อสูรไร้เทียมทาน

บทที่ 50

กำจัดนิกายมาร

ผู้ดูแลนิกายมารใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของมันจ้องมองมาที่ลู่เฟิ่ง

ในตอนนี้ตัวของมันอยากจะกำจัดผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้า เพื่อที่จะทำให้แผนการของมันสามารถดำเนินไปต่อได้

ออร่าพลังมารที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของมันขยายใหญ่มากขึ้น มันแปรเปลี่ยนกลายเป็นจิตคุกคามกระแทกเข้าใส่ร่างกายของลู่เฟิ่ง 

ลู่เฟิ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าเผชิญกับพลังมารที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของมัน แน่นอนว่าออร่าที่ปลดปล่อยและกระแทกเข้ามาใส่ร่างกายมันอยู่ในระดับที่ไม่ธรรมดา

อย่างไรเสียเจ้าคนที่อยู่ด้านหน้ามันเองก็มีระดับถึงระดับเชื่อมกระดูก เพราะแบบนั้นออร่ามารที่ปลดปล่อยออกมามันเองก็มีระดับเพิ่มมากขึ้นเช่นเดียวกัน

ติดคุกคามในระดับนี้ถ้าเกิดว่าเป็นผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับ เพียงแค่โดนจิตคุกคามเล็กน้อยร่างกายก็ไม่สามารถขยับได้แล้ว

แต่ลู่เฟิ่งต่อสู้กับพวกมันมาหลายปี เขาเผชิญกับพวกมันมาในทุกรูปแบบ จนตอนนี้จิตคุกคามพวกนี้มันกลายเป็นเรื่องเด็กเล่นไปแล้ว

เพราะแบบนั้นใบหน้าของเขาจึงเรียบเฉย มันทำให้ผู้ดูแลของนิกายมารขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ ทำไม” 

“ ทำไมเจ้า!!! ทำไมตัวของเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลย ”

มันเต็มไปด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าร่างกายไม่สะทกสะท้านกับจิตคุกคามที่มันสร้างขึ้น 

วิชาของนิกายมารที่ปลดปล่อยออกมามันมีพลังมาก แน่นอนว่าพลังคุกคามที่ปลดปล่อยออกมาจากตัวของมันสามารถทำให้คนเสียสติได้ 

แต่ว่าเจ้าเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าในตอนนี้ ในระยะที่ใกล้ขนาดนี้เมื่อโดนพลังนั้นเข้าไปกับไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา 

นี่เป็นเรื่องที่มันกำลังสงสัยคำถามมากมายปรากฏขึ้นภายในหัวของมัน ลู่เฟิ่งยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก 

“ พลังเพียงแค่นี้คิดว่าจะสามารถทำอะไรข้าได้อย่างนั้นหรอ ”

“ ไร้สาระ!!! ” ลู่เฟิ่งตอบโต้กลับไปพลังของเขาปลดปล่อยออกมาพร้อมกับกระแทกร่างกายของคนผู้นั้น 

ชายผู้นั้นกระเด็นถอยไปบริเวณด้านหลัง เมื่อร่างกายของมันกระเด็นไปด้านหลังค่อยๆตั้งหลักได้ 

เมื่อมันตั้งหลักได้ ดวงตาทั้งสองข้างมองต่ำลงที่ฝ่ามือของตนเอง ฝ่ามือของมันที่ปะทะเข้ากับกระบี่ของอีกฝ่าย 

ในตอนนี้ฝ่ามือของมันมีไอเย็นแทรกแซงเข้ามา 

“ นี่มันพิษอย่างนั้นหรอ… ” มันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พยายามแทรกแซงเข้ามาใส่ร่างกายของมัน 

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ไอเย็นธรรมดาทั่วไป หลังจากที่ใช้ดวงตาของตนเองมองดูก็พอจะรู้ว่ามันน่าจะเป็นพิษ 

เพราะว่าไอเย็นที่แทรกแซงเข้ามาภายในฝ่ามือของมันมันไม่ใช่พลังจากลมปราณ

“ ใช้พิษอย่างนั้นหรอ ” 

“ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆสินะ ”

“ วิธีที่เจ้าใช้เหมือนวิธีของพวกข้าเลย แต่ว่าพิษนี่มันไม่ใช่ผิดธรรมดาทั่วไป  ”

“ เจ้านี้มันไม่ใช่พิษที่ถูกสร้างขึ้นมาพิษของสัตว์อสูรอย่างนั้นหรอ ” ผู้ดูแลของนิกายมารพูดขึ้นหลังจากมองเห็นพิษที่เริ่มแทรกแซงเข้ามาภายในร่างกายของตนเอง 

แน่นอนว่าวิธีใช้พิษมารเหมือนกับพวกวิธีของพวกฝ่ายมาร พวกมันเองก็ใช้วิธีนี้ในการโจมตีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง 

คนจากนิกายมาล้วนแล้วแต่ฝึกฝนวิชาพิษเอาไว้อย่างน้อยก็ต้องมีความรู้เพื่อที่จะรับมือ แล้วก็ใช้ในการโจมตี

ในตอนนี้มันมองเห็นก็รู้ได้ในทันทีว่าพิษชนิดนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมา แต่ว่ามันเป็นพิษจากสัตว์อสูรอย่างแน่นอน

“ ถ้าเกิดว่าข้าไม่ได้ฝึกฝนวิชามาร ร่างกายของข้าคงจะโดนพิษนี้เล่นงานไปแล้ว ” 

วิชาของฝ่ายมารเป็นวิชาและทักษะบ่มเพาะชนิดพิเศษ คนที่ฝึกฝนวิชานี้พวกมันจะได้รับออร่ามารเป็นที่รู้กันดี 

แต่ว่าความสามารถของพลังมารที่พวกมันได้รับมามันก็มีหลากหลายแบบ โดยความสามารถหลากหลายอย่างที่ได้รับมาหนึ่งในนั้นก็คือการต้านทานพิษ

เพราะว่าฝ่ายมันพวกมันใช้พิษในการโจมตีอยู่บ่อยครั้งด้วยการศึกษาพวกนั้นวิชามารเลยมีการต้านทานพวกพิษเหล่านั้นได้ 

แม้ว่าในตอนนี้มันจะโดนพิษเยือกแข็งของหนอนเยือกแข็งเข้าไป แต่ร่างกายของมันเองก็ยังคงสามารถขยับได้

รู้จักคนอื่นๆถ้าเกิดว่าโดนการโจมตีนีเข้าไปร่างกายของมันคงจะไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แล้ว หนอนเยือกแข็งในตอนนี้มันมีความแข็งแกร่งที่เพิ่มมากขึ้น

การบำเพ็ญตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาทำให้ระดับของมันขึ้นไปอยู่ในระดับขุนพล 7 ดาว

ความสามารถของมันในตอนนี้พิษของมันที่ปล่อยออกไปมันไม่ได้ออกฤทธิ์ช้าเหมือนก่อน เพียงแค่โดนเข้าไปใช้เวลาไม่นานนักพิษนั้นก็จะแทรกแซงเข้าไปใส่ร่างกาย

ลู่เฟิ่งแสดงใบหน้าเรียบเฉยเขาไม่ได้ประหลาดใจกับสิ่งที่มันพูด เป็นเพราะว่าตัวของเขานั้นรู้ดีอยู่แล้วว่าพวกฝ่ายมารร่างกายของพวกมันต้านทานพิษเพราะฝึกฝนพลังมารเอาไว้

“ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่เจ้าเตรียมเอาไว้สินะแต่ว่ามันเปล่าประโยชน์ ”

“ เอาล่ะตายซะ!!! ” มันเตรียมพร้อมจะพุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง 

แต่ในขณะที่มันกำลังจะพุ่งเข้ามาลู่เฟิ่งที่กำลังยืนอยู่ก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ชายผู้นั้นก่อนที่จะพูดขึ้นมา “ เจ้าเนี่ยไม่ได้ดูด้านหลังเลยนะ ”

ชายผู้นั้นที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหยุดนิ่ง รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเด็กหนุ่มทำให้มันนั้นรู้สึกประหลาดใจ

มันค่อยๆหันไปมองบริเวณด้านหลังของตนเองอย่างช้าๆ ทันทีที่มันหันไปมองด้านหลังของมัน สิ่งที่มันพบก็คือร่างของพวกคนจากนิกายมารที่นอนตายเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้น

พร้อมกับร่างของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ 2 ตน 1 ตนเป็นหมาป่า 1 ตนเป็นตะขาบยักษ์ “ อะไรกัน!! ”

ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบเห็นว่ามีสัตว์อสูรปรากฏกายออกมาและเข้าเล่นงานพวกมัน

ลู่เฟิ่งพูดขึ้นมา “ ในระหว่างที่เจ้านั้นเอาแต่สนใจข้าเจ้าพวกนั้นก็เล่นงานคนของเจ้าไปหมดแล้ว ”

“ อย่าบอกนะว่าสัตว์อสูรพวกนี้เป็นของเจ้า ” ผู้ดูแลนิกายมารหันมามอง 

ลู่เฟิ่งพยักหน้า “ ถ้าเป็นเจ้าละก็คงจะสามารถสัมผัสได้สินะ ”

“ ว่าอสูร 2 ตัวนั้นมันไม่ธรรมดาเป็นสัตว์อสูรของข้าเองความแข็งแกร่งของมันต่อให้เจ้าจะอยู่ในระดับที่เป็นอยู่ในตอนนี้ถ้าเกิดว่าโดนพวกข้าทั้งหมดเข้าโจมตีพร้อมกันก็คงไม่รอดว่าหรือไม่ ” 

“ บัดซบ!!! ” ผู้ดูแลนิกายมารถึงสถานการณ์เข้าตาจน ดวงตาของมันมองไปบริเวณรอบๆพยายามหาทางออกจากสถานที่แห่งนี้  

ทันทีที่มันคิดจะหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ ตะขาบอัสนีพุ่มทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่พริบตาเดียวร่างกายของมันก็เข้าไปมัดร่างของคนจากนิกายมารผู้นั้นเอาไว้

“ อ๊าก!! ”

“ ต้องออกจาก..  ” มันพยายามดิ้นออกจากสัตว์อสูร แต่ว่ามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นทันทีที่มันพยายามจะขยับเขยื้อนร่างกายแรงบีบรัดก็เพิ่มมากขึ้น 

“ อ๊าก!!! ข้าต้องไม่ตายที่สถานที่แห่งนี้ ” สติของชายผู้นั้นค่อยๆเลือนลางไปอย่างช้าๆ มันโดนสัตว์อสูรระดับแม่ทัพเข้ามาโจมตี แม้ว่ามันจะมีระดับอยู่ในระดับขุนพลแต่ร่างกายของมันไม่สามารถต่อต้านแรงอันมหาศาลในการบีบรัดของตะขาบอสนีย์ได้ 

ลู่เฟิ่งเก็บกระบี่ของตนเองพอรู้ว่าการต่อสู้นี้จบแล้ว 

เช้าวันต่อมาข่าวเกี่ยวกับพวกนิกายมารพวกนี้กระจายไปทั่วทั้งดินแดนอย่างรวดเร็ว

จบบท