ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        “ดีใจจังครับ มาบ้านคุณหญิงป้าแล้วได้กินข้าวกับคุณตะวันด้วย โอกาสแบบนี้ไม่มีให้บ่อยๆ หรอกใช่หรือเปล่าครับ”

        นนนทียิ้มกว้างด้วยความอารมณ์ดีตามเคย เพราะนับตั้งแต่กลับจากเมืองนอกก็ไม่เคยสบโอกาสเหมาะที่จะได้อยู่ใกล้สาวสวยคนนี้จังๆ สักครั้ง ไม่เธอหรือเขาจะต้องติดนั่นติดนี่ตลอดเวลา หรืออาจจะเป็นเพราะเขาเองก็ไม่ได้เอาจริงเอาจัง ถึงยังพิชิตใจสาวเจ้าไม่ได้สักที

        “นั่นน่ะสิ ช่วงนี้ฉันก็มัวแต่ยุ่งกับรีสอร์ตจนปวดหัวไปหมด พะยอมหนีกลับไปนอนแล้ว เพราะวุ่นมาตั้งแต่เช้าเหมือนกัน ไปนั่งคุยกันดีกว่า ยืนนานคนแก่ปวดขา”

        เจ้าของบ้านก็นำสองหนุ่มสาวไปยังโต๊ะที่สนาม แต่ก็เหมือนคิดขึ้นได้จึงหันไปสั่งหลานชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

        “ตาที! ช่วยเอาแกงไปในครัวแล้วบอกให้จัดมื้อเย็นมาที่นี่เลยนะจ๊ะ ป้าเริ่มหิว”

        “ครับผม” หลานชายไม่อิดออดแล้วรับหม้อจากมืออาทิตยาเดินเร็วๆ เข้าบ้านไป

        “ยี่สิบหกย่างยี่สิบเจ็ดแล้ว แต่ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่เลย ไม่เห็นเหมือนตะวันที่นับวันก็เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ทำงานเก่งขึ้น ปรับตัวเข้าสังคมได้มากขึ้น ยิ่งพูดฉันยิ่งเสียดายที่ไม่มีลูกชายอีกสักคน จะได้ขอตะวันมาเป็นสะใภ้ซะเลย”

        หลายครั้งแล้วที่ได้ยินประโยคนี้ อาทิตยาไม่ได้ว่าอะไรนอกจากยิ้มรับด้วยความยินดีเมื่อมีผู้ใหญ่เมตตา แต่ก็ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่อีกคนจะเมตตารับลูกจ้างอย่างเธอไปเป็นสะใภ้บ้างไหม หากถึงวันที่เธอกับเขาต่างค้นพบคำตอบในหัวใจของกันและกันได้แล้ว

        “ว่าแต่ตอนนี้มีใครเข้ามาจีบแบบจริงจังบ้างหรือเปล่าล่ะตะวัน แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปทำงานบริษัทใหญ่ๆ ตำแหน่งสูงๆ เงินเดือนดีๆ ให้สมกับเกียรติดอกเตอร์บ้าง หรือจะต้องอยู่ใช้หนี้บุญคุณไปอีกสักสิบปี”

        บางครั้งคุณหญิงก็มักจะพูดอะไรตรงไปตรงมาไม่แพ้กับเจ้านายตัวเองเช่นกันในความคิดของอาทิตยา และเมื่อถามตรงก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะตอบตรงออกไปเช่นกัน

        “ยังเลยค่ะคุณหญิง ส่วนเรื่องงานใหม่คงยังคิดไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคุณผู้หญิงไม่มีใคร คุณแอ๊ฟก็ไม่อยู่ ตะวันเลยคิดว่าคงจะยังทิ้งไปไหนไม่ได้ในตอนนี้ เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนที่คุณผู้หญิงไว้ใจวางใจมากกว่าตะวันเข้ามาแทน ตะวันถึงจะคิดค่ะ”

        แม้คนฟังจะไม่ชอบใจนักกับคำตอบ แต่ก็ชื่นชมไม่น้อย ในความกตัญญูผู้มีพระคุณ ไม่ทอดทิ้งไปไหนในยามมีปัญหา

        “ถึงจะไม่เห็นด้วย แต่ฉันก็ดีใจนะที่ได้ยินอย่างนี้ อยากให้คุณเอ้รู้บ้างจัง แล้วพ่อหลานชายตัวดีของฉันล่ะ พอจะมีสิทธิ์ได้ลุ้นกับหนุ่มอื่นบ้างมั้ย”

        พอเห็นหลานชายออกจากประตูมาแต่ไกล คนเป็นป้าเลยอยากจะรู้บ้าง อาทิตยายิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าตรงเสียยิ่งกว่าตรง

        “ปัญหาอยู่ที่ว่าคุณทีไม่ได้จริงจังที่จะใช้สิทธิ์ และคุณแม่คุณพ่อของคุณทีเองก็คงจะไม่ให้สิทธิ์ด้วยมากกว่าค่ะ สำหรับตะวันแล้วไม่เคยกำหนดว่าจะเป็นใคร ยังไง เลิศเลอแค่ไหน แต่จะเลือกยอ่างมีสติ ไม่ยึดถือเอาหัวใจและความรักเป็นสำคัญแค่เรื่องเดียว จนลืมความเป็นจริงที่อาจจะสร้างปัญหาให้ชีวิตคู่ภายหลังและอาจจะต้องเสียใจกันทุกฝ่ายค่ะ”

        คุณหญิงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อประจักษุแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าหูไวตาไว รับรู้ความเป็นไปของคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี แม้แต่เรื่องที่น้องชายกับน้องสะใภ้ไม่ประสงค์จะให้ลูกชายมาเกี่ยวข้องด้วย

 

 “วันนี้ลุกไปไหนบ้างหรือเปล่ามี่ หรือเอาแต่นอนหมกอยู่ในห้องเท่านั้น”

        อาทิตยาเปิดประตูห้องเอมิกาเข้าไปโดยไม่ต้องเคาะ เพราะทั้งสองต่างมีการ์ดห้องกันและกันไว้คนละชุด พอเห็นเพื่อนนอนอุดอู้อยู่ก็ให้ไม่สบายใจเอาเสียเลย จึงรีบตรงไปลากลุกจากเตียง

        “เราไปหาซื้ออะไรมาทำกินกันดีกว่า วันนี้เลิกงานเร็ว พรุ่งนี้ก็วันหยุดจะได้นอนตื่นสายๆ ไง ไปอาบน้ำแต่งตัวด่วนเลยยัยมี่”

        เอมิกายินยอมทำตามคำเพื่อนอย่างไม่เกี่ยงงอน เพราะเบื่อกับห้องเดิมๆ เช่นกัน ตลาดสดอยู่ไม่ไกลมากทำให้สองสาวได้ทุกอย่างตามต้องการ เลยรีบกลับมาช่วยกันปรุงอาหารคนละอย่างสองอย่างกินอย่างเอร็ดอร่อย จนอิ่มแปล้

        “เขาว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ทำไมมี่ไม่ออกไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆ บ้าง เผื่อเจอหนุ่มใหม่ จะได้ช่วยมาดามหัวใจให้ไง เลิกสน เลิกร้องไห้ เลิกอาลัยผู้ชายคนนั้นได้แล้วล่ะ อย่าไปเสียน้ำตาให้คนที่ไม่เห็นค่าเราเลยนะมี่”

        ความคิดนี้เพิ่งจะผ่านเข้ามาในหัวหมาดๆ จากนั้นก็ไม่วายต้องทำหน้าที่เป็นศิราณีอยู่ดี แต่คราวนี้จะออกไปในทางเชียร์ให้เพื่อนหันมาดูแลตัวเองรักตัวเอง เพื่อรอรับคนใหม่ๆ จนดึกดื่นถึงได้หลับปุ๋ยบนเตียงอุ่นๆ ด้วยกัน

        รุ่งเช้าอาทิตยาก็ลากเพื่อนออกไปเที่ยว ช้อปปิ้ง นวดหน้า สปา ทำผม เพื่อไม่ให้คิดถึงผู้ชายคนนั้นอีก แต่โชคร้ายเหลือเกินที่ระหว่างทั้งสองเดินออกจากห้างสรรพสินค้าไปหารถ ดันเจอหนุ่มเมียเผลอ เดินคลอเคลียมากลับสาวสวยใสใส่สั้น

        อาทิตยาหันไปมองปฏิกิริยาของเพื่อนด้วยความห่วงใย กลัวว่าจะตรงเข้าไปอาละวาด แต่ผิดถนัดเพราะเพื่อนไม่พูดอะไรนอกจากมุดเข้าไปในรถเท่านั้น

        “จะแวะตลาดซื้อของไปทำกับข้าวแบบเมื่อวานนี้อีกไหมมี่” จึงอยากจะดึงความสนใจเพื่อนไปเรื่องอื่น

        “ไม่อยากกินอะไรแล้วล่ะ กินมาทั้งวันเลย แต่ขอเมาได้ไหมตะวัน”

        น้ำเสียงเพื่อนสั่นเครือ น้ำตาร่วงลงมาเป็นทาง อาทิตยาจึงไม่คิดจะห้าม แถมนั่งชงให้ นั่งฟังเพื่อนระบายความในใจออกมา แม้จะฟังเป็นรอบที่ร้อย แต่ก็ยังทนได้อย่างใจเย็น จนคนอกหักฟุบหลับคาโต๊ะไปเหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา

        ร่างบางกำลังจะเข้าไปแบกเพื่อนไปนอนตามเคยต้องชะงัก เมื่อมีเสียงออดดังขึ้น พอมองผ่านตาไก่ก็ให้แปลกใจกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่น้อย เพราะในเมล์บอกว่าจะกลับวันมะรืน แต่ก็เปิดต้อนรับเขาอยู่ดี

        “ผมบอกว่าจะเข้าบ้านวันมะรืนต่างหาก ไม่ได้บอกว่าจะกลับวันมะรืนสักหน่อย”

        จิณณวัตรตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อถูกทวงถาม ก่อนจะลากกระเป๋าใบใหญ่เดินเข้าห้องด้วยท่าทีอ่อนแรงจากการเดินทางเหลือกำลัง แต่พอเห็นอีกคนหลับคาโต๊ะพร้อมขวดเหล้าขวดโซดาว่างเปล่าหลายใบก็หันกลับไปหาเจ้าของห้อง

        “มี่กำลังเป็นไข้ใจน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปนอนบนเตียงก่อนก็แล้วกันนะคะ”

        “ให้ผมช่วยมั้ย”

        จิณณวัตรยืนกอดอกดูร่างบอบบางพยายามจะพาเพื่อนตัวเกือบเท่ากันไปหาเตียงก็รีบอาสา เพราะไม่กล้าเข้าไปช่วยโดยพลการ เดี๋ยวจะถูกตำหนิโทษฐานอุ้มหญิงอื่นต่อหน้าต่อตา

        “ก็ดีเหมือนกันค่ะ พักนี้ยัยมี่กินเยอะตัวเลยหนักขึ้น”

        ผิดคาดไปนิดหนึ่งกับคำตอบ แต่จิณณวัตรก็ไม่รีรอรีบตรงดิ่งไปอุ้มเอาร่างเหม็นเหล้าหึ่งตรงไปหาเตียง อาทิตยาวิ่งไปคอยจัดหมอนกับให้อย่างรู้งาน

        “เดี๋ยวฉันขอเช็ดตัวกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มี่ก่อนนะคะ”

        “ตามสบายครับผม ว่าแต่ขอผมอาบน้ำได้หรือเปล่า เหนียวตัวจะแย่แล้ว”

        เมื่อได้รอยยิ้มจากเจ้าของห้อง เขาก็ออกไปเปิดกระเป๋าเดินทาง หอบเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันที อาทิตยาเองก็ต้องรีบจัดการให้เพื่อนอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยก่อนเขาจะออกมาด้วย และรีบออกไปเก็บโต๊ะให้สะอาดรอ พอเห็นเขาเดินเช็ดผมตรงมาหาก็รีบถามเรื่องปากท้องก่อน

        “คุณหิวหรือเปล่าคะ แล้วคุณจะกลับ...”

        “ไม่หรอก ผมอิ่มมาจากบนเครื่องแล้ว แต่คืนนี้ผมขอนอนที่นี่ได้หรือเปล่า นอนตรงนั้นก็ได้ นั่งเครื่องมาตั้งหลายชั่วโมงเหนื่อยจัง”

        เขาชิงตอบเมื่อเดาใจได้ว่าเจ้าของห้องอยากจะรู้เรื่องไหน และพอได้ยินคำบอกหลังทำให้อาทิตยายินยอมให้เขาอยู่ตามคำขอ แล้วรีบหาหมอนกับผ้าห่มมาวางไว้ให้ตรงชุดรับแขก

        จิณณวัตรเองก็รีบเดินไปเอนหลังทันควันด้วยความเหนื่อยเช่นกัน อาทิตยารีบตรงไปหาซุปไก่สกัดอุ่นแล้วยกมาเขาตรงหน้าอย่างห่วงใยไม่น้อย แต่เขากลับไม่ได้สนใจกับถ้วยซุปเลย

        หากเป็นเจ้าของมือนุ่มมากกว่าที่เขาสนใจ และอยากอยู่ใกล้ๆ จนต้องรั้งแขนเล็กให้ร่างบางนั่งลงข้างๆ เขาไม่รอช้ารีบดึงร่างนั้นเข้าโอบกอดเอาไว้แนบแน่น

        “คิดถึงจัง ไม่ได้กอดตั้งหลายวัน คุณคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า”

        ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมาจากปากบาง แต่เขาไม่คิดจะคาดคั้น เพราะเดาได้จากอาการยินยอมให้วงแขนกระชับร่างนุ่มเข้าหาอกได้เป็นอย่างดี รวมทั้งดวงหน้างามเงยขึ้นรอรับจุมพิตอันหอมหวานจากเขาด้วยแล้ว

        ทำให้เป็นสุขจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ กายสาวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างหลงลืมตัว สองมือกอดเกี่ยวกายเขาไว้ด้วยความคิดถึงไม่แพ้กัน จากที่เคยเป็นฝ่ายปล่อยให้เขามอบจุมพิตให้มาตลอด

        กลับกลายเป็นกล้าตอบสนองด้วยเรียวปากงาม วงแขนกระชับร่างเขาแนบแน่น ขณะมีกายอบอุ่นของเขา พาเอนลงนอนไปกับชุดรับแขก

        ฝ่ามือบางกล้าลูบไล้ไปตามแผ่นอกกว้างแม้จะมีเสื้อยืดกางกั้นเอาไว้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ อยู่ดี ไม่ต่างจากอีกฝ่ายนัก ที่กำลังเป็นสุขใจกับอกนุ่มนิ่ม

        เมื่อกระดุมเสื้อกับบราถูกมือเขากำจัดออกไป การตอบสนองจากเจ้าของอกสร้างความรัญจวนใจให้ไม่น้อยบวกกับความคิดถึงคนึงหา และห่างหายไปหลายวัน เรียกให้เขารีบก้มลงไปดื่มกินปลายยอดชูชัน

        เสมือนเชื้อเชิญอยู่กรายๆ อย่างยากจะหักห้ามใจยิ่ง ช่วงขาแข็งแรงเบียดเสียดเข้ากับสองเรียวขาที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นลงไปอย่างเป็นสุข มือหนาละจากอกอุ่นอย่างเชื่องช้า

        “อย่าค่ะ! เดี๋ยวซุปเย็นหมดนะคะ”

        อาทิตยาจำต้องเตือนสติเมื่อมือเขาเริ่มจะล่วงล้ำไปเกินขอบเขตที่ตัวเองวางไว้ จึงส่งน้ำเสียงนุ่มนวลไปหา เขาเองก็ยอมหยุดยั้งไว้แต่โดยดี แต่ครั้งนี้ไม่ยากเท่าครั้งก่อน

        เพราะอาการเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางเรียกร้องให้ต้องพักผ่อน จึงยอมรับถ้วยซุปไก่ที่มือบางยกมาให้ หลังจัดเสื้อเรียบร้อยแล้ว

        “คืนนี้ขอผมนอนกอดคุณได้หรือเปล่า สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินกว่านี้”

        แต่เขาไม่วายเรียกร้องเมื่อดื่มซุปหมด อีกคนก็ไม่คิดจะยินยอม

        “แม่เคยฉันว่าห้ามไว้ใจผู้ชายเด็ดขาด ต่อให้เขาจะสัญญายังไงก็ตาม”

        แล้วรีบผละออกจากวงแขนเขา เอาถ้วยไปเก็บแล้วตรงเข้าห้องนอนปิดประตูเงียบกริบ ส่วนคนอยู่ข้างนอกก็แต่นั่งมองตาปริบๆ ก่อนจะเอนกายลงนอนแล้วก็หลับแทบจะทันที

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น