“นี่คืออะไร...”ต้าไคมองยาเม็ดสีเขียวอมม่วงขนาดเล็กที่จิวฟงยัดใส่มือเขา
“นี่คือโอสถสีเทา รีบกินเข้าไปเถอะ รับรองว่าพลังปราณของเ้าจะเพิ่มพูน”ประโยคสุดท้ายจิวฟงพูดด้วยเสียงเบา
เ้าอ้วนมองยาเม็ดกลมในมืออย่างไม่เชื่อถือเท่าไรนักวันก่อนเขาเห็นจิวฟงยืมตำราพืชปรุงยาพื้นฐานจากหวังหลี่เม่าก็เดาได้ทันทีว่ายาเม็ดนี้เกิดจากฝีมือของเ้าเปี๊ยกใบหน้าของต้าไคบิดเบี้ยวเหยเก เขามองยาในมืออีกครั้งแล้วทำท่าจะโยนเม็ดยาทิ้งขณะที่ต้าไคกำลังจะปายาของเพื่อนตัวจ้อยออกไปให้ไกลตัวนั่นเองจิวฟงก็ร้องขึ้นมาว่า
“อย่าทิ้งยานั่นนะ! ข้าอุตส่าห์ไปเก็บยอดหญ้าใบหนามที่ยังคงมีน้ำค้างบริสุทธิ์เกาะอยู่ั้แ่เช้าขุดเอาหัวมันวิเศษที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินโดยพยายามไม่ให้ส่วนใดของมันเสียหายในขณะที่ใบดอกเหมยพิษข้าต้องปีนต้นของมันแล้วไต่ไปตามกิ่งและหลีกเลี่ยงการััดอกของมันที่มีอยู่เต็มต้นส่วนรากทานตะวันกลีบม่วงนั้นข้าต้องตากแดดตอนเที่ยงวันแล้วดึงพืชชนิดนี้ออกมาทั้งรากทั้งโคนเพื่อไม่ให้ฤทธิ์ร้อนของมันเสื่อมสภาพหลังจากได้ส่วนผสมทั้งหมดมาแล้ว ก็ต้องนำส่วนต่างๆของพืชไปตากให้แห้งนำไปบดให้เป็ผง ชั่งตวงส่วนผสมอย่างละเอียดแล้วจึงนำมาปั้นเป็ก้อนกว่าจะได้ยานี้มาแต่ละเม็ดไม่ง่ายเลย ถ้าเ้าทิ้งยาที่ข้าตั้งใจทำมาให้เ้าข้าเสียใจจริงๆด้วยนะ” จิวฟงพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือเขามองหน้าต้าไคด้วยั์ตาที่สั่นไหวคล้ายกับจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
ฝ่ายเ้าอ้วนเห็นท่าทางที่แสดงออกของจิวฟงก็พยักหน้าเขามองยาเม็ดสีเขียวอมม่วงที่อยู่ในมือด้วยสายตาลังเลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของจิวฟง เขาก็ตัดสินใจที่จะกินยาเม็ดนี้ลงไปเ้าอ้วนหลับตาปี๋แล้วหยิบยาเข้าปากอย่างกลัวกล้าๆพอยามาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากเขาก็ลืมตาขึ้นมามองเม็ดยาอีกครั้ง
ขณะนั้นเองเ้าอ้วนก็เห็นว่าใบหน้าเศร้าๆของจิวฟงได้หายไปสายตาของจิวฟงบ่งชัดว่าเ้าเปี๊ยกกำลังลุ้นให้เขากินยาเม็ด
“เ้ากินยาเม็ดนี้เข้าไปรึยัง” ต้าไคหยุดชะงักแล้วเอ่ยถามสหาย
“กินแล้ว!” จิวฟงตอบด้วยเสียงสูงในทันที
เมื่อเห็นว่าต้าไคยังคงจ้องมองมาที่เขาตาไม่กะพริบจิวฟงก็ค่อยๆล้วงเข้าไปในถุงวิเศษแล้วหยิบยาเม็ดสีเขียวอมม่วงออกมาเม็ดหนึ่งจากนั้นก็ค่อยๆหย่อนเข้าปากอย่างช้าๆด้วยท่าทีอิดออดเ้าอ้วนยังคงจ้องดูเขาอยู่ทุกขณะจิวฟงเห็นดังนั้นก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลืนยาลงไป
รสขมของยาเม็ดสีเขียวอมม่วงทำให้จิวฟงแทบจะคายยาทิ้งแต่ครั้นจะทำเช่นนั้นต่อหน้าต้าไคก็ไม่ได้ จิวฟงรีบกระเดือกยาลงไปในลำคอจากนั้นเขาก็ฝืนยิ้มแล้วอ้าปากให้เ้าอ้วนดูว่าเขาได้กลืนยาเม็ดนั้นลงไปแล้ว
เ้าอ้วนกินยาเม็ดเขียวๆเข้าไปแล้วทำท่าจะขย้อนออกมาแต่สุดท้ายเขาก็กลืนยาของจิวฟงลงไปจนได้เมื่อกินยาตำรับของเ้าเปี๊ยกเรียบร้อยแล้วเ้าอ้วนก็ชวนจิวฟงให้ไปหาชูฉงและหลางชี่เชี่ย อย่างไรเสียเขาก็ไม่ยอมกินยารสชาติพิลึกนี้คนเดียวแน่
เมื่อชูฉงเห็นยาเม็ดของจิวฟง เขาก็ปฏิเสธที่จะกินมันในทันทีเพราะยาเม็ดสีเขียวอมม่วงไม่มีไอปราณแผ่ออกมาแม้แต่น้อย อีกอย่างเขาไม่อยากเป็หนูลองยาของจิวฟงที่เพิ่งจะศึกษาเื่พืชวิเศษได้เพียงไม่กี่วัน
“นี่คือยาเม็ดร่วมสาบานของพวกเรา พวกเราได้มาเป็ศิษย์สำนักวายุจำรัสถือว่ามีวาสนาอีกทั้งยังได้อยู่บ้านประกายหมอกร่วมกันนอกจากนี้พวกเรายังมีศิษย์พี่ผู้ดูแลคนเดียวกัน หลังจากกินยานี้เข้าไปแล้วพวกเราก็จะเป็เพื่อนกันตลอดไป หากมีสุขพวกเราจะร่วมเสพ มีทุกข์ก็จะร่วมต้านไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็จะไม่ทิ้งกัน” เ้าอ้วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ใบหน้าของเขาซ่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์เอาไว้ ชูฉงเหลือบมองต้าไคอย่างไม่ไว้ใจจากนั้นจึงเอ่ยออกมาว่า
“งั้นพวกเ้าก็กินยาพร้อมๆกับข้า”
ต้าไคแลบลิ้นแล้วทำหน้าเหมือนจะอ้วกออกมารสขมของยาเม็ดเขียวยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นจิวฟงนึกถึงรสขมๆน้ำตาก็พลันไหลออกมาเองเ้าเปี๊ยกเปิดถุงวิเศษแล้วหยิบยาออกมาอีกสองเม็ด เขายื่นยาเม็ดหนึ่งให้ต้าไคแล้วเขาก็เงยหน้าพร้อมกับหย่อนยาลงคอโดยพยายามไม่ให้เม็ดยาแตะถูกลิ้น
เ้าอ้วนเห็นวิธีการกินยาของจิวฟงแล้วก็รีบทำตามเ้าหนอนหนังสือเห็นคนทั้งสองทำเช่นนั้นก็รู้ว่ายาเม็ดของจิวฟงมีรสชาติไม่พึงประสงค์เขาหย่อนยาเข้าปากด้วยวิธีเดียวกับสองสหาย
“ไป...ไปหาเ้าเฉื่อยกัน” ชูฉงกล่าวเ้าหนอนหนังสือคิดว่าในเมื่อเป็เพื่อนร่วมศิษย์พี่เดียวกันเ้าเฉื่อยก็ควรต้องเป็หนูลองยาของจิวฟงด้วยกัน
จิวฟงเดินยิ้มแป้นเข้าไปหาหลางชี่เชี่ยที่กำลังยืนมองพระอาทิตย์ยามเช้าอยู่ข้างบ้านเขารีบนำยาเม็ดไปให้หลางชี่เชี่ยแล้วบอกกับเ้าเฉื่อยว่า
“ยานี้ข้าผสมเอง มีฤทธิ์กระตุ้นลมปราณมีคุณสมบัติเทียบเท่าโอสถสีเทาเชียวนะ”
“กินยาเม็ดนั้นเข้าไปแล้วพวกเราสี่คนก็จะผูกพันเป็สหายจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเอิ่ม...เรียกยานี้ว่ายาร่วมสาบานก็ได้” ต้าไคเอ่ย
“จิวฟงบอกว่าตั้งใจทำยานี้มาให้พวกเราถ้าเ้าไม่กินยาเม็ดนี้เข้าไป เขาจะเสียใจได้”
ทั้งสามคนมองดูเ้าเฉื่อยที่ถือยาเม็ดไว้ในมือพวกเขาลุ้นให้หลางชี่เชี่ยกินยาสีเขียวอมม่วงลงไป เ้าเฉื่อยเอายาเข้าปากอย่างว่าง่ายอย่างไรก็ตามเขาก็ไม่กลืนเม็ดยาลงไปในทันทีขณะนี้หลางชี่เชี่ยกำลังทำสิ่งหนึ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด...เขาค่อยๆเคี้ยวยาอย่างช้าๆจนแหลกละเอียดจากนั้นจึงค่อยกลืนลงคอ
“แหวะ!” จิวฟงเบ้หน้าแล้วร้องดัง ในขณะที่ต้าไคก็ทำหน้าพะอืดพะอม ขนาดว่าชูฉงไม่นำยามาแตะลิ้นแต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความขมของยาเม็ดเขียวอมม่วงได้เ้าหนอนหนังสือเองก็ทำหน้าเหมือนจะอ้วกเช่นกัน
แต่คนที่กลับไม่รู้สึกอะไรเลยเห็นจะเป็หลางชี่เชี่ยที่เคี้ยวยาขมกร้วมๆเมื่อสักครู่ขณะนี้เขาหันหน้ากลับไปมองพระอาทิตย์ยามเช้าแล้วทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ต่อมรับรสของหลางชี่เชี่ยต้องผิดปกติแน่”จิวฟงบอกกับชูฉงและต้าไค ซึ่งคนทั้งสองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
จิวฟงมองแสงแดดอ่อนๆของพระอาทิตย์ยามเช้าพร้อมกับทำปากมุบมิบเหมือนกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่างเขาพยักหน้าหนึ่งทีแล้วลากต้าไคและชูฉงมานั่งข้างๆเ้าเฉื่อยที่ยืนอยู่หลังจากนั้นเ้าเปี๊ยกก็ดึงชายเสื้อหลางชี่เชี่ยที่กำลังยืนเหม่อให้นั่งลง
เมื่อคนทั้งสามนั่งลงแล้วจิวฟงก็นั่งขัดสมาธิกับพื้นแล้วผ่อนสายคาดเอวให้หลวมๆเขาแบะคอเสื้อแล้วรูดชุดสีเทาลงด้านล่าง ครู่เดียวจิวฟงก็อยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน
“ใช้ร่างกายนี้เป็เตาหลอมยา ใช้แดดยามเช้าแทนฟืนไฟลมหายใจเข้าออกเร่งทำปฏิกิริยา ยาเม็ดสีเขียวอมม่วงในท้องจะถูกปรุงด้วยแสงแดดและสายลมพืชทั้งสี่จะทำปฏิกิริยากันแล้วคายพลังปราณออกมาสิ่งที่พวกเ้าต้องทำในตอนนี้คือตั้งสมาธิแล้วเดินลมปราณ”
แม้จิวฟงจะพูดเช่นนั้นแต่ก็ไม่มีใครเปลือยอกนั่งอาบแดดอย่างเขาเลยสักคนทั้งสามเพียงแค่หลับตาและฝึกเดินลมปราณ
จิวฟงเฝ้ามองการเดินลมปราณของเพื่อนๆอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาจัดท่าทางเพื่อให้ไอปราณไหลเข้าไปยังตันเถียนของคนทั้งสามมากที่สุด
“เ้าอ้วน ตั้งจิตให้มั่นแล้วทำลมให้ละเอียดกว่านี้ประคองสติให้ดีอย่าให้หลับได้”
“เ้าเฉื่อย สูดลมหายใจเข้าให้แรงๆ ให้เกิดความรู้สึกตื่นตัวจากนั้นจึงค่อยดึงไอปราณเข้าไปที่ตันเถียนถ้าฟุ้งซ่านเมื่อไรก็สูดลมหายใจแรงๆอีกครั้ง”
“เ้าหนอน ลมหายใจของเ้าหยาบเกินไปแล้วพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดแล้วจดจ่ออยู่ที่ลมหายใจผ่านไปสักพักลมหายใจก็จะละเอียดเอง”
ทั้งสามต่างประหลาดใจที่จิวฟงทราบถึงลักษณะลมหายใจของพวกเขาได้หลางชี่เชี่ย ชูฉงและต้าไคทดลองทำตามคำแนะนำของจิวฟงเพียงครู่เดียวพวกเขาก็รู้สึกว่าสามารถดึงไอปราณจากลมหายใจไปยังจุดตันเถียนได้
“ลมหายใจของข้าลากยาวเป็สายและมีแสงสว่างสีเหลืองนวลส่องออกมา!”เ้าอ้วนพูดอย่างตื่นเต้น
“อย่าลืมตา พยายามทำใจให้สงบแล้วตั้งสมาธิไปที่ตันเถียนเท่านั้นเมื่อรู้ถึงตันเถียนก็จะรอบรู้ทั่วทั้งกาย เมื่อรู้ถึงตันเถียนก็จะรู้ถึงปราณพยายามทำความเข้าใจกับไอปราณอันละเอียดที่ไหลรวมอยู่ที่จุดนั้น” จิวฟงแนะนะนำต้าไค
ก่อนหน้านี้ต้าไค ชูฉงและหลางชี่เชี่ยได้หัดเดินลมปราณมาบ้างแต่ก็รับรู้ได้เพียงไอปราณนิดๆหน่อยๆและไม่ปะติดปะต่อกันเช่นนี้แต่ด้วยคำแนะนำของจิวฟงพวกเขากลับชักนำไอปราณไปจนถึงตันเถียนได้ในระยะเวลาเพียงหนึ่งก้านธูปคนทั้งหมดไม่รอช้าเร่งปลดสายคาดเอวและเปลือยท่อนบนบ้าง จากนั้นทั้งสามก็ผ่อนลมให้ละเอียดแล้วอัดไอปราณเข้าไปยังจุดตันเถียนอย่างต่อเนื่องไม่นานนักชูฉงก็รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง
“เป็อย่างที่เ้าเปี๊ยกพูดจริงๆด้วยยานั้นเริ่มจะทำปฏิกิริยา เริ่มมีพลังปราณออกมาจากยาเม็ดนั้นแล้ว!”ชูฉงรับรู้ถึงพลังปราณดังกล่าวได้ก่อนใคร
ทันทีที่รู้ว่ายาของตัวเองได้ผลจิวฟงก็ลุกขึ้นอีกครั้งเขาเทยาออกจากถุงวิเศษแล้วยัดยาเม็ดสีเขียวอมม่วงใส่ปากชูฉงห้าสิบเม็ดรวดเขากรอกยาใส่ปากต้าไคอีกห้าสิบเม็ดแล้วหยิบยาใส่ปากหลางชี่เชี่ยในปริมาณที่เท่ากัน
สมาธิของต้าไคและชูฉงแทบแตกกระเจิงเมื่อต้องกินยาขมห้าสิบเม็ดรวดในคราเดียวกว่าพวกเขาจะตั้งสติและเริ่มเดินลมปราณได้ใหม่ก็ใช้เวลาอยู่นานส่วนหลางชี่เชี่ยนั้นมิได้เสียสมาธิเขาเคี้ยวยากร้วมๆพร้อมกับเพ่งดูสายปราณที่บังเกิดขึ้นไปในเวลาเดียวกัน
เมื่อป้อนยาให้เพื่อนๆเสร็จแล้วจิวฟงก็เดินกลับมาอยู่ที่ด้านหลังของคนทั้งสาม จากนั้นเขาก็กลั้นลมหายใจแล้วกรอกยาเข้าปากตัวเองทีเดียวห้าร้อยเม็ด!
“ขม..ชิบเป๋ง”
ถ้าไม่ติดว่ายานี้มีคุณสมบัติช่วยกระตุ้นปราณจิวฟงจะไม่ยอมให้เศษเสี้ยวของมันเข้าสู่ปากเขาเป็อันขาดและสาเหตุที่เขาเพิ่งจะกินมันเข้าไปในปริมาณมากๆเป็เพราะเขาเพิ่งรู้ว่ายาเม็ดสีเขียวอมม่วงนี้ช่วยเพิ่มพลังปราณได้จริง
ไม่ใช่ว่าจิวฟงไม่เชื่อถือคัมภีร์พืชปรุงยาพื้นฐานฉบับขยายที่เขาได้ศึกษาเขาประจักษ์ชัดว่าสิ่งที่อยู่ในตำราภาคพิสดารที่ถูกเขียนโดยพู่กันสีดำเป็เื่ที่เชื่อถือได้แต่ที่เขาลังเลที่จะกินยาเข้าไปในทีแรกเป็เพราะว่ายาตำรับนี้ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์พืชปรุงยาฉบับขยายใช่แล้ว...จิวฟงอ่านตำราภาคพิสดารแล้วคิดค้นสูตรยานี้ด้วยตัวของเขาเอง!
จิวฟงจดจำสรรพคุณของพืชวิเศษระดับหาง่ายพิเศษทั้งร้อยยี่สิบเจ็ดชนิดเขาทดลองผสมส่วนต่างๆของพืชเ่าั้ในมโนภาพเขาลองจินตนาการผสมพืชต่างๆกว่าพันรูปแบบโดยใช้พืชที่มีคุณลักษณะส่งเสริมปราณซึ่งกันและกันและในที่สุดเขาก็ค้นพบว่ายอดหญ้าใบหนาม หัวมันสีรุ้ง ใบดอกเหมยพิษและรากทานตะวันกลีบม่วงเป็ส่วนประกอบที่ลงตัวที่สุดซึ่งยาตำรับนี้ให้สรรพคุณเทียบเท่ากับโอสถสีเทาของสำนักวายุจำรัส!
เด็กชายตัวจ้อยไม่รอช้า เขาทำท่าแบกโลกแล้วเดินลมปราณย้อนกลับผ่านไปได้สามสิบคู่ลมหายใจ ยาเม็ดสีเขียวอมม่วงก็เริ่มออกฤทธิ์ตันเถียนของเขาเปล่งประกายสว่างจ้า ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้นเป็เท่าตัวอีกทั้งสายปราณเส้นบางๆก็หนาขึ้นและมีขนาดเท่ากับเส้นด้ายเมื่อเห็นดังนั้นจิวฟงจึงกินยาเข้าไปอีกห้าร้อยเม็ด
สี่สหายใช้เวลาหนึ่งชั่วยามในการเดินลมปราณซึ่งก็ถือเป็เวลาที่พอเหมาะเพราะแสงแดดเริ่มร้อนแรงจนไม่เหมาะที่จะปรุงยาด้วยร่างกายอีกทั้งยาที่กินเข้าไปก็ละลายและซึมซาบเข้าสู่ร่างของพวกเขาจนหมดแล้ว
เมื่อสิ้นสุดการฝึกตนจิวฟงก็พบว่าสายปราณย้อนกลับของเขามีขนาดใหญ่เท่าข้อนิ้วซึ่งอีกไม่นานนักความหนาของมันคงจะเท่าสายปราณปกติเด็กชายเก็บความตื่นเต้นไว้ในใจแล้วเดินไปหาเพื่อนๆที่ยังนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว
“เป็อย่างไรบ้าง” จิวฟงถามคนทั้งสามในคราวเดียว
เ้าอ้วนค่อยๆหันกลับมามองจิวฟงด้วยตาที่เบิกกว้างจากนั้นก็พูดด้วยเสียงเบาๆอย่างไม่เชื่อตัวเองว่า
“ข้าบรรลุถึงฐานลมปราณแล้ว”
“ข้าก็เช่นกัน”
“ข้าก็ด้วย”
ต้าไค ชูฉงและหลางชี่เชี่ยไม่คิดว่าด้วยยาและคำแนะนำของจิวฟงพวกเขาจะสามารถสร้างฐานลมปราณได้ภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม พลังปราณนี้อยู่ในระดับเดียวกับมู่ฉีเชิ่งผู้ถูกเรียกขานว่าเด็กที่เกิดมาพร้อมกับพร์...
คนทั้งสามนิ่งเงียบอยู่นานขณะนั้นเองชูฉงก็เงยหน้ามองจิวฟงด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆว่า
“แท้จริงคนที่เกิดมาพร้อมพร์ควรจะเป็เ้าเปี๊ยกมากกว่า”
518
![END คุณพ่อฝึกหัดรัก [ เมริน ] ซีรีส์ คุณพ่อมือใหม่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1638779067_62897902.webp)
