลงเหรอ” “ไม่ได้ปรับครับลุง ผมปรับไว้ที่ 100%”
“อ้าวเฮ้ย หมอปรับไว้แบบนั้นทำไม นี่มันเกมนะ งี้เวลาบาดเจ็บไม่เจ็บแย่เหรอ”“แหมลุงครับ พอปรับลดความเจ็บปวดลง พวกความรู้สึกอื่นๆมันลดลงไปด้วย การขยับตัวเวลาต่อสู้มันไม่คล่องแคล่วเหมือนปกติ”
“มันก็จริง แต่เราเป็นMedicไม่ใช่เหรอ Medic มันไม่ต้องต่อสู้นี่นา แค่วิ่งไปวิ่งมาเอาผ้าพันแผล” ลุงสมิธบอก “แล้วคนที่มาด้วยเจ้าของอาวุธนี่ใครล่ะ เรียกเข้ามาสิจะได้ทำความรู้จักกัน”“เอ่อ ลุงครับ ผมมาคนเดียวครับ” หมอตุลย์ว่า
“หืม คนเดียว จากหมู่บ้านคาร์เมนมานี่เนี่ยนะ” “ครับ”
“...” ลุงสมิธเบิ่งตา “งั้นอาวุธที่ซ่อมไป3ชิ้นนี่ คือของหมอคนเดียว หมอใช้สามอันนี่สู้มาจนถึงที่นี่”“ครับลุง อันที่จริงมีไอ้นี่อีก” หมอตุลย์ดึงหอกสั้นไม้10อันออกมาวางให้ลุงสมิธดู
“เอ่อ หมอ อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ลุงขอดูสเตตัสเลเวลของหมอได้ไหม” หมอตุลย์แคปหน้าจอสเตตัสตนเองแล้วส่งให้ลุงสมิธ ลุงนั่นมองอึ้งๆแล้วหันกลับไปถาม
“หมอใช้โปรแกรมโกงเรอะ”“เปล่าครับ”
“แต่หมอเพิ่งเริ่มเล่นแค่ 2วันเองนะ แล้วเลเวลแบบนี้นี่มัน” “เดี๋ยวเรื่องนี้เราไว้คุยกันตอนอยู่ในศูนย์ดีกว่าครับลุง” หมอตุลย์ตัดบทเมื่อเห็นว่าช่างตีเหล็กคนอื่นเริ่มหันมามอง เขาสังเกตว่าสายตาของหลายคนมองมายังของที่วางอยู่โดยเฉพาะหอกซัดไม้ซึ่งเป็นสิ่งที่รู้กันในฟอรั่มว่ายังไม่มีใครสร้างได้
“ได้ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เราค่อยคุยกันก็แล้วกัน” ลุงสมิธบอก “ว่าแต่ตอนนี้หมอเจอลูกหมอรึยัง”หมอตุลย์ส่ายหน้า “โอเค เท่าที่ผมฝากคนอื่นไปดู สตูดิโอกลอรี่ที่ลูกชายหมออยู่น่ะ ใช้ชื่อกลุ่มที่นี่ว่า กลอรี่ฟาร์ม เป็นกลุ่มที่ไม่มีตึกของตนเอง เป็นแค่กลุ่มคนที่ไปฟาร์มมอนสเตอร์ตามแผนที่ต่างๆเฉยๆ” ลุงสมิธบอกและแคปเจอร์ภาพแผนที่ส่งให้หมอ “ที่ผมเช็คดู กลอรี่ฟาร์มจะไปฟาร์มไอเท็มและมอนสเตอร์ที่ทิศเหนือของเมือง ตรงทุ่งหมาป่า กับทุ่งหินขาวสองจุดนี้ หมอลองไปหาดู”
หมอตุลย์รับภาพแคปเจอร์หน้าจอมาดูจุดที่ลุงสมิธวงไว้ ภาพคงตัวอยู่แค่ 30 วินาทีก่อนที่จะหายไป “เอ่อ ลุงครับ ทำไมภาพหายไปครับ” “อ่อ ผมลืมบอกหมอไป ถ้าเราจะใช้แผนที่ในเกม เราต้องซื้อแผนที่ก่อน ถ้าส่งภาพแผนที่ให้กันและกัน ภาพจะถูกลบใน 30 วินาที”
“งั้นลุงช่วยส่งให้ใหม่สิครับ”“ไม่ได้หรอกหมอ เกมมันบล็อค ส่งได้แค่วันละครั้ง เอางี้ หมอซื้อแผนที่จากเกมก่อน 100 เครดิตเอง แล้วเดี๋ยวผมส่งตำแหน่งไปให้ แบบนั้นส่งได้ตำแหน่งไม่หาย” หมอตุลย์พยักหน้าหงึกๆ ดูเหมือนบริษัทออโรร่านี่จะพยายามเก็บทุกเม็ดจริงๆ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็คงหากำไรไม่ได้สินะ
ชายหนุ่มกดหน้าจอซื้อของแล้วกดเลือกแผนที่บริเวณนี้ กดซื้อ และเปิดแผนที่ เป็นแผนที่คร่าวๆที่บอกแค่ภูมิประเทศและสถานที่สำคัญ แต่ไม่มีรายละเอียดอะไรมากแถมบางที่ยังเป็นสีดำๆเหมือนพื้นที่ตกสำรวจ ไม่มีของฟรีในโลกนี้จริงๆ
“เอาล่ะหมอ ผมส่งพิกัดไปให้แล้ว หมอลองไปตามดูแถวนั้นแล้วกัน ถ้าไปถึงเดี๋ยวแผนที่จะขึ้นชื่อสถานที่ให้อัตโนมัติ”
แล้วพิกัดของทุ่งหมาป่าและทุ่งหินขาวก็ปรากฎในแผนที่ของหมอตุลย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

15.ได้ตำแหน่งของลูกชาย ได้เวลาตามหาแล้ว

นิยายแนะนำ

Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

15.ได้ตำแหน่งของลูกชาย ได้เวลาตามหาแล้ว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้