Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

หมอตุลย์ฟังเรื่องที่แพรวเล่าให้ฟังอย่างตั้งใจ ปรัชญาเริ่มเล่นเกมออนไลน์มาตั้งแต่ม.ต้น และเริ่มเล่นหนักมากขึ้นเรื่อยๆจนค่าใช้จ่ายไม่เพียงพอ จนมาเมื่อต้นปีที่แล้วเพื่อนในกลุ่มก็ได้ชวนให้เขาไปทำงานพิเศษให้กับสตูดิโอเกมออนไลน์แลกกับการเล่นเกมสิ่งที่ต้องทำก็ไม่ได้มีอะไรมาก เพียงแค่เข้าไปเล่นเกม จากนั้นก็หาเงินหรืออุปกรณ์ไอเทมในเกมแล้วนำของพวกนั้นไปขายต่อ โดยสตูดิโอจะมีหน้าที่จัดหาเครื่องเล่นให้ ขณะที่คนเล่นก็ใช้เหรียญและไอเทมไปแลกค่าเล่นรูปแบบนี้เป็นรูปแบบที่ทำกันทั่วไปในหลายปีมานี้ เนื่องจากเกมในยุคนี้เป็นเกมรูปแบบโลกเสมือนจริงที่ใช้เทคโนโลยีคลื่นสมองที่ล้ำสมัย ตัวละครที่สร้างขึ้นผูกกับบัญชีผู้ใช้เดียวได้ และสามารถป้องกันบอทได้อย่าง100% ทำให้สตูดิโอฟาร์มไอเทมผุดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“จนเมื่อก่อนขึ้นม.6 เจ้าของสตูดิโอเห็นฝีมือของปรัชญา ก็เลยติดต่อจ้างเขาให้ไปทำงานประจำเริ่มงานเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” แพรวบอก “เข้างานตอน9โมงเช้า เลิกงานตอน7โมงเย็นค่ะ“แล้วสตูดิโอที่ว่านี้ตั้งอยู่ที่ไหน”หมอตุลย์ถามต่อ
“อยู่ตรงหน้าซอยหนึ่งสี่แยกกลอรี่ค่ะ” “หืม แยกกลอรี่ซอยหนึ่งเหรอ”
“ใช่ค่ะ อยู่ระหว่างทางจากบ้านมาโรงเรียนค่ะคุณอา” เด็กสาวบอก
ตุลกานต์ถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเจ้าลูกชายของเขาจะหลอกเขาไว้เต็มเปา ถ้าไม่ใช่ว่าครูประจำชั้นโทรบอกล่ะก็ป่านนี้เขาก็คงนึกว่าลูกชายของเขาไปเรียนแต่เช้าและอยู่ติวกับเพื่อนจนเย็นทุกวัน “ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยดูให้ ถ้าไม่ได้เธอล่ะก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่อาถึงจะรู้เรื่องนี้”“ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวตอบ “แต่คุณครูกับคุณอาอย่าบอกปรัชญานะคะว่าหนูเป็นคนบอก” หมอตุลย์ยกนิ้วโอเค ส่วนครูฝ้ายก็รับคำก่อนที่จะให้แพรวกลับออกไป “ยังไงคุณพ่อค่อยๆคุยกับปรัชญาดูนะคะ ยังไงน้องเค้าไม่มีคุณแม่คอยดูแลก็อาจจะดื้อสักหน่อย” ครูบอก “ ตอนนี้เกรดรวมของปรัชญาอยู่ที่1.55 เกรดที่จะใช้จบม.6ได้ต้องอยู่ที่1.5 ถ้าไม่ได้ตามนั้นจะมีปัญหาได้” “เข้าใจแล้วครับครู เดี๋ยวคืนนี้ผมจะคุยกับลูกดู” หมอตุลย์ลาครูศิริลักษณ์และออกจากห้องพักครู ข้างนอกในตอนนี้เหลือผู้ปกครองที่รับลูกหลานไม่มากแล้ว ระหว่างเดินออกจากห้องพักครูมีเด็กนักเรียนและผู้ปกครองบางคนยกมือไหว้เขาเพราะเข้าใจผิดว่าเขาเป็นครูในโรงเรียน หมอตุลย์ยกมือรับไหว้ไปโดยไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดนั้น เขาชินกับเรื่องนี้แล้ว โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนระดับมัธยม พ่อแม่ผู้ปกครองส่วนใหญ่อายุ40-60ปีกันในขณะที่ตัวเขาเองเพิ่งอายุได้36ปี ประกอบกับการแต่งกายที่เนี้ยบเรียบร้อยทำให้ไม่แปลกหากจะมีใครเข้าใจผิด เขาขับรถกลับไปตามทางเดิน ระหว่างผ่านแยกกลอรี่เขาเหลือบมองไปที่สตูดิโอเกมที่ว่า ตึกสีขาวสามชั้น กระจกด้านนอกมีโปสเตอร์เกมแปะอยู่ เนื่องจากตอนนี้เป็นตอนเย็นหลังเลิกเรียนแล้วจึงมีนักเรียนมายืนกันอยู่จำนวนไม่น้อย หมอตุลย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ตัดสินใจขับกลับบ้านโดยไม่แวะ
19 นาฬิกา “เฮ้ย ทุ่มนึงแล้วกลับกันเถอะว่ะ” เสียงแชทกลุ่มดังขึ้น ทุกคนที่อยู่ในชุดนักผจญภัยระดับต้นต่างหยุดงานที่ทำอยู่แล้วหาจุดปลอดภัยเพื่อทำการออกจากเกม
ติ้ก ติ้ก ติ้ก
ปรัชญาลืมตาขึ้นช้าๆ จากนั้นยกมือขึ้นถอดหมวกวีอาร์ที่สวมอยู่ออก จัดผมสีทองของตนให้เข้าทรงก่อนจะค่อยๆลุกจากเตียง รอบๆเตียงของเขา เพื่อนคนอื่นๆก็กำลังลุกขึ้นจากเตียงเช่นเดียวกัน “เฮ้ยไอ้แอมป์ จะกลับบ้านหาพ่อเลยรึเปล่าวะ” เพื่อนที่ลุกขึ้นมาจากเตียงข้างๆถามปรัชญา
“หิวว่ะ หาอะไรกินก่อนค่อยกลับดีกว่า” ปรัชญาบอกพลางกดมือถือเพื่อสั่งพิซซ่า “เอาหน้าอะไร วันนี้กูเลี้ยง” “เอาหน้าฮาวายเอี้ยน” “เราเอาหน้าไก่เกาหลี”“กูเอาอะไรก็ได้ที่ไม่ใส่พริกหยวก”
ปรัชญากดเลือกหน้าและขนาด จากนั้นก็กดสั่งไป แถบรอคำสั่งหมุนวนอยู่แป๊บนึงก่อนจะขึ้นหน้าจอผิดพลาด ‘บัตรเครดิตของท่านถูกระงับการใช้งาน’ปรัชญาขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาอย่างไม่พอใจ“พ่อ” เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก เด็กหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน วางกระเป๋านักเรียนไว้ที่โซฟาแล้วตรงไปที่โต๊ะ หมอตุลย์วางหนังสือที่กำลังอ่านอยู่แล้วเรียก “กับข้าวพร้อมแล้ว กินก่อนสิลูก”
หมอตุลย์กดปุ่มอุ่นอาหารที่ฝาชี ชั่วเวลา15วินาทีฝาชีก็ยกขึ้นพร้อมกับควันไออุ่นที่ลอยขึ้นจากจานอาหารบนโต๊ะ จากนั้นเขาจึงค่อยลงมือกินอาหารไปเงียบๆ ขณะที่ปรัชญานั่งลงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนไถขณะกินข้าวไปด้วยอย่างเงียบๆ หมอตุลย์กินอาหารจนเสร็จแล้วก็นั่งมองลูกชายไปเงียบๆไม่พูดอะไร
“พ่อจะคุยอะไรกับผม” ปรัชญาเงยหน้ามองพ่อที่กำลังจ้องมองอยู่ มือวางโทรศัพท์มือถือลง
“วันนี้พ่อไปที่โรงเรียนมา คุยกับครูประจำชั้นของลูกแล้ว” พ่อบอก “ยัยแพรวแน่ๆ บอกแล้วเชียวว่าอย่าปากมาก” ปรัชญาพูดอย่างฉุนๆ
“แอมป์ ลูกกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ไปโรงเรียน” หมอตุลย์ถาม“อีสปอร์ต” ปรัชญาบอก “ผมจะเป็นนักกีฬาอีสปอร์ต” “ตอนนี้เหลืออีกปีเดียวลูกก็จบจบม.6แล้ว ลูกไม่รอให้เรียนจบม. 6 ก่อนแล้วค่อยไปสมัครเหรอ” หมอตุลย์ถามหยั่งเชิง “ของแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นเลย ยังไงผมก็จะเป็นนักกีฬาอยู่แล้ว ของแบบนี้มันไม่ต้องใช้วุฒิการศึกษาเสียหน่อย” ลูกชายแย้ง
“พ่อรู้แหละว่าไม่จำเป็น แต่ถ้ามีวุฒิเผื่อไว้ก็ดี ยังไงเราไม่มีทางรู้อนาคตว่าจะเป็นยังไง ถ้าต่อไปเกิดแอมป์เปลี่ยนใจอยากจะไปทำอย่างอื่นจะได้มีทางเลือกมากขึ้น” พ่อบอก
“เต่าล้านปี คร่ำครึ” ปรัชญาวางช้อนลงแล้วจ้องมองหน้าพ่อ “หืม?”
“เดี๋ยวนี้โลกไปถึงไหนแล้ว เดี๋ยวนี้ใครๆก็ยอมรับอีสปอร์ตเป็นอาชีพกันแล้ว พวกผู้ใหญ่ยังจะมองว่าเป็นแค่เกม” ปรัชญาบ่น “พ่อน่ะหัดเปิดใจบ้างหน่อยเหอะ” “พ่อไม่ได้ว่าอะไร แต่ว่าก็อยากให้ลูกเรียนจบได้วุฒิม.6 สักนิด จะได้มีทางเลือกในอนาคตเผื่อเกิดเปลี่ยนใจ ไม่ใช่ไม่ยอมรับเรื่องที่ลูกจะไปทำอาชีพนี้” “ก็ถ้าพ่อมองว่าผมจะเปลี่ยนใจในอนาคตมันก็แปลว่าพ่อไม่ยอมรับว่ามันเป็นงาน” ลูกชายบอกกลับ “ผมตั้งใจจริงนะพ่อ ผมตั้งใจจะเป็นนักกีฬาอีสปอร์ทมืออาชีพ ยังไงมันก็ไม่ต้องใช้วุฒิการศึกษาอยู่แล้วผมจะเสียเวลาไปกับมันทำไม” “พ่อต้องหัดเปิดใจก่อน คนที่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่เขาก็ไม่ได้จบปริญญาหรือเอาแต่เรียนในห้องเรียนกัน ทุกคนพอค้นพบสิ่งที่ตนเองชอบและอยากจะเป็น พวกเขาก็เริ่มต้นลงมือทำเลยกันทั้งนั้น ไม่ปล่อยโอกาสให้หายไป”

“เรื่องนั้นพ่อเข้าใจ แต่ว่าถ้าลูกเลือกสายอาชีพนี้แล้วเรื่องรายได้ล่ะ ถ้าเกิดทำงานเป็นนักกีฬาอีสปอร์ทแล้วรายได้ไม่พอจะทำยังไง” “พ่อ … พ่อน่ะไม่รู้อะไร ผมจะยกตัวอย่างให้ฟังนะ Flame Berserker หัวหน้ากิลด์ที่ผมสังกัดอยู่ ปีที่แล้วแค่ปีเดียวเขาทำรายได้ไป 25 ล้านเครดิต นี่คือเฉพาะที่ทำได้ส่วนตัวไม่รวมรายได้จากกิลด์อีกเป็นร้อยล้านเครดิต”“Ice Goddess เทพธิดาน้ำแข็ง นักกีฬาอีสปอร์ตมือสมัครเล่นดาวดวงใหม่ที่เพิ่งเริ่มดังในวงการได้ปีเดียว เฉพาะแค่รางวัลที่เธอกวาดไปเมื่อปีที่แล้วก็ 12 ล้านเครดิต แล้วนี่คือเพราะเธอไม่ได้รับโฆษณาด้วย ถ้าหากเธอรับโฆษณาสินค้าเหมือนกับนักกีฬาดังๆล่ะก็รายได้ 30-40ล้านเครดิตต่อปีก็ไม่ใช่เรื่องยาก” “พ่อมีรายได้ทั้งปีรวมกันแค่ปีละ9แสนเครดิต แล้วพ่อยังจะดูถูกอาชีพนี้อีกเหรอ” ปรัชญาบอกกับพ่ออย่างมีอารมณ์ขึ้น
“พ่อไม่ได้ดูถูกอาชีพนี้ แต่พ่ออยากให้ลูกคิดดูดีๆก่อนว่าคนที่ทำรายได้ได้มากขนาดนั้นมีสักกี่คนกัน แล้วพ่อก็ไม่ได้ห้ามด้วยถ้าหากลูกจะเลือกอาชีพนี้ แต่พ่อไม่อยากให้ลูกละทิ้งโอกาสอื่นในชีวิตไปแล้วไปมุ่งกับทางเลือกนี้แค่ทางเดียว” หมอตุลย์แย้ง “ขอแค่ปีเดียว ตั้งใจเรียนไปด้วย แล้วพอเลิกเรียนช่วงเย็นก็ไปทำงานที่สตูดิโอ พอจบชั้นม.6ลูกก็ไปทุ่มเทให้กับอาชีพนี้เต็มตัวก่อนก็ได้ไม่สายสักหน่อย”“พ่อน่ะไม่รู้อะไร เวลาแค่ปีเดียวที่พ่อว่าน่ะมันคือโอกาสสำคัญที่ผมปล่อยไปไม่ได้” ปรัชญาบอก “เกม Aurora Online เปิดตัวมาแล้ว 3 เดือน ถ้าผมเชื่อพ่อแล้วรอไปจนปีหน้า ถึงตอนนั้นผมก็ไม่มีทางตามใครเค้าทันแล้ว นี่พ่อคิดจะทำลายอนาคตของผมหรือไง”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2. โต้เถียงเรื่องอนาคต

นิยายแนะนำ

Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2. โต้เถียงเรื่องอนาคต

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้