1เดือนผ่านไป
และแล้วก็มาถึงเวลาของฉันที่่ต้องไปสอบเป็ครู ในโรงเรียนเอกชนแถวบ้าน ภูเมฆ มาส่งฉันที่โรงเรียนที่เป็สถานที่สอบ ถ้าทำคะแนนได้เกินหนึ่งน้อยห้าสิบคะแนนฉันก็สามารถเข้าสอนโรงเรียนแห่งนี้ได้
ภูเมฆ รู้เื่ที่ฉันจะไปสอบเป็ครู ตอนที่ฉันไม่สบายแล้วเขาเดินมาส่งฉันที่ห้องพักในวันรุ่งขึ้น เขาเห็นใบสมัครและเอกสารในการสมัครต่างๆ เขาเลยถามความจริงจากฉัน คำถามแรกของเขาคือ "เธอจะหนีฉันใช่ไหม" เป็คำถามที่ฉันปฎิเสธเขาไม่ได้ เพราะความจริงฉันจะหนีเขาและฉันไม่อยากอยู่คฤหาสน์นี้ ที่วันๆไม่ได้ทำอะไร ป่วยอย่างเดียว เพราะลิฟต์ นั่นแหละรวมไปถึงตัวฉันด้วยที่ผิดเอง หวังแต่เงินเดือนสูง
ภูเมฆ: ถึงแล้ว สอบเสร็จโทรหาด้วย เดี๋ยวฉันมารับ
มีซอล : นายยังไม่ตอบฉันเลย นายให้ฉันอยู่ที่นั่นในฐานะอะไร
ภูเมฆ: ฉันว่าเธอรู้อยู่แก่ใจ เพราะถ้าฉันบอกเธอไปตอนนี้ เธอก็ปฎิเสธฉันอยู่ดี
มีซอล: ค่ะ งั้นฉันไปสอบก่อนนะคะ .
ภูเมฆ: โชคดีล่ะ
2 ชั่วโมงผ่านมา
ผลการสอบ ฉันทำข้อสอบได้เกือบเต็ม แต่ไม่ผ่านสัมภาษณ์
...ไม่เป็ไรไว้ปีหน้า ปีนี้ทำงานกับเขาไปก่อน ไม่แน่ปีหน้าเขาอาจไล่ฉันออกจากงานก็ได้ พอคิดว่าตัวเองจะได้ออกจากงานที่คฤหาสน์แห่งนี้ ก็รู้สึกโหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้ เอาเป็ว่าค่อยคิดใหม่แล้วกัน
วันนี้วันเสาร์ซะด้วย ฉันกลับไปทำคุกกี้โคนันดีกว่า ั้แ่ฉันเอามาจากบ้านยังไม่ได้ใช้งานเลย
ณ. คฤหาสน์
ฉันนำ แป้ง ไข่ไก่ เนย ผงฟู น้ำตาล กลิ่นวนิลา เทรวมกันในกะละมัง ฉันคลุกเคล้าให้เข้า นวดจนกว่าแป้งจะรวมเป็เนื้อเดียวกัน ทิ้งไว้สักพัก
30 นาทีผ่านไป
ฉันก็ทำคุกกี้ รูปโคนันและเพื่อนๆ ที่มีทั้งหมด 30 ชิ้น จัดใส่กล่อง น้ำส้ม น้ำเปล่า จัดใส่ตะกร้า อ่อ ฉันยังมีไส้กรอกที่อบเอาไว้ นำออกมาจากเตาอบ เรียงใส่กล่องอาหาร ผักกรอบ ที่เหลืออยู่เอาไปด้วย ผลไม้เป็แก้วมัังกรของภูเมฆ เอาไปกินด้วยดีกว่า อิอิ กาแฟแก้วนี้ก็เป็ของเขา ฉันขอแล้วกันนะ แก้วนี้ ครบแล้วเรียงใส่ตะกร้าให้เรียบร้อย ของกินพร้อม เสื่อ(ลายหมี)และโทรศัพท์พร้อม วันนี้เอาไปกินที่ริมน้ำดีกว่า ไม่รู้ว่ายังมีปลามาโผล่ให้เห็นหรือเปล่า
1นาทีผ่านมา
เริ่มจากปูเสื่อ แล้วค่อยๆเอาของกิน น้ำมาจัดวางให้เรียบร้อยถ่ายรูปได้ แซะ แซะ
..
ภูเมฆ: ป้าครับ กาแฟที่ผมฝากซื้อล่ะครับ
ป้าแม่บ้าน : ป้าเอาใส่ตู้เย็นแล้วนะคะ
ภูเมฆ: พักนี้ผลไม้ผมหายนะครับป้า
ป้าแม่บ้าน: แก้วัเหรอคะคุณชาย ป้าก็จัดเตรียมให้ตามที่คุณชาย้านะคะ แต่ป้าว่าคุณมีซอล น่าจะหยิบไปกินบ้างค่ะ เห็นวันนั้นมาขอกินผลไม้แก้วัอยู่เหมือนกันค่ะ
ภูเมฆ: ขอบคุณครับป้า
...
ริมน้ำบ่อปลา
คุกกี้ของเราทำเองอร่อยจัง กาแฟเทแบ่งใส่แก้วเยติเก็บความเย็นไว้ก่อนดีกว่า เผื่อ ภูเมฆ ไปเปิดตู้เย็นแล้วไม่เจอกาแฟแก้วของเขา ป่านนี้น่าจะอยู่บนห้องแหละ
ภูเมฆ: มีซอลฉันจะหักเงินเดือนเธอ เอากาแฟของฉันมาดื่ม
มีซอล: ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันสั่งมาคืนให้
ภูเมฆ: ผลไม้ของฉันอีก
มีซอล: ฮ่าๆๆ งั้นนายก็นั่งกินด้วยกันสิ
ภูเมฆ: คุกกี้เธอทำเองเหรอ
มีซอล: ค่ะ ชิมไหมคะ
มีซอล: แก้วนี้ฉันเทแบ่งไว้ให้นายๆดื่มได้เลย
ภูเมฆ : ดื่มน้ำส้มของเธอแทนแล้วกัน
มีซอล: ไม่ได้นะคะ
ภูเมฆ :ทำไมจะไม่ได้
มีซอล: ก็ได้ค่ะ
ภูเมฆ: เธอสอบไม่ติดครู เธอยังจะลาออกจากที่นี่อยู่ไหม
มีซอล: ไม่ลาออกค่ะ เงินเดือนสองหมื่นเลยนะคะ แถมได้กินของฟรีอีกต่างหาก
ภูเมฆ: หึหึ, ฉันมีข่าวร้ายจะบอกเธอ
มีซอล: ข่าวร้ายอะไรคะ
ภูเมฆ: พรุ่งนี้เธอต้องไปโรงแรมกับฉัน
มีซอล: ค่ะ
ภูเมฆ: ฮ่าๆๆ ทำไมหน้าแบบนั้นล่ะ^~^ ฉันจะจับมือเธอเอง โอเคไหม
มีซอล: โอเคค่ะ
ภูเมฆ: กอดฉันก็ได้นะ
มีซอล: ใครจะไปกล้ากอดนาย
ภูเมฆ: เธอไง , อยู่ด้วยกันที่นี่เถอะนะ ฉันรับรองว่าเธอจะมีงานทำเยอะกว่าเดิมแน่นอน
มีซอล: ขอให้งานเยอะจริงๆเถอะค่ะ ทุกวันนี้นายชวนฉันขึ้นไปแต่บนห้อง
ภูเมฆ: ไม่ดีเหรอ ที่นอนผมนุ่มไหมล่ะ ????
มีซอล: ???? รับน้ำส้มเพิ่มไหมคะ (ถามแก้เขิน)
....
พรัม: ปันปัน
พรัม:
ฉันทำงานเป็เลขาให้กับคุณชายมาได้ ห้าปีแล้วค่ะ ปีแรกฉันทำงานที่คฤหาสน์ และในปีถัดมาคุณชายกำลังขาดเลขาที่โรงแรมเลยได้ดึงตัวฉันมาทำงานเลขาในสำนักงานของคุณชาย
ในหนึ่งปีที่คฤหาสน์ ฉันแอบมองพ่อบ้านทีี่มีชื่อว่า ปันปัน เขาหน้าตาดี เก่งงานทุกอย่าง และเขาเป็คนสอนงานเลขาฉันด้วย ฉันชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว
ปันปัน:
ผมทำงานให้กันคุณชายภูเมฆ มาได้ เจ็ดปีแล้วครับ ผมช่วยงานคุณชายทุกอย่าง จนคุณชายไว้ใจให้ผมไปบริหารงานที่โรงแรมรจนา เป็บางครั้งบางคราว ส่วนเื่ความรักผมยังไม่อยากมี
ผมก็มีชอบผู้หญิงบ้าง เช่น เลขาคุณชายก่อนหน้านี้ ที่ชื่อว่า พรัม เธอสวยดีนะครับ ถ้าให้ผมเข้าไปจีบเธอคงไม่กล้า เพราะความมั่นใจของเธอทำให้ผมกลัวเธอปฎิเสธ
เื่ความรักของคุณภูเมฆ ผมรู้ล่ะครับว่าคุณชายชอบมีซอล เขาน่าจะชอบเธอตอนเธอเถียงกับเขาล่ะครับ ถึงบอกให้ผมรายงานเกี่ยวกับเธอว่าเธอพูดอะไรถึงเขาบ้าง เอาจริงๆมีซอลเธอน่ารักดีครับ ชอบทำอะไรไม่เหมือนคนอื่น เช่น เดินไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขก ทั้งๆที่ไม่มีใครเคยไปนั่งเลย(ทุกคนนั่งได้นะครับ) ,การทำขนมออกไปกินข้างนอก และสุดท้ายเธอบ่นถึงเ้านายตลอดเวลา ทั้งที่ไม่มีใครกล้าทำแบบนั้นเลย มีเธอคนเดียวล่ะที่ทำ แต่สิ่งที่เธอทำไม่ผิดนะครับ คุณภูเมฆไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น ทุกคนในบ้านมีสิทธิพูด มีสิทธิออกเสียงออกความคิดเห็นได้ครับ
1K
