"เอ่อ..บอสเป็อะไรหรือป่าวคะ"
นฤมลที่รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยรีบวิ่งเข้ามาดูอาการเอริคทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเหมือนจะยืนไม่อยู่
"ป่าวผมโอเค"
เอริคยกมือเป็สัญญาณให้นฤมลได้รู้ว่าเขาไม่ได้เป็อะไร
"นี่ครับคุณเอส"
บรูครีบยื่นซองบ๊วยให้เอริคทันทีตอนนี้เขาไม่รู้ว่าคนในห้องจะมองยังไงแล้วขอแค่เ้านายเขาไม่อาเจียนในตอนนี้เป็พอ
"อืม..อีกไม่นานโครงการใหม่ที่ผม้าจะให้พวกคุณทำก็คือการใช้พื้นที่นี้ก่อสร้างเป็โรงแรมที่เป็ส่วนตัวที่สุดผมให้เวลาออกแบบ6เดือนจะแบบไหนก็ได้ขอแค่เป็ส่วนตัวแล้วก็เข้ากับสถานที่ได้กี่แบบผมจะมาเลือกอีกทีเื่นี้คุณสินทรตัดสินใจแบ่งงานได้เลยนะครับ"
เอริคหยิบบ๊วยที่บรูคส่งให้เข้าปากและยืนนิ่งครู่หนึ่งสูดหายใจเข้าและพูดต่อหากไม่ได้ของเปรี้ยวพวกนี้คงพูดไม่ทันจบกันเป็แน่
"ครับบอส"
"และเื่สุดท้ายทุกคนช่วยกันทำงานจนบริษัทเป็ที่หนึ่งในตอนนี้โบนัสจากสิบเดือนที่จะได้ผมเพิ่มให้อีกเท่าตัว"
"เย่.. / กรี้ดดดด../..วู่ววว..."
"ขอบคุณครับบอส/ขอบคุณค่ะบอส"
เมื่อจบข้อสุดท้ายที่เอริคพูดขึ้นทุกคนในห้องก็พากันเฮยกใหญ่ที่ได้ผลตอบแทนที่ชื่นใจกันถ้วนหน้า
"เชิญรับประทานอาหารกันตามสบายนะครับ"
"บอสไม่ไปฉลองด้วยกันหรอครับเลขาผมเธอสั่งอาหารจากร้านที่ทุกคนพูดเป็เสียงเดียวกันว่าอร่อยเลยนะครับ"
หลังจากที่การประชุมจบแล้วพนักงานต่างก็กรูกันไปที่ห้องจัดเลี้ยงอีกห้องสินทรและนฤมลเห็นว่าเอริคและบรูคยังคงนั่งอยู่ในห้องนี้เขาจึงต้องรีบชวนให้บอสใหญ่ไปร่วมวงด้วย
"เอ่อ.."
บรูคเห็นท่าไม่ดีเท่าไรเพราะกลัวว่าเ้านายตนจะทำเสียบรรยากาศไปอาเจียนพาเสียบรรยากาศการทานอาหารของคนอื่นหมด
"เดี๋ยวมนใส่จานมาให้บอสกับคุณบรูคนะคะ"
นฤมลพอจะดูออกว่าเอริคอาการไม่ค่อยจะดีเธอจึงอาสาจะเอาอาหารมาให้ที่ห้องทำงานจะดีกว่า
"ขอบคุณครับ"
เอริคพยักหน้ารับดีแล้วทีาทั้งสองไม่คะยั้นคะยอให้เขาไปในห้องนั้น
10 นาทีต่อมา
"อาหารมาแล้วค่ะ"
"คุณมนวางไว้ตรงนั้นก็ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการเองครับ"
บรูครีบปรามให้นฤมลตั้งรถเข็นอาหารไว้ตรงหน้าประตูเพราะเดี๋ยวเขาจะจัดการยกมาเอง
"อ๋อ..ได้ค่ะอยากได้อะไรเพิ่มเติมเรียกมนได้เลยนะคะ"
"ครับ"
"บรูคแกเอาอาหารมาใกล้ๆฉันอีกหน่อยสิ"
เมื่อนฤมลออกไปแล้วเอริคก็มีสีหน้าแปลกใจตัวเองที่ ไม่รู้สึกเหม็นอาหารพวกนี้เลยสักนิดกลับรู้สึกหอมและอยากจะทานมันขึ้นมาทันที
"คุณเอสจะไม่เหม็นหรอครับ"
บรูคทำฟน้าสงสัย
"บอกให้เอามาก็เอามาสิ"
"ครับ"
"...อืม...รสชาติดีนะ"
เมื่อเอริคม้วนสปาเก็ตตี้เข้าปากเขาก็พยักหน้าเบาๆรู้สึกชอบรสชาติแบบนี้มากเป็พิเศษ
"คุณเอสทานได้"
"อืม..ฉันก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมฉันรู้สึกหอมอาหารพวกนี้"
"หอม?"
"นายก็ทานสิยังไม่ได้ทานอะไรมาไม่ใช่หรือไง"
"ครับๆ"
บรูคจำต้องทานอาหารไปดูอาการของเอริคไปด้วยดีที่เมื่อเ้านายของเขาอิ่มแล้วไม่มีอาการคลื่นไส้ออกมาอีกจึงโล่งใจไปเปราะใหญ่
ชั่วโมงต่อมา
"บอสเรียกมนมาพบมีอะไรหรอคะ"
นฤมลเข้ามาในห้องเอริคหน้าตาตื่นเมื่อได้รับสายจากเอริคให้เข้ามาพบที่นี่
"ผมอยากจ้างเชฟที่ร้านนี้มาเป็คนทำอาหารส่วนตัวในระหว่างที่ผมพักที่นี่"
เอริค้าคนที่ทำอาหารในงานเลี้ยงวันนี้มาเป็คนทำอาหารส่วนตัวเพราะคงจะหาคนทำอาหารและเขาทานได้และไม่อาเจียนออกมาได้ยากเมื่อเจอแล้วก็ต้องรีบติดต่อทันที
"คะ?"
นฤมลถึงกับหน้าเหวอกับเื่ที่พึ่งได้ยินเพราะไม่แน่ใจเลยว่านิชาจะยอมทำหรือป่าว
"อืม...ติดต่อให้ผมด้วยและผม้าคำตอบเย็นนี้"
เอริคสั่งเสียงเรียบ
"ด..ได้ค่ะแล้วมนจะรีบติดต่อให้นะคะ"
นฤมลรับปากด้วยสีหน้าเจื่อนๆเธอต้องจำยอมออกไปต่อสายหานิชาทันทีด้วยความคิดในใจว่ายังไงก็คงไม่สำเร็จเพราะไม่ได้บอกล่วงหน้าก่อน
"จะจ้างจริงๆหรอครับ"
บรูคหันมาถามคนเป็นายหลังจากที่นฤมลออกไปแล้วเพราะเขาไม่แน่ใจว่าเ้านายเขาอยากเอาคนนอกมาอยู่ใกล้ตัวทำอาหารให้
"อยากให้วันๆฉันนั่งเคี้ยวแต่บ๊วยรึไง"
เอริครักความเป็ส่วนตัวก็จริงแต่เขาก็ไม่อยากนั่งทานแต่ของเปรี้ยวทั้งวันแบบนี้หรอก
"ครับ"
บรูคพยักหน้ารับเล็กน้อยที่ถูกเ้านายตนตอกหน้ากลับมาจนได้
ทางด้านนฤมล
(คะ...จ้างนิให้เป็เชฟส่วนตัวหรอคะ)
"ค่ะบอสพี่อยากจ้างในระหว่างที่อยู่ที่นี่น่ะค่ะน้องนิ"
(ถ้านิต้องไปทำอาหารให้บอสพี่มนนิก็ไม่มีเวลาทำของขายน่ะสิคะ)
"บอสพี่จ่ายไม่อั้นนะคะ"
(ถ้ากะทันหันแบบนี้นิขอปฏิเสธดีกว่าค่ะเพราะวันนี้มีออเดอร์สั่งเข้ามาเยอะด้วย)
"งั้นเดี๋ยวพี่จะบอกบอสพี่ให้แล้วกันนะคะ"
นฤมลเดาไม่ผิดที่นิชานั้นปฏิเสธมาจริงๆ
5นาทีต่อมา
"เธอปฏิเสธค่ะบอส"
"ปฏิเสธงั้นหรอ"
เอริคหมุนเก้าอี้กลับมามองหน้านฤมลอย่างไม่พอใจที่เขาเสนอเงินให้คนที่เขาต้อวการจ้างตั้งมากมายกลับปฏิเสธเขา
"ค่ะเธอบอกว่ามีออเดอร์เข้ามาเยอะหากต้องมาเป็เชฟให้บอสกะทันหันคงทำไม่ได้"
นฤมลก้มหน้างุดเธอไม่อยากมองความน่ากลัวของบอสใหญ่สักเท่าไร
"งานเยอะจนล้นมือขนาดนั้นเลยหรือไง"
สายตาเอริคตอนนี้หากเป็คมมีดคงเฉือนเนื้อคนได้เป็ชิ้นๆแล้ว
"แค่ออเดอร์ในออฟฟิศเรานี่ก็ปาไปหลายสิบกล่องแล้วล่ะค่ะบอส"
"พนักงานที่นี่สั่งอาหารร้านเธอหรอ"
"ค่ะก็ทุกวันที่มาทำงานแหละค่ะพนักงานที่นี่รวมถึงดิฉันเองก็สั่งกันทุกวันค่ะ"
"โอเค...ผมเข้าใจแล้วคุณไปทำงานเถอะ"
"ค่ะบอส"
นฤมลรีบออกไปทันทีหลังจากที่ได้รับอนุญาต
เอริคเองก็คิดอะไรดีๆออกหากอีกฝ่ายไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาดีๆก็ต้องมีแผนบังคับกันบ้าง
เพนท์เฮ้าส์
"บ๊วยครับคุณเอส...แล้วนี่ก็ผลไม้รสเปรี้ยวที่ผมไปหาซื้อในซุปเปอร์มาครับ"
"อืม..ขอบใจ"
หลังจากกลับมาจากบริษัทเอริคก็สั่งให้บรูคไปหาของเปรี้ยวมาให้เขาทานเพราะรู้สึกเปรี้ยวปากอยากทานผลไม้อย่างอื่นบ้างนอกจากบ๊วยซอง
ไม่รู้ว่าตนเองจะเป็อย่างนี้ไปถึงเมื่อไรยังไงเขาก็จะต้องทำให้คนที่เขา้าจ้างยอมเขาให้ได้ยิ่งนึกก็ยิ่งหมั่นไส้ที่กล้าปฏิเสธเงินของเขาตอนนี้อยากจะเห็นหน้าคนๆนั้นใจจะขาดอยากจะรู้ว่าถ้าคุยกับเขาโดยตรงจะกล้าปฏิเสธเงินเขาอีกไหม
วันต่อมา
บริษัทxxx
"ดาวไปโรงเรียนก่อนนะจ้ะพี่นิ"
ปาริดาช่วยนิชาขนอาหารมาส่งเมื่อถึงหน้าบริษัทแล้วเธอก็รีบขอตัวนิชาไปโรงเรียนทันทีเพราะเดี๋ยวจะเดินเข้าโรงเรียนสาย
"จ้า...ตั้งใจเรียนล่ะ"
"น้องนิเข้ามาเลย...มาพี่ช่วยนับวันๆออเดอร์เยอะขึ้นทุกวันเลยนะเนี่ย"
นฤมลลงมารับของจากนิชาเธอดีใจแทนหญิงสาวที่นับวันๆออเดอร์ก็เยอะขึ้นเรื่อยๆจนวันนี้มีเกินสามสิบกล่องแน่นอน
"ต้องขอบคุณพี่มนเลยนะคะที่ช่วยโปรโมทให้นิค่ะ.."
นิชาต้องขอบคุณนฤมลที่เป็คนช่วยโปรโมทความอน่อยของอาหารเธอให้จนได้ลูกค้ากลุ่มใหญ่จากที่นี่
"พี่เห็นบอกหน้าเพจว่าหยุดส่งน้องนิมีธุระหรอคะ"
"นิค่อนข้างเพลียๆบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะหยุดไปหาหมอเสียหน่อยค่ะ"
"ดีแล้วล่ะ...ทำงานหามรุ่งหามค่ำตลอดเลยนี่เนอะไปหาหมอตรวจบ้างดีแล้ว"
"ค่ะ"
"อ้าวบอสมาพอดีเลย...สวัสดีค่ะบอสคุณบรูค"
นฤมลละสายตาจากนิชาหันไปสวัสดีเอริคที่เดินเข้ามาพร้อมกับบรูค
....................................................
จะเจอกันแล้ววววววจะเป็ยังไงน้าาาาาา
128
